*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 15

 

 

-14-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

ΥΛΗ, ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΑΛΛΟ

 

 

Εάν, λοιπόν, δεχτούμε ότι το Σύμπαν είναι πάντοτε το ίδιο στο σύνολο ενός και του αυτού χρόνου (και ότι αυτό υπάρχει όλο ταυτοχρόνως από το παρελθόν έως το μέλλον του) τότε, βάσει της εμπειρίας προκύπτει χωρίς αμφιβολία, ότι το Σύμπαν ακόμα γίνεται μέσα στο χρόνο των περιορισμένων υλικών πραγμάτων με κάποιο σχετικό τρόπο. Όταν μιλάμε για ένα Σύμπαν το οποίο υπάρχει ολοκληρωμένο και ταυτοχρόνως, αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά, ότι έπρεπε να υπάρχει εδώ και τώρα με όλη την ενέργεια ή την ύλη του. Αφού το Σύμπαν δεν παρουσιάζεται όλο σαν ταυτόχρονο σε σχέση με τα υλικά πράγματα, αυτό μας οδηγεί στο λογικό συμπέρασμα, ότι ο υλικός κόσμος δεν είναι από μόνος του όλο το Σύμπαν και ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να συνδέεται με το Σύμπαν που λείπει. Με άλλα λόγια, εκτός από το συνηθισμένο υλικό κόσμο που γνωρίζουμε από την πιο άμεση σύνδεσή του με τα δικά μας υλικά μέσα, πρέπει να αναζητήσουμε και μία άλλη “πραγματικότητα” που δεν παρουσιάζεται με τη γνωστή μορφή της ύλης.

Σε αυτό το σημείο θα ήταν εύκολο να φανταστούμε και να επι­καλεστούμε πράγματα που αναφέρονται σε ταινίες επι­στημονικής φαντασίας, σε αρχαίες θρησκευτικές διδασκαλίες ακόμα και στη σύγχρονη σωματιδιακή φυσική και να "κατα­σκευαστούν" εντυπωσιακές αληθοφανείς εκδοχές του κόσμου. Όμως η Θεωρία του Ολοκληρωμένου Σύμπαντος και του Τελειω­μένου Χρόνου αναπτύχθηκε μέσα από αμερόληπτες και μακρο­χρόνιες θεωρητικές αναζητήσεις, στη βάση της φιλοσοφικής λογικής ότι όλος ο κόσμος μπορεί να γίνει επιστημονικά κατανοητός και εξηγήσιμος μέσα από παρατηρήσεις της συνηθισμένης εμπειρίας. Η υπομονή δεν έλειψε και η επιλογή ήταν αδίστακτη να γίνει γνωστή η πραγματικότητα, παρά τις όποιες απελπιστικές δυσκολίες του εγχειρήματος και όχι όπως θα ευχαριστούσε ή θα βόλευε τις "μικροσκοπικές" προσωπικές επιθυμίες ή κάποιες ιδιοτελείς επιστημονικές επιδιώξεις. Το Σύμπαν που δεν υπάρχει εδώ και τώρα και με το οποίο ο υλικός κόσμος κάπως συνδέεται δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από την παρουσία του πεπερασμένου χώρου και των δυνάμεών του. Λέγεται ότι πολλά από τα αστέρια που βλέπουμε έχουν πάψει να υπάρχουν και ότι το φως τους φθάνει τώρα μέχρι εδώ, διανύοντας απίστευτα μεγάλες αποστάσεις. Αντίθετα από αυτό, ο χώρος φαίνεται στα μάτια σαν κάτι ανύπαρκτο, αλλά δεν είναι πλήρης έλλειψη πραγματικότητας και συνδέεται αναπόσπαστα με τα υλικά πράγματα, με πιο απίστευτο  και αφάνταστο τρόπο!

Η ύλη, είτε εδώ κοντά είτε μακριά μας, συνδέεται με κάτι κοινό, με μία κοινή πραγματικότητα και μάλιστα έτσι, που η ύλη διατηρεί παντού την ίδια δομή. Από κάπου αντλεί την ενέργεια με την οποία αυτή υπάρχει σαν αντίθετη προς τη βαρυτική έλξη και την αντλεί παντού με παρόμοιο τρόπο. Λέμε ότι η ύλη αντλεί από κάπου την ενέργεια με την οποία διατηρεί τη δυναμική δομή της, διότι η σταθερότητα στις ταχύτατες μικροσκοπικές κινήσεις που γίνονται μέσα στη δομή της (σε μεγάλη έκταση στο χώρο, στο βάθος του χρόνου και υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες) δεν μπορεί να εξηγηθεί από την ενέργεια και την κίνηση των εξωτερικών (και τυχαίων) της επιδράσεων. Αν η δομή της ύλης και η αρχή της μάζας γινόταν από το περιβάλλον, δηλαδή από τον εξωτερικό χώρο, τότε θα έπρεπε σε κάθε κυβικό μέτρο του χώρου να υπάρχει διαφορετική ύλη, με τυχαία δομή. Η σύσταση και η δομή του ατόμου θα ήταν διαφορετική και με απεριόριστη ποικιλία, όσες θα ήταν και οι διαφορετικές επιδράσεις και συνθήκες. Όμως, ο σχηματισμός και η δομή των υλικών στοιχείων δεν εξαρτάται από τα αντικείμενα και τις διαφορετικές καταστάσεις του περιβάλλοντος και δεν είναι τόσο πολύ ευμετάβλητη από τις εξωτερικές δυνάμεις. Τι άλλο μπορεί να βρίσκεται παντού στο Σύμπαν και να ρυθμίζει τη δομή της ύλης, να συνδέεται πάντοτε μαζί της και να συνεργεί για να είναι η δομή της παντού η ίδια και με τους ίδιους νόμους; Τι άλλο μπορούμε να βρούμε, το οποίο να μην είναι φανταστικό και να συνδέεται διαρκώς με κάθε πραγματικότητα, εκτός από τον αποκαλούμενο "κενό" χώρο;

Η ύλη πρέπει να θεωρείται σαν έλλειψη από την ενέργεια του χώρου (σαν αρνητική ενέργεια), διότι η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος δεν δημιουργήθηκε ποτέ και ήταν πάντα η ίδια σαν ποσότητα. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος είναι αυτή που πάντοτε προϋπάρχει, ενώ κάθε μεταβολή μέσα στο χώρο και στο χρόνο έχει μία σχετική αρχή ελάττωσης της ενέργειας. Το ηλεκτρικό ρεύμα προκαλείται εκεί που υπάρχει διαφορά δυναμικού (τάση, όπως την λέμε) και για να μπει πιο ορμητικός αέρας στο σπίτι ανοίγουμε ένα δεύτερο παράθυρο, ώστε να κάνει ρεύμα, όπως λέμε ξανά. Η ύλη αντιστοιχεί σε μικρά χρονικά διαστήματα μεταβίβασης, ροής και διακύμανσης της (σχετικά) αμετάβλητης “θετικής” ενέργειας, που παρουσιάζεται με τη μορφή του κενού και πεπερασμένου χώρου. Η αμέσως προηγούμενη διαπίστωση, είναι συνέπεια και αποσαφήνιση της πιο αφηρημένης (φιλοσοφικής) σκέψης, ότι η ύλη αποτελεί τους αρχικούς τρόπους με τους οποίους το ά-μεσο και ολοκληρωμένο Σύμπαν αρχίζει να γίνεται σαν έμ-μεσο και εξωτερικό.

Από όσα είπαμε μέχρι εδώ, προκύπτει μία βασική διάκριση που επιβάλλεται να γίνεται στη φυσική. Η παρουσία του Σύμπαντος γίνεται με δύο μορφές κίνησης που δεν περιγράφονται με την ίδια ορολογία και δεν εκφράζονται πάντοτε από τους ίδιους νόμους. Από τη μία, το Σύμπαν, η κίνηση και η μεταβίβαση ενέργειας γίνονται μέσα στο χώρο με τους υλικούς φορείς, έτσι όπως πάντα την αντιλαμβανόταν κάθε άνθρωπος και την περιέγραφε η “μηχανιστική” φυσική και η χημεία. Από την άλλη υπάρχει η “ακινησία” του πεπερασμένου χώρου (σαν μια σταθερο­ποιημένη ποσότητα δυναμικής ενέργειας), όπου κάθε μεταβολή της προκαλεί κάποια κίνηση αποτρεπόμενη, κίνηση με τάση επα­ναφοράς στην κατάσταση ακινησίας (ή ηρεμίας) του χώρου και αυτή είναι η κυματική κίνηση. Η κυματική κίνηση δεν "υπακούει" στη Νευτώνεια λογική της κίνησης, αφού η παρουσία της οφείλεται στην αντίσταση που προ­βάλλεται στη μεταβολή και όχι στην έλλειψη αντίστασης.

Μέσα από απλές σκέψεις, με τη σειρά ορισμένων συλ­λογισμών φθάνουμε σε αυτό το διαχωρισμό του Σύμπαντος σε κενό πεπερασμένο χώρο και σε ύλη, με δυναμική σύνδεση όμως μεταξύ τους. Από την ανάγνωση, είναι δύσκολο να συγκρατήσει η μνήμη μας τη σειρά όλων των σκέψεων που διατυπώνονται και αυτό έχει σαν συνέπεια να μην αντιλαμβανόμαστε τη συνέπεια και τις μεγάλες πιθανότητες να είναι ένα θεωρητικό σχήμα που πράγματι περιγράφει σωστά τη φύση. Γι' αυτό τονίζονται και υπο­γραμ­μίζονται ορισμένες φράσεις και σειρές, ώστε να τις προσέξουμε περισσότερο, να τις θυμόμαστε πιο εύκολα και να μπορούμε να τις εντοπίσουμε γρήγορα αν χρειαστεί.

Θυμίζω και συνοψίζω, οι σκέψεις ξεκίνησαν να βγαίνουν από τη σύνδεση της έννοιας του χρόνου με τα ίδια τα πράγματα και από την παρατήρηση για τη σχέση της αλλαγής με τη σταθερότητα, όταν η αλλαγή γίνεται με περιοδικό και τον πιο γρήγορο τρόπο. Θεωρήσαμε ότι το πλήρες Σύμπαν είναι σταθεροποιημένο (σαν άχρονο) και συνδέσαμε τα φαινόμενα της μεταβολής και τα δομικά στοιχεία των πραγμάτων με την ύπαρξη μιας κοινής (για όλα) ποσότητας, την οποία αντι­λαμβανόμαστε σαν κενό χώρο.

Έχουμε επιτύχει τον πιο σπουδαίο θεωρητικό διαχωρισμό της φύσης, όμως, προσέξτε, πάντοτε μιλούσαμε για τη φύση σαν διαχωρισμένη και κομματιασμένη. Ο θεωρητικός διαχωρισμός που κάναμε εδώ σε πεπερασμένο χώρο και σε υλική μεταβολή, είναι ο ελάχιστος διαχωρισμός που μπορούμε να κάνουμε ! Δηλαδή, δεν κάναμε μια διάσπαση της έννοιας του κόσμου σε μυριάδες ουσίες και φαινόμενα αλλά σε δύο μόνο φαινόμενα, τα οποία (όπως θα αποδείξουμε) σε τελική ανάλυση είναι ένα μόνο φαινόμενο. Εξάλλου, από την αρχή που θα σκεφτούμε τη φύση ή τον κόσμο σαν σύνολο αναγκαστικά θα τον σκεφτούμε και σαν μέρος. Ο διαχωρισμός της φύσης σαν σύνολο και σαν μέρος είναι ο πρώτη παρατήρηση για την ερμηνεία της φύσης και από αυτή την παρατήρηση φτάσαμε ξανά στο θεωρητικό δια­χωρισμό της φύσης με άλλες έννοιας, αυτή τη φορά με την έννοια του κενού χώρου και της ύλης. Διότι ο χώρος "εκ­προσωπεί" το σύνολο της φύσης και η ύλη μερικές στιγμές στη συνολική παρουσία της φύσης.

Ποια είναι η σπουδαιότητα αυτού του θεωρητικού δια­χωρισμού, αφού η φύση είναι πιο πολύπλοκη και αποτελείται από αμέτρητα διαφορετικά πράγματα; Ένα από τα θεωρητικά προβλήματα που επιχειρούσαν να λύσουν οι φιλόσοφοι από τα πιο αρχαία έτη (στις περιοχές της Ελλάδας και της Ινδίας) ήταν ακριβώς αυτή η παρατήρηση της συνύπαρξης των πολλών πραγμάτων σαν ένα μόνο σύνολο και της μονάδας σαν δια­σπασμένης. Στη Φιλοσοφία θα βρούμε πολλές εντυπωσιακές και πιο έξυπνες προσπάθειες και λύσεις ακόμα, που μπορούν να θεωρηθούν σωστές αν ανεχτούμε το νόημα των λέξεων με πιο ευρεία έννοια, αλλά βέβαια ανεπαρκείς λύσεις, οι οποίες δεν μπορούσαν να απαντήσουν στις απορίες που ακολουθούσαν. Επομένως, ο θεωρητικός διαχωρισμός που κάναμε εδώ, δεν θα ήταν έξυπνος και θα ήταν αστείος, αν δεν είχε επιβεβαιωθεί από τη συνέχεια της θεωρητικής έρευνας και με τους όρους της σύγχρονης φυσικής. Από μια άποψη, μοιάζει και αγεφύρωτος διαχωρισμός, αφού ο κενός χώρος φαίνεται να "εκπροσωπεί" την ακινησία και η ύλη την ασταμάτητη κίνηση.

Όμως, αυτός ο θεωρητικός διαχωρισμός χρησιμεύει μόνο για την έρευνα, την κατανόηση, την περιγραφή και την εξήγηση της φύσης σαν σύνολο και δεν είναι αγεφύρωτος. Στην πραγ­ματι­κότητα, η κίνηση παρουσιάζεται με δυο όψεις, ας πούμε. Η κίνηση και η αλλαγή είναι αυτό που όλοι αντι­λαμβανόμαστε σαν εξέλιξη και διαφοροποίηση. Αντι­λαμβανόμαστε, όμως το ίδιο εύκολα, μια κίνηση που επανα­λαμβάνεται πάντα με τον ίδιο τρόπο; Μάλλον ναι και εύκολα, όταν ο τρόπος δεν είναι απόλυτα σταθερός και ομοιόμορφος.

Την αντιλαμβανόμαστε το ίδιο εύκολα όταν αυτή επα­ναλαμβάνεται με την πιο μεγάλη ταχύτητα; Όχι το ίδιο εύκολα, όμως πάλι την αντιλαμβανόμαστε, θα μου απαντούσατε.

Αντιλαμβανόμαστε την κίνηση το ίδιο εύκολα, όταν επαναλαμβάνεται κυκλικά και με την πιο μεγάλη ταχύτητα του κόσμου; Λιγότερο εύκολα.

Αντιλαμβανόμαστε την κίνηση το ίδιο εύκολα, όταν αυτή επαναλαμβάνεται κυκλικά και πίσω-εμπρός, με την πιο μεγάλη ταχύτητα του κόσμου και στις πιο μικρές αποστάσεις; Όχι ! Ο θεωρητικός διαχωρισμός της φύσης σε (πεπερασμένη) ποσότητα κενού χώρου και σε υλική κίνηση αντιστοιχεί σε μια και την ίδια πραγματικότητα, που είναι το σύνολο της φύσης, η οποία πα­ρουσιάζεται ελλιπής, άδεια και εν δυνάμει και συγχρόνως σε εξέλιξη και σε διαρκή μεταβολή.

Τα φαινόμενα και τα πράγματα σε γενικές γραμμές ομοιάζουν, γίνονται από την ίδια ενέργεια και όλα αποτελούν φαινόμενα κίνησης, όμως τα διαφοροποιεί σημαντικά ο τρόπος που ξεκινούν ή με τον οποίο γίνονται. Οι υλικοί φορείς με την εσωτερική τους ενέργεια δεν είναι αποκομμένοι από τον χώρο ούτε απλώς βρίσκονται μέσα στο χώρο. Η μικροσκοπική και δυναμική δομή της ύλης -όπως τη γνωρίσαμε στον 20ό αιώνα-, μαρτυρεί από μόνη της την κυματική κίνηση του χώρου και τη σχέση του χώρου με το φαινόμενο της αδράνειας και με τη δημιουργία των σωματιδίων. Αυτή η παρατήρηση όπως διατυπώνεται με το λεξιλόγιο της φυσικής, ανοίγει τις πύλες για την ενιαία ερμηνεία όλων των φυσικών φαινομένων και για τη μαθηματική περιγραφή τους σαν φαινόμενα που δημιουργούνται και μεταβάλλονται από τη μεταβολή μιας ενέργειας και σαν στιγμές στις μικροσκοπικές διαδικασίες και στη μεταβολή της κίνησης. Τα κύματα που ονομάζουμε ηλεκτρο­μαγνητικά, το πεδίο βαρύτητας και τα σωματίδια μέσα στη σκέψη γίνονται αμέσως ένα πακέτο και καταλαβαίνουμε ότι συναντιούνται με μαθηματικές σχέσεις. Μέσα στο πακέτο αυτών των φαινομένων έχουμε και την παρατήρηση για την ύπαρξη ελάχιστων και μέγιστων ορίων στις μεταβολές και πρώτα απ' όλα στο χρόνο και στο μήκος. Τα άλυτα προβλήματα της σύγχρονης φυσικής και της κοσμολογίας, όπως οι σχέσεις μεταξύ βαρύτητας και ηλεκτρο­μαγνητισμού, αποκαλύπτονται στο ίδιο το λεξιλόγιο που χρησι­μοποιούν οι ειδικευμένοι. Με τους ιδιαίτερους όρους της φυσικής, τα πιο γενικά φαινόμενα έχουν περιγραφτεί ξεχωριστά και απο­σπασμένα, με τυχαίες παρατηρήσεις, και αυτά χρησιμο­ποιούν­ται για την ερμηνεία πολλών ιδιαίτερων φαινομένων, ενώ τα γενικά φαινόμενα αφήνονται χωρίς εξήγηση. 

Η διάκριση αυτή της "κίνησης" και της φύσης και η κατανόηση της σχέσης του χώρου με την ύλη θα δούμε, ότι επιτρέπει να διορθώσουμε τη θεωρία της ειδικής και της γενικής σχετικότητας, στις περιπτώσεις εκείνες που δεν μπορούν αυτές να εφαρμοστούν ή δεν δίνουν λογικά αποτελέσματα. Όπως λ.χ τον τύπο που εκφράζει τη σχέση της αύξησης της μάζας με την ταχύτητά της. Προειδοποίηση: Για την ακριβή περιγραφή των φαινομένων με επιστημονικούς όρους και υπολογισμούς θα χρειαστεί να απο­σαφηνιστούν πλήρως και μαθηματικώς τα όρια μεταξύ ενέργειας κατά κύματα και μάζας εντοπισμένης. Η θεμελιώδης αυτή διάκριση οδηγεί επίσης στη φυσική εξήγηση της βαρυτικής έλξης και στην αποσαφήνιση όρων, όπως “παρα­μόρφωση ή καμπύλωση του χωροχρόνου”, “αλλοίωση της γεωμετρίας του χωροχρόνου” και “δύναμη της βαρύτητας”. Σαν αλυσιδωτή αντίδραση, η εξήγηση του φαινομένου της βαρυτικής έλξης και της σχέσης της με τη μάζα αποκαλύπτει τη σύνδεση που έχουν μαζί τους τα ηλεκτρο­μαγνητικά φαινόμενα, η πυρηνική ενέργεια και πώς δημιουργείται η ύλη. Ακόμα, η "σκοτεινή" θεώρηση του χώρου σαν πεπερασμένη ποσότητα ενέργειας που παρουσιάζεται στα σημεία ελάττωσης της σαν ύλη, βοηθάει για να περιγράψουμε την (κυματική) συμπεριφορά του χώρου και τη σχέση του με την εντοπισμένη ύλη, με όρους από την κλασική φυσική και χωρίς να “επινοήσουμε” νέα φαινόμενα.

Η περιγραφή της “ερωτικής” σχέσης του χώρου με την ύλη χρειάζεται να γίνει με ιδιαίτερη προσέγγιση. Ο χώρος δεν πρέπει να θεωρηθεί σαν απόλυτη ακινησία ούτε σαν χαοτική κίνηση. Η παρουσία του είναι σχετική, με διπλό ρόλο και το χαρακτηριστικό του “φορέα της ενέργειας” που του αποδίδουμε, χρειάζεται να διευκρινιστεί για να κατανοήσουμε πώς μπορεί να υπάρχει ενέργεια με αυτόν τον απαρατήρητο μη υλικό τρόπο. Πραγματικά, δεν υπήρχε πιο ανύποπτη και αόρατη ύπαρξη από το χώρο. Η εξήγηση αυτού του φαινομένου της ύπαρξης χώρου και έκτασης (με απόκλιση για την ευθύγραμμη κίνηση, λόγω του ορίου μιας μέγιστης απομάκρυνσης) θα αποκαλύψει με αναμφισβήτητο επι­στημονικό τρόπο, κάτι χειρότερο από τη στενόμυαλη μαθηματική προσέγγιση της φύσης από την παραδοσιακή φυσική επιστήμη σε όλη την ιστορία της. Θα αποκαλύψει τα αδικαιολόγητα λάθη και τις παραλείψεις επί πολλές δεκαετίες μίας παγκόσμιας επι­στημονικής κοινότητας (όπως λ.χ. την απόρριψη του “αιθέρα” και ενός κοινού συστήματος αναφοράς για την κίνηση και το χρόνο με επιπόλαια κριτήρια, ενώ χρησιμοποιούν τη σταθερή ταχύτητα του φωτός σαν σύστημα αναφοράς). Μάλιστα, η απερίσκεπτη άποψη για τον τρόπο που παρουσιάζεται το φως με τις κυματικές ιδιότητές του, προκάλεσε παρερμηνεία της σχέσης του με τα υλικά πράγματα και θεωρήθηκε σαν κίνηση φωτονίων μέσα στο χώρο, με την ίδια μονάδα μέτρησης της ταχύτητας (m/sec) που ισχύει για τα υλικά πράγματα. Ενώ πρόκειται για κυματική κίνηση του ίδιου του χώρου χωρίς συγκεκριμένη (μονοδιάστατη) κατεύθυνση... και για μεταβολή της ενέργειας ( σύμφωνα με τη σχέση h = Emax / fmax = Emin / fmin). Επιπλέον άφησαν στο σκοτάδι την απλή παρατήρηση για τη διατήρηση της ύλης με εσωτερικές διαδικασίες, που γίνονται οι ίδιες με τους ίδιους νόμους σε όλη την έκταση του χώρου και οι οποίες συνδέονται με κυματικά φαινόμενα, όπως το φως και η θερμότητα. Έτσι παρέμεινε στο σκοτάδι και η μόνιμη σχέση που υπάρχει στο φαινόμενο της ορατής μάζας με τις αόρατες κυματικές μεταβολές, οι οποίες κατά ένα μέρος συμ­περιλαμβάνουν τα ηλεκτρο­μαγνητικά φαινόμενα.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 

 


*

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +