*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 16

 

 

 

-15-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

ΥΛΗ, ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΑΛΛΟ (2)

 

 

 

Τα σωματίδια στη μικροσκοπική δομή της ύλης δεν είναι μπαλίτσες του μπιλιάρδου και δεν κινούνται όπως τα συνηθισμένα σώματα του μακρό­κοσμου, είναι καλά γνωστό πια. Είναι άστοχο να θεωρούμε την κίνησή τους, όπως αν τα ωθούσαν κάποιες άλλες μικροσκοπικές μάζες και σαν να προσκρούουν μεταξύ τους και αυτό έχει γίνει σαφές στη φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων. Άλλωστε υπάρχει κλάδος της φυσικής για τη δομή της ύλης με την ονομασία "κυματομηχανική", σε κάποια αντίθεση με τον όρο "κβαντο­μηχανική". Η γενική αυτή παρατήρηση μπορεί να προ­κύψει ως συμπέρασμα από τις αρχικές θεωρητικές απόψεις για τη σχέση της ύλης με το χρόνο και την κίνηση. Εάν από τη θεωρητική διαίρεση της ύλης καταλήγαμε σε στοιχειώδεις ποσότητες, η διαφορά που θα υπήρχε ανάμεσα στο πλήθος αυτών των αρχικών μικρο­ποσοτήτων δεν θα μπορούσε να προέλθει από κάτι άλλο στη δική τους ποιότητα. Οι διαφορές μεταξύ τους θα προέκυπταν μόνο από τις διαφορές τους στη χρονική διάρκεια της αλλη­λεπίδρασής τους και υπάρχοντας οι ίδιες αυτές οι μικρο­ποσότητες σαν κινούμενοι φορείς για τη σύνδεση μεταξύ τους και για τη δημι­ουργία των πιο σύνθετων πραγμάτων. (σ205) Όπως θα ήταν αδύνατο να εξηγηθούν επαρκώς οι διαφορές των σύνθετων πραγ­μάτων μόνο από μερικές μικρο­σκοπικές ουσίες, για τον ίδιο λόγο, δε θα μπορούσαν να εξηγηθούν οι διαφορές που θα υπήρχαν στις κοινές και απλές ουσίες που συνθέτουν τα πράγ­ματα, εάν αυτές οι "ουσίες" τελικά δεν ήταν ουσίες αλλά τρόποι ενέργειας σε μία κοινή ουσία.

Στο μικροσκοπικό χώρο, η κίνηση είναι αξεχώριστη από την ουσία της μάζας. Δεν είναι όπως στο μακρόκοσμο, μία κίνηση ενός συγκεκριμένου σώματος, το οποίο μπορεί να κινείται ή να ακινητεί σε σχέση με ένα άλλο σώμα και συγχρόνως να βρίσκεται σε διαφορετική θέση και ταχύτητα προς το πλήθος των άλλων σωμάτων. Εκεί στο "βάθος" η κίνηση και η ακινησία γίνονται με "ασφυκτικούς" όρους και η παρουσία τους εξαρτάται άμεσα από τις όποιες μεταβολές γίνονται. Αντίστροφα, οι μεταβολές στην κίνηση και στην ανταλλαγή της ενέργειας επιβάλλουν άμεσα τη δημιουργία και τη διατήρηση αυτών των καταστάσεων. Οι ελάχιστες ποσότητες μάζας (τα σωματίδια) δεν είναι σταθερές και εντοπισμένες ποσότητες, όπως οι πιο σύνθετες μορφές τους. Αυτή τη διαπίστωση κατάφεραν να την αναγνωρίσουν στο χώρο της φυσικής με πολλές αντιρρήσεις και μεγάλη καθυστέρηση, διότι εξαναγκάστηκαν από την πρόοδο της γνώσης που επέτυχαν με τις μαθηματικές διατυπώσεις των μικρο­σκοπικών φαινομένων. Πραγ­ματικά, θα ήταν αδιέξοδο να αναρωτιόμαστε επ' άπειρο από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα σωματίδια, όπως ρωτάμε για τα πιο σύνθετα πράγματα. Είναι πιο λογικό να φανταζόμαστε τα σωμα­τίδια σαν τρύπες στην ποσότητα ενός ομοιόμορφου μέσου, όπου το μέσο αυτό περιδινίζεται σαν να ήταν σε υγρή μορφή.
 

“Τεμαχίζοντας” την ύλη δεν τεμαχίζουμε συμπαγείς και αμε­τάβλητες ποσότητες, αναφέρθηκε σαν παρατήρηση από την αρχή αυτής της εργασίας. Τεμαχίζουμε ποσότητες κίνησης και (δυνα­μικές) μικρο­ποσότητες που ενεργούν μεταξύ τους στα πιο σύντομα χρονικά διαστήματα. Αντί στο πιο μικρο­σκοπικό χώ­ρο να βρίσκουμε τις ελάχιστες σταθερές ποσότητες μάζας και το τέλος στη διαίρεση της ύλης ανα­καλύπτουμε τη σχέση της στα­θερότητας με τη γρήγορη και τη κυκλική κίνη­ση.*1  Λογικό λοιπόν να ανα­ρωτηθούμε ποιες δυνάμεις, από που και πώς "συγκροτούν" φαινόμενα κίνησης σε μορφή ακινησίας ή ποια είναι η αρχή της εντο­πισμένης μάζας με τη μορφή σωμα­τιδίων.

 

Αφού στο μικροσκοπικό χώρο η μάζα είναι αξεχώριστη από την κίνηση και την ενέργειά της, η δύναμη δεν είναι ένα μέγεθος σταθερό και με συγκεκριμένη προέλευση για να μπορεί να υπο­λογιστεί από ξεχωριστές ποσότητες μάζας και κίνησης και σε μονάδα του χρόνου με αρχή σε μηδενικό χρόνο. Κατά κάποιο τρόπο, η ίδια η μάζα επενεργεί στον εαυτό της και συνεργεί στη δύναμη που προκαλεί την κίνηση στη δομή της και επενεργεί με αυτή την κίνησή της. Η κίνηση στη μικροσκοπική δομή της μάζας πάλι συνεργεί στη δύναμη που προκαλεί και διατηρεί την κίνηση και τη μάζα. Κατανοούμε, ότι η δύναμη δεν είναι ένα σαφές φυσικό μέγεθος για να εκφράσουμε επιτυχώς με αυτό τα φαινόμενα αλληλεπίδρασης σε μικροσκοπικές διαστάσεις. Οι δυνάμεις που προκαλούν μεταβολές στην κίνηση, στην ταχύτητα, στη μικρο­σκοπική μάζα, αυτές συγχρόνως προκαλούνται και συντηρούνται το ίδιο γρήγορα, έτσι που να μπορούμε να μιλάμε για εξισορ­ροπημένες δυνάμεις και για δυνάμεις που δημιουργούνται με την παρουσία αυτών των ίδιων και συντηρούνται από μία κατάσταση ισορροπίας.

 

Όταν επιδρούμε σε υλικά αλλάζοντας τη μορφή ή τη θέση τους τότε ασκούμε δυνάμεις και χρησιμοποιούμε ενέργεια. Αλληλεπίδραση είναι η διαδικασία άσκησης δυνάμεων μεταξύ των σωμάτων.

► Στο φαινόμενο αυτό στο μικροσκοπικό χώρο, να δημιουργείται και να διατηρείται η δύναμη από τα ίδια τα απο­τελέσματά της (ανάδραση) συμμετέχουν καθοριστικά τρία φαινό­μενα.

> Η ιδιαίτερα μεγάλη ταχύτητα της κίνησης σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα μικρά μήκη (που μεσολαβούν ή διανύονται)

> ο περιορισμός αυτών των φαινομένων σε ελάχιστο χώρο και με το μήκος να είναι ακτίνα και περιφέρεια (και όχι απλώς ευθύ­γραμμη απόσταση)

> ο συγχρονισμός στην αλληλεπίδραση και στην ανταλλαγή της ενέργειας.

Τα ίδια φαινόμενα συμμετέχουν στην ταχύτατη διατήρηση και ανα­δημιουργία των αποτελεσμάτων από τις δυνάμεις. Αντι­στρόφως, η ταχύτατη αναδημιουργία των δυνάμεων και των ίδιων απο­τελεσμάτων διατηρεί τα φαινόμενα των κινήσεων με ιδιαίτερα υψηλές ταχύτητες και σε μικροσκοπικό χώρο. Κοινός παρα­νομαστής σε όλες αυτές τις μεταβολές είναι η εξισορρόπηση και η σχετική σταθερότητα. Ανα­δημιουργία = Διατήρηση. Αφού λοιπόν οι δυνάμεις εκεί δεν μπορούν να ξεχωριστούνε από τους φορείς και από τα αποτελέσματά τους, η μάζα περιέχει στην ουσία της κάτι που δεν είναι μάζα, κάτι αντίθετο από τη μάζα (που είναι η απουσία της αδράνειας), δηλαδή περιέχει κίνηση με σταθερά όρια μεταβολής (κυκλική και κεντρομόλο επιτάχυνση) και ανταλλαγή δύναμης, που διατηρεί ή συν-δημιουργεί τη μάζα (Σχετικοί θεμε­λιώδεις τύποι: Fmax = Emax / λmin = Mmax x c2 / λmin = Mmax x amaxMmax = Fmax x λmin / c2 = Fmax / amax ).

Στο μικρόκοσμο, η μάζα είναι αποτέλεσμα κίνησης και η δομή της διατηρείται με κίνηση και με τη “σύμπτωση” των κινήσεων. Η υποατομική ύλη δεν μπορεί να υπάρχει ή να έχει δομή χωρίς καμία κίνηση, όπως ήδη είχαν συμπεράνει οι φιλόσοφοι του διαλεκτικού υλισμού. Όταν ένα μακρόστενο πράγμα, όπως ένα στυλό περιστρέφεται πολύ γρήγορα γύρω από ένα νοητό άξονά του, τότε θα φανεί σαν ένα πράγμα κυκλικών διαστάσεων. Το στυλό μπορεί να υπάρχει σαν ακίνητο και μακρόστενο. Κατά την αυτοπεριστροφή του θα μπορούσε να θεωρηθεί σχετικά σαν ένα διαφορετικό πράγμα, το οποίο δεν είναι μακρόστενο, αλλά κυκλικό ή σφαιρικό. Στη δομή της ύλης δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα να ξεχωριστεί το πράγμα από την κίνησή του, διότι εκεί στο “βάθος” δημιουργείται το πράγμα από κάποια κίνηση και δεν υπάρχει σαν ξεχωριστό και “ολοκληρωμένο”. Αν το κύμα της θάλασσας που βγαίνει έξω στην ακτή, το ακολουθούσε με πολύ γρήγορο ρυθμό ένας αριθμός από πολλά κύματα, αυτό δεν θα προλάβαινε να επιστρέψει πίσω στη θάλασσα, εξ αιτίας των απανωτών αφίξεων των άλλων. Το “αποσπασμένο” και αφρισμένο κύμα στην ακτή θα ήταν σαν ξεχωριστή παρουσία, με την κίνηση και την ενέργεια των κυμάτων που καταφθάνουν με πολύ γρήγορο ρυθμό.

Όταν, λοιπόν, αναφερόμαστε στην πηγή/αιτία της μάζας και στη μικρο­σκοπική δομή της ύλης πρέπει να σκεπτόμαστε, ότι η ταχύτητα και η ενέργεια των κινούμενων ποσοτήτων δεν είναι ξεχωρισμένες ιδιότητες κάποιων συμπαγών μικρο­σκοπικών μαζών. Οι ίδιες οι μικροσκοπικές ποσότητες της ύλης είναι καταστάσεις αυτού που αποκαλείται “πεδίο”, δηλαδή καταστάσεις ακινησίας και συσσώρευσης ενέργειας λόγω του πολύ μεγάλου ρυθμού στην κίνηση που τις προκαλεί και των φαινομένων που “υποθάλπει” η κρυφή παρουσία του χώρου. Και οι δυνάμεις που παρου­σιάζονται και διατηρούνται στη μικρο­σκοπική δομή της ύλης δεν προέρχονται από τη μικρο­σκοπική κίνηση των ελάχιστων μαζών ούτε από κάποια εξωτερική πηγή. Δημιουργούνται από την ιδιό­τητα του σταθερού χώρου να συγκεντρώνει και να απο­κεντρώνει με υψηλή συχνότητα την ενέργειά του και από φαινόμενα συντονισμού που αυξάνουν τη συσ­σώρευση ή την ελάττωση της ενέργειας.
 

Γι' αυτό, όπως θα τονίσω ξεχωριστά, μπορούμε να υπολο­γίζουμε ποσότητες μάζας με τύπους που περιλαμβάνουν ηλε­κτρο­μαγνητική ενέργεια και συχνότητα M=E/c2 = hf/c2 , E=hf=hc /λ , f =E/h=c/λ, M =h / fλ2 = h / cλ , Mmax=Mmin x fmax , h /λ f = mλ, h=M λ c, h=c x Tmin = c / fmax, fmax=Vmaxmin=Mmax/Mmin x sec = Emax /h = amax / Vmax = Fmax / c x Mmax. Εξ αυτού του "κυκλικού" τρόπου διατήρησης και δημιουργίας της ύλης εμπλέκεται και ο αριθμός π του κύκλου (στη μεταβίβαση και στη μεταβολή της ενέργειας) και αριθμοί που εμφανίζονται σε τρι­γωνο­μετρικές σχέσεις του κυκλικού γεω­μετρικού σχήματος, όπως √2, √5, 90º, πολλαπλάσια ή υπο­πολ­λαπλάσια τους, ημίτονα, συνημίτονα και λοιπές τριγωνο­μετρικές σχέσεις. (Μερι­κές από τις πρώτες παρατηρήσεις της μαθηματικής διε­ρεύνησης το 2008)

 

† Με το καθημερινό λεξιλόγιο, με παρατηρήσεις μέσα στη σκέψη και με την απλή λογική, η "απροσδιοριστία" επεκτείνεται σε πολλές άλλες ιδιότητες των σωματιδίων. Δεν περιορίζεται στη θέση, στην ταχύτητα και στην ορμή των ηλεκτρονίων και στην αδυναμία να παρατηρηθούν ταυτόχρονα αυτές οι καταστάσεις τους. Οι ιδιότητες των σωματιδίων, όπως και τα ίδια τα σωματίδια, προέρχονται από σύντομες στιγμές σε μια μεταβαλλόμενη κατάσταση και αν υπάρχουν σταθερά, αυτό πάλι επιτυγχάνεται από φαινόμενα ταχύτατης και περιοδικής μεταβολής. Επομένως και οι μονάδες μέτρησης για μεγέθη και ποσότητες που είναι έτσι μικρο­σκοπικές και εξαρτημένες από γρήγορες εξελίξεις μην περι­μένουμε να είναι καθαρά διακριτές και να έχουν νόημα, όπως όταν μετράμε ποσότητες και μεγέθη που υπάρχουν σε απόσταση και με ρυθμούς μεταβολής που μπορούμε και προ­λαβαίνουμε να μετρήσουμε. Στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις του Σύμπαντος και στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα, τα μεγέθη και οι ποσότητες δεν μπορούν να είναι "στατικά" και δεν θα αναφέρονται σε καθαρά ξεχωρισμένα φαινόμενα.

 

 

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 

 

 


*1 Κυκλική κίνηση όχι μόνο με τη γεωμετρική σημασία της

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +