*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

 

Τι εκφράζει η ταχύτητα V από τη σχέση √Gm/r στο μικρόκοσμο;

 

 

Σύμφωνα με την παρατήρηση ενός Έλληνα (του Ευάγγελου Καραμίχα)*, ο οποίος ισχυρίζεται ότι έφερε μία μεγάλη ανατροπή στην καθιερωμένη φυσική, ο γνωστός τύπος από τη Νευτώνεια φυσική GM/r " εκφραζει το βαρυτικο δυναμικο, αλλά ασχετα με αυτο, εχει διαστασεις ταχυτητας στο τετραγωνο. Λενε οτι ο ανθρωπος εχει την τιμη να καταγεται απο τον πιθηκο αλλά ακομη και αν καταγομουνα απο βλητο, δεν θα ημουνα τοσο βλακας να αφησω να περασει απαρατηρητη και να μην κανω αμεσως τις σκεψεις που απορρεουν αυτοματα, ακαριαια και φυσιολογικα απο την ασημαντη αυτη σχεση, που οι σοφοι την περιφρονησαν, γιατι με την κοφτερη σαν ξουραφι εξυπναδα τους, καταλαβαν οτι δεν ειχε τιποτα σπουδαιο να τους πει. Ομως η ταχυτητα στο τετραγωνο ειναι η βασικοτερη παραμετρος στις εξισωσεις της σχετικοτητας, γιαυτο εγω με την υπερμετρη βλακεια μου, υποπτευτηκα αμεσως, οτι η παρασταση 1 ενδεχεται να εχει συνδεση με την σχετικοτητα, που να ειναι τοσο στενη και τοσο αγαθη, οσο ειναι η συνδεση που εχει ο διαβολος με το λιβανι. Αλλά και το μυαλο μας εχει τοση σχεση με την λογικη, οση ειχε το κεφαλι του Αινσταιν με το κουρειο". Η ταχύτητα αυτή προκύπτει η μέγιστη c για τη μέγιστη μάζα των τριών φυσικών σταθερών Mpl=5,45624 x10-8 kg. (Μάζα Πλανκ Mpl = √(hc /G) και υπό τον όρο ότι στον παρανομαστή του τύπου GM/r βάζουμε σαν ακτίνα r το μήκος Compton της Ενέργειας Planck λ=h/Μpl c. Δηλαδή c = √(G Mpl / λpl ).

Επειδή αυτή η παρατήρηση υπήρξε η αφορμή για την προσπάθεια να εκφραστεί με μαθηματικά η φυσική ερμηνεία του Σύμπαντος που έχει ονομαστεί "θεωρία του τελειωμένου χρόνου", ένας από τους στόχους αυτής της προσπάθειας ήταν να βρεθεί τι εκφράζει αυτή η ταχύτητα που προκύπτει από τον τύπο √Gm/r. Διότι από τη φυσική ερμηνεία του Τελειωμένου Χρόνου ήταν λογικά συμπεράσματα, πρώτα απ' όλα η ύπαρξη ορίων στα μεγέθη του χρόνου, του μήκους, της ενέργειας, της μάζας και της ταχύτητας, λόγω της κεντρικής άποψης που αξίωνε τη σταθερότητα ενός ολοκληρωμένου Σύμπαντος στα όρια μίας μέγιστης χρονικής περιόδου. Η σχέση της μάζας με την ελάττωση στην ενέργεια του χώρου, η σχέση της ενέργειας του πεπερασμένου χώρου με τη βαρυτική δύναμη και την καμπυλότητα και η ύπαρξη σχέσης ανάμεσα στην ελάττωση της ανώτερης ταχύτητας που μεταβιβάζεται κυματικά η χωρική ενέργεια και στην παρουσία της εντοπισμένης ύλης, ήταν μερικές από τις συνέπειες αυτής της φιλοσοφικής θεωρίας. Από μία τέτοια άποψη της φύσης, λογικό είναι να σκεφτεί κανείς και να αναζητήσει μία σχέση μείωσης της ανώτερης ταχύτητας κατά το σχηματισμό της ύλης από την "ταυτόχρονη" ενέργεια του χώρου και τη σχέση της συγκέντρωσης της χωρικής ενέργειας με κάποιο ρυθμό με την παρουσία της μάζας.  Ποια η σχέση της ταχύτητας από τη σχέση √Gm/r με τα παραπάνω φαινόμενα; Τι μπορεί να εκφράζει αυτή η ταχύτητα από τη σχέση √Gm/r στον υποατομικό μικρόκοσμο;

Ας δούμε σύντομα τι παρατήρησε ένας "παρείσακτος" στη φυσική -ο οποίος ισχυρίζεται ότι έφερε μία μεγάλη ανατροπή στην καθιερωμένη φυσική- και σε ποιες μαθηματικές σκέψεις τον οδήγησε αυτή η παρατήρηση.

Ο γνωστός τύπος GM/r2 μας δίνει την επιτάχυνση g που προκαλεί η δύναμη της βαρύτητας ενός σώματος με μάζα Μ, δηλαδή g = G M / r2 . Εάν λοιπόν βάλουμε τα στοιχεία του πλανήτη μας θα βρούμε περίπου την επιτάχυνση που προκαλεί το βαρυτικό πεδίο του στην ακτίνα r. Υπόψη, η επιτάχυνση g της βαρύτητας δεν εξαρτάται από τη μάζα m του σώματος που πέφτει. Ο πλανήτης Γη έχει μάζα m = 5,99 x1024 Kg και ακτίνα στον ισημερινό (γεωγραφικό πλάτος 45º περίπου r = 6,3787 x106 m

g = G M / r2 (6,6725 x10-11 ) x (5,99 x1024 ) / (6,3787 x106 )2 = 39,968275 x1013 / 40,68781 x1012 = 0,9823 x101 m / sec2

Από τη γνώση της επιτάχυνσης g μπορεί να υπολογιστεί το βάρος μίας μάζας σε Newton (w = m x g) και η μάζα του σώματος που προκαλεί την επιτάχυνση g (m= g r2 / G.

Εάν ο τύπος γίνει Gm/r το αποτέλεσμά του σε μονάδες είναι ταχύτητα στο τεράγωνο V2 . Με ρίζα στο αποτέλεσμα απομένει καθαρά η ταχύτητα V, δηλαδή V = √GM/r. Η ταχύτητα περιφοράς των δορυφόρων γύρω από τη γη δίνεται από αυτή τη σχέση. Από τον τύπο V2 = G M/ r προκύπουν ακόμα G =V2 r / M → Μ =V2 r / G . Ο ανειδίκευτος, σκέφτηκε να βάλει στον τύπο V = √GM/r τα στοιχεία ενός υποατομικού σωματιδίου, όπως το καλά γνωστό μας ηλεκτρόνιο. Εδώ όμως έκανε μία παρατυπία και στον παρανομαστή έβαλε για ακτίνα το μήκος Compton του ηλεκτρονίου και όχι τη καθαρά γεωμετρική ακτίνα, όπως αυτή των ουράνιων σωμάτων. Πάντως, η μονάδα που έχει το χαρακτηριστικό αυτό μήκος στο ηλεκτρόνιο είναι σωστή για να δώσει ένα αποτέλεσμα σε ταχύτητα. Για το ηλεκτρόνιο βρήκε: V = √GM/r → (6,6725 x10-11 ) x (9,10938 x10-31 ) / 0,24263 x10-11 =  =60,7823 x10-42 / 0,24263 x10-11 =250,5145 x10-31 =25,05145 x10-30 → √25,05145 x10-30 =5,0051 x10-15 m/sec.

Έκανε το ίδιο για το πρωτόνιο και εκεί βρήκε μία μεγαλύτερη ταχύτητα. Αυτή την ταχύτητα Vg την αποκαλεί "βαρυτική ταχύτητα" διότι προκύπτει από τον τύπο που δίνει ταχύτητα μέσα σε βαρυτικό πεδίο ή σε κάποια σχέση με αυτό. Πολύ λογικά σκέφτηκε και παρατήρησε ότι για κάθε ταχύτητα Vg που βγαίνει με αυτό τον τύπο μπορεί να ισοδυναμεί θεωρητικά ένα σωματίδιο ορισμένης μάζας. Όπως και αντίστροφα, για κάθε σωματίδιο μπορεί να υπολογιστεί μία ορισμένη ταχύτητα Vg. Αν όμως η ταχύτητα του φωτός c είναι η ανώτερη ταχύτητα μέσα στο Σύμπαν, τότε πόση μάζα θα έχει το σωμάτιο, του οποίου θα βρίσκαμε την ταχύτητα c ; Παρατήρησε εύκολα, ότι για να βγει στο αποτέλεσμα η ταχύτητα του φωτός από τον τύπο V = √GM/r η μάζα πρέπει να είναι ίση με την αποκαλούμενη στη φυσική μάζα Planck. Αυτό, πράγματι είναι παράξενο και ύποπτο από μόνο του. Το πιο εντυπωσιακό για το χώρο της φυσικής και το ανατρεπτικό είναι ότι συνδέεται μαθηματικώς το όριο της ανώτερης ταχύτητας του φωτός -το οποίο αξιώνει η καθιερωμένη θεωρία της ειδικής σχετικότητας- με ένα όριο στην αύξηση της μάζας, με τον πιο απλό τρόπο. Στην καθιερωμένη φυσική δεν υπάρχει όριο στην αύξηση της μάζας με την αύξηση της ταχύτητας και ο τύπος mo / √ 1 - (V2 / c2 ) δίνει άπειρη ποσότητα μάζας ή αδράνειας όταν η ταχύτητα V γίνει ίση με του φωτός. Αυτό δεν ακούγεται φυσικό ούτε στα αυτιά ενός άσχετου. Για να μην προκύπτει άπειρη η ταχύτητα, χωρίς να ακυρώνεται ο κατά τα άλλα σωστός τύπος, η εξίσωση στη δική του διατύπωση γίνεται m = m / √1 – {(V2 –v2) / c2 }

Ο άνθρωπος λοιπόν, που παρατήρησε μαθηματικώς τη σχέση ορίου στην ταχύτητα και στην αύξηση της μάζας, πολύ λογικά συνέχισε και προσάρμοσε τις γνωστές εξισώσεις έτσι ώστε να συμφωνούν με το αποτέλεσμα που προκύπτει όταν η αύξηση της μάζας έχει ένα όριο. "Ας παρακολουθησουμε τωρα ενα ρεσιταλ λογικης, που οσο απλο φαινεται τοσο σοβαρο ειναι αυτο στο οποιον οδηγει. ...καποιες σκεψεις που κανονικα θα επρεπε να ειχαν γινει πριν ενα αιωνα..." μεταφέρω ένα ακόμα απόσπασμα. Επειδή η ύπαρξη αυτού του ορίου δεν επιτρέπει στα σωματίδια να αυξάνουν τη μάζα τους κατά την ίδια ποσότητα ακόμα και όταν "κινούνται" με την ίδια ταχύτητα, ονομάζει σωστά τη δική του διορθωμένη σχετικότητα "κλιμακωτή" σχετικότητα. Τα σωματίδια από μόνα τους είναι αυτά που είναι επειδή ήδη βρίσκονται με μία ταχύτητα, διαφορετική για το καθένα. Δεν "ξεκινούν" να κινούνται με την ίδια ταχύτητα ή από κατάσταση ακινησίας για να την αυξάνουν ομοιόμορφα ! "Ο Αινσταιν δεχτηκε ως ανωτατο οριο ταχυτητων την C αλλά δεν δικαιολογησε γιατι η φυση εθεσε αυτον τον περιορισμο μονο στην ταχυτητα. Δεν εξηγησε γιατι η φυση αφησε τα άλλα μεγεθη ελευθερα να μπορουν να αυξομειωνονται μεχρι το απειρον ή το μηδεν. Αυτο αποτελει κενο για την θεωρια του", όπως πολύ σωστά έχει παρατηρήσει.

Μαθηματικώς, σωστά προέκυψαν οι μονάδες και σωστά έγινε η σκέψη για το όριο στην αύξηση της μάζας. Προκύπτουν όμως ερωτήματα, τα οποία έχουν ήδη απαντηθεί στο χώρο της φυσικής και οι απαντήσεις τους δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα που περιγράφεται με τους τύπους αυτής της νέας μαθηματικής λογικής. Αντιθέτως, προκύπτουν ερωτήματα τα οποία μένουν αναπάντητα από τη νέα διατύπωση. Τι σημαίνει λόγου χάρη η βαρυτική ταχύτητα; Όταν μιλάμε για ταχύτητα μπορούμε και περιγράφουμε και λέμε για ένα εντοπισμένο σώμα, το οποίο κινείται προς ένα σημείο, από μία πορεία και άλλες λεπτομέρειες. Πόσα σωματίδια υπάρχουν; Βρίσκονται τα σωματίδια σε μία καθορισμένη θέση; Προς πού κινούνται με αυτή τη σταθερή ταχύτητα; Έχει σημασία αν κινούνται ευθύγραμμα ή κυκλικά; Μήπως η κίνηση των σωματιδίων είναι "εσωτερική" και σε αυτή την περίπτωση πώς θα οριστεί η ταχύτητά τους; Πώς συνδέεται αυτή η ταχύτητα με τις άλλες ταχύτητες που παρατηρούμε μέσα στη μικροσκοπική δομή της ύλης; Πού βρίσκεται η οριακή μάζα των τριών σταθερών, στην οποία αποδίδεται μία κίνηση με την ταχύτητα του φωτός; Πώς συνδέονται με τη μάζα Planck το πλήθος των σωματιδίων του Σύμπαντος; Ποιες συνθήκες εξασφαλίζουν σταθερή ταχύτητα στα "σταθερά" σωματίδια; Από ποια δύναμη προέκυψε η ταχύτητά τους και πώς διατηρείται η ομοιομορφία στη δομή της ύλης και στην τεράστια ποσότητά της που βρίσκεται κατανεμημένη σε όλο το Σύμπαν; Μπορεί αυτή η ταχύτητα να θεωρηθεί ιδιότητα των σωματιδίων; Έχει νόημα να μιλάμε για μάζα ενοποίησης των τριών φυσικών σταθερών (c,h,G), εάν αυτή δεν υπάρχει πραγματικά και εκφράζει μόνο μία θεωρητική νομοτέλεια; Είναι γνωστό, ότι η ανώτερη ταχύτητα του φωτός παρουσιάζεται με σωματίδια που θεωρούνται χωρίς μάζα (όπως τα φωτόνια). Πώς η σχετικά μεγάλη μάζα των 10-8 kg συμπίπτει με κίνηση ταχύτητας φωτός;

Αυτά είναι αδιέξοδα ερωτήματα, τα οποία αναδύονται από μία διαστρεβλωμένη μηχανιστική αντίληψη του Σύμπαντος και των πραγμάτων. Ανακύπτουν όταν θεωρούμε τα πράγματα να σχηματίζονται μόνο από το εξωτερικό περιβάλλον τους και σαν να ήταν "φτιαγμένα" από συμπαγή σφαιρίδια. Η σωστή μαθηματική διατύπωση για το όριο στην αύξηση της μάζας κατά την αύξηση της ταχύτητας πρέπει να συμπίπτει και με τη σωστή φυσική ερμηνεία των φαινομένων και βέβαια όχι να συγκρούεται με τα ήδη αποδεδειγμένα και ξεκαθαρισμένα.

Δεν πρέπει να λέμε και να αναζητάμε πώς αυξάνει η μάζα με την αύξηση της ταχύτητας σε μία μάζα που ήδη υπάρχει. Έτσι θα αφήναμε την παρουσία της μάζας σαν ένα ανεξήγητο φαινόμενο και αποκομμένο από το γενικό φαινόμενο της κίνησης. Πρέπει να εξηγήσουμε πώς η μάζα καταφέρνει και παρουσιάζεται με σταθεροποιημένη ύπαρξη από εκεί που ήταν ένα φαινόμενο μεταβολής σε μία κίνηση παρόμοια όπως είναι των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και με ποιες συνθήκες μπορεί να αυξάνεται σαν κίνηση "μποτιλιαρισμένη" όπως διαισθητικά την έχει αποκαλέσει κάποιος φυσικός. Μία από τις πιο  μεγάλες ανατροπές και πολλά υποσχόμενες ανακαλύψεις στο χώρο της φυσικής θα προέλθει από αυτή τη στενή σχέση μεταξύ της μάζας, ηλεκτρομαγνητισμού και βαρύτητας και των δύο τελευταίων με τον "κενό" χώρο.

 

 

Υπάρχει θεωρία η οποία να εξηγεί λογικά, επιστημονικά και με αναφορά σε παρατηρήσιμα φαινόμενα την άσκηση δυνάμεων εξ' αποστάσεως με τους ίδιους νόμους σε όλη την έκταση του Σύμπαντος και στο πέρασμα του χρόνου; Η ύλη, είτε εδώ κοντά είτε μακριά μας, συνδέεται με κάτι κοινό, με μία κοινή πραγματικότητα και μάλιστα έτσι, που η ύλη διατηρεί παντού την ίδια δομή. Ο σχηματισμός και η δομή των υλικών στοιχείων δεν εξαρτάται από τα αντικείμενα και τις διαφορετικές καταστάσεις του περιβάλλοντος και δεν είναι τόσο πολύ ευμετάβλητη από τις εξωτερικές δυνάμεις. Τι άλλο μπορεί να βρίσκεται παντού στο Σύμπαν και να ρυθμίζει τη δομή της ύλης, να συνδέεται πάντοτε μαζί της και να συνεργεί για να είναι η δομή της παντού η ίδια και με τους ίδιους νόμους; Τι άλλο  μπορούμε να βρούμε, το οποίο να μην είναι φανταστικό και να συνδέεται διαρκώς με κάθε  πραγματικότητα, εκτός από τον αποκαλούμενο "κενό" χώρο; Τι άλλο μπορεί να βρίσκεται παντού στο Σύμπαν και να ρυθμίζει τη δομή της ύλης με πραγματική παρουσία και όχι με θεωρητικούς νόμους;  Καμία θεωρία που περιγράφει τη δημιουργία των πραγμάτων από πρωταρχικά υλικά στοιχεία ή από μικροσκοπικά σωματίδια δεν μπορεί να δώσει σοβαρή, λογική και εμπειρικά θεμελιωμένη ερμηνεία για την παρουσία των ίδιων δυνάμεων και ορίων παντού στο Σύμπαν.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΑΜΙΧΑΣ : ΕΝΑΣ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +