*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 24

 

 

-23-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Ο ΧΩΡΟΣ ΣΑΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΗ ΡΟΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΛΗ

 

 

Η βαρύτητα ή παγκόσμια ελκτική δύναμη είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο αναπόσπαστο από την παρουσία της ύλης. Διότι η ύλη είναι μία "διαδικασία" στη μεταβίβαση και στην αυξομείωση της ενέργειας του κοινού και ισότροπου χώρου, ο οποίος είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με τη δομή της ύλης. Όπου προκληθεί συσσώρευση και συγκέντρωση σε μία κοινή ποσότητα, συγχρόνως κάπου γίνεται ελάττωση και αποκέντρωση. Ως εκ τούτου, η παρουσία της ύλης είναι αναπόσπαστη από τη βαρύτητα που εκδηλώνεται σαν ελκτική δύναμη της ύλης, ενώ η "πηγή" της βαρύτητας είναι ο ίδιος ο χώρος. Η άμεση και κοινή ενέργεια του πεπερασμένου χώρου (ή της βαρύτητας) υπάρχει όπως κάποια ροή προς όλα τα υλικά πράγματα και με τον ίδιο πιο γρήγορο τρόπο (στον ελάχιστο χρόνο που επιβάλλεται από την ταυτόχρονη παρουσία του χώρου και για την επαναφορά στη σταθεροποιημένη κατάστασή του).

Η αιτία της συγκέντρωσης των υλικών φορέων είναι η ροή της χωροενέργειας προς αντιστάθμιση των ελαττώσεών της που παρουσιάζονται σαν υλικοί φορείς και σαν τοπική αυξομείωση στην ενέργεια του χώρου. Συγκέντρωση της ύλης στο χώρο σημαίνει αλληλενέργεια των υλικών φορέων με πιο άμεσους τρόπους σε μικρότερο χρόνο και επομένως περισσότερη ελάττωση της ενέργειας στην ίδια στιγμή και μεταβίβαση περισσότερης ενέργειας για την αντιστάθμιση της ελάττωσής της. Η ελκτική ροή περιορίζει (τι θα πει παραμορφώνει;) το χώρο και το χρόνο, στον οποίο αλληλεπιδρούν τα απλούστερα υλικά στοιχεία και προβάλλει αντίσταση στη μετακίνησή τους (μέσα στο βαρυτικό πεδίο). Να φανταστούμε την ενέργεια του χώρου, όπως είναι η άνωση της θάλασσας και την ελκτική ροή σαν μια θαλάσσια δίνη, που παρασύρει πολλά σκουπίδια. Επειδή όλα τα πράγματα και οι ίδιοι οι υλικοί φορείς είναι γρήγοροι τρόποι μεταβολής σε μια συνολική ποσότητα ενέργειας και στιγμές στην μεταβίβαση μίας και της ίδιας ενέργειας, επειδή δεν διαφέρουν στην ουσία και υπάρχουν όλα στον ίδιο συνολικό Χρόνο, γι’ αυτό η χωρική ενέργεια τα επηρεάζει όλα ανεξαρτήτως της ποιότητάς τους. Δηλαδή, ανεξαρτήτως του τρόπου και του χρόνου που εκείνα υπάρχουν, γίνονται και συνδυάζονται, ανεξαρτήτως της ενέργειας που ανταλλάσσουν, ανεξαρτήτως της ποιότητάς τους και ανεξαρτήτως της εξωτερικής απόστασής τους. Με άλλα λόγια, η βαρύτητα ενεργεί επάνω στη μάζα, ανεξάρτητα από τη χημική σύσταση ή από το είδος της ύλης, όπως είναι γνωστό και σκοπίμως επαναλαμβάνω με άλλη διατύπωση. Αυτό εξηγείται διότι η παρουσία της ( εντοπισμένης σαν σώμα ) ύλης γίνεται με την ενέργεια που “αποσπάει” ισότροπα από τον κοινό χώρο. Να ο ορισμός που είναι ο πιο σωστός για τη φυσική: Βαρύτητα είναι η ενέργεια που αντλεί κυματικά η ύλη από τον ισότροπο χώρο για να διατηρείται η ίδια σαν αποσπασμένο σώμα. Είμαστε φτιαγμένοι από μία “αραχνούφαντη” ουσία... θα μπορούσαμε να πούμε.

Κατά συνέπεια, πεδίο βαρύτητας μπορεί να θεωρηθεί ο σφαιρικός (ή ακτινωτός) χώρος από τον οποίο αντλείται ισοτροπικά και ομόκεντρα η χωρική ενέργεια για να διατηρείται και να δημιουργείται η ύλη. Η ταχύτατη απορρόφηση ενέργειας από την δομή της ύλης δεν πρέπει να θεωρείται ότι γίνεται απ' ευθείας από τον εξωτερικό της χώρο αλλά από το “βάθος” της μικροσκοπικής δομής της, που συνδέεται άμεσα με την παρουσία του χώρου. Η ύλη με τη δομή της προκαλεί ισότροπη ελάττωση στον περιβάλλοντα χώρο, η οποία αναπληρώνεται από την ενέργεια που αντλείται ακτινωτά από τον χώρο. Η ισότροπη απόσπαση της ενέργειας του χώρου με ακτίνα προς το κέντρο βάρους της μάζας (που ή ίδια υπάρχει σαν έλλειμμα ενέργειας) ισοδυναμούν με βαρυτικό πεδίο. Με την ερμηνεία αυτή, η ένταση του βαρυτικού πεδίου δεν παύει να είναι ανάλογη της μάζας και αντιστρόφως ανάλογη με την ευθεία απόσταση r εις το τετράγωνο από το κέντρο της μάζας (g = GM/R2). Όμως, η μάζα επίσης πρέπει να είναι ποσότητα ανάλογη προς την ποσότητα ενέργειας που αποσπάται ισότροπα από την ακτίνα του χώρου εις το τετράγωνο. (Η μάζα είναι το ίδιο ανάλογη και αν όχι, μήπως αυτό οφείλεται στις διαδικασίες που σταθεροποιούν τα σωματίδια); Επειδή η δομή της ύλης και οι αρχικές ποσότητες μάζας προκύπτουν με δυναμικά φαινόμενα και από ορισμένες διαδικασίες (μεταβολές και ανταλλαγές ενέργειας), πιθανόν η μάζα των ξεχωριστών σωματιδίων να μην ισοδυναμεί με την ολική ποσότητα της ενέργειας που αποσπάται από τον χώρο. Στην περίπτωση αυτή, το βαρυτικό πεδίο λογικά θα έχει πιο μεγάλη ένταση από αυτή που θα υπολογίζουμε με μετρήσεις των σωμάτων σαν ξεχωριστών.

Ένα ισοδύναμο μακροσκοπικό φαινόμενο, που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το φαινόμενο της υψίσυχνης ενεργειακής ροής του χώρου προς την ύλη, είναι η περιδίνηση του νερού που διαρρέει από την τρύπα της μπανιέρας, όταν τραβήξουμε την τάπα. Η υδάτινη τρύπα κατά την περιδίνηση αντιστοιχεί στον ατομικό πυρήνα της ύλης και η ροή του νερού από μεγαλύτερη υδάτινη επιφάνεια προς το σημείο διαρροής αντιστοιχεί στη ροή ενέργειας του χώρου και στο πεδίο βαρύτητας. Ρωτήσαμε νωρίτερα τι διαφοροποιεί το h f σαν ενέργεια και ακτινοβολία από το h f σαν μάζα και παρατηρήσαμε τα αντίθετα φαινόμενα της αποκέντρωσης και της συγκέντρωσης. Τώρα παρατηρούμε ακόμα, ότι η ποσότητα ενέργειας που αποσπάται ισότροπα από μία ακτίνα r του χώρου εμφανίζεται συγκεντρωμένη σε πιο μικρή ακτίνα. Αυτή η ανάποδη συμπεριφορά της ενεργειακής ροής του χώρου προς τη μικροσκοπική δομή της ύλης είναι φαινόμενο ισοδύναμο με τη λήψη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων από παραβολικό κάτοπτρο με συγκεκριμένη συχνότητα συντονισμού ή με την εστίαση του ηλιακού φωτός.

 

h f  = h c /λ               r ?

 

Η ύλη μπορεί να θεωρηθεί σαν τη ποσότητα της χωρικής ενέργειας που συγκεντρώνεται στην ελάχιστη μονάδα του χρόνου για να αναπληρώσει ένα σημείο ελαττωμένης ενέργειας, χωρίς ποτέ να το επιτυγχάνει. ... ... ... Η μόνιμη μεταβίβαση ενέργειας του χώρου προς τα σημεία που παρουσιάζεται με τη μορφή της ύλης και το βαρυτικό πεδίο σχετίζονται άμεσα και με τη μόνιμη εκπομπή κυμάτων σε περιοχές συχνοτήτων που ανιχνεύονται τοπικά σαν θερμότητα. Η θερμική ενέργεια συνήθως θεωρείται ενέργεια κάποιας άτακτης τυχαίας κίνησης, όμως είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται μόνιμα με την παρουσία της ύλης και των σωματιδίων, ακόμα και όταν εκείνα βρίσκονται στην πιο σταθερή κατάστασή τους. Το φαινόμενο της θερμότητας όχι μόνο δεν είναι τυχαίο και δεν παράγεται ανεξέλεγκτα αλλά στη φυσική συνδέεται με πλήθος άλλων φαινομένων, με σχέσεις που περιγράφονται μαθηματικά και σύμφωνα με νόμους.
 

Η αύξηση της θερμοκρασίας σχετίζεται με την αύξηση της ταχύτητας των μορίων, ανεξάρτητα από το είδος των σωματιδίων που αποτελούνται τα πράγματα.

Σχετικό με τη θερμοκρασία είναι και το φαινόμενο ενός σώματος που απορροφάει ιδανικά την ακτινοβολία και έχει ονομαστεί "μέλαν σώμα". Το πως ακριβώς εξαρτάται η συχνότητα ακτινοβολίας ενός τέτοιου σώματος από τη θερμοκρασία του, αρχικά οι σχέσεις και οι υπολογισμοί (εφαρμογή του νόμου Rayleigh-Jeans της κλασικής φυσικής και του νόμου του Wilhelm Wien [λmax * T = 2.9 * 10-3 m K]) δεν συμφωνούσαν με τις πραγματικές μετρήσεις. Όπως είναι καλά γνωστό, το πρόβλημα αυτής της σχέσης έλυσε ο Max Planck (Πλανκ, 1858-1947).

 

(...)

 

ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟ

 

Πιο συγκεκριμένα, με τους όρους της φυσικής

 

Η δομή της ύλης έχει αποδειχτεί πιο πολύπλοκη και θα ήταν παιδαριώδης απλούστευση να θεωρήσουμε, ότι η παρουσία της ύλης επιτυγχάνεται μόνο με το φαινόμενο της ισότροπης μεταβίβασης ενέργειας προς ένα κέντρο και από το ρυθμό που αυτή η ενέργεια μεταβιβάζεται και αποκεντρώνεται. Απλώς, η θεωρητική προσέγγιση μας ξεκινάει από την παρατήρηση των πιο γενικών φαινομένων και με τη βοήθεια από την περιγραφή ισοδύναμων φαινομένων, τα οποία μπορούμε να παρατηρήσουμε εύκολα στη συνηθισμένη εμπειρία μας.

 

Στη κβαντική φυσική είναι καλά γνωστή η σχέση που υπάρχει μεταξύ της ενέργειας, της συχνότητας και της μάζας. Η ανακάλυψη της μεταβίβασης της ενέργειας κατά ελάχιστες ποσότητες από τον Planck (σταθερά δράσης h = 6,62606 x10-34 J s) και η διεύρυνση αυτής της θεώρησης από τον Einstein μαζί με τη διάσημη μαθηματική σχέση που εξισώνει τη μάζα με την ενέργεια (E=m c2 ) αποτελούν ένα παλαιό ξεκίνημα για την περιγραφή και τον υπολογισμό της ύλης σαν ηλεκτρομαγνητικό φαινόμενο με σχέση συχνότητας f, μήκους λ και ποσότητας ενέργειας E. Η ελάχιστη ποσότητα h πολλαπλασιασμένη επί μία συχνότητα f ισοδυναμούν με ποσότητα ενέργειας. Όπως και η μάζα επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός ισοδυναμεί επίσης με ενέργεια δηλαδή :

h f = Μ c2 = E  και  Μ = h f / c2  = h /cλ = h / f λ2   ή   Μ = Mmin x f

 

Από μάζα M μπορούμε να βρούμε συχνότητα f και αντίστροφα.*  Όταν πολλαπλασιάζουμε τη σταθερά h του Planck επί την ελάχιστη συχνότητα 1Hz προκύπτει μία ελάχιστη ποσότητα ενέργειας Emin = h x1Hz. Η ελάχιστη ποσότητα δράσης h επί κάθε άλλη συχνότητα f μας δίνει πολλαπλάσια ποσότητα ενέργειας Ε=hf. Όταν αντιθέτως, διαιρούμε την ποσότητα ενέργειας με ορισμένη συχνότητα προκύπτει η ελάχιστη ποσότητα ενέργειας h=E/f .

Η ελάχιστη ποσότητα ενέργειας που εκφράζεται μέσω της σταθεράς h (x1Hz) μπορεί να θεωρηθεί σαν το γινόμενο μίας μικρότερης μάζας επί c2 (δηλαδή Mmin c2). Συνεπώς, εάν η ελάχιστη ποσότητα της ενέργειας που εκφράζει η σταθερά h x1Hz, αυτή διαιρεθεί με την ταχύτητα του φωτός εις στο τετράγωνο c2 προκύπτει μία ελάχιστη ποσότητα μάζας h/c2 =Mmin. (Αν το μαθηματικό αποτέλεσμα θέλουμε να είναι καθαρά μάζα σε μονάδα kg μπορούμε τότε να πολλαπλασιάσουμε το h στον αριθμητή με τη μονάδα μίας ελάχιστης συχνότητας f =1Hz)

Δηλαδή εάν στη θέση της ελάχιστης ενέργειας Emin το h τότε :

 

h/c2 =Mmin→6,6260693 x10-34 J s / 8,9875513 x 1016 m/sec = 0,737249 x10-50 Kg s
 

Όπως από την ελάχιστη ποσότητα h προκύπτουν πολλαπλάσιες ποσότητες ενέργειας (E=hf), ισοδύναμα από την ελάχιστη ποσότητα Mmin προκύπτουν πολλαπλάσιες ποσότητες μάζας (M=Mmin f). Κατά συνέπεια, όταν διαιρούμε μία ποσότητα μάζας Μ με την ελάχιστη ποσότητα Mmin x sec (Μ/Μmin xsec = f ) προκύπτει μία συχνότητα fm της μάζας, όπως αντίστοιχα όταν διαιρούμε μία ποσότητα ενέργειας E με την ελάχιστη ποσότητα h προκύπτει μία συχνότητα f για την ποσότητα της ενέργειας. Δηλαδή

f =Μ / Mmin  ή  Μ / (h/c2 )     και     f =E/h   ή   Μc2 / h 
 

Για παράδειγμα: Συχνότητα ηλεκτρονίου fe =Μe/Mmin

9,109389 x10-31Kg / 0,737249 x10-50Kg sec =12,35591 x1019 Hz.

81,8711 x10-15 / 6,62606 x10-34 = 12,35591 x1019 Hz.

Βρίσκουμε το ίδιο αποτέλεσμα όπως με τον τύπο f = E/h .

 

Η ελάχιστη ποσότητα μάζας Μmin θεωρητικά προκύπτει κατά πολύ μικρότερη (h/c2 = 10-50) από την ενέργεια ή την ισοδύναμη μάζα των φωτονίων, που θεωρούνται οι φορείς του φωτός (Ε = h f → Ephoton ≈ h x 1014 Hz ). Αφού όμως η μάζα σε υποατομικές διαστάσεις αρχίζει να χάνει τις ιδιότητες που την χαρακτηρίζουν μακροσκοπικά, όπως είναι η κατάσταση ηρεμίας και εντοπισμένης παρουσίας μέσα στο χώρο, μάζα μικρότερη των φωτονίων δεν μπορεί να είναι πραγματική (ή στατική) παρουσία. Πιθανό, η ελάχιστη ποσότητα μάζας Μmin να εκφράζει κάποιο φαινόμενο στη δημιουργία της μάζας και κάποια σταθερή σχέση της αδράνειας με την ενέργεια και την μεταβολή μίας ταχύτητας. Σίγουρα δεν εκφράζει ποσότητα σταθερής μάζας και η άσκηση αυτή αποτελεί ένα παράδειγμα κατάχρησης της μαθηματικής λογικής, όταν την εφαρμόζουμε στα πράγματα αγνοώντας την ερμηνεία των φαινομένων. Με αυτή τη λογική θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την ελάχιστη μάζα ξανά σαν ποσότητα που προέρχεται από μία πιο μικρή σταθερά δράσης... από αυτή του h.

 

 

Το h πολλαπλασιασμένο με τη συχνότητα f μας δίνει το ίδιο αποτέλεσμα όσο το Μ πολλαπλασιασμένο με το c2 , δηλαδή την ίδια ποσότητα ενέργειας Ε:
 

Μc2 = hf = E   και   Μ = h f / c2   και   Μ = h /cλ = h / f λ2   

ή   Μ = Mmin x f

 

Επειδή το αντίστροφο της συχνότητας είναι ο χρόνος t = 1/f ισχύει και t = h /E και t = Mmin /M. Μη ξεχνάμε ότι στις μικροσκοπικές διαστάσεις, η μάζα Μ δεν υπάρχει σε κατάσταση ηρεμίας και χρησιμοποιούμε τη μέτρηση σε Kg για λόγους κατανόησης και απλοποίησης. Στη φυσική είναι γνωστό και πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας, ότι η εφαρμογή του τύπου c= f λ για τον υπολογισμό της συχνότητας και του μήκους κύματος γίνεται μόνο για τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και για τα φωτόνια που θεωρούνται χωρίς μάζα. Αυτό όμως δεν εμποδίζει να μιλάμε με όρους συχνότητας, όταν παρατηρούμε φαινόμενα επανάληψης και ομοειδής ποσότητες που γίνονται πολλαπλάσιες ή υποπολλαπλάσιες.

Από φυσικομαθηματική παρατήρηση, η παρουσία της μάζας m προκύπτει από το τετράγωνο (2) στο λ (του τύπου Μ=h/fλ2 = h/cλ), εφόσον όλα τα υπόλοιπα είναι σταθερά μεγέθη (h, λf, G, c). Το λ όμως που δίνει τη μάζα μεταβάλλεται. Η μεταβολή του μήκους λ ισοδυναμεί ξανά με τις σταθερές (h, G, c). Άρα κάποια από τις σταθερές μεταβάλλεται ή όλες μεταβάλλονται έτσι ώστε ο συνδυασμός να δίνει σταθερές. Γεννιέται αμέσως το ερώτημα, ποια σταθερά μεταβάλλεται και πόσο είναι το όριο αυτής της μεταβολής. Στις παραπάνω απλές σχέσεις χρειάζεται να συμπεριληφθούν η ενδεχόμενη μεταβολή στη μέγιστη ταχύτητα Vmax = c και να διερευνηθεί η σχέση της ακτίνας r με την ποσότητα και με τη συγκέντρωση της ενέργειας και με την ακτίνα του χώρου όπου η ενέργεια αποσπάται. 

 

Το μήκος λ που αποδίδουμε στη μάζα των σωματιδίων, μπορούμε να το δούμε σαν το μήκος κύματος που αντιστοιχεί σε μια ισοδύναμη ποσότητα ενέργειας Ε =h f  και σύμφωνα με τη γνωστή σχέση E =M c2, όπως εάν αυτή ήταν ενέργεια ενός ηλεκτρομαγνητικού κύματος (αφού σε αυτά τα κύματα ισχύει η σχέση h f ). Η μάζα όμως δεν είναι απλώς μια ποσότητα h f αλλά μία ποσότητα h f / c2 διαιρεμένη από την ταχύτητα του φωτός εις το τετράγωνο. Όταν γνωρίζουμε μία συχνότητα f μπορούμε να βρούμε και κάποιο μήκος λ, εφόσον λ=c / f

 

Παρατηρήστε ακόμα, πως η ενέργεια και η μάζα στους τύπους εμφανίζονται σαν αντίστροφα μεταξύ τους. Η διαφορά τους προκύπτει από το ρόλο του c .

E = h c /λ = M c2 = h f       και      M = h / c λ = Ε / c2 = h f / c2

 

 

Παρατηρούμε, όμως, τις πρώτες χρήσιμες μαθηματικές σχέσεις για την περιγραφή της δομής της ύλης και του σχηματισμού της μάζας. Η ελάχιστη ποσότητα της ενέργειας Emin = h x1Hz συνδέεται με την ελάχιστη συχνότητα fmin και το μέγιστο μήκος λmax=c/fmin. Όσο αυξάνει η συχνότητα f αυξάνει η ποσότητα της ενέργειας h f και μικραίνει το λ (από c/f και λ=h/Μ c ). Σε αυξημένη συχνότητα και ποσότητα ενέργειας ισοδυναμεί περισσότερη μάζα (h fmax / c2 = Mmax ). Σε μεγαλύτερη ποσότητα μάζας αναλογεί περισσότερη ποσότητα ενέργειας και η μάζα συνδέεται με μεγαλύτερη συχνότητα και μικρότερο μήκος. Έτσι στη θεωρητική μάζα ενοποίησης (Mplanck =√(hc/G) βρίσκουμε μία μέγιστη υψηλή συχνότητα fmax, μία μέγιστη ποσότητα ενέργειας Emax και ένα ελάχιστο μήκος λmin. Όταν παρατηρούμε φαινόμενα επανάληψης και ομοειδείς ποσότητες που γίνονται πολλαπλάσιες ή υποπολλαπλάσιες μπορούμε να μιλάμε με όρους συχνότητας και για αντίστοιχη απόσταση ή χρονική καθυστέρηση. Λογικά τα ερωτήματα: Ποιο είναι το όριο στη μέγιστη συχνότητα ή στην ελάχιστη περίοδο; Ποιες συνθήκες προκαλούν το φαινόμενο της ρυθμικής συσσώρευσης ή της ελάττωσης της ενέργειας του χώρου και ποιες συνθήκες το διατηρούν σταθερό;

Οι αρχικοί τύποι με τους οποίους εδώ υπολογίζουμε τη μάζα, τη συχνότητα και άλλα σχετικά μεγέθη δεν επαρκούν για να περιγράψουν τη δομή της υποατομικής ύλης και θεωρητικά μπορούν να εφαρμόζονται απεριόριστα, χωρίς κατ' ανάγκη να εκφράζουν τα πράγματα. Θεωρητικά όλες οι ποσότητες ενέργειας, συχνότητας, μήκους, ταχύτητας και λοιπά μπορούν να μετατραπούν η μία στην άλλη και να εκφραστούν με άλλες μονάδες. Η μάζα του ενός κιλού που προκύπτει μαθηματικά και η συχνότητά της (1Kg x c2 / h) είναι ένα παράδειγμα κατάχρησης της μαθηματικής λογικής, όταν την εφαρμόζουμε στα πράγματα αγνοώντας την ερμηνεία των φαινομένων. Για οποιαδήποτε ποσότητα μάζας μπορεί να υπολογιστεί μία συχνότητα, όπως και η ισοδύναμη ποσότητα ενέργειας.

Θα παρατηρήσουμε, ότι όλες οι ποσότητες ενέργειας, συχνότητας, μήκους, ταχύτητας και λοιπά μπορούν να μετατραπούν η μία στην άλλη και τελικά να μετατραπούν σε χιλιόγραμμα (kg) και να εκφραστούν με τον όρο της "μάζας". Στη δομή της ύλης όμως, δεν βρίσκεται τόσο μεγάλη ποικιλία από σωματίδια για τη δημιουργία της μάζας και αντιθέτως γίνονται μεταβολές από τις οποίες προκύπτει ένας σχετικά μικρός αριθμός από τα θεωρητικώς δυνατά σωματίδια με πιο εντοπισμένη παρουσία. Ελάχιστα από αυτά τα σωματίδια, όπως το ηλεκτρόνιο και τα νουκλεόνια παρουσιάζονται πιο καθοριστικά, πιο σταθερά και πιο ξεχωριστά για την ύπαρξη της ύλης. Πρέπει να βρούμε την αιτία και τις προϋποθέσεις για τις οποίες υπάρχουν αυτά τα ελάχιστα σωματίδια με αυτές τις ιδιότητές τους και όχι κάποια άλλα από τα πολυάριθμα δυνατά των θεωρητικών υπολογισμών. Τι διαφοροποιεί την ενέργεια h f από την ενέργεια h f της μάζας και που οφείλεται η παρουσία των σταθερών σωματιδίων  με τις συγκεκριμένες συχνότητες και μάζες;

 

Η ελάχιστη ποσότητα και σταθερά h αποκτάει ενέργεια όταν πολλαπλασιάζεται με κάποια συχνότητα ή αποτελεί ένα κατώτερο όριο ποσότητας στη διαρκή μεταβίβαση της συνολικής ενέργειας του Σύμπαντος, που γίνεται διαρκώς με την παρουσία του "κενού" χώρου; Δηλαδή μήπως h = Emax / fmax ;

Εκεί που η ενέργεια μεταβιβάζεται και συγκεντρώνεται με την υψηλότερη συχνότητα προκαλείται αύξηση της ενέργειας του χώρου; Ή μήπως επιτυγχάνεται η γρηγορότερη αναπλήρωση σε ένα σημείο όπου η ενέργεια είναι ελαττωμένη; Μπορούμε να σκεφτούμε ακόμα την περίπτωση να προκαλείται η μέγιστη ελάττωση στην ενέργεια όταν η ενέργεια αποκεντρώνεται με την πιο υψηλή συχνότητα. Για συχνότητα ή ρυθμό μεταβίβασης της ενέργειας χαμηλότερα από το ανώτατο όριο fmax η ενέργεια θα αναπληρώνεται ή θα συγκεντρώνεται πιο αργά. Αντίστοιχα, η ελάττωση που δημιουργείται θα είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη. Η μάζα παρουσιάζεται στα σημεία συγκέντρωσης ή της ελάττωσης της ενέργειας ή σε ενδιάμεσες καταστάσεις; Διαφορετικά σωματίδια μαρτυρούν διαφορετικό ρυθμό συγκέντρωσης ή αναπλήρωσης της ενέργειας. Στον τύπο h = Emax / fmax, για να αυξάνει η ποσότητα του h και να δώσει περισσότερη ενέργεια πρέπει η συχνότητα fmax να μειώνεται. Για να παραμένει ίδια η ποσότητα h όταν η συχνότητα f μειώνεται, πρέπει και η ποσότητα ενέργειας στον αριθμητή να μειώνεται επίσης.

Μήπως η συχνότητα fmax είναι αυτή με την οποία ο χώρος διαρκώς αναμεταβιβάζει την ενέργειά του για να αναπληρώνει τις απώλειές του; Στην περίπτωση αυτή, παρατηρούμε σχέση της μέγιστης συχνότητας fmax με τη μεταβολή μίας ελάχιστης ποσότητας ενέργειας και τη διατήρηση μίας μέγιστης ποσότητας ενέργειας Emax. Στην περίπτωση αυτή, εάν ο χώρος δεν μεταβιβάζει ενέργεια με την πιο υψηλή συχνότητα fmax, τότε θα παρουσιάζονται σημεία με ελαττωμένη ενέργεια, η οποία θα είναι τόσο περισσότερο ελαττωμένη όσο πιο μικρή θα είναι η συχνότητα αναπλήρωσης.

Πρέπει να εξηγήσουμε πώς από τα πολυάριθμα δυνατά σωματίδια εμείς αντιλαμβανόμαστε ένα ελάχιστο αριθμό σαν πιο σταθερά και καθοριστικά για την παρουσία της συνηθισμένης ύλης. Κοντά σε αυτό το θεωρητικό πρόβλημα, πρέπει να βρει μαθηματική και ολοκληρωμένη απάντηση και το ερώτημα, γιατί η μάζα διαχωρίζεται και μοιράζεται σε μεγαλύτερο αριθμό σωματιδίων και μάλιστα, έτσι ώστε να χρειάζεται ένας υπερβολικά μεγάλος χώρος. Το βέβαιο είναι ότι η μεταβίβαση της ενέργειας γίνεται για να μην είναι η ενέργεια ελαττωμένη και αντίστροφα, η ενέργεια ελαττώνεται, διότι μεταβιβάζεται πολύ γρήγορα, αλλά αναπληρώνεται με κάποια μικρή καθυστέρηση. Και φυσικά, σε αυτές τις μεταβολές της ενέργειας του χώρου εμπλέκονται τα πιο γνωστά φαινόμενα της βαρύτητας Fg, του ηλεκτρικού φορτίου ±e και της πυρηνικής δύναμης. Έχουμε παρατηρήσει από την αρχή την αντίθεση μεταξύ βαρυτικής ενέργειας και στην παρουσία της μάζας, η οποία παρουσιάζεται σαν απωστική δύναμη. Επίσης, έχουμε παρατηρήσει τους δύο αντίθετους τρόπους κυματικής κίνησης, τον συγκεντρωτικό της βαρύτητας και τον αποκεντρωτικό του φωτός. Η μάζα, από μία πρώτη λογική ανάλυση των εννοιών, μοιάζει να βρίσκεται στην αποκεντρωτική "πλευρά" όπως το φως, σαν ακραίο ηλεκτρομαγνητικό φαινόμενο με κύματα των πιο υψηλών συχνοτήτων.

 

 

Ας επιτραπεί ένας παραλληλισμός με κυκλώματα ηλεκτρονικής τεχνολογίας. Οι συσκευές που εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με σκοπό να μεταδώσουν μηνύματα ή άλλες πληροφορίες λέγονται ραδιοπομποί. Στους ηλεκτρονικούς είναι γνωστό, ότι οι ραδιοπομποί, όπως είναι αυτοί της ραδιοφωνίας, της τηλεόρασης και των τηλεπικοινωνιών, περιλαμβάνουν ένα κύκλωμα για την παραγωγή ενός σταθερού σήματος, που το αποκαλούν φέρον σήμα (carrier). Το σήμα αυτό ενισχυμένο εκπέμπεται από την κεραία με τη μορφή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και από μόνο του δεν μεταφέρει καμία πληροφορία, εκτός, ίσως, κάποια τυχαία παράσιτα. Ο ρόλος του κενού χώρου θυμίζει το ρόλο του φέροντος σήματος ενός ραδιοπομπού. Το φέρον σήμα του ραδιοπομπού, για το οποίο δαπανάται και η περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια είναι ένα κενό σήμα, το οποίο αποκτάει πολύτιμες ιδιότητες και σπουδαίο ρόλο, όταν με κατάλληλο τρόπο μεταφέρει τις πληροφορίες μας. Αυτό επιτυγχάνεται με την διακύμανση που προκαλείται στο φέρον σήμα, με τις κατάλληλες διατάξεις και με διαφορετικές μεθόδους. Στις απλούστερες μεθόδους, όλη η μουσική που ακούμε (ραδιόφωνο) και οι εικόνες που βλέπουμε (τηλεόραση) δεν είναι τίποτε άλλο από πολύ γρήγορες μεταβολές, αυξομειώσεις και διακυμάνσεις (στη συχνότητα ή στο πλάτος) στο φέρον σήμα. Το φέρον σήμα παραμένει σχετικά σταθερό και κοινό ενώ όλες οι εικόνες και οι ήχοι είναι περαστικές διακυμάνσεις του φέροντος σήματος, οι οποίες παρόλα αυτά επηρεάζουν τη λειτουργία όλου του κυκλώματος που παράγει το φέρον σήμα.

Τελειώνοντας αυτό τον -ίσως ανόητο- παραλληλισμό, να προσθέσω ακόμα, ότι στον ηλεκτρονικό ταλαντωτή με τεχνολογία Phase Locked Loop, ο οποίος βρίσκεται σε πολλά σύγχρονα ηλεκτρονικά κυκλώματα, όπως σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, οι όποιες αποκλίσεις από τη σταθερή συχνότητα λειτουργίας διορθώνονται αυτόματα και με υψηλό ρυθμό δειγματοληψίας και με ανάλογες ηλεκτρικές μεταβολές, οι οποίες δεν αφήνουν τελικά να μεταβληθεί η προκαθορισμένη (κλειδωμένη) συχνότητα, αλλά αντιθέτως την επαναφέρουν.

 

 

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 


* Από τη μαθηματική διερεύνηση συμπεριλήφθηκαν οι παρακάτω σχέσεις.
 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +