*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ (με απλές σκέψεις)

 

Τα πράγματα δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν τελείως το ένα από το άλλο, ούτε να γίνουν επακριβώς τα ίδια (με όλες τις λεπτομέρειες και τις σχέσεις τους) και πάντοτε αποτελούν μέρη  ενός σταθερού συνόλου. Η συγγένειά τους (με την πιο ευρεία έννοιά της) είναι αναγκαστική, γιατί όλα αποτελούν τρόπους διαμόρφωσης μιας κοινής ουσίας, στιγμές εξέλιξης ενός σταθεροποιημένου πράγματος, το οποίο σχετικά έμμεσα για τα μέρη του δεν έχει πάψει να γίνεται.

Το ότι κανένα πράγμα δεν είναι επακριβώς η ίδια ποιότητα με ένα άλλο, με τις ίδιες αλληλεπιδράσεις, ενώ δεν είναι χωρίς κανένα κοινό, αυτό εξηγείται γιατί δεν προσδιορίζεται μόνο έμμεσα ή τυχαία σαν ένα νέο εξωτερικό πράγμα. Αντιθέτως, η ποιότητά του είναι ανέκαθεν σαν ένα μέρος ενός κοινού και τελειωμένου Χρόνου. Δεν υπάρχει μόνο σε μια κοινή στιγμή ενός αφηρημένου ποσοτικού και εξωτερικού χρόνου, το ίδιο είναι στιγμή της σταθεροποιημένης ποιότητας του Κοινού Συνόλου τους (μια μερική στιγμή πάντοτε μέσα στην κοινή συνολική) και αυτή η στιγμή δεν μπορεί να είναι η ίδια με μια άλλη. Δεν μπορεί, γιατί δε θα ήταν μόνο ταυτόχρονη (σαν συνυπάρχουσα), αλλά ταυτό-χωρη.

Για τον ίδιο λόγο που τα πράγματα αλλάζουν και δεν αλλάζουν μέσα στο χρόνο, δεν είναι τα ίδια ούτε τελείως διαφορετικά μέσα στο χώρο. Αν ήταν επακριβώς τα ίδια, τότε θα είχαν επακριβώς τις ίδιες δυνατότητες και τους ίδιους τρόπους αλληλεπίδρασης στην ίδια στιγμή και αντιστρόφως. Αντιθέτως, αν ήταν τελείως διαφορετικά, τότε δε θα είχαν καμία κοινή δυνατότητα ή σχέση και σε καμία στιγμή, όπως και αντιστρόφως. Στη μια και στην άλλη υπόθεση δε θα υπήρχαν πολλά ίδια ή διαφορετικά πράγματα σε ίδιες ή διαφορετικές στιγμές και θέσεις, θα υπήρχε ένα και το ίδιο από μόνο του. Τα πράγματα έχουν δυνατότητες, γιατί είναι ελλιπή και δεν έχουν επακριβώς τις ίδιες ή στην ίδια στιγμή διότι δεν είναι τα ίδια · και το αντίστροφο δεν είναι λάθος.

Τα πράγματα δεν αλληλοεπηρεάζονται με άλλα τελείως διαφορετικά, ούτε με τελείως διαφορετικούς τρόπους το ένα από το άλλο και στη διάρκεια της ύπαρξής τους συνεχίζουν να συνδέονται με μερικά κοινά και να επηρεάζονται με μερικούς κοινούς τρόπους. Για να συνεχίζει ένα πράγμα να υπάρχει ή για να συνεχίζει άμεσα να είναι το ίδιο, πρέπει οι αλληλοεπηρεασμοί του με τα άλλα πράγματα να είναι τέτοιοι, που δε θα τους αποσταθεροποιούν την ποιότητα και συνεπώς πρέπει εκείνα τα άλλα να μην είναι τελείως διαφορετικά από αυτό. Η σταθερότητα της ποιότητάς τους πρέπει να προσδιορίζεται (να αντανακλάται) και έμμεσα. Αν συνδεόταν με τελείως διαφορετικά ή ασταθούς ποιότητας πράγματα, τότε αυτό θα επηρεαζόταν με τελείως διαφορετικούς και ασταθείς τρόπους και η ποιότητά του θα ήταν απροσδιόριστη, ασταθής, χωρίς κοινά στοιχεία, η ενότητά της τυχαία και η συμπεριφορά του επίσης ασταθής. Όπως και το αντίστροφο.

Γενικά, για τον ίδιο λόγο, πολλά διαφορετικά πράγματα από διαφορετικές χρονικές στιγμές, για να έχουν κοινά στοιχεία, για να συνδέονται με λιγότερο έμμεσο τρόπο και σε τελική ανάλυση για να αποτελούν μέρη της ίδιας πραγματικότητας, πρέπει να έχουν σχέσεις με μερικά ίδια-κοινά πράγματα. Για να μπορούν να υπάρξουν στο μέλλον πράγματα, τα οποία θα έχουνε κοινά στοιχεία μ’ εκείνα που υπήρξαν στο παρελθόν (της ίδιας συνολικής πραγματικότητας), πρέπει να γίνονται από τα προηγούμενά τους (με πιο άμεσους τρόπους), να διατηρούνται σε όλες αυτές τις στιγμές (από το παρελθόν ως το μέλλον) μερικά ίδια πράγματα και να επηρεάζονται με μερικούς κοινούς τρόπους.

Από την εμπειρία διαπιστώνουμε, ότι αυτά είναι οι αστέρες, οι γαλαξίες, οι πλανήτες, οι φυσικοί δορυφόροι, οι κομήτες, η ατμόσφαιρα, σε τελική ανάλυση ο χώρος και η απλή ύλη. Πιο αφηρημένα, τα φαινόμενα και οι ειδικότερες έννοιες που αντιστοιχούν σε αυτή τη γενική έννοια της σταθεροποιημένης αλλαγής μέσα στο χρόνο και στο χώρο, είναι η περιστροφική μετατόπιση, η συμμετρία, η συγκέντρωση και η περιοδικότητα (σταθερός επαναπροσδιορισμός).

Η διαφοροποίηση μέσα στην πορεία του χρόνου, ακόμα και εκείνων των πραγμάτων που παραμένουν κοινά για μεγάλη διάρκεια, επιφέρει διαφοροποίηση και στα φαινόμενα που αντιστοιχούν σε αυτές τις ειδικότερες έννοιες της σταθεροποιημένης αλλαγής (μέσα στο χρόνο και στο χώρο).

Η ύπαρξη των κοινών και των σταθερών στοιχείων στην πραγματικότητα, αυτή από μόνη της προδίδει ότι όλα συνδέονται με μια κοινή αιτία-ουσία, ότι υπάρχουν σε μερικές μικρότερες στιγμές ταυτοχρόνως με μια ευρύτερη, στα όρια της οποίας αποτελούν ανέκαθεν ένα σταθερό σύνολο και ότι σαν μέρη ενός σταθερού και κοινού Συνόλου σχετίζονται πάντοτε, ανεξάρτητα από το πού και το πότε υπάρχουν και με προκαθορισμένα όρια.

> ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ <

Οι αντιθέσεις στα πράγματα δεν είναι ουσιαστικές. Δεν είναι οι προϋποθέσεις για την ενέργεια, τη σταθερότητα και την εξέλιξή τους. Οι αντιθέσεις προέρχονται από την επαναφορά, την επιστροφή της ίδιας κίνησης, από την ύπαρξη και την άρση της. Στις αφηρημένες έννοιες μας αποκαλύπτονται σαν ασύνδετες, άσχετες και χωρίς κοινά στοιχεία, ενώ στην πραγματικότητα εξηγούνται γενικά από τα χρονικά όρια αρχής-τέλους στην ύπαρξη και στις σχέσεις των πραγμάτων. Με πρώτη αρχή την ίδια την ύπαρξη των υλικών φορέων τους. Οι αντιθέσεις δεν προέρχονται από μια συνολική αντίθεση της ποιότητας των πραγμάτων ή από μια τέλεια έλλειψη κοινών στοιχείων τους.

Δυο πράγματα, τα οποία θα ήταν τελείως αντίθετα, δε θα είχαν τίποτε κοινό άμεσα στην ποιότητά τους ούτε έμμεσα με κοινές εξωτερικές σχέσεις και θα ήταν χωρίς δυνατότητα αλληλεπίδρασης. Δηλαδή θα ήταν τελείως άσχετα και διαφορετικά. Όπως θεωρούμε τα υλικά στοιχεία σαν πρωταρχική πραγματικότητα (δηλαδή την έλλειψη ποιότητας και πραγματικότητας), όταν αφαιρούμε τις νοητές διαφορές της, με τον ίδιο άστοχο τρόπο, όταν αφαιρούμε τα κοινά στοιχεία των πραγμάτων, τότε απομονώνουμε στη διάνοιά μας την έννοια της αντίθεσης και μεταβάλλουμε τις αντιθέσεις σε πρωταρχικές διαφορές στην αφηρημένη υλική ουσία, για να εξηγήσουμε έτσι ακατάληπτα την ενεργητικότητά της.

Λ.χ. ένας άνδρας σαν άνθρωπος δεν είναι γενικά αντίθετος από μια γυναίκα και υπάρχουν πολλές όχι ίδιες γυναίκες, όπως και αρσενικοί. Αν ήταν γενικά αντίθετος (με τη βιολογική έννοια), θα έπρεπε να είναι το ίδιο αντίθετος με κάθε άλλη με τις ίδιες διαφορές. Όμως, η κάθε μια γυναίκα δεν είναι επακριβώς ίδια με την άλλη και συνεπώς δεν μπορεί να έχει τις ίδιες διαφορές με τον ίδιο άνδρα (γι’ αυτό και υπάρχουν περιπτώσεις μεγάλης ομοιότητάς τους).

Το σκοτάδι δεν είναι αντίθετο φως, είναι η έλλειψη αυτού του τελευταίου.

Η κίνηση μπορεί να γίνεται στην αντίθετη διεύθυνση, ενώ δεν είναι αντίθετη ως προς μια άλλη δυνατή διεύθυνση. Διαφορετικά, αν δεν ήταν έτσι σχετικά αντίθετη, δε θα μπορούσε να γίνει σε μια άλλη.

Στον αφηρημένο χρόνο το παρελθόν είναι αντίθετο στο μέλλον, όπως και η αρχή από το τέλος, ενώ στην πραγματικότητα η προηγούμενη στιγμή ως προς άλλα πράγματα ήταν επόμενη και αντιστρόφως, ενώ για κάποια άλλα ήταν η ίδια η ανύπαρκτη.

Ο θάνατος είναι αντίθετος από τη γέννηση, αλλά δεν είναι άρνηση της γέννησης (με την έννοια της μη γέννησης), όπως εκείνη δεν είναι άρνηση του πρώτου. Γεννηθήκαμε -όπως και άλλοι- θα πεθάνουμε μετά από τη γέννησή μας και τότε δε θα είμαστε όπως όταν γεννηθήκαμε, ούτε με τις ίδιες ακριβώς σχέσεις.

Η αιτία γενικά είναι αντίθετη από το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα είναι μια από τις αιτίες σε σχέση με το αποτέλεσμά της, ενώ σε σχέση προς την αιτία της είναι αποτέλεσμα, ως προς μερικά άλλα αποτελέσματα δεν είναι αιτία και ως προς άλλες αιτίες δεν είναι αποτέλεσμα. Αν δεν ήταν έτσι σχετικά αντίθετη, τότε η αιτία δε θα είχε αιτία και το αποτέλεσμα δε θα γινόταν αιτία.

Κάθε πράγμα είναι και σχετικά δεν είναι τα άλλα πράγματα, τα οποία δεν είναι το αντίθετο αυτού. Το ίδιο σχετικά εκείνα δεν είναι αυτό και επειδή δεν είναι αντίθετα, γι’ αυτό δεν είναι τελείως διαφορετικά και έχουν κοινά στοιχεία.

 

 

 

 

Γιατί τα μαθηματικά μπορούν να εφαρμόζονται με επιτυχία στα πράγματα, να εκφράζουν σχέσεις αναλογίας και να υπολογίζουν με τύπους τις μεταβολές, τα μεγέθη και τις ποσότητες;   

Πώς ένας αβάσιμος συλλογισμός και ορισμός για ένα Σύμπαν πάντοτε το ίδιο στο σύνολο ενός μέγιστου συνολικού χρόνου συνδέεται με ή οδηγεί σε επιστημονικές ανακαλύψεις και παρατηρήσεις, που χρειάστηκαν την εμπειρία και την τεχνολογία του 20 ου αιώνα; Πώς γίνεται;;;

Γιατί όλα τα πράγματα σχετίζονται κάπως μεταξύ τους, έχουν κοινά στοιχεία στο χώρο και στο χρόνο και εξελίσσονται; 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2010

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +