*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

 

H ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝ
«ΘΕΩΡΙΑ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ»
 

 

Εάν, λοιπόν, το Σύμπαν υπάρχει ταυτόχρονα, τότε πώς γίνεται να διαπιστώνουμε στην εμπειρία μας το αντίθετο; Για να απαντήσουμε σε αυτήν την απορία, θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε γενικά την θεωρία της σχετικότητας (της ειδικής και της γενικής) και έτσι να αποφύγουμε μια πιο αναλυτική απάντηση. Έλα όμως, που εμείς συμπεραίνουμε τη σχετικότητα του χρόνου (από ανάποδο συλλογισμό, με την αποδοχή της βασικής υπόθεσής μας για το "ταυτόχρονο Σύμπαν") και αντί να τη χρησιμοποιήσουμε, εμείς θα την εξηγήσουμε και θα τη διαφωτίσουμε! Είναι πιο αδιανόητο να ονομάζουμε «Σύμπαν» το σύνολο των πραγμάτων ως ένα όριο του χρόνου ή του χώρου και πέρα από εκείνο το όριο να το θεωρούμε εκτός Σύμπαντος, να το αποκαλούμε με άλλο όνομα και να το θεωρούμε έξω από το πεδίο της γνώσης.

 

Με τους πιο γενικούς όρους, μπορούμε να πούμε θεωρητικά: Είμαστε μέρη ενός κοινού συνόλου διασυνδεμένα με άλλα και όχι στην ίδια στιγμή με όλα τα υπόλοιπα. Για να υπάρχει το μέρος σαν ξεχωριστό (εξωτερικό και περιορισμένο) ανάμεσα στα άλλα, πρέπει να μην είναι και να μην αλληλεπιδράει με όλους τους δυνατούς τρόπους. Τα πράγματα υπάρχουν σαν ελλιπή και ξεχωριστά, γιατί δεν διασυνδέονται με όλους τους δυνατούς τρόπους. Σε αντίθεση με το αυτοτελές Σύμπαν (το Κοινό Σύνολό τους), το οποίο υπάρχει ά-μεσα και εκ των προτέρων εκείνων.

 Δεν αμφισβητούμε την ροή του χρόνου και την ύπαρξη της μεταβολής στα πράγματα. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής άποψης για ένα ταυτόχρονο Σύμπαν (στο σύνολο του χρόνου) οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες, έχω ισχυριστεί με κάποια έκπληξη. Ακόμα, κάθε πράγμα και κάθε τι που υπάρχει "υποτάσσεται" σε συνέπειες και περιορισμούς, που προκύπτουν από την παραδοχή και μόνο ότι είναι μέρος ενός κοινού συνόλου. Μία από τις πρώτες, λογικές και καθοριστικές συνέπειες που προκύπτουν από το υπερβολικό ορισμό του ταυτόχρονου Σύμπαντος είναι η αναγκαστική σύνδεση της έννοιας του μέρους με την αλλαγή και το χρόνο. Η άποψη για ένα Σύμπαν ολοκληρωμένο 100% και ταυτόχρονο επιβάλλει το χρόνο και τη μεταβολή για κάθε μέρος (ώστε να μπορεί το σύνολο να αποτελείται από μέρη). Κάθε πράγμα του Σύμπαντος δεν είναι το σύνολο από όλους τους χρόνους και εξ ορισμού είναι πάντοτε σε ένα μέρος του χρόνου... μπορούμε να συμπεράνουμε με φιλοσοφική συνέπεια. Θα μπορούσα να σας αναλύσω τα νοήματα σε πολλές σελίδες για να δείξω τη συνέπεια των συλλογισμών που μπορούν να γίνουν με τέτοια ορθολογική βάση. Θα θεωρηθεί φιλοσοφία της παλαιάς εποχής και πιθανό να χαθεί ο σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας που είναι η κατανόηση με όρους της επιστήμης. Αυτό που απαιτείται τώρα να κάνουμε είναι να εξηγήσουμε αμέσως πώς γίνεται το Σύμπαν να μην παρουσιάζεται όλο σαν ταυτόχρονο και εμείς να υπάρχουμε σε ένα κόσμο όπου “τα πάντα ρει”.

 

 

5.ΟΜΩΣ ΠΡΟΣΕΞΤΕ:

 

Η αλλαγή δεν είναι μόνο αστάθεια, φευγαλέα μεταβολή και απροσδιόριστη ροή. Τα ίδια τα λεγόμενα υλικά πράγματα δημιουργούνται από τρόπους αλληλεπίδρασης που γίνονται σε πολύ μικρό χρόνο. Η αλλαγή μπορεί να είναι επαναλαμβανόμενη, κυκλική, κοινή, ανάλογη και σταθερή. Αν λέμε ότι τα πράγματα είναι αυτά τα ίδια μερικοί τρόποι (υλικής) αλληλεπίδρασης και διαμόρφωσης (της Συμπαντικής Ποιότητας), αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πραγματικά και με μια σταθερότητα. Στην εμπειρία διαπιστώνουμε αρκετά συχνά την ύπαρξη σταθερότητας σε μία αλλαγή. (1) Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα πως δεν είναι παράξενο ή ανόητο να μιλάμε για ένα Σύμπαν με σταθεροποιημένη ποιότητα. Η ύπαρξη σταθερότητας και συνέχειας στα φαινόμενα, παρά τις αλλαγές τους, δείχνει ότι τα λεγόμενα πράγματα όχι μόνο βρίσκονται μέσα στο χρόνο (από συμπτωματικές εξωτερικές μεταβολές και με τυχαίους τρόπους σύνδεσης), αλλά και ότι συγχρόνως είναι μέρη ενός σταθεροποιημένου και άμεσου Συνόλου.

Διαφορετικά δε θα υπήρχε η σχετική σταθερότητα στα πράγματα και κάθε αλλαγή θα γινόταν σε απροσδιόριστες στιγμές, ανά πάσα στιγμή και με ασύνδετο τρόπο. Όλα τα λεγόμενα πράγματα γίνονται (με κάποιους τρόπους διαμόρφωσης και υλικής αλληλεπίδρασης), σαν έμμεσα-εξωτερικά μέρη μέσα στον χρόνο και έτσι σχετικά προς τα άλλα ξεχωρίζει η ύπαρξή τους (ενώ το Κοινό Σύνολό τους είναι άμεσα και πάντοτε ίδιο). Η ουσία των λεγόμενων πραγμάτων και η ουσία των πιο μικρών μερών τους (των δομικών υλικών) είναι το ταυτόχρονο, κοινό και σταθερό Σύνολο, το οποίο πάντοτε προϋπάρχει σε σχέση με εκείνα και το ονομάζουμε Σύμπαν. Τα υλικά πράγματα δεν παύουν ποτέ να συνδέονται με κάποιους τρόπους με το κοινό Σύνολο (σε κάθε χρόνο και χώρο), όσο απομονωμένα και σταθερά αν μοιάζουν εξωτερικά τους και αυτό επιτυγχάνεται από τα δομικά υλικά στοιχεία τους και όχι από τις τυχαίες εξωτερικές αλληλεπιδράσεις με τα άλλα πράγματα.
 

 

6.Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ

 

Το αδιαφοροποίητο Σύμπαν, το οποίο είναι η επαρκής αιτία του εαυτού του, το οποίο είναι ανέκαθεν τελειοποιημένο, δεν έχει την αρχή της ύπαρξης και της ποιότητάς του σε μερικές ουσίες και δεν είναι αποτέλεσμα μιας σύνθεσης που προηγήθηκε. Με την ευρύτερη συνολική στιγμή δεν εννοούμε αρχή και τέλος στην ύπαρξή του. Η στιγμή που αρχίζει το Σύμπαν να γίνεται δεν βρίσκεται πριν από τη στιγμή που αυτό τελειώνει. Αρχίζει να γίνεται μέσα από τον ίδιο τον εαυτό του και τελειώνει ξανά μέσα στον εαυτό του σαν μέρος. Το χρονικό διάστημα και η περίοδος στην οποία το Σύμπαν Είναι ολοκληρωμένο (δηλ. τα όρια του παρόντος του) υπάρχει σχετικά, δηλαδή σε σχέση με τα επιμέρους πράγματα, τα οποία γίνονται σε μικρότερα χρονικά διαστήματα.

Το Σύμπαν δεν είναι όλο ταυτόχρονα σε σχέση με τα λεγόμενα πράγματα (με τα μέρη του). Συνεχίζει να γίνεται σχετικά μέσα στο χρόνο και στο χώρο των συσχετισμένων μερών σαν έμμεσο-εξωτερικό, ενώ αυτό έχει γίνει ανέκαθεν και είναι έξω από το χρόνο και το χώρο. Μέσα του περιέχει όλες τις μικρότερες χρονικές στιγμές από τη μέγιστη, που είναι το παρόν της δικής του ύπαρξης. Η παρουσία του απώντος ολοκληρωμένου Σύμπαντος γίνεται με την ύπαρξη του "κενού" χώρου. Μπορούμε να συμπεράνουμε την ύπαρξη μικρότερων χρονικών διαστημάτων από μια διαφορετική διατύπωση:

Ο συνολικός χρόνος (max Περίοδος) στον οποίο είναι το τελειωμένο Σύμπαν, αποτελεί το μέγιστο χρονικό διάστημα, τη στιγμή με τα μεγαλύτερα όρια. Αυτή η ευρύτερη Συμπαντική Στιγμή δεν μπορεί να διαιρεθεί σε απειράριθμες μικρότερες, γιατί τότε δε θα ήταν μια μέγιστη και με όρια. Δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια μιας στιγμής. Συνεπώς, υπάρχει ένα ελάχιστο όριο χρόνου , το οποίο αποτελεί την ελάχιστη χρονική στιγμή (tmin = λmin / c).

Η ελάχιστη χρονική στιγμή αναλογεί στον ελάχιστο χρόνο αλληλεπίδρασης, στην ελάχιστη αλλαγή, στο «ελάχιστο» πράγμα, το οποίο ονομάζουμε υλικό στοιχείο ή κβάντο της ενέργειας. Είναι η ελάχιστη στιγμή στην οποία το Σύμπαν αρχίζει να γίνεται σαν έμμεσο και εξωτερικό και έτσι σχετικά και έμμεσα αποτελεί ένα φορέα-μέσο για τη δημιουργία των πιο σύνθετων πραγμάτων. Με άλλα λόγια είναι ένας φορέας εμμεσότητας (ή εξωτερικότητας). Από την αλληλεπίδραση των ελάχιστων αλλαγών δημιουργούνται -όπως περιγράφεται αναλυτικά- οι συνδυασμοί και οι ποιότητες των ευρύτερων πραγμάτων, τα οποία γίνονται σε μεγαλύτερες χρονικές στιγμές, με περισσότερους και πιο έμμεσους τρόπους διασύνδεσης.

 

Πώς ένας αβάσιμος συλλογισμός και ορισμός για ένα Σύμπαν πάντοτε το ίδιο στο σύνολο ενός μέγιστου συνολικού χρόνου συνδέεται με ή οδηγεί σε επιστημονικές ανακαλύψεις και παρατηρήσεις, που χρειάστηκαν την εμπειρία και την τεχνολογία του 20 ου αιώνα; Πώς γίνεται;;;

 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ

 

Από την προσεκτική ανάλυση του βασικού ορισμού του Σύμπαντος, χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις, μπορούμε ήδη να δούμε απρόσμενες και συνταρακτικές απαντήσεις σχετικά με τα μεγάλα κοσμολογικά ζητήματα. Ωστόσο, θα διαπιστώσουμε πολλά αναπάντητα ερωτήματα και ειδικά εκείνα που βρίσκονται στα όρια της κοσμολογίας και σχετίζονται άμεσα με τη ζωή, με το θάνατο, με το Θεό και πιο έμμεσα με την πρακτική φιλοσοφία. Ποια η σχέση όλων αυτών των αφηρημένων αλληλεπιδράσεων με την εμβιότητα; Ποια η θέση της ζωής και ειδικά του ανθρώπου μέσα σε ένα τέτοιο χωροχρονικό Σύμπαν; Αυτή η κοσμολογική γνώση μας δίνει τη δυνατότητα να απαντήσουμε αν υπάρχει ο Θεός, ποια είναι η σχέση του με τον κόσμο και αν η ζωή μας τελειώνει για πάντα; Η κοσμολογική θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου γίνεται ακόμα πιο εκπληκτική και αξιόπιστη από την ανάπτυξή της προς αυτήν την κατεύθυνση.  

Το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του "τελειωμένου χρόνου" είναι αυτοτελές, διότι με απλά φιλοσοφικά λόγια είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Με άλλα λόγια, όλο το Σύμπαν υπάρχει ταυτοχρόνως και η α-μεσότητα συμπίπτει με την εσωτερικότητα. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες και ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ! 

 

©2012, ISBN978-960-93-4040-3 Το σύνολο των φιλοσοφικών κειμένων και της κοσμολογικής θεωρίας μαζί με το γραφικό περιβάλλον και χωρίς αυτό περιέχονται σε ένα συλλεκτικό cd-rom

 

Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

Πιο ευανάγνωστα και αναλυτικά...

 

Εναλλακτικά κοιτάξτε τα

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

 

Η θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου

όπως ήταν διατυπωμένη παλαιότερα

 

  eye in space

 

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004-10

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | ΙΕ v.6.0 +