*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 18

 

 

-17-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

 

 

Πώς ένας αβάσιμος συλλογισμός και ορισμός για ένα Σύμπαν πάντοτε το ίδιο στο σύνολο ενός μέγιστου συνολικού χρόνου συνδέεται με ή οδηγεί σε επιστημονικές ανακαλύψεις και παρατηρήσεις, που χρειάστηκαν την εμπειρία και την τεχνολογία του 20 ου αιώνα; Πώς γίνεται;;;
 

Απάντηση: Ο παραπάνω αβάσιμος συλλογισμός και ο "υπερ­βολικός" ορισμός* του Σύμπαντος εισάγει ένα βασικό γνώρισμα, το οποίο δεν συνυ­πολόγιζαν επί πολλούς αιώνες στην εξέλιξη της φυσικής επιστήμης ή είχαν αποδεχτεί τυφλά το τελείως αντίθετο: Το γνώρισμα του ορίου και του περιορισμού στο χώρο, στο χρόνο και στα πράγματα. Η εισαγωγή αυτού του ορίου, έστω και με αυθαίρετο τρόπο, επιβάλλει συνέπειες και διορθώσεις σε ορισμένες σχέσεις της φυσικής, οι οποίες είχαν πάρει σαν δεδομένο, ότι μπορούν να ισχύουν με άπειρες τιμές στην ποσότητα και στο μέγεθος των παραμέτρων τους. Με τέτοιο δεδομένο, μπορούσαν να γίνονται αποδεκτές δυνάμεις και κινήσεις που δεν υποτάσσονται σε αυτό τον καθολικό περιορισμό του μεγέθους, στην ποσότητα και στο χρόνο δράσης.
 

Λ.χ. χωρίς την παραδοχή του αυθαίρετου ορισμού του Σύμπαντος, η ταχύτητα μπορούσε να γίνει άπειρη και να λάβει οποιαδήποτε αριθμητική τιμή έως το άπειρο. Όπως και η απόσταση r2 στο τύπο του Νεύτωνα. Σύμφωνα με την αρχική μας υπόθεση όμως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύει, διότι θα μας οδηγούσε θεωρητικά σε συνέπειες που δεν συμφωνούν με την παραδοχή του περιορισμένου αριθμού πραγμάτων... και του αμετάβλητου Σύμπαντος (στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος). Για να αναγνωριστεί ότι το φως δεν μεταδίδεται με άπειρη ταχύτητα χρειάστηκαν αστρονομικές παρατηρήσεις και δύσκολα τεχνολογικά πειράματα. Για να φτάσουν να πουν ότι η πορεία του φωτός κάμπτεται όταν αυτό προσεγγίζει σε αστρικά σώματα με ιδιαίτερα ισχυρό βαρυτικό πεδίο και ότι το φως συμπεριφέρεται σαν να είχε μία ελάχιστη μάζα, χρειάστηκε η δυσνόητη και μαθηματικά διατυπωμένη θεωρία της γενικής σχετικότητας του Einstein. Η αλλαγή στην μέχρι τότε επιπόλαια άποψη για το φως στο χώρο της φυσικής σηματοδότησε μία επανάσταση στην επιστήμη.

Όταν, όμως, κάποιος καταλήξει με λογικές σκέψεις θεωρητικά στη διαπίστωση, ότι ο χώρος δεν είναι άπειρος και ότι δεν υπάρχει σαν κενό δοχείο (όπως έχουν πλησιάσει στην άποψη αυτή στη φιλοσοφία) αλλά ότι ο χώρος υπάρχει όπως μία πεπερασμένη ποσότητα ουσίας, τότε σε γενικές γραμμές προ­κύπτουν μερικά ίδια συμπεράσματα με αυτά της παρα­δοσιακής φυσικής. Βέβαια, δεν προκύπτει ο ίδιος πλούτος γνώσεων με τις λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν την καθιερωμένη επιστημονική μέθοδο. Όμως προκύπτουν βασικές συνέπειες και απόψεις, με διαφορετική οπτική γωνία και μερικές νέες σκέψεις, που διορ­θώνουν τις λανθασμένες απόψεις, οι οποίες έτυχε να κυριαρ­χήσουν επί πολλούς αιώνες. Προκύπτουν βασικές συνέπειες και απόψεις, με διαφορετική οπτική γωνία και μερικές νέες σκέψεις, οι οποίες είναι σημαντικές για να καθοδηγηθεί η έρευνα, για να μη χαθεί χρόνος και για να αποφευχθούν οι συνέπειες των λαθών. 

Η παραδοχή της υπόθεσης μας για ενιαίο Σύμπαν πεπερασμένο στο χώρο και πάντοτε αυτό το ίδιο στα όρια μίας χρονικής περιόδου -χωρίς καμία άλλη εμπειρία- κατευθύνει για να αναζητήσουμε άλλες σχέσεις και άλλους τύπους, και για να τεθούν ελάχιστα και μέγιστα όρια στους υπάρχοντες τύπους (όπως λ.χ. στον τύπο της βαρυτικής έλξης Fg=k Mm/r2 , στον τύπο Μ = mo / √ 1 - ( V2 / c2 ), στον τύπο h f = E), που προέκυψαν από τυχαίες παρατηρήσεις. Να λοιπόν, πως η ανέξοδη και "τεμπελίστικη" φιλοσοφική σκέψη προκαλεί συνέπειες στον επιστημονικό χώρο. Να λοιπόν, πως η ανέξοδη και "τεμπελίστικη" φιλοσοφική σκέψη προκαλεί συνέπειες στον επιστημονικό χώρο. Να λοιπόν, πως η έλλειψη της φιλοσοφικής σκέψης και η υποτίμηση της βιαστικής συσχέτισης των φαινομένων οδηγεί σε υπερεκτίμηση των εμπειρικών δεδομένων, σε παγίδες της “μισής αλήθειας” και σε χάσιμο χρόνου !
 

Με μία τόσο σύντομη σκέψη (λ.χ ότι δεν υπάρχει άπειρος αριθμός πραγμάτων), την οποία θα μπορούσε να πει ακόμα και ένας τρελός, προκύπτουν συνέπειες στον επιστημονικό χώρο που ειδικεύονται οι φυσικοί και οι αστρονόμοι. Με την υπόθεση ότι η παραπάνω άποψη ισχύει, επιβάλλονται από τη λογική κάποια όρια στα μεγέθη που μπορούν να λάβουν ορισμένοι γνωστοί τύποι της φυσικής και κατά συνέπεια οι τύποι να συμπληρωθούν, να διορθωθούν και να εφαρμόζονται σωστά στα πράγματα. Όταν τα όρια αυτά αποδεικνύονται σωστά στην πράξη και με τους υπο­λογισμούς, τότε η υπόθεση πρέπει να αποκτάει αξιοπιστία, για όσους την αναζητάνε μόνο με τους αριθμούς και με τα δικά τους πειράματα.

Η θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και του ολο­κληρω­μένου Σύμπαντος εισαγάγει γενικά και θεωρητικά την αναγκαία σχέση σύνδεσης και συνύπαρξης του ελά­χιστου ορίου με του μέγιστου ορίου και μία σχέση αλληλο­διατήρησής τους κατά τη μεταβολή τους. Στο χώρο της φυσικής, τα όρια αυτά προσδιορίζονται τουλάχιστον στην ποσότητα της μάζας, της ενέργειας, του μήκους, του χρόνου, του ρυθμού και στη βαρυτική δύναμη. Από τη βασική αυτή αρχή της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου, γίνεται κατανοητή η ύπαρξη των παγκόσμιων φυσικών σταθερών στο χώρο της φυσικής. Η διερεύνηση για τις ενδεχόμενες σχέσεις που έχουν μεταξύ τους οι παγκόσμιες φυσικές σταθερές και για τη σύνδεσή τους με άλλα επανα­λαμβανόμενα φαινόμενα, αυτή η διερεύνηση αποτελεί το πιο εύκολο ξεκίνημα*1 για την προσπάθεια να εκφραστεί μαθηματικώς η φυσική ερμηνεία της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου.  
 

Πρέπει να καταλάβουμε και να δεχτούμε ότι το Σύμπαν Υπάρχει και Είναι μέσα στα χρονικά όρια μίας Συνολικής Στιγμής. Θα το διατυπώσω πιο κατανοητά, όπως το προσπάθησα σε συζήτηση με καλό φίλο. Ας υποθέσουμε ότι το Σύμπαν αρχίζει να υπάρχει σε μία στιγμή Α και μετά από εξέλιξη αυτό τελειώνει να γίνεται και να υπάρχει σε μία στιγμή Ω. Μετά από την τελευταία στιγμή Ω, το Σύμπαν αρχίζει ξανά να υπάρχει και να γίνεται, όπως ήταν την αρχική στιγμή Α μέχρι να φτάσει ξανά στο Ω. Το χρονικό διάστημα που αρχίζει το Σύμπαν να γίνεται από τη στιγμή Α μέχρι που τελειώνει τη στιγμή Ω αποτελεί μία Μέγιστη Συνολική Στιγμή, ας την πούμε ΑΩ. Καταλαβαίνουμε μέχρι εδώ; Αυτή η συνολική χρονική στιγμή ΑΩ είναι πεπερασμένη, είναι ένας μεγάλος αλλά σταθερός αριθμός, όχι άπειρος και αποτελεί ένα μέγιστο χρονικό όριο για όλα ανεξαιρέτως τα επιμέρους πράγματα (ΤΣύμπαντος). Με την κοινή λογική, ο αριθμός αυτός, που αντιστοιχεί στη Μέγιστη Συνολική Στιγμή δεν διαιρείται σε άπειρες μικρότερες χρονικές στιγμές. Πρέπει να υπάρχει μία ελάχιστη χρονική στιγμή (ας την πούμε Αx), μικρότερη από την οποία δεν υπάρχει, ώστε το σύνολο των ελάχιστων στιγμών να μην είναι άπειρο.

Ποιο θα ήταν το Σύμπαν εάν αυτό άρχιζε να γίνεται ή να υπάρχει στην ελάχιστη δυνατή χρονική στιγμή Αx; Σε αυτή την ελάχιστη χρονική στιγμή... δεν θα προλάβαινε να Είναι το Σύμπαν ή να γίνει κάτι. Μόλις που θα γινόταν κάτι. Σε αυτή την ελάχιστη χρονική στιγμή θα υπήρχε κάτι πολύ λίγο, πολύ μικρό και με ελάχιστη κίνηση, τόσο όσο μπορεί να υπάρξει στον ελάχιστο δυνατό χρόνο (δηλαδή ένα ελάχιστο, ένα αρχικό πράγμα). Ο ελάχιστος δυνατός χρόνος στον οποίο γίνεται ή αρχίζει να Είναι το Σύμπαν αποτελεί ένα άλλο όριο, το ελάχιστο χρονικό όριο (Τmin) και αυτό το όριο είναι πάλι το ίδιο για όλα ανεξαιρέτως τα επιμέρους πράγματα. Κατά συνέπεια, έχουμε δύο τουλά­χιστον προ­καθοριστικά όρια.

Το Μέγιστο Συνολικό Χρόνο στον οποίο Υπάρχει όλο το Σύμπαν (ΤΣύμπαντος) και τον ελάχιστο δυνατό χρόνο (Τmin), στον οποίο υπάρχει το "ελάχιστο" του Σύμπαντος. Όλα τα επιμέρους πράγματα, υπάρχουν και γίνονται ανάμεσα σε αυτά τα χρονικά όρια. Τα υλικά πράγματα, όπως και να συνδεθούν, με οποιο­δήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε χώρο και χρόνο, θα υπάρχουν και θα γίνονται με προ­καθορισμένα όρια χρόνου, απόστασης και ποσότητας της ενέργειας. Γίνονται και κινούνται στη βάση της ελάχιστης χρονικής στιγμής, σε πολλαπλάσιες ή υπο­πολ­λαπλάσιες στιγμές, το πολύ μετά από ένα μέγιστο χρόνο και πάντοτε ενδιάμεσα σε ορισμένα ακραία όρια χρόνου και απόστασης. Τα χρονικά όρια της ελάχιστης στιγμής και του μέγιστου χρόνου του Σύμπαντος και τα αντίστοιχα όρια της απόστασης "εσαναγκάζουν" τα υλικά σε ορισμένους συνδυασμούς και αλ­ληλεπι­δράσεις με μαθηματικές σχέσεις και δεν επιτρέπουν την "ανεξέλεγκτη" σύνδεση, αλληλε­πίδραση και μεταβολή τους μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

Εάν μέχρι εδώ το καταλάβαμε και το δεχτούμε αυτό, τότε γίνεται φανερό γιατί οι αριθμοί μπορούν να περιγράφουν και να υπολογίζουν τις μεταβολές στα πράγματα και να εκφράζουν σχέσεις αναλογίας με μαθηματικούς τύπους. Ο συνολικός χρόνος Tmax με τα όριά του κατά κάποιο τρόπο αντιστοιχεί στο "μέτρο" της φωτιάς, που αναφέρεται σε γνωστό απόσπασμα του Ηράκλειτου. Τώρα ξέρουμε ότι το μέτρο του παντός είναι τα μέγιστα χρονικά όρια... Το Κοινό Σύνολο παραμένει με ακριβώς τις ίδιες δυνατότητες και τίποτα δεν γίνεται που δεν είχε ξαναγίνει. Πάντα μέσα σε κάποιο μέγιστο χρονικό διάστημα Tmax, το οποίο όταν υπολογιστεί σωστά και με τις σωστές μονάδες μέτρησης, η θεωρία όχι μόνο θα αποκτήσει φυσικο­μαθηματική διατύπωση*, αλλά θα μπορούν να προκύψουν θεωρητικά ένα πλήθος άλλων μεγεθών και σταθερών της φύσης και ίσως στατιστικές προβλέψεις για την ύπαρξη ορισμένων φαινομένων και συγκεκριμένων πραγμάτων.
 

"Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος τον εποίησε, αλλ' ήταν από αιώνια ζωντανό πυρ, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο"
 

Το πλησίασμα με φιλοσοφικές και γενικές σκέψεις σε απαντήσεις επί των κοσμολογικών ζητημάτων και σε ζητήματα της φυσικής, δεν θα μπορούσε να γίνει με τη διατύπωση μιας περί­πλοκης σχέσης μεταξύ των φαινομένων, ή μετά από γρήγορες μετρήσεις και από μαθηματικούς υπολογισμούς. Το πλησίασμα της Φιλοσοφίας σε λύσεις που μπορούν να εισέλθουν οι μαθη­ματικές σχέσεις των φυσικών φαινομένων και οι τύποι της φυσικής επιτυγχάνεται αφού προηγηθεί η παρατήρηση και η περιγρα­φή των πιο απλών σχέσεων μεταξύ των φαινο­μένων. Προ­ηγείται η διατύπωση των πιο συχνών και των γενικών φαινομέ­νων και η εισαγωγή των κοινών ορίων ή των σταθερών μεγεθών, τα οποία γενικά καθορίζουν το πότε, το πως και το πόσο σε ένα πλήθος πραγμάτων, πριν αναφερθούμε στις πιο πολύ­πλοκες δια­δικασίες.

► Η αρχή και το τέλος του χρονικού διαστήματος ΑΩ για την ύπαρξη του Σύμπαντος δεν είναι μία συνολική αρχή για όλη την ύπαρξή του, παρά μόνο για τα μέρη του, τα οποία υπάρχουν σε μικρότερα χρονικά διαστήματα. Το παρελθόν και το μέλλον απο­τελούν το ευρύτερο «τώρα» του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Το Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου είναι ολοκληρωμένο πριν από τη σχετική στιγμή στην οποία ξεκινούν να υπάρχουν τα μέρη του. Η ελάχιστη χρονική στιγμή Αx του Σύμπαντος δεν βρίσκεται πριν από την ύπαρξή του, και η δημιουργία του γίνεται από τις μικροσκοπικές διαστάσεις του, την ίδια στιγμή που το Σύμπαν είναι πλήρες μέσα στα όρια της μέγιστης χρονικής στιγμής ΑΩ. Γι' αυτό και δεν υπάρχει χρονική στιγμή t=0 sec, αφού σε αυτή τη στιγμή το Σύμπαν είναι ήδη με όλους τους δυνατούς τρόπους σύνδεσης των πραγμάτων... Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά της νέας φυσικής ερμηνείας για τη δημιουργία και τη διατήρηση του κόσμου, η οποία ξέφυγε από τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα και ανοίγει τις πύλες για να ερμηνευτούν ενοποιημένα ένα πλήθος παρατηρήσεων στο φυσικό κόσμο...

Όλα τα επιμέρους πράγματα με όλες τις διαφορές τους, υπάρχουν και γίνονται ανάμεσα στα χρονικά όρια ενός μέγιστου Συνολικού Χρόνου (στον οποίο Υπάρχει όλο το Σύμπαν) και ενός ελάχιστου δυνατού χρόνου (στον οποίο υπάρχει το "ελάχιστο" του Σύμπαντος). Τα υλικά πράγματα, όπως και να συνδεθούν, με οποιοδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε χώρο και χρόνο, θα υπάρχουν και θα γίνονται με προ­καθορισμένα χρονικά και χωρικά όρια και με τις σταθερές προδιαγραφές μίας κοινής πραγ­μα­τικότητας για όλα. Τα χρονικά αυτά όρια της ελάχιστης και της μέγιστης χρονικής περιόδου του Σύμπαντος επιβάλλουν όρια και κυκλικές διαδικασίες (πολ­λαπλάσιες ή υπο­πολλα­πλάσιες στιγμές, αυξο­μειώσεις, ελάχιστες και μέγιστες τιμές, συχνότητα, αναστροφή, μέσες τιμές, καθετότητα, διακοπή, αναίρεση) για τη διατήρηση και την επαναφορά των ορίων στην κίνηση. Τα όρια εξ΄ αρχής διέπουν, αντιστοιχούν και επιβάλλονται στην ενέργεια, στο μήκος, στη μεταβολή της ενέργειας και της ύλης, στο συγχρονισμό και στη δημιουργία των πραγμάτων, τα οποία εμφανίζονται να δημιουργούνται μόνο σαν εξωτερικά και τυχαία, ενώ οι όροι της δημιουργίας τους επιβάλλονται "εσωτερικά" από την ίδια την ουσία τους. Η κοινή ουσία με την οποία υπάρχουν οι δομικοί λίθοι του κόσμου και η ισότροπη παρουσία του πεπερασμένου χώρου, ο οποίος υπάρχει δυναμικά και άμεσα συνδεδεμένος με τα δομικά στοιχεία "εσαναγκάζει" εκ των προτέρων τα υλικά σε ορισμένους συνδυασμούς, με σχέσεις αναλογίας, επα­νάληψης με ενδιάμεσα όρια και δεν επιτρέπουν την "ανεξέλεγκτη" σύνδεση, αλλη­λεπί­δραση και μεταβολή τους μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

Όλες οι ιδιότητες της ύλης και κατ' επέκταση των πραγμάτων (οι διάφοροι τρόποι απόστασης, έμμεσης αλλη­λεπί­δρασης και τα κενά τους, όπως ειδικότερα ονομάζονται το σχήμα, η συνοχή, η σκληρότητα, ο όγκος, η ελαστικότητα και τα λοιπά) προέρχονται από τη διάρκεια στους τρόπους με τους οποίους αλληλε­πιδρούν οι υλικοί φορείς, από τη διαφορά αυτού του χρόνου, από το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί στη μεταβίβαση της ενέργειας, από την ενέργεια που ανταλ­λάσσουν, από το συγ­χρονισμό των μεταβολών και από τον αριθμό των υλικών φορέων που συνδέονται και από τους τρόπους που ενεργούν “ομαδικά”. Η ύπαρξη μίας κοινής και σταθερής ενεργειακής ποσότητας (του χώρου) και η σχέση της με το χρόνο που αυτή μεταβιβάζεται κατά κύματα και κατά ελάχιστες ποσότητες υπό τις συνθήκες που διατηρείται η δομή της ύλης σαν στάσιμη κυματική κατάσταση, μας επιτρέπουν να περιγράφουμε το πλήθος των διαφορετικών πραγ­μάτων με ποσοτικές σχέσεις, όπως και με γενικές έννοιες.

 

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

*1 Η διερεύνηση για τη μαθηματική διατύπωση της Θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου και οι πρώτες καρποφόρες σκέψεις ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2008 και το βοήθημα αυτό παρουσιάζεται σαν ξεχωριστή εργασία. Κοιτάξτε στο ευρετήριο από την ΕΙΣΟΔΟ ΓΙΑ ΦΥΣΙΚΟΥΣ

 


 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +