*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 12

 

 

 

-11-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ

 

 

Στο ξεκίνημα της εργασίας επιχειρήσαμε να κάνουμε μερικές θεωρητικές παρατηρήσεις για την αντίθεση μεταξύ της μάζας και της βαρυτικής έλξης, που εμφανίζεται σαν πεδίο δυναμικής ενέργειας με ακτίνα το κέντρο βάρους της μάζας. Οι πρώτες παρατηρήσεις αυτές έγιναν για να φανεί πόσο γρήγορα μπορεί κάποιος να σκεφτεί δημιουργικά και να παρατηρήσει σχέσεις μεταξύ των φαινομένων και έτσι να βοηθήσει την επιστημονική έρευνα, με τα λίγα εφόδια από την ανάγνωση των σχολικών βιβλίων και από τη συνηθισμένη πληροφόρηση, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει με μια νέα γλώσσα και χωρίς να ξεκινήσει από τις λεπτομέρειες και τις περίπλοκες σχέσεις που διδάσκονται στους ειδικευμένους. Μία τέτοια σημαντική παρατήρηση για την επιστημονική έρευνα και την πρόοδο της τεχνολογίας, η οποία για να γίνει δεν χρειαζόταν ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τρομερή γνώση, ήταν η παρατήρηση του Νεύτωνα για την πτώση των σωμάτων προς τα κάτω (με αφορμή ένα μήλο, όπως λένε οι φήμες). Ακόμα και οι νόμοι της μηχανικής που διατύπωσε και θεμελίωσαν έναν μεγάλο κλάδο της Φυσικής ήταν επίσης απλοί και θα μπορούσαν να είχαν διατυπωθεί πολλούς αιώνες νωρίτερα. Η απλότητα της σκέψης και η επιτυχημένη παρατήρηση δεν μειώνουν τη χρησιμότητα της γνώσης και το θαυμασμό μας για το επίτευγμα. Πολλοί φιλόσοφοι, ήδη έχουν επισημάνει, ότι τα πράγματα που είναι συνηθισμένα ή φαίνονται σαν τα πιο απλά, συχνά αυτά ξεφεύγουν από τη διερεύνησή μας ή αποδεικνύονται πιο πολύπλοκα. Πραγματικά, είναι πιο δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος την πτώση των σωμάτων και να απορήσει γιατί γίνεται προς τα κάτω, παρά μετά να κάνει ένα πλήθος άλλων παρατηρήσεων, έχοντας παραδεχτεί ότι υπάρχει μία δύναμη έλξης μεταξύ των υλικών σωμάτων.

Ένα από τα πιο μεγάλα φιλοσοφικά ζητήματα, με μεγάλες και εκπληκτικές αντιπαραθέσεις, με απρόσμενες και συν­ταρα­κτικές ανακαλύψεις είναι το ζήτημα της ουσίας των πραγ­μάτων και των δομικών στοιχείων τους. Επειδή, όμως, πρόκειται για ένα λογικό ζήτημα που αναφέρεται σε όλα τα πράγματα γενικά και η έρευνα μπορεί να ξεκινήσει από οποιο­δήποτε πράγμα βρίσκεται δίπλα μας, γι' αυτό οι άνθρωποι με ερευνητικό πνεύμα έθεσαν το ζήτημα από τα αρχαία χρόνια και αυτούς τους (ανειδίκευτους ερευνητές) ονομάσαμε "φιλόσοφους". Ένα βιβλίο δεν φτάνει για να καταγράψουμε τις φιλοσοφικές θεωρίες και τις σκέψεις για το ζήτημα της ύλης. Με την παράλληλη πρόοδο της τεχνολογίας, η γνώση για τα δομικά στοιχεία των πραγμάτων έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία και η επιστημονική γνώση δεν χωράει στο κεφάλι ενός ανθρώπου. Ωστόσο, η ύλη δεν έπαψε να είναι στην επιστήμη ένα φαινόμενο, χωρίς εξήγηση για την παρουσία της, χωρίς εξήγηση για την πολυπλοκότητά της, με κάποια αδιάφορη διαστρέβλωση της έννοιας της και ίσως χωρίς το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό, που έπρεπε να συμπερι­λαμ­βάνουμε στη γενική έννοια της από μερικούς αιώνες νωρίτερα, αν όχι από την εποχή των πρώτων φιλοσόφων και σαν την πιο πιθανή εκδοχή για το ρόλο της.

Η αποκάλυψη του ρόλου της ύλης για τα σύνθετα πράγ­ματα και οι καθοδηγητικές παρατηρήσεις για την έρευνα ξεκινούν από τη στιγμή που θα σχηματίσουμε την άποψη για ένα Σύμπαν ολο­κληρωμένο μέσα στο διάστημα μιας Μέγιστης Περιόδου. Με την απλή λογική και αφού δεχόμαστε την εμπειρία, σύμφωνα με την οποία τα πράγματα γίνονται, εξελίσσονται, δημι­ουργούνται και κατα­στρέφονται, προκύπτουν ότι:

1) τα δομικά στοιχεία χρειάζονται και στην περίπτωση του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, αφού με αυτά επιτυγχάνονται οι αλλαγές και οι συνδυασμοί στα πράγματα,

2) χωρίς όμως να δημιουργούν τα πράγματα και το ολο­κληρωμένο Σύμπαν από μόνα τους

3) και κατά συνέπεια πρέπει να σκεφτούμε πως δεν είναι αυτόνομα πράγματα ούτε αδιαίρετες σταθερές ποσότητες που συνα­θροίζονται τυχαία και μόνο με εξωτερικές δράσεις

4) αλλά είναι περιοδικές μεταβολές που γίνονται με την παρουσία μιας άλλης κοινής ποσότητας, χωρίς την οποία θα υπήρχαν τελείως ακαθόριστα.

Οι αμέσως προηγούμενες θεωρητικές παρατηρήσεις πηγά­ζουν από τις πιο απλές σκέψεις του κόσμου και από την αρχική (φιλοσοφική) ανάλυση των παρακάτω γενικών εννοιών: Κάθε πράγμα σαν μέρος ενός κοινού συνόλου εξαρτάται πιο έμμεσα από τα υπόλοιπα, ανεξάρτητα από τη θέση και τη στιγμή που υπάρχει. Τα πράγματα συνυπάρχουν μέσα στα όρια μίας κοινής συνολικής στιγμής και δεν υπάρχουν έμμεσοι επηρεασμοί, που να γίνονται ύστερα από ατελείωτο χρόνο. Ο πιο έμμεσος τρόπος, με τον οποίο συνδέονται και επηρεάζονται τα πράγματα, πρέπει να έχει πραγματο­ποιηθεί ανέκαθεν, να είναι ο ίδιος για κάθε πράγμα και τα αποτελέσματά του κάπως να παραμένουν. Αυτά τα πιο έμμεσα αποτελέσματα αποτελούν τους σταθερο­ποιημένους τρόπους επηρεασμού, που ονομάζουμε ύλη. Θα ήταν αδύνατο ένα πράγμα να συνδέεται πιο άμεσα (κοντά, γρήγορα και με τη μικρότερη μεσολάβηση) με τα άλλα, εάν εκείνα τα άλλα δεν είχαν στην ποιότητά τους μερικά ίδια στοιχεία που περιέχει και αυτό. Περιέχουν στοιχεία κοινά στοιχεία, διότι όλα τα πράγματα συν­δέονται μεταξύ τους (ή είναι επηρεασμένα και διαμορφωμένα) με τον ίδιο πιο έμμεσο τρόπο (μέσα στα όρια ενός και του αυτού Χρόνου). Δυο πράγματα που συνδέονται με πιο άμεσους τρόπους (πιο κοντά και πιο γρήγορα) είναι συγχρόνως αλληλο-­επηρεα­σμένα εκ των προτέρων με τον πιο έμμεσο τρόπο. Αυτές οι πιο έμμεσες σχέσεις τους είναι πραγματο­ποιημένες με την ύπαρξη των κοινών υλικών στοιχείων στην ποιότητά τους. Δεν είναι τόσο φανερό πως η έννοια της ύλης βγαίνει από τη σκέψη για τον πιο έμμεσο τρόπο σύνδεσης των πραγμάτων, όμως η ανάπτυξη της φιλο­σοφικής θεωρίας με τις συνέπειές της επιβεβαίωσε αυτή την αρχική λογική σκέψη.

Εκπληκτικό, ότι μπορούσε κάποιος να μιλήσει για την ύλη με περισσότερη ευστοχία από μερικούς αιώνες πριν και με το συνηθισμένο λεξιλόγιο! Μετά από την ανάπτυξη του φιλοσοφικού συλλογισμού -εισάγοντας την έννοια της ευρύτερης  Συμπαντικής στιγμής και το ρόλο του κενού χώρου - τα δομικά στοιχεία (η ύλη) προσδιορίζονται σαν ελάχιστες ποσότητες που χρησιμεύουν σαν φορείς για την έμμεση αλλη­λεπίδραση των πραγμάτων, για την έμμεση-εξωτερική δημιουργία τους και σαν ποσότητες ελάχιστης αλληλεπίδρασης (οι ελάχιστες στιγμές στη μεταβολή μιας κοινής ποσότητας) και έτσι νοούμε καθαρά την άμεση σχέση της ύλης με το χρόνο και τη περιοδική μεταβολή. Δηλαδή, από μερικές αρχικές σκέψεις βγαίνει με συνέπεια η σχέση των δομικών στοιχείων με την έλλειψη στατικής ουσίας, η ταύτισή τους με ρυθμικές μεταβολές ενέργειας και σε τελική απλοποίηση η ταύτιση της ύλης με αυτό που ο Σπινόζα εξέφραζε πιο απλά και χωρίς εξήγηση με τη λέξη "τρόπος" στην ουσία.

Η ύλη είναι οι αρχικοί τρόποι με τους οποίους το Σύμπαν γίνεται σχετικά έμμεσα και εξωτερικά, είναι η σχετική πρώτη πραγματικότητα μέσα στο τελειωμένο σύνολό της, έξω από το οποίο αυτή δεν θα υπήρχε ή δεν θα μπορούσε ποτέ να συγχρονιστεί και να σχηματίσει σταθερά πράγματα και νόμους και μάλιστα με διάρκεια. Έξω από μία προηγούμενη και άμεσα τελειωμένη πραγματικότητα, τα υλικά στοιχεία θα αλλη­λεπι­δρούσαν τελείως απροσδιόριστα, καθορισμένα μόνο από έξω τους, χωρίς να μπορούν να συνδυαστούν με σταθερούς τρόπους και να δημιουργήσουν πιο σύνθετες ποιότητες. Τα ίδια τα υλικά στοιχεία θα ήταν τελείως ασταθή και χωρίς προκαθορισμένες δυνατότητες στον τρόπο δράσης και αντίδρασής τους. (...)

 

Το αδιαφοροποίητο Σύμπαν, το οποίο είναι ανέκαθεν τελειοποιημένο, δεν έχει την αρχή της ύπαρξης και της ποιότητάς του σε μερικές ξεχωριστές ουσίες και δεν είναι αποτέλεσμα μιας σύνθεσης που προηγήθηκε. Η Συμπαντική Στιγμή δεν μπορεί να διαιρεθεί σε απειράριθμες μικρότερες -όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί τελείως αφηρημένα ένας μαθηματικός- γιατί τότε δε θα ήταν μια μέγιστη και με όρια. Δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και τότε δεν θα υπήρχε ούτε η σχετική αρχή του χρόνου για την ύπαρξη των υλικών πραγμάτων. Συνεπώς, υπάρχει ένα ελάχιστο όριο χρόνου, το οποίο αποτελεί την ελάχιστη χρονική στιγμή. Η ελάχιστη χρονική στιγμή αναλογεί στον ελάχιστο χρόνο αλ­ληλεπί­δρασης, στην ελάχιστη αλλαγή, στο «ελάχιστο» πράγμα, το οποίο ονομάζουμε στοιχειώδη ποσό­τητα ενέργειας και υπό ορισμένες συνθήκες αρχή των σωματιδίων με το χαρακτηριστικό γνώρισμα της μάζας.

Με την ευρύτερη συνολική στιγμή στην οποία το Σύμπαν είναι ολοκληρωμένο δεν εννοούμε αρχή και τέλος στη συνολική ύπαρξή του. Η στιγμή που αρχίζει να γίνεται το Σύμπαν δεν βρίσκεται πριν από τη στιγμή που αυτό τελειώνει και έχει να κάνει με την αρχή και το τέλος των επιμέρους πραγμάτων. Το Σύμπαν διαρκώς αρχίζει να γίνεται (με σχετικό τρόπο) μέσα από τον ίδιο τον εαυτό του και αυτό δεν είναι όλο παρόν και ταυτόχρονο σε σχέση με τα επιμέρους πράγματα. Συνεχίζει να γίνεται σαν έμμεσο-εξωτερικό διαμέσου των υλικών φορέων, ενώ αυτό έχει γίνει ανέκαθεν και είναι έξω από το χρόνο και το χώρο. Μέσα του περιέχει όλες τις μικρότερες χρονικές στιγμές της παρουσίας του, από τη μέγιστη χρονική περίοδο που είναι παρούσα η δική του ολοκληρωμένη ύπαρξη και στα μικρότερα χρονικά διαστήματα αντιστοιχούν τα επιμέρους πράγματα. Η παρουσία της ύλης δεν είναι αποκομμένη σαν σκορπισμένη σκόνη μέσα σε ένα κενό χώρο, αλλά υπάρχει σαν ελάχιστες στιγμές στη μεταβίβαση μίας κοινής ενέργειας (ελάχιστες μεταβολές), χωρίς την οποία η ύλη δεν θα μπορούσε να διατηρείται και να έχει μία σταθερή δομή. Οι υλικοί φορείς προϋποθέτουν μία σύνθετη πραγματικότητα και η πραγματικότητα αυτή είναι πάντοτε σύνθετη και παρούσα, ανεξάρτητα από τις (ετεροχρονισμένες) εξωτερικές συνδέσεις των υλικών φορέων.

Εάν οι υλικοί φορείς ήταν οι ελάχιστοι δομικοί λίθοι και υπήρχαν χωρίς κοινή βάση, τότε οι συνδυασμοί και οι αλλη­λεπιδράσεις τους θα ήταν μόνο εξωτερική προσθαφαίρεση και τυχαία παραμόρφωση. Δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν σταθεροί τρόποι σύνδεσης και διαρκής αλλη­λοεπηρεασμός πολλών μικρο­ποσοτήτων ταυτόχρονα (δηλ. πιο άμεση διασύνδεσή τους). Το κάθε υλικό στοιχείο θα επιδρούσε με τελείως διαφορετικό τρόπο από στιγμή σε στιγμή, σαν απο­σταθερο­ποιημένο, όπως θα επη­ρεαζόταν μόνο έμμεσα από την άναρχη επίδραση των πολυάριθμων άλλων και δεν θα μπορούσε να έχει σταθερές ιδιότητες και τις ίδιες ιδιότητες με το πλήθος των άλλων. Και μία από αυτές τις σταθερές και κοινές ιδιότητες της ύλης όπου κι αν βρίσκεται είναι το βαρυτικό πεδίο -μη το ξεχνάμε αυτό.


 

Η υπερβολή στην έννοια της κίνησης

Τα άτομα του ακίνητου βιβλίου ταλαντώνονται γύρω από μία θέση ισορροπίας. Τα στοιχειώδη σωμάτια στη δομή του ατόμου κινούνται. Όλα τα σώματα επάνω στον πλανήτη συμμετέχουν στην περιστροφή και στην περιφορά του και ο ίδιος ο πλανήτης στο πέρασμα του χρόνου αλλάζει. Ο ήλιος και οι πλανήτες κινούνται μέσα στο γαλαξία και οι γαλαξίες κινούνται μέσα στο ορατό σύμπαν. Δεν μπορούμε να μπούμε δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, όπως είχε ήδη παρατηρήσει εντυπωσιακά ο Ηράκλειτος. Δεν υπάρχει ακίνητη ύλη. Στα παραδείγματα της κίνησης συνηθίζουμε να αφαιρούμε ορισμένα χαρακτηριστικά της και να παρουσιάζουμε την κίνηση σαν απόλυτο και σταθερό γνώρισμα όλων των πραγμάτων σε πλήρη αντίθεση με την ακινησία. Η ακινησία εμφανίζεται σαν ένα φαινόμενο τυχαίο, περιστασιακό και σχετικό. Αν και στη φυσική, η κίνηση περιγράφεται καλά σαν ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο φαινόμενο, συχνά παραμερίζονται όλα τα άλλα γνωρίσματα της κίνησης σαν επουσιώδη και σαν να ήταν η κίνηση ανεξάρτητη από άλλες ιδιότητες. Παρόμοια παρουσιάζουμε την απόσταση στο χώρο σαν μονόδρομο που οδηγεί στην άπειρη απομάκρυνση και σε πλήρη αντίθεση με την έννοια της προσέγγισης. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό το οποίο προσπερνάμε ανυποψίαστοι, είναι ο τρόπος και ο χρόνος που γίνεται η κίνηση, αφού στη φύση η κίνηση δεν πραγματοποιείται μόνο ευθύγραμμα και ομαλά και αντιθέτως η κίνηση αυτής της μορφής είναι η πιο σπάνια. Επίσης, είναι γνωστό στη φυσική, ότι η μετατόπιση και η απόσταση δεν ταυτίζονται, όταν η φορά της κίνησης αλλάζει. Μόνο στην ευθύγραμμη και με σταθερή φορά κίνηση ταυτίζονται η απόσταση με την μετατόπιση. Η μετατόπιση έχει αρχική και τελική θέση ανεξάρτητα από τη διαδρομή του κινούμενου σώματος.

Υπενθύμιση: Για να περιγραφτεί η κίνηση χρειάζεται οπωσδήποτε να γνωρίζουμε τη θέση, τη στιγμή, την απόσταση, τη διάρκεια, τη δύναμη και την ταχύτητα. Ταχύτητα είναι το πηλίκο της μετατόπισης προς την αντίστοιχη χρονική διάρκεια, δηλαδή V= Δχ / Δt

 

Προσέξτε: Η αλλαγή δεν είναι μόνο αστάθεια, φευγαλέα μεταβολή και απροσδιόριστη ροή. Τα ίδια τα λεγόμενα υλικά πράγματα δημιουργούνται από (και με) τρόπους αλληλεπίδρασης που γίνονται σε πολύ μικρό χρόνο. Όμως η αλλαγή μπορεί να είναι επαναλαμβανόμενη, κυκλική, ρυθμική, ομοιόμορφη και σταθεροποιημένη. Στην εμπειρία διαπιστώνουμε αρκετά συχνά την ύπαρξη σταθερότητας σε μία αλλαγή (π.χ. στάσιμα κύματα) και φαινόμενα περιοδικότητας. Έτσι προσωρινά μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα πως δεν είναι παράξενο ή ανόητο να μιλάμε για ένα Σύμπαν με σταθεροποιημένη ποιότητα. Αν λέμε ότι τα πράγματα είναι μερικοί τρόποι (υλικής) αλληλεπίδρασης και διαμόρφωσης, αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πραγματικά και με μια σταθερότητα. Με την ίδια λογική, μπορούμε να υποψιαστούμε, πως όταν μιλάμε για ένα Σύμπαν το οποίο υπάρχει ολοκληρωμένο ταυτοχρόνως, αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να υπάρχει εδώ και τώρα με την ενέργειά του όλη σε ορατή ύλη ή σε φωτιά. Με άλλα λόγια, πρέπει να εξηγηθεί πώς γίνεται το Σύμπαν να μην παρουσιάζεται όλο σαν ταυτόχρονο σε σχέση με τα υλικά πράγματα και τι εξαναγκάζει τη κίνηση να γίνεται με “κυκλικό” και με σταθεροποιημένο τρόπο. Αυτό είναι το εύστοχο επιστημονικό ερώτημα και η εξήγηση αυτού του φαινομένου αποκαλύπτει τη σχέση της ύλης με το χώρο και με τις άλλες φυσικές δυνάμεις, αντί να οδηγεί σε αδιέξοδα. Μπορούμε να δούμε τον κόσμο με δύο αντίθετους τρόπους: σε εξέλιξη ή σταθερό. Σαν αφηρημένη, εξωτερικά καθορισμένη και τυχαία υλική-έμμεση ύπαρξη ή σαν συνολική, ταυτόχρονη και άμεση ποιότητα. Είναι και οι δύο αληθινοί. Αυτή η απλή φιλοσοφική σκέψη, η οποία δεν απομακρύνεται πολύ από παρόμοιες σκέψεις που έχουν διατυπωθεί από ορισμένους φιλόσοφους, περιγράφεται πιο αναλυτικά και επιστημονικά με τους όρους της φυσικής, στη συνέχεια της θεωρίας.

(...)

Μετά από τους προηγούμενους συλλογισμούς που μας επιβάλλει η άποψη για ένα Σύμπαν σταθερό μέσα στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου, μπορούμε από τώρα να σκεφτούμε και να φανταστούμε ότι η “ακίνητη” βάση προς τις ελάχιστες κινήσεις που γίνονται στη μικροσκοπική δομή της ύλης είναι ο ίδιος ο πεπερασμένος χώρος, (ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί σαν δυναμική ενέργεια όλου του Σύμπαντος προς την ύλη, λόγω της συμμετοχής του στη διατήρηση της ύλης και των ορίων που βάζει στο μήκος, στο χρόνο και στη διακύμανση της ενέργειας). Και πρώτα απ' όλα προκύπτει το σταθερό όριο μιας μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης, ενός μέγιστου χρονικού ορίου και μιας μέγιστης συνολικής ποσότητας ενέργειας (για όλα τα υλικά πράγματα), και οι ελάχιστες κινήσεις/μεταβολές μπορούν να θεωρηθούν σαν τις ελάχιστες ποσότητες μήκους, χρόνου, ενέργειας, κίνησης και μάζας ή αδράνειας.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 

 

 


*

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +