*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 21

 

 

-20-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Μέγιστη δύναμη Fmax και ελάχιστο χρονικό διάστημα tmin που ασκείται αυτή η δύναμη...

 

 

Άλλη μία απλή παρατήρηση που ξέφυγε από τη φυσική, αφήνοντας άθικτο το επιστημονικό δόγμα της ανυπαρξίας ορίων στη φύση και υπο­βαθμίζοντας την τεράστια εμπειρία από παρα­τηρήσεις περιοδικών φαινομένων. Στη φύση, η ταχύτητα είναι αναπό­σπαστα συνδεδεμένη με την κίνηση και η κίνηση με τη μεταβίβαση μίας ποσότητας ή με τη μεταβολή μίας ποσότητας (που συνήθως προηγείται της μεταβολής). Δεν υπάρχει ταχύτητα ανεξάρτητη από την ποσότητα που μετακινείται, μεταβάλλεται ή μετα­βιβάζεται. Η ταχύτητα που μπορεί να αποκτηθεί, όπως και η μεταβολή της ταχύτητας εξαρτάται από την "ποσότητα" που κινείται, μεταβάλλεται ή μετα­βιβάζεται. Αυτός είναι και ο λόγος -όπως θα δούμε- για τον οποίο η ταχύτητα έχει ένα ανώτατο όριο (το οποίο τελικά δεν μπορεί να υπερβεί κανένα πράγμα). Έτσι, όταν η ταχύτητα αναφέρεται σε ένα σώμα, η ποσότητα της μάζας του είναι καθοριστική για την ταχύτητα που μπορεί να αποκτήσει το σώμα και για το πόσο γρήγορα (σε πόσο χρόνο) μπορεί να την αποκτήσει ή να τη χάσει (επιτάχυνση-επιβράδυνση). Από την παρατήρηση αυτή και μόνο μπορεί κανείς να υποψιαστεί, ότι η ταχύτητα του φωτός c είναι συνδεδεμένη θεωρητικά με την ποσότητα εκείνη (ελάχιστη μάζα Μminimum) που μπορεί να αποκτήσει την ανώτερη ταχύτητα και στον ελάχιστο χρόνο. Ή με άλλα λόγια, η ταχύτητα του φωτός c είναι συνδεδεμένη με την ποσότητα εκείνη που μπορεί να μεταβιβαστεί στον ελάχιστο χρόνο (tmin) κατά συνέπεια και με τη μέγιστη ταχύτητα και επιτάχυνση.

Ταχύτητα φωτός c: Μέτρο της ομαλής μεταβολής του μήκους στην ελάχιστη μονάδα του χρόνου. Η σταθερή ταχύτητα Vmax = c είναι η μεταβολή του μήκους στον ελάχιστο κοινό χρόνο tmin. Μεταβολή του μήκους εννοούμε ότι ένα ευθύγραμμο μήκος συνεχίζει να αυξάνεται με τη σταθερή ταχύτητα. Στον ελάχιστο χρόνο tmin, η ομαλή μεταβολή του ευθύγραμμου μήκους είναι πάντα η μέγιστη με την ταχύτητα Vmax. Αφού η μάζα εκφράζει αντίσταση στη μεταβολή της κινητικής κατάστασης ( Μ= F / a ) και μικρότερη επιτάχυνση για την ίδια δύναμη όταν η μάζα αυξάνεται ( a = F/ M ) κατά συνέπεια, η ποσότητα μάζας που συνδέεται με τη μέγιστη μεταβολή του μήκους (μεταβολή που εκφράζεται από την ταχύτητα c ) και με τη μέγιστη επιτάχυνση, αυτή η ποσότητα μάζας πρέπει να εκφράζεται από τη μάζα με την ελάχιστη αντίσταση στη μεταβολή ( Mmin ) ίσως και με φαινόμενο αντίθετο από αυτή την αντίσταση ή αδράνεια.

Η έννοια της ελάχιστης μάζας ή αδράνειας Mmin, προκύπτει θεωρητικά από τη στιγμή που εισάγουμε ένα όριο στο ρυθμό αύξησης της ταχύτητας και όπως προκύπτει από τις σχέσεις της φυσικής, θα μας φανεί χρήσιμη θεωρητικά για να μπορούμε να μιλάμε για την αδράνεια σε αντιστοιχία με άλλα φαινόμενα, όπως είναι η επιτάχυνση/­επιβράδυνση, η ενέργεια hf και λοιπά και για να εκφράσουμε μαθηματικά τη σχέση της αδράνειας με τις αντί­στοιχες ποσότητες των άλλων φαινομένων με τα οποία αυτή εμφα­νίζεται μαζί.

Στη φυσική, η μάζα των ξεχωριστών σωματιδίων μπορεί να υπολογιστεί θεωρητικά από τη γνωστή σχέση M=h f / c2. Αν χρησιμοποιούμε αυτόν τον τύπο για να βρούμε μια ισοδύναμη ποσότητα μάζας, τότε μπορούμε μαθηματικώς να καταργήσουμε την ταχύτητα c2 του παρανομαστή, χρησιμοποιώντας την ποσότητα που βρίσκουμε όταν διαιρέσουμε τη στοιχειώδη ποσότητα h με τον αριθμό αυτής της ταχύτητας c2. Τον αριθμό που θα βρούμε από τη σχέση h/c2 = Mmin x sec μπορούμε να τον πολλαπλασιάζουμε με τη συχνότητα f και να βρίσκουμε απ' ευθείας την ισοδύναμη ποσότητα μάζας, χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να διαιρούμε με την ταχύτητα του φωτός υψωμένη στο τετράγωνο.

Η αρχή της ελάχιστης μάζας* (κβάντο μάζας, quantum mass, θεωρητικά: Mmin =h fmin /c2 ή μο εο h = Mmin = 0,7372 x 10-50 kg ) μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιστοιχεί σε μεταβολή μιας ποσότητας (στην ενέργεια του χώρου), η οποία σαν ισοδύναμη ποσότητα μάζας θα παρουσίαζε την ελάχιστη αδράνεια για το μέγιστο ρυθμό (amax) απόκτησης της μέγιστης ταχύτητας c. Η ελάχιστη ποσότητα μάζας Mmin μπορεί ακόμα να συνδεθεί θεωρητικά με μία δύναμη F και με ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα tmin που ασκείται αυτή η δύναμη (Πιθανές σχέσεις Mmin =h fmin /amax λmin = Fmin/amax = Fmin/ Vmax fmax =Fmin Tmin / Vmax = Mmax fmin / fmax).
 

Σύμφωνα με το Νεύτωνα και τη φυσική, όταν ένα σώμα με σταθερή μάζα αποκτάει ταχύτητα με την εφαρμογή μίας σταθερής δύναμης, για να συνεχίσει αυτό να αυξάνει την ταχύτητά του πρέπει να συνεχίσει να εφαρμόζεται η δύναμη (και με την ίδια κατεύθυνση εννοείται). Όμως, κατά τη διάρκεια που αυτή η μάζα κινείται πρέπει να μην "απομακρύνεται" από τη δύναμη, που της προσδίδει σταθερά την κινητική της ενέργεια, δηλαδή η δύναμη να μπορεί να εφαρμόζεται σταθερά στο ίδιο σημείο. Πρέπει να μεταβιβάζεται η ίδια ποσότητα ενέργειας στο ίδιο σημείο εφαρμογής της δύναμης, ενώ συγχρόνως γίνεται μετατόπιση. Θεωρητικά, αυτό σημαίνει, ότι η δύναμη δεν υπάρχει ανεξάρτητη από την απόσταση και από το χρόνο, και οπωσδήποτε όχι σε όλες τις περιπτώσεις δράσης. Με το μέχρι τώρα συλλογισμό, δεν μπορούμε ακόμα να απορρίψουμε τη δυνατότητα να εφαρμόζονται δυνάμεις σε χρόνο μηδέν και με άυλο τρόπο. Προσέξτε πόσο απλά βγαίνουν σχέσεις που είναι απίστευτες διότι είναι υπερβολικά απλές, ακόμα και για τα παιδιά. Η σταθερή ταχύτητα του φωτός c μαρτυράει μία μέγιστη δύναμη F η οποία είναι μέγιστη σε ορισμένο χρονικό διάστημα t και διακόπτεται σε ένα άλλο χρονικό διάστημα με σταθερό ρυθμό f, για να παραμένει σταθερή και μέγιστη η ταχύτητα c.

Να σκεφτούμε λίγο περισσότερο ένα συνηθισμένο φαινόμενο εφαρμογής μιας δύναμης χωρίς τύπους και αριθμούς και να το φανταστούμε αν μπορούμε: Δίπλα μας είναι δυο στερεά σώματα, από το ίδιο υλικό και με την ίδια πυκνότητα, ακίνητα και σε συνθήκες όπου δεν εμποδίζονται να κινηθούν. Το ένα σώμα έχει περισσότερη ποσότητα ατόμων ενώ το άλλο λιγότερη με μεγάλη διαφορά. Εάν τα σπρώξουμε με την ίδια δύναμη, το σώμα με την περισσότερη ποσότητα θα ξεκινήσει πιο δύσκολα και πιο αργά, ενώ το δεύτερο πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Τι εμποδίζει την κίνηση στο πρώτο σώμα που είναι με περισσότερη ποσότητα του ίδιου υλικού και μεγαλύτερη μάζα; Ο ίδιος ο εαυτός του! Η δύναμη που εφαρμόζεται σε ένα σημείο του σώματος μεταδίδει κινητική ενέργεια που μεταβιβάζεται γρήγορα σε όλα τα άτομα που περιέχει. Το σώμα με τη μικρότερη μάζα μόλις λάβει την ενέργεια φεύγει γρήγορα. Το σώμα με τη μεγάλη μάζα πρέπει να μεταδώσει την ενέργεια σε περισσότερη ποσότητα του υλικού του μέχρι να ωθηθεί. Ακόμα παρατηρούμε, ότι η αυξημένη καθυστέρηση στην εκκίνηση του σώματος με τη μεγαλύτερη μάζα αυξάνει τα περιθώρια χρόνου για την εφαρμογή της δύναμης, ενώ η πιο γρήγορη εκκίνηση του σώματος ελαττώνει το χρονικό περιθώριο τη στιγμή της εφαρμογής της δύναμης. Με μια απλή σκέψη παρατηρούμε, ότι η κίνηση ενός σώματος στη φυσική πρέπει να υπολογίζει το σώμα σαν ενότητα μικρότερων σωμάτων, τα οποία διατηρούνται ενωμένα με την "κόλλα" της φύσης. Στη φυσική, πολύ συχνά, δραπετεύουν από την πραγματικότητα για να μπορέσουν να περιγράψουν τα φαινόμενα καθαρά, χωρίς τη σύνδεσή τους με άλλα φαινόμενα που επηρεάζουν το αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, συχνά θα συναντήσουμε την έννοια του σώματος, χωρίς κανένα εσωτερικό προσδιορισμό ή χωρίς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν από τα άλλα σώματα. Αυτό είναι κατανοητό και λογικό. Δεν είναι όμως λογικό να ξεχνάμε την πραγματικότητα, να μην επιστρέφουμε στα φαινόμενα, τα οποία ερευνούμε και περιγράφουμε, για να κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις και διευκρινήσεις και μετά να θέτουμε ανόητα ερωτήματα ή να δίνουμε ανόητες εξηγήσεις.

 

Η ταχύτητα είναι ένα φαινόμενο εξαρτημένο από τον φορέα της κίνησης και από τη σχέση του φορέα με τη δύναμη που προκαλεί την κίνηση και όχι μόνο από τη δύναμη. Η ταχύτητα από μόνη της είναι έκφραση μήκους ανά μονάδα χρόνου (m/s). Στη φύση το μήκος ανά μονάδα του χρόνου (m/sec) συνδέεται αναπόσπαστα με μία ποσότητα (M) που μεταβιβάζεται ή μεταβάλλεται και με την αντίσταση που προβάλει (αδράνεια) στη δύναμη που προκαλεί την κίνησή της. Εάν το σώμα προβάλει μεγάλη αντίσταση, τότε για να αποκτήσει ή για να αυξήσει την ταχύτητά του χρειάζεται μεγαλύτερη δύναμη F ή περισσότερο χρόνο t που του ασκείται η δύναμη F (V=F t/M → M=F t/ V→ F=M V/ t ). Στην περίπτωση του σώματος με μεγάλη μάζα εάν η δύναμη δεν ασκείται ομοιόμορφα και ίσα μοιρασμένη σε όλη την ύλη του, τότε προκαλούνται παραμορφώσεις και άλλα φαινόμενα. Εάν το σώμα προβάλει την ελάχιστη αντίσταση, τότε αποκτάει ή αυξάνει την ίδια ταχύτητα με μικρότερη δύναμη και στο ελάχιστο χρονικό διάστημα της εφαρμογής της. Την ίδια ταχύτητα μπορούν να έχουν σώματα με διαφορετική ποσότητα μάζας, όμως δεν την αποκτούν με την ίδια δύναμη και το ίδιο γρήγορα και δεν δαπανήθηκε η ίδια ποσότητα ενέργειας. (Αυτό φαίνεται από την έννοια της ορμής, όπου Ορμή p = Μ x V και από την έννοια της ισχύος W=M x V x a).

Η ταχύτητα λοιπόν, εκτός από μήκος ανά μονάδα χρόνου (ή χρόνο ανά μονάδα μήκους) συνδέεται ακόμα με ποσότητα δύναμης και χρόνο t που εφαρμόστηκε ( Μ x V = F x t → Μ = F t / V → V = F t / M). Η ανώτερη ταχύτητα c του φωτός εκφράζει μία ποσότητα δύναμης που θεωρητικά προκαλεί τη μέγιστη επιτάχυνση amax στην ελάχιστη ποσότητα μάζας Mmin ή τη μεταβίβαση μίας ελάχιστης ποσότητας στον ελάχιστο χρόνο tmin. Από τον απλό τύπο του Νεύτωνα a=F/m παρατηρούμε ότι για να είναι η επιτάχυνση a μέγιστη max, πρέπει η δύναμη F να είναι επίσης μέγιστη max και η μάζα M να είναι η ελάχιστη min. Δηλαδή amax = Fmax / Mmin → Μmin = Fmax / amax όμως Fmax=Mmin x amax (και όχι Fmax=Mmax x amax).

Αφού όμως υπάρχει το όριο μίας ανώτερης ταχύτητας Vmax, αυτό από μόνο του επιβάλλει όριο max στη μέγιστη επιτάχυνση/­επιβράδυνση ±a, στη αύξηση της δύναμης F και τελικά στην ποσότητα της μάζας που μπορεί να επιταχυνθεί. Τα όρια αυτά προκύπτουν από το όριο στο χρονικό διάστημα t, που μπορεί να εφαρμόζεται η δύναμη F και προδίδουν την ύπαρξη μίας διαδικασίας με την οποία η φύση αυτο-περιορίζει τη δύναμή της, για να υπάρχουν καταστάσεις ομαλής ταχύτητας και σχετικής ακινησίας.
 

Στα βιβλία φυσικής διαβάζουμε: "Αν σε ένα σώμα εφαρ­μόζεται σταθερή δύναμη της ίδιας κατεύθυνσης με την ταχύτητά του, τότε και η επιτάχυνση που αποκτά είναι σταθερή και το σώμα εκτελεί ομαλά επι­ταχυνόμενη κίνηση. Αν η δύναμη είναι αντίθετης κατεύθυνσης από την ταχύτητα, η κίνηση είναι ομαλά επι­βραδυνόμενη". Στη μεταβολή των ηλεκτρο­μαγνητικών κυμάτων μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η επιτάχυνση και η δύναμη δεν είναι σταθερή. Πρέπει να μετα­βάλλονται με σταθερό ρυθμό, ώστε η ταχύτητα να διατηρείται σταθερή.

Για λόγους απλότητας και για να ξεκινήσουμε με μια σειρά, περιγράφουμε μερικές πρώτες σχέσεις της κίνησης σε τελείως αφηρημένο χώρο, για να παρατηρήσουμε θεωρητικά αυτές τις συγκεκριμένες σχέσεις και να διερευνήσουμε την πιθανή εφαρμογή τους σε φαινόμενα που κανονικά δεν εφαρμόζονται. Είναι σημαντικό να παρα­τηρήσουμε, ότι περιγράφουμε ένα φαινόμενο κυματικής κίνησης, το οποίο επανα­λαμβά­νεται περιοδικά και δεν πρέπει να φανταστούμε μία σταθερή ποσότητα που μετατοπίζεται ευθύ­γραμμα και συνεχώς. Η ποσότητα μάζας Mmin, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ότι συνδέεται με τη μέγιστη ταχύτητα του φωτός c, με τη μέγιστη επιτάχυνση amax και με τη μέγιστη δύναμη Fmax δεν μπορεί να είναι μία σταθερή ποσότητα, όπως δεν είναι και τα μεγέθη της επιτάχυνσης και της δύναμης. Αφού η ταχύτητα Vmax=c παραμένει σταθερή, με τη συνέπεια των συλλογισμών συμπε­ραίνουμε ότι τα μεγέθη και οι ποσότητες που περιγράφουμε θεω­ρητικά είναι τα ακραία όρια μίας γρήγορης μεταβολής, τα οποία επανα­λαμβά­νονται περιοδικά. Η κίνηση που περι­γράφου­με είναι περιοδική με υψηλή συχνότητα και κατά συνέπεια, πρέπει να συμ­περάνουμε ότι μεσολαβούν ελάχιστα χρονικά διαστήματα στα οποία η επιτάχυνση και η δύναμη ελαττώνονται ή αντιστρέ­φονται, ενώ η αντίστοιχη ποσότητα μάζας θα προκύπτει επίσης μετα­βαλ­λόμενη. Έτσι, από τον τροπο­ποιημένο τύπο του Νεύτωνα Μmin = Fmax / amax ενδέχεται να μη βρίσκουμε αμέσως τη σωστή ποσό­τητα της Mmin, διότι δεν μιλάμε για στατικά φαινόμενα και με σταθερή παρουσία, αλλά για φαινόμενα που προκαλούνται, παρου­σιάζονται και εξαφα­νίζονται κατά τη διάρκεια της κυματικής κίνησης του φωτός. Τη στιγμή που η ταχύτητα γίνεται η μέγιστη Vmax, η αντίστοιχη δύναμη και η επιτάχυνση πρέπει να πλησιάζουν σε μηδενική τιμή και τότε, η αντίστοιχη ποσότητα μάζας ίσως να προκύπτει αυξημένη. Αντίθετα, όταν ασκείται η μέγιστη δύναμη και προ­καλείται η μέγιστη επιτάχυνση τότε η ισοδύναμη μάζα ίσως να προκύπτει η ελάχιστη και σχεδόν μηδενική. Θα διερευνήσουμε αυτή τη λογική σκέψη στις επόμενες σελίδες.

Το φως με τα κύματά του μεταβιβάζει στοιχειώδη ποσά ενέργειας, τα οποία σύμφωνα με τη φυσική και την παρατήρηση του Πλανκ υπολογίζονται από την σχέση Ε=h f. Στη φυσική, τα ποσά ενέργειας από τη μετάδοση των κυμάτων θεωρούνται στοιχειώδεις ποσότητες (κβάντα) που ειδικά για την ηλεκτρο­μαγνητική ακτινοβολία έχουν ονομαστεί "φωτόνια" (εύστοχη ονομα­σία του Αϊνστάιν). Αυτές οι στοιχειώδεις ποσότητες με το όνομα φωτόνια, θεωρούνται χωρίς μάζα, δηλαδή με μάζα M=0kg. Πολλοί φυσικοί όμως θέτουν το ζήτημα μήπως πρέπει να τους αναγνω­ρίσουμε μια ασήμαντη ποσότητα μάζας. Εμείς εδώ, επειδή έχουμε ορίσει την έννοια της αδράνειας πιο γενικά, σαν φαινόμενο χρονικής καθυστέρησης μέχρι η κίνηση να γίνει με την ταχύτητα του φωτός, δεν διστάζουμε να μιλήσουμε για μια στοιχειώδη ποσότητα μάζας μέσα στη φύση, καθαρά για τη θεωρητική περιγραφή των φαινο­μένων και όχι για να πούμε ότι υπάρχει ένα ελάχιστο σωματίδιο. Ενώ λοιπόν στη φυσική, τα ηλεκτρο­μαγνητικά κύματα δεν έχουν καμία μάζα, έχουν όμως κάποια ορμή και μεταβιβάζουν στοιχειώδη ποσά ενέργειας και η ενέργεια που μεταβιβάζουν είναι τόσο περισσότερη όσο μεγαλύτερη είναι η συχνότητα με την οποία φτάνουν. Δηλαδή η ενέργειά τους υπολογίζεται από τη σχέση E=h f. Παρα­τηρούμε μια ασυνέπεια. H στοιχειώδης ποσότητα h που χρησιμο­ποιούμε για τον υπολογισμό της ηλεκτρο­μαγνητικής ενέργειας περιέχει μονάδες μάζας kg. Αφού δεν φαίνεται σωστό στη φυσική να μιλάμε για μάζα στα ηλεκτρο­μαγνητικά κύματα, τότε θα ήταν πιο λογικό να αλλάξουν τις σχέσεις και τον τρόπο που υπολογίζουν την ενέργεια και να φτιάξουν μια νέα σταθερή ποσότητα. Αφού η ενέργεια των ηλεκτρο­μαγνητικών φαινομένων έχει σχέση με μια στοιχειώδη ποσότητα που συνοψίζεται από τη σταθερά του Πλανκ με το γράμμα h και αφού δεν απαγορεύεται να μιλάμε για ορμή p των φωτονίων, γιατί να απαγορεύεται μαθη­ματικώς, να απο­μονώσουμε την ποσότητα μάζας που βρίσκεται ενσωματωμένη μέσα σε αυτή τη σταθερή ποσότητα του Πλανκ. Όταν, επομένως, διαιρέσουμε την ενέργεια ενός κύματος 1Hz με το γνωστό τύπο, αυτό που μένει καθαρά είναι μια στοιχειώδη ποσότητα μάζας: h 1Hz / c2 = Mmin. Γι' αυτό και αντιστρόφως, αν διαιρέσουμε h / Mmin βρίσκουμε την ταχύτητα c2 x sec.
 

Από την αρχική θεωρητική ανάλυση των φαινομένων της κίνησης και της κυματικής κίνησης του φωτός με λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε για τη καθημερινή εμπειρία, παρατηρούμε τη δυναμική σχέση μεταξύ ενός ελάχιστου χρονικού διαστήματος, με μία μέγιστη συχνότητα, με ένα ελάχιστο μήκος και εισαγάγουμε τη μέγιστη επιτάχυνση, τη μέγιστη δύναμη και μία αντίστοιχη ποσότητα μάζας. Με τη (μηχανιστική) λογική του 18ου αιώνα φθάνουμε να σκεφτούμε ότι η σταθερή ταχύτητα του φωτός συνδέεται με μία ελάχιστη ποσότητα μάζας και απαιτεί να γίνεται περιοδική μεταβολή σε μεγέθη (a και F) που τα θεωρούμε άσχετα από την κίνηση του φωτός. Μήπως, όμως, το πιο συνηθισμένο φαινόμενο, όπως είναι το φως, μας αποκαλύπτει καθαρά τα βαθύτερα μυστικά του "σκοτεινού" κόσμου, που βρίσκεται πέρα από τις αισθήσεις μας αλλά αυτός συνδέεται μονίμως με το φωτι­σμένο υλικό κόσμο μας; Μήπως δεν τολμήσαμε να βάλουμε στο φως σχέσεις της κίνησης που παρατηρούμε γύρω μας, επειδή η συνηθισμένη εμπειρία μας δεν μπορεί να συλλάβει το νόημα μιας κίνησης που δεν προλαβαίνουμε να την παρα­κολουθήσουμε ;

 

(!) Η δομή της ύλης έχει αποδειχτεί πιο πολύπλοκη και η πιο αχαλίνωτη φαντασία δεν θα μπορούσε να πλησιάσει στα φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί. Θα ήταν παιδαριώδης απλούστευση να θεωρήσουμε, ότι η παρουσία της ύλης επι­τυγχάνεται μόνο από μια απλή ταλάντωση και μεταβίβαση της ενέργειας. Για λόγους απλοποίησης στη θεωρητική προσέγγισή μας ξεκινάμε από την παρατήρηση των πιο γενικών φαινομένων και με τη βοήθεια από τη γνώση μας για ισοδύναμα φαινόμενα, τα οποία μπορούμε να παρατηρήσουμε εύκολα στη συνηθισμένη εμπειρία μας. Στην εποχή του Νεύτωνα ήταν άγνωστος ο ρόλος του ηλεκτρο­μαγνητισμού στη φύση και η παρουσία των ηλεκτρο­μαγνητικών κυμάτων παντού στη φύση σαν ένα κομμάτι του φυσικού κόσμου, το οποίο δεν το παρατηρούμε όπως τα υλικά σώματα, αλλά αυτό δεν αποτελεί έλλειψη ουσίας και πραγ­ματικότητας. Η τυφλή και τυπική χρήση του όρου της "μάζας" από τότε εμπόδισε την πρόοδο της φυσικής και οδήγησε την έρευνα σε αδιέξοδα και σε παραλογισμούς. Η μάζα μέσα στη δομή της ύλης είναι κάτι που προκαλείται ή δημιουργείται από φαινόμενα κίνησης, χωρίς την παρουσία μάζας όπως αυτή που αντι­λαμβανόμαστε στον ορατό κόσμο μας. Ο Νευτώνειος ορισμός της μάζας, ήδη επιτρέπει να επιχειρήσουμε μία διεύρυνσή του, όπως το επιχειρήσαμε. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, απέδειξε τη σχέση της μάζας με ισοδύναμη ποσότητα ενέργειας (Ε= M c2) και με ένα τεράστιο άλμα αυτός άνοιξε τις πύλες στους στερημένους από φαντασία για να σκεφτούν μαθηματικώς τη σχέση του μήκους, του χρόνου, της συχνότητας, της ενέργειας hf με την παρουσία των σωματιδίων και τη δομή της ύλης. Στη κβαντική φυσική είναι καλά γνωστή η σχέση που υπάρχει μεταξύ της ενέργειας, της συχνότητας και της μάζας. Το επόμενο άλμα στη φυσική είναι η ενοποίηση του φαινομένου της μάζας με τον ηλεκτρο­μαγνη­τισμό και φυσικά του τελευταίου με τη βαρύτητα. Η ενοποίηση του φαινομένου της μάζας με τον ηλεκτρο­μαγνητισμό αρχίζει από τη στιγμή που αποκαλύπτεται η στενό­τερη σχέση αυτού του φαινομένου της μάζας με την κίνηση γενικά και με τη μεταβολή στην κίνηση.

 

Οι πρώτες γνωστές σχέσεις που συνδέουν το φαινόμενο της μάζας με τον ηλεκτρο­μαγνητισμό :

h f = Μ c2 = E   και   Μ = h f / c2  = h /cλ = h / f λ2

 

Τι διαφοροποιεί το h f σαν ενέργεια και ακτινοβολία από το h f σαν μάζα; Ποιος ο ρόλος της ταχύτητας c2 ;

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

Το όριο μίας ανώτερης ταχύτητας, αυτό από μόνο του επιβάλει όριο στη μέγιστη επιτάχυνση/επιβράδυνση ±a, στη αύξηση της δύναμης F και τελικά στην ποσότητα της μάζας που μπορεί να επιταχυνθεί.

 


*

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +