*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 19

 

 

-18-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Απορία αναγνώστη
 

Όσο πιο «βαθιά» κοιτά΅ε στο σύ΅παν, τόσο πιο νεαρές δο΅ές (γαλαξίες) παρατηρού΅ε. Όταν λοιπόν κοιτάξου΅ε σε αποστάσεις γύρω στα 10 ΅ε 12 δισεκατο΅΅ύρια έτη φωτός, αυτό που βλέπου΅ε δεν είναι πια γαλαξίες, αλλά ΅όνο τα quasars...πέρα από τα 12 δισ. έτη φωτός είναι το microwave background radiation. Είναι λοιπόν απλώς ζήτη΅α παρατήρησης το να διαπιστώσει κανείς οτι κοιτώντας ΅ακρύτερα στο χώρο, βλέπει και «πρωτύτερα» στο χρόνο. Βλέποντας λοιπόν πρωτύτερα στο χρόνο του σύ΅παντος διαπιστώνου΅ε «ιδίοις ό΅΅ασιν» (ά΅εσα) ότι υπήρξε χρόνος κατά τον οποίο ούτε γαλαξίες ούτε αστέρια είχαν δη΅ιουργηθεί ακό΅α στο σύ΅παν. Πώς εξηγείς την αντίφαση μεταξύ αυτού που λες και των δεδο΅ένων της παρατήρησης του σύμπαντος;

Χ.Φ

 

Ο "ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΣ" ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΓΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ

 

Η ύλη και τα συστατικά της στο σύνολό τους δεν ξεκίνησαν να υπάρχουν και ποτέ δεν υπήρξε μία πραγματικότητα χωρίς την ύλη*. Αυτή η διαπίστωση της Θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου μας καθοδηγεί για να αναζητήσουμε διαφορετική λύση για τον τρόπο της δημιουργίας και της διατήρησης του Σύμπαντος. Αναμφίβολα, είναι αδιέξοδο να απορούμε πώς δημιουργήθηκε το σύνολο του υλικού κόσμου. Το μεγάλο λάθος στην εξέλιξη της φυσικής επιστήμης αναφαίνεται καθαρότερα από ποτέ και διατυπώνεται πολύ απλά με φιλοσοφική προσέγγιση: Προσπαθούν να εξηγήσουν και να δημιουργήσουν θεωρητικά τα ουσιώδη γνωρίσματα του Σύμπαντος και αυτό το ίδιο από το καθαρό μηδέν. Ξεκινούνε από την ελάχιστη πραγματικότητα που αποτελεί η ύλη, αφαιρούν όλη τη πραγματικότητα που είναι το Σύμπαν και μετά προσπαθούν να φτιάξουν το Σύμπαν από την αρχική ύλη, δηλαδή από το σχεδόν τίποτα μίας ποσότητας σωματιδίων που θα υπήρχε πιο τυχαία από τα μόρια της σκόνης. Ενώ αντιθέτως, θα έπρεπε να αρχίσουν από το τελειωμένο σύνολο, από το κοινό προϋπάρχον, από το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο συνολικό κοινό Χρόνο, για να εξηγήσουν πώς προκαλούνται οι μεταβολές και τα ίδια τα πράγματα σαν ξεχωριστά μέρη μέσα στο χρόνο, από το σχετικό μηδέν. Πώς από την αρχική ενότητα και αμεσότητα του συνόλου και από μία κοινή ουσία προκύπτει και διατηρείται η εξωτερική πραγματικότητα, με την πολλαπλότητα και τη χρονική διαφορά της. Μάλλον, πώς συνυπάρχουν αυτά τα δύο μαζί. Η λιγόλογη απάντηση είναι, ότι η ταυτόχρονη και ετερόχρονη ύπαρξη είναι σχετικές έννοιες. Αυτό που λέμε «οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος». Η φιλοσοφική σχέση της πολλαπλότητας με την ενότητα τώρα επα­ναδια­τυπώνεται με τους όρους της φυσικής και εκφράζεται από τη σχέση του ισότροπου πεπερασμένου χώρου με τις δια­κυμάνσεις εκείνες που ανήκουν στον κόσμο των υλικών σωμα­τιδίων. (...)

Η επίδραση του χώρου στην υλική σύσταση των πραγμάτων γίνεται σε στιγμή μικρότερη της ελάχιστης (σχετικοί τύποι Tmin = λmin / Vmax = 1/fmax και Τ=h / E), δηλαδή με άμεσο τρόπο και ταυτόχρονα σε όλους τους υλικούς φορείς (φορείς του έμμεσου-εξωτερικού τρόπου ύπαρξης) με τους οποίους τα πράγματα διαμορφώνονται. Έτσι, με έμμεσο τρόπο, η επίδραση του χώρου γίνεται και μετά από μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα διαμέσου των υλικών φορέων σε κάποιους άλλους. Αντιστρόφως, τα πράγματα επιδρούν στο χώρο όταν γίνονται αλλαγές στους υλικούς φορείς, οι οποίοι υπάρχουν σαν μια διακοπή στην ταυτόχρονη και συνεχή παρουσία του χώρου.

Κάθε αρχή μέσα στο χώρο γίνεται σχετικά έμμεσα με τους υλικούς φορείς (οι οποίοι υπάρχουν σαν αρχικοί τρόποι-στιγμές για αλλη­λεπίδραση). Όμως η αρχή της ύπαρξης των υλικών φορέων βρίσκεται εκτός χώρου, δηλαδή γίνεται από την ενέργεια του ίδιου του χώρου και σε απόσταση μικρότερη της ελάχιστης (από το Σύμπαν των υπόλοιπων υπο­στιγμών, το οποίο σχετικά δεν υπάρχει). Αν η πραγματικότητα δεν είχε γίνει ανέκαθεν ή σε προηγούμενες χρονικές φάσεις, πριν από τη στιγμή που ακόμα γίνεται ως προς εμάς, τότε δε θα υπήρχε ο χώρος, ή δεν θα ήταν ισότροπος, ούτε θα ήταν με πεπερασμένη ποσότητα ενέργειας και μήκους. Λέγεται ότι πολλά από τα αστέρια που βλέπουμε έχουν πάψει να υπάρχουν και ότι το φως τους φθάνει τώρα ως εμάς, διανύοντας τις πιο μεγάλες αποστάσεις. Αντίθετα από αυτό, ο κενός χώρος φαίνεται σαν κάτι ανύπαρκτο, αλλά αυτός δεν είναι τέλεια έλλειψη πραγματικότητας και συνδέεται με τα ορατά πράγματα με ουσιαστικό και ανιχνεύσιμο τρόπο. Ο κενός χώρος δείχνει από τις αισθήσεις αυτό που είναι σταθερά το Σύμπαν, όταν αφαιρεθούν τα σχετικά χαρακτηριστικά των υλικών πραγμάτων, αφού αυτά τα χαρα­κτηριστικά υπάρχουν με τους ιδιαίτερους τρόπους που συνδέονται μεταξύ τους τα επιμέρους πράγματα. Ο κενός χώρος φαίνεται με τα γνωρίσματα της ακινησίας, αδιαίρετος, παντοτινός, κοινός για όλα, ασύνδετος και ανεξάρτητος, σαν ένα πράγμα καθ' εαυτό, θα έλεγε ο Εμμανουήλ Καντ. Τα ίδια χαρακτηριστικά συνήθως απο­δίδουμε και στο Θεό... και έτσι σκέφτηκαν πολλοί φιλόσοφοι για μια ανώτερη πνευματική δύναμη.

Η απόσταση στην έκταση του χώρου δεν είναι απλώς απόσταση και απομάκρυνση. Η παρουσία του χώρου και η έκτασή του επιτρέπει την κίνηση και την αλληλεπίδραση με τους ίδιους όρους σε όλα τα σημεία και επιτρέπει συγχρόνως την προσέγγιση και όχι μόνο την απομάκρυνση των πραγμάτων. Η απόσταση στο χώρο είναι και διεύθυνση, δηλαδή μία “ομόκεντρη” πολλαπλή απόσταση, με άλλα λόγια ακτίνα, και αυτό δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο και άσχετο από τη δομή της ύλης. Η δυνατότητα της διεύθυνσης στον πεπερασμένο χώρο είναι η δυνατότητα για να αλλη­λεπιδράσουν πολλά στοιχεία σε μία ίδια στιγμή και με τον πιο σύντομο τρόπο για πολλά μαζί στοιχεία (172,173) και όχι μόνο μεταξύ δύο σημείων. Η δυνατότητα αυτή στην ύλη προσφέρεται σαν σφαιρικός χώρος (δηλαδή χώρος με δυνατότητα απομάκρυνσης και προσέγγισης συγχρόνως), διότι ο χώρος είναι η αρχή και το τέλος στη δομή της ύλης (για όλη την ύλη και πάντοτε) και η ύλη υπάρχει σαν ταχύτατη ταλάντωση της ενέργειάς του. Ο χώρος αποτελεί την ίδια αρχή και την ίδια ποσότητα ενέργειας για την ύπαρξη των υλικών φορέων και κατά συνέπεια για όσα συμβαίνουν μέσω αυτών των φορέων και η παρουσία του χώρου σαν ενέργεια είναι ισότροπη. Η παρουσία, λοιπόν, του χώρου σαν ενέργεια προς την ύλη σχετίζεται με μία ακόμα από τις ιδιότητες του χώρου, η οποία είναι η ισοτροπία, και η ισοτροπία του χώρου σχετίζεται με την ιδιότητα της ταυτόχρονης δράσης προς την ύλη, με μια κατάσταση ισορροπίας και με τη σφαιρικότητα. Απεριόριστη ευθεία μετα­κίνησης θα σήμαινε απεριόριστη απόσταση, χώρος και ενέργεια και απουσία μέτρου στη μεταβολή του μήκους. Και προς αποφυγή της νοηματικής διαστρέβλωσης, περιορισμένη ευθεία απο­μάκρυνσης και περιορισμένος χώρος δεν σημαίνει ότι θα συναντήσουμε ένα αόρατο εμπόδιο και εκεί ο χώρος τελειώνει. Δεν μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο από την απόκλιση από την ευθύ­γραμμη κίνηση και καμπύλωση, η οποία αυξάνει με την αύξηση του μήκους και της ταχύτητας.

Θεωρώντας δεδομένη την ύπαρξη της ύλης και την παρουσία της στο σύνολο του χώρου και του χρόνου, τα πρώτα ερωτήματα που προκύπτουν είναι α) πώς η ύλη αναδημιουργείται και ανανεώνεται στην περίπτωση όπου αυτή μετατρέπεται σε άλλες μορφές ενέργειας και β) πώς διατηρείται έτσι ώστε να παραμένει πάντοτε παρούσα στο σύνολο του χώρου και πάντοτε στην πορεία του σχετικού χρόνου; Το δεύτερο ερώτημα σχετίζεται άμεσα με το ερώτημα πώς η ύλη τελικά κατανέμεται έτσι "έξυπνα" ώστε να εξυπηρετείται η ύπαρξη και η εξέλιξη στον προϋπάρχοντα σύνθετο υλικό κόσμο. Τα ερωτήματα αυτά διατυπώνονται πιο εύστοχα, όταν ξεφορτωθούμε τη λέξη της ύλης με το περιεχόμενο κόκκων σκόνης και θεωρήσουμε τα δομικά στοιχεία της φύσης σαν στιγμιαίες διακυμάνσεις σε μια κοινή ποσότητα ενέργειας, οι οποίες με έναν ορισμένο τρόπο τρόπο διατηρούνται σταθερές. Οι απαντήσεις αυτές δεν μπορούν να δοθούν χωρίς να κατανοήσουμε πώς ο χώρος σαν δυναμική ενέργεια συμμετέχει στην ανανέωση της ύλης.

Αυτά είναι τα σοβαρά, λογικά και έξυπνα ερωτήματα που έπρεπε να θέτουν στην επιστήμη από πολλές δεκαετίες νωρίτερα. Από τη Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου έχουμε ακόμα μία συνέπεια που βοηθάει στην "εξιχνίαση" της ανανέωσης της ύλης. Πρόκειται για την άμεση σχέση της ύλης με το χώρο ή την ενέργειά του. Αφού η ύλη είναι σταθερο­ποιημένη ροή ενέργειας του τελευταίου, αφού η ύλη είναι οι αρχικοί φορείς-τρόποι της αλλη­λεπίδρασης των πιο σύνθετων πραγμάτων (από τους οποίους το Σύμπαν αρχίζει να γίνεται σχετικά εμμέσως σαν εξωτερικό στις ελάχιστες στιγμές του), αυτή η σύνδεσή τους προδίδει τη δυνατό­τητα ανταλλαγής (και αλλη­λομετα­τροπής) της ενέργειας του χώρου με την ύλη. Επειδή ωστόσο, αυτή η αλλη­λεπί­δραση ύλης-χώρου συμβαίνει σε μικρο­σκοπική κλίμακα, με μικρές μεταβολές και σε μικρότατους χρόνους, η ανταλλαγή αυτή μάλλον δεν μπορεί να εξηγήσει μία μαζική ή εκρηκτική δημιουργία της ύλης. Όμως η αλλη­λεπίδραση ύλης-χώρου σε μικρο­σκοπική κλίμακα μπορεί και εξηγεί τη διατήρηση και τη σχετική σταθερότητα των υλικών φορέων σε όλη την έκταση του χώρου και του χρόνου. Η παρουσία των υλικών φορέων σε όλη την έκταση του χώρου και του χρόνου και η διατήρηση της δομής τους συνδέεται με τον δυναμικό ρόλο της παρουσίας του χώρου, όπως και η ισότροπη παρουσία του χώρου δεν είναι ανεξάρτητη από την ποσότητα της ενέργειας που αναλογεί στην ύλη. Για την ανανέωση και τη δημιουργία της ύλης σε μεγαλύτερη ποσότητα και για την πιο πολύπλοκη δομή της θα χρειαστεί να ανατρέξουμε στα πιο μεγάλα σώματα της φύσης, που αποτελούν το αντικείμενο της αστρο­φυσικής και άλλων επιστημών. Θα το κάνουμε όταν έρθει η ώρα.

Ο χώρος είναι η έννοια-κλειδί για την επεξήγηση της σχετικότητας του χρόνου και της δυνατότητας να υπάρχουν υλικά πράγματα σαν εξωτερικά (και με έμμεσες αλληλεπι­δράσεις) μέσα στο ανέκαθεν τελειωμένο σύνολό τους, το οποίο ονομάζουμε “Σύμπαν”. Η κατανόηση της σχέσης του ολοκληρωμένου Σύμπαντος με την ύλη θα μας αποκαλύψει πως η αυξομείωση και η απώλεια της ενέργειας γίνεται έτσι, ώστε η ποσότητά της (της ενέργειας και της απώλειάς της) τελικά να παραμένει αμετάβλητη. Στο πακέτο αυτής της ερμηνείας για τον άμεσο ρόλο του πεπερασμένου χώρου στην ύπαρξη των υλικών στοιχείων είναι ακόμα η εξήγηση της εφαρμογής δυνάμεων εξ' αποστάσεως και ο ρόλος της κυματικής κίνησης. Υπάρχει θεωρία η οποία να εξηγεί λογικά, επιστημονικά και με αναφορά σε παρατηρήσιμα φαινόμενα την εφαρμογή δυνάμεων εξ' αποστάσεως με τους ίδιους νόμους σε όλη την  έκταση του Σύμπαντος και στο πέρασμα του χρόνου; Καμία θεωρία που περιγράφει τη δημιουργία των πραγμάτων από πρωταρχικά υλικά στοιχεία ή από μικρο­σκοπικά σωματίδια δεν μπορεί να δώσει σοβαρή, λογική και εμπειρικά θεμελιω­μένη ερμηνεία για την παρουσία των ίδιων δυνάμεων και ορίων παντού στο Σύμπαν.

• Πολλές ξεχωριστές δυνάμεις σε κάθε ένα μικροσκοπικό άτομο της ύλης ή μία μέγιστη κοινή δύναμη (ή ελάττωση σε μία κοινή δύναμη) για όλα τα άτομα του κόσμου;

• Τυχαίες και από μηδενική βάση οι προδιαγραφές του κάθε ατόμου της ύλης και συμπτωματικά οι ίδιες προδιαγραφές παντού μέσα στο Σύμπαν και μετά από κάποια "αντιγραφή" της ατομικής δομής, μέσα στις τεράστιες αποστάσεις του κενού διαστήματος; Ή μήπως, τα ξεχωριστά άτομα της ύλης συνδέονται και γίνονται διαρκώς από μία κοινή ποσότητα και με την αόρατη παρουσία μίας κοινής ενέργειας;

• Ο συγχρονισμός των μικρο­σκοπικών σωματιδίων γίνεται τυχαία και η συγκρότηση σταθερών πραγμάτων και του ορατού κόσμου (έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα) είναι συμ­πτωματική ή μήπως υπάρχουν από πριν τα όρια στις μεταβολές της κίνησης, στις ποσότητες της ενέργειας που ανταλλάζεται και οι νόμοι για την υλοποίηση της αόρατης ενέργειας του χώρου; "Τα σωματίδια χορεύουν το χορό της δημιουργίας και της καταστροφής" το καθένα από μόνο του ή παίζει μία μουσική και την "ακούνε" όλα;

Από τις πρώτες σκέψεις που ακολουθούν, όταν περι­γράφουμε την παρουσία της ύλης σαν φαινόμενο ελάττωσης ή διακύμανσης ενέργειας στη σταθερή ποσότητα του κενού χώρου, είναι το φαινόμενο της "ροής" της ενέργειας του κενού χώρου για να καλύψει τις ελαττώσεις της που σχετίζονται με την ύλη. Όταν θεωρήσουμε ότι το Σύμπαν είναι ολοκληρωμένο με όλους τους δυνατούς τρόπους, με όλη την ενέργειά του και σε μια κατάσταση ισορροπίας, τέτοια που φαίνεται σαν απών με τη μορφή του κενού χώρου, τότε με λογική συνέπεια η ύλη περιγράφεται σαν ελάχιστη στιγμή έλλειψης από τη συνολική ενέργεια του Σύμπαντος και σαν ο πιο σύντομος τρόπος μεταβολής στην κοινή ενέργεια. Κατά συνέπεια, η ενέργεια μεταβιβάζεται για να ισορροπήσει και με τη μεταβίβασή της προκαλούνται ξανά νέες στιγμές ελάττωσης και διακυμάνσεις. Με αυτή την απλή περιγραφή λοιπόν, στη σκέψη μας αυτομάτως εμφανίζεται ένας υλικός κόσμος ο οποίος στην ουσία του γίνεται ένα με φαινόμενα τα οποία νομίζαμε σαν εξωτερικά της ύλης και όπως αν αυτά είχαν μια άλλη ουσία. Νοούμε την ύλη σαν ταχύτατες κυματικές μεταβολές και σαν διακυμάνσεις της ίδιας ενέργειας και έτσι αποκαλύπτονται σχέσεις της ύλης με φαινόμενα τα οποία παρατηρούσαμε και περιγράφαμε, αλλά δεν γνωρίζαμε με πιο δυναμικό τρόπο συνδέονται με την ύλη. Από τα πρώτα φαινόμενα που συμπεραίνουμε μαζί με το φαινόμενο της ύλης είναι η μεταβίβαση ενέργειας προς την ύλη για την επαναφορά του κενού χώρου στην κατάσταση ισορροπίας και αυτό το "νοούμενο" συμπίπτει με το φαινόμενο του βαρυτικού πεδίου. Έτσι, με τις πιο απλές σκέψεις που παράγουμε θεωρητικά την έννοια της ύλης, μαζί με την έννοια της ύλης παράγεται με αναγκαστική σχέση η έννοια του βαρυτικού πεδίου, αφού προφανώς αυτό είναι η κυματική κίνηση του κενού χώρου που μεταβιβάζει ενέργεια στα σημεία που την χάνει. Μέσα σε λίγες σειρές κειμένου, από έναν απλό ορισμό της ύλης, έχουμε εγκλωβίσει το ζήτημα της δημιουργίας της φύσης και εξαφανίσαμε τις διαφορές που διασπούσαν ένα (δυναμικό) φαινόμενο σε πολλά ξεχωριστά (στατικά φαινόμενα). Χωρίς τα μέσα και τις υπερά­νθρωπες απαιτήσεις της Επιστήμης. Ένα ερώτημα που θα επανα­λάβουμε συχνά είναι, πώς διαφεύγουν οι απλούστερες σχέσεις των φαινομένων και οι πιο απλές παρατηρήσεις από αυτούς που δεν αφήνουν τη λεπτομέρεια να ξεφύγει; Σημαντική η λεπτομέρεια, όχι όμως να χάνουμε το ουσιώδες!

Τα καταπληκτικά αυτά συμπεράσματα της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου, τα οποία έχουν προκύψει και διατυπωθεί με το ίδιο λεξιλόγιο που περιγράφει την καθημερινή εμπειρία, δεν αποτελούν εκπλήξεις για τους νεότερους ερευνητές της δομής της ύλης. Αντιθέτως, αυτοί έχουν επιτύχει εκπληκτικά πειράματα και μπορούν να επιβεβαιώσουν με το δικό τους τρόπο τα λογικά συμπεράσματα της φυσικής ερμηνείας, που φέρει από πολλά χρόνια πριν τον εύστοχο τίτλο "Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας".

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

Σε επίσημα περιοδικά της φυσικής θα διαβάσουμε πλήθος παρα­τηρήσεων και πειραμάτων που προδίδουν και επι­βεβαιώνουν την ουσια­στική σχέση του κενού χώρου με την ύλη και την ταυτότητα της ύλης με τη διαρκή μεταβολή και την ανταλλαγή ενέργειας. Είναι χαρα­κτηρι­στική η δια­βεβαίωση που δημοσιεύτηκε μέσα στο 2008 ότι η ύλη είναι δια­κυμάνσεις του "κενού" χώρου:

"Σύμφωνα με το συμβατικό μοντέλο της φυσικής των σωματιδίων, τα πρωτόνια και τα νετρόνια απο­τελούνται από μικρότερα σωματίδια γνωστά ως κουάρκ, που με τη σειρά τους δεσμεύονται από γκλουόνια.

Το παράξενο όμως είναι το εξής: η μάζα των γκλου­ονίων είναι μηδενική και η μάζα των κουάρκ είναι μόνο το 5% . Επομένως, που πήγε το υπόλοιπο 95%;

Η απάντηση, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσι­εύθηκε στο περι­οδικό Science προέρχεται από την ενέρ­γεια των κινήσεων και των αλλη­λεπι­δράσεων των κουάρκ και γκλουονίων".

 


*

Ο χώρος είναι η αρχή και το τέλος στη δομή της ύλης (για όλη την ύλη και πάντοτε) και η ύλη υπάρχει σαν ταχύτατη ταλάντωση της ενέργειάς του.

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +