*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 26

 

 

 

-25-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

ΚΙΝΗΣΗ  ΚΑΙ ΒΑΡΥΤΙΚΗ ΕΛΞΗ

 

 

 

 

Η ελκτική δύναμη δεν είναι μόνο το γινόμενο των μαζών, ανεξάρτητα από την απόστασή τους. Πώς εξηγείται αυτό; Αν η ελκτική δύναμη συγκεντρώνει την ύλη μέσα στο χώρο και προκαλεί τη κίνηση των μαζών, τότε γιατί υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα πράγματα και στα ίδια τα υλικά στοιχεία; Τι δεν επιτρέπει την προσέγγιση ως την εκμηδένιση της απόστασης; Αυτές υπήρξαν απορίες για τους αφελείς και τους αμαθείς. Στο χώρο της επιστήμης ήταν ένα δεδομένο που έπρεπε να το αποδεχτούμε χωρίς εξήγηση και να αρκεστούμε στην εξήγηση ότι υπάρχουν ιδιαίτερα ισχυρές δυνάμεις στον πυρήνα του ατόμου. Οι ισχυρές δυνάμεις στον πυρήνα του ατόμου έτσι σκοτεινές που ήταν δεν εμπόδισαν να διατυπώσουν τις φημισμένες θεωρίες για την κατάρρευση της μάζας και τη δημιουργία “μαύρων οπών”. Με τις παραπάνω απορίες είναι σα να έχουμε ρωτήσει με άλλα λόγια: γιατί η ελκτική δύναμη δεν είναι απεριόριστη και η χωρική ενέργεια δεν συγκεντρώνεται (ή δεν ελαττώνεται) σε απεριόριστη ποσότητα;

Οι πρώτες θεωρητικές παρατηρήσεις για τη σχέση της ύλης με τον πεπερασμένο χώρο στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου καθοδηγούν στην απάντηση για το ερώτημα της συνύπαρξης κενής απόστασης και βαρυτικής έλξης. Από τη μία υπάρχει ένα όριο στην ποσότητα της ύλης που μπορεί να συγκεντρωθεί και από την άλλη η ελκτική δύναμη είναι ισότροπη και "εγκλωβίζει" την ύλη σε συνθήκες που την αποσταθεροποιούν και επιστρέφει μέρος της ενέργειάς της με τη μορφή κυμάτων στον ίδιο το χώρο. Εξάλλου, θεωρώντας το χώρο πεπερασμένο και την απόσταση που χωρίζει τα σώματα καμπύλη, αυτό οδηγεί σε ένα ακόμα συμπέρασμα για την εξήγηση της διατήρησης της απόστασης, παρά την ελκτική δύναμη μεταξύ των μαζών. Η βαρυτική έλξη των μαζών στον καμπυλωμένο χώρο προκαλεί τοπικά την κίνηση προσέγγισης, ενώ συγχρόνως τα πιο απομακρυσμένα σώματα έλκονται με αντίστροφη διεύθυνση, από τα σώματα που βρίσκονται στην άλλη πλευρά της σφαιρικής επιφάνειας (μετά από το μέγιστο μήκος της απομάκρυνσης). Η ελκτική δύναμη των σωμάτων στο ένα φανταστικό ημισφαίριο κατά κάποιο τρόπο πρέπει να περιορίζεται και να διατηρείται σταθερή από την παρουσία των σωμάτων που βρίσκονται στο άλλο φανταστικό ημισφαίριο. Οι μάζες έλκουν και έλκονται κατανεμημένες στη φανταστική σφαιρική επιφάνεια ενός πεπερασμένου χώρου, όπου η ευθεία δεν υπάρχει. Η απόσταση r που υπάρχει στον παρανομαστή του απλού τύπου της βαρυτικής δύναμης του Νεύτωνα (Fg =G Mm /r2 ) είναι ευθύγραμμη και ενώνει τα κέντρα των δύο σωμάτων. Δεν μπορεί να ισχύει για άπειρο μήκος r και δεν μπορεί να δίνει τη σωστή δύναμη έλξης Fg εάν με την αύξηση της απόστασης αυξάνει και η καμπυλότητα. Τέλος, η ύπαρξη της ύλης είναι φαινόμενο που οφείλεται στη συγχρονισμένη μεταβολή της ενέργειας του χώρου και το όριο στη δύναμη έλξης είναι το φαινόμενο του ορίου με το οποίο η ενέργεια "φρενάρει" την ελάττωσή της και τη μεταβίβασή της.

Η απόσταση ανάμεσα στους υλικούς φορείς δεν μπορεί να μικραίνει απεριόριστα (στο πεπερασμένο χώρο) και να αλληλεπιδρούν με πιο άμεσο τρόπο ή πιο γρήγορα από ένα χρονικό όριο. Η απόσταση (και η ενέργεια) που χρειάζεται για να υπάρχουν και να διατηρούνται οι υλικοί φορείς και για να μπορούν να συνδεθούν με διάφορους τρόπους εξαρτάται άμεσα από τη μέγιστη απόσταση του πεπερασμένου χώρου. Ο χώρος είναι περιορισμένος, υπάρχει η μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης και μία μέγιστη βαρυτική έλξη (για το σύνολο των μαζών), τέτοιου μεγέθους όσο για να υπάρχει αυτός ο αριθμός υλικών φορέων και τέτοια δυνατή υλική πραγματικότητα. Ο χώρος υπάρχει σχετικά για τα υλικά πράγματα σαν μία ακίνητη πραγματικότητα, με την οποία είναι όλα συνδεμένα σαν αυξομειώσεις στη μεταβολή της ενέργειάς του, η οποία δεν είναι άπειρη σε ποσότητα (και η πεπερασμένη ποσότητα σχετίζεται με την καμπυλότητα της απόστασης). Οι αυξομειώσεις ενέργειας με πολύ υψηλή συχνότητα παρουσιάζονται σαν υλικοί φορείς στο πιο μικροσκοπικό χώρο. Η υπόλοιπη ενέργεια του Σύμπαντος, που δεν αυξομειώνεται είναι για τα υλικά πράγματα ο πεπερασμένος χώρος, που ενεργεί σαν βαρύτητα για το σύνολό τους. Αυτό σημαίνει ακόμα, ότι η απόσταση είναι σχετική και κανένα πράγμα δεν βρίσκεται απομακρυσμένο ή πλησιασμένο, παρά μόνο σε σχέση με τα άλλα υλικά πράγματα. Σημαίνει ακόμα, ότι η μέγιστη απόσταση του πεπερασμένου χώρου είναι η ίδια για όλα, ανεξαρτήτως της σχετικής τους απόστασης προς τα άλλα πράγματα. Γι’ αυτόν τον τελευταίο λόγο, η ελκτικότητα ελαττώνεται όσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στα πράγματα και αυτό γίνεται με την ίδια αναλογία για όλα τα πράγματα παντού στο χώρο. Όμως δεν μπορεί να φθάσει στο μηδέν, όπως και η απόσταση απομάκρυνσης. Αφού δεν υπάρχει άπειρη απόσταση απομάκρυνσης και ο χώρος είναι πεπερασμένος, θεωρητικά δεν υπάρχει σημείο όπου κάποια μάζα θα υπήρχε με μηδενική έλξη. Δεν υπάρχει μάζα στην οποία δεν επενεργεί καμία βαρυτική έλξη. Επίσης υπάρχει ένα όριο στην ελάχιστη προσέγγιση της μάζας, όπως και στην ελάχιστη βαρυτική έλξη.

 

Ο χώρος με την πεπερασμένη μορφή του και με το όριο στην ευθύγραμμη απομάκρυνση οποιουδήποτε πράγματος απαγορεύει την απεριόριστη ευθύγραμμη απομάκρυνση ακόμα και στο φως, το οποίο είναι μεταβολή αυτού του ίδιου του πεπερασμένου χώρου. Αυτός ο εξαναγκασμός από τις ιδιότητες του χώρου προκαλεί απόκλιση σε κάθε κίνηση μετά από μεγάλη απόσταση και ίσως δημιουργούνται φαινόμενα που περιγράφονται από την οπτική.

Αφού διαρκώς επενεργεί μία ελάχιστη (αλλά σταθερή) δύναμη έλξης και δεν μπορεί τίποτε να απομακρυνθεί απείρως, η ελάχιστη αυτή δύναμη δεν προκαλεί αποτέλεσμα σε μικρό χρονικό διάστημα. Πρώτα απ' όλα, την αναιρούν οι τοπικές δυνάμεις που προκαλούν πιο γρήγορα και πιο μαζικά αποτελέσματα. Η ύπαρξη, όμως, μίας μόνιμης ελάχιστης δύναμης προς κάθε υλικό πράγμα γίνεται υπολογίσιμη όταν το πράγμα κινείται ή διατηρείται μέσα στο χώρο για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Όπως η δύναμη που κάνει μία ανεπαίσθητη κίνηση να αποκτήσει μεγαλύτερη ταχύτητα μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Όπως γνωρίζουμε από τη Νευτώνεια φυσική, όταν μία σταθερή δύναμη επενεργεί διαρκώς και ωθεί ένα σώμα τότε αυτό επιταχύνεται ομαλά με ένα διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό. Η ελάχιστη ελκτική δύναμη και ο ελάχιστος ρυθμός επιτάχυνσης μέσα στο Σύμπαν εκφράζονται μέσα από τη σταθερά της βαρύτητας G (=6,67x10-11 N m2/kg2).

 

Η ελκτική δύναμη μεταξύ δύο σφαιρικών μαζών του ενός κιλού σε απόσταση 1 μέτρο είναι F=Gm2/r2 = 6,67x10-11N. Ο θεμελιώδης νόμος της μηχανικής είναι F=mγ ή F=m u2/r ή F=m s/t2 . Όταν σώμα μάζας 1 κιλού (1kg) αποκτάει επιτάχυνση 1 μέτρο (1m) κάθε δευτερόλεπτο (1m/sec2), τότε η δύναμη είναι 1Newton. (1N=1kg x 1m /sec2)

Η ελκτική δύναμη κάνει την ευθύγραμμη ομαλή κίνηση να δυσκολεύεται να είναι ευθύγραμμη και ομαλή και να χρειάζεται μία ορισμένη ταχύτητα. Αυτό το γνωρίζουμε από την ελκτική δύναμη των ουράνιων σωμάτων και του δικού μας πλανήτη, μόνο που σε αυτές τις περιπτώσεις, η δύναμη είναι μεγαλύτερη, προκαλεί μεγαλύτερη επιτάχυνση και χρειάζεται μεγαλύτερη ταχύτητα για ευθύγραμμη διαφυγή. Η ελάχιστη δύναμη έλξης του Σύμπαντος και το όριο της μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης στον πεπερασμένο χώρο, κάνει την ευθύγραμμη ομαλή κίνηση να μην είναι ευθύγραμμη και ομαλή για καμία μάζα, αλλά αυτό το προκαλεί μετά από μεγάλα χρονικά διαστήματα. Μετά από ένα μέγιστο χρονικό διάστημα, κανένα πράγμα, με οποιαδήποτε μάζα και ταχύτητα δεν μπορεί να συνεχίζει την ευθύγραμμη και ομαλή πορεία του. Θεωρητικά δεν μπορεί ούτε να παραμένει για πάντα με σταθερή ταχύτητα και εξαναγκάζεται να επιταχυνθεί ή να επιβραδυνθεί. Με άλλα λόγια, τα πράγματα μοιάζουν σαν να βρίσκονται εντός μίας μαύρης τρύπας χωρίς να υπάρχει κέντρο της ελκτικής δύναμης.

Στην περίπτωση της συνολικής μάζας του Σύμπαντος, αυτή δεν μπορεί να απομακρυνθεί, αφού καταλαμβάνει όλη την έκταση ενός πεπερασμένου χώρου μέχρι τη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης. Ας πούμε, αυτή είναι εγκλωβισμένη και η συνολική ελκτική δύναμη που επενεργεί είναι η μέγιστη δυνατή, όχι όμως προς ένα κεντρικό σημείο, όπως θα έπρεπε να γίνεται εάν η παρουσία της μάζας δεν σχετιζόταν άμεσα με τη μέγιστη βαρυτική δύναμη και με την ενέργεια ενός πεπερασμένου χώρου. Η βαρύτητα θα “επιβαλλόταν” στην ύλη σαν εξωτερική και καταστροφική δύναμη και δεν θα είχε όριο. Η ελάχιστη δύναμη έλξης σε μία μάζα στον πεπερασμένο χώρο προϋποθέτει μεγάλες αποστάσεις με όριο μία μέγιστη δυνατή απόσταση απομάκρυνσης και επηρεάζει μετά από μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αντιθέτως, η μέγιστη δύναμη έλξης δεν ενεργεί από απόσταση και επηρεάζει σε μηδενικό χρόνο (ή με την πιο υψηλή συχνότητα, βάσει της σχέσης Fmax = Emax / λmin). Εάν δεν υπάρχει απόσταση απομάκρυνσης για τη συνολική μάζα του Σύμπαντος τότε και η βαρυτική δύναμή της δεν είναι ελάχιστη, είναι η μέγιστη. Πώς μεταφράζεται αυτό το παράδοξο; Τι συνέπειες προκαλεί;

Η μέγιστη βαρυτική δύναμη, αντί να προκαλεί μία κίνηση εξ αποστάσεως (μέσα στο χώρο), αντί να προκαλεί μεταβολή στην κίνηση και στην ταχύτητα των σωμάτων μέσα στο χώρο προκαλεί σχεδόν την “ακινησία” της ενέργειας και μας παρουσιάζεται σαν χώρος. Η ενέργεια που "διαφεύγει" πολύ ταχύτατα είναι η ύλη! Η μέγιστη βαρυτική δύναμη επενεργεί με την ίδια δύναμη και ταυτοχρόνως στο σύνολο της μάζας και δεν προκαλεί την έλξη μερικών πραγμάτων προς ένα σημείο. Η μέγιστη βαρυτική δύναμη δεν αφήνει την ενέργεια και την ταχύτατη κίνηση να χαθούν στο άπειρο και κατά κάποιο τρόπο τα αντιστρέφει. Με την ταυτόχρονη παρουσία της σαν κοινή ενέργεια, παρουσιάζεται με τη μορφή του χώρου για το σύνολο του υλικού κόσμου και βάζει ένα σταθερό όριο στην άπειρη απομάκρυνση των σωμάτων και στην επιτάχυνσή τους. Με άλλα λόγια, η μέγιστη βαρυτική δύναμη επιβάλλει στην ενέργεια να παραμένει σταθερή ποσότητα και να μη χάνεται με άπειρο ρυθμό, εσαναγκάζει στην επιστροφή της χαμένης ενέργειας και τελικά επιβάλλει στη μάζα να είναι μάζα, παρόμοια όπως το στερεό περίβλημα μίας φιάλης συγκρατεί το υγροποιημένο και υπό πίεση αέριο στο εσωτερικό της. Το αέριο δεν θα ήταν υγροποιημένο χωρίς τις συνθήκες πίεσης και θα χανόταν χαοτικά. Η μέγιστη βαρυτική δύναμη επενεργεί στο σύνολο της μάζας από μηδενική απόσταση. Όχι απλώς συντηρεί τη μάζα και την περιορίζει στην έκταση αλλά τη δημιουργεί διαρκώς, επιστρέφοντας πίσω την ενέργεια που αυτή χάνει και εμποδίζοντας την άπειρη μεταβίβαση της ενέργειας και την άπειρη συχνότητα ανταλλαγής, όπως και την ανάπτυξη άπειρης ταχύτητας. Η μέγιστη βαρυτική δύναμη εκφράζεται από μία άλλη σταθερά, που δεν είναι η σταθερά G της γνωστής εξωτερικής βαρύτητας. Αυτή η σταθερά της μέγιστης βαρυτικής δύναμης σχετίζεται με τη δύναμη που εκδηλώνεται στον ατομικό πυρήνα.

 

 

 

 

 

Μπορούμε να υποθέσουμε τη μάζα σαν επιταχυνόμενη μέσα σε ένα μέγιστο βαρυτικό πεδίο της συνολικής μάζας του Σύμπαντος. Ποια είναι η απόσταση που τις χωρίζει και ποια η ταχύτητά της; Θα αναρωτηθεί λογικά κάθε φυσικός. Τρεις απαντήσεις μπορούν να δοθούν. 1) Η απόσταση είναι η μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης μέσα στον πεπερασμένο χώρο και η μάζα βρίσκεται στην αρχική ταχύτητα της επιτάχυνσής της. 2) Η απόσταση είναι η ελάχιστη δυνατή και η μάζα βρίσκεται με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα 3) Η απόσταση είναι σχετική προς τις άλλες μάζες και η ταχύτητα προς εκείνες επίσης. Και οι τρεις απαντήσεις είναι σωστές.

Όμως, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η παρουσία της μάζας δεν είναι συγκεντρωμένη όλη σε ένα σημείο και συνυπάρχει μεταξύ πολλών άλλων συγκεντρωμένων μαζών, (όπως και η βαρυτική δύναμη). Μία άλλη απορία προκύπτει, η απάντηση της οποίας θα εξηγεί την σχετική ακινησία στη δομή της ύλης. Το ερώτημα γιατί η μάζα δεν είναι όλη συγκεντρωμένη συνεχώς σε ένα σημείο αλλά σε όλη την έκταση του χώρου συνδέεται με το ερώτημα τι αναγκάζει την ύλη να γίνεται με κυκλικές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις και να έχει στη δομή της κενό χώρο. Στην πρώτη περίπτωση, όταν η βαρυτική δύναμη μεγαλώσει πολύ και προσδίδει μεγάλη ενέργεια στη συγκεντρωμένη ποσότητα της μάζας τότε προκαλεί τα φαινόμενα αποσταθεροποίησης των υλικών φορέων και “αποκεντρώνει” τη μάζα. Στη δεύτερη, η μέγιστη βαρυτική δύναμη ενεργεί συγχρόνως όπως αν υπήρχε μία συνολική μάζα και δεν αφήνει τη διαφυγή της ενέργειας με τη μορφή της μάζας παρά μόνο στην ποσότητα που δημιουργούνται υλικοί φορείς και τα μικροσωματίδια. Η κίνηση και η τύχη της μάζας μέσα στο χώρο ρυθμίζεται από την βαρύτητα (που συντηρεί τη δομή της ύλης και εξασφαλίζει τις συνθήκες για να υλοποιείται η ενέργεια) όπως και η ενέργεια της βαρύτητας καθορίζεται από τη διατήρηση και την κατανομή της ύλης.

Μπορούμε να θεωρήσουμε κάθε μάζα σαν ποσότητα η οποία ελκύεται και κινείται επιταχυνόμενη μέσα στο μέγιστο βαρυτικό πεδίο της συνολικής μάζας του Σύμπαντος ... ... ...

Μπορούμε να πούμε και αντιστρόφως, σύμφωνα με τη σχετικότητα της κίνησης και με το νόμο της βαρυτικής έλξης, ότι η συνολική μάζα του Σύμπαντος ελκύεται και επιταχύνεται προς κάθε επιμέρους μάζα...και η επιτάχυνση αυτή ενεργεί σαν βαρυτική έλξη!

... ... ...

Τέχνασμα της φιλοσοφικής σκέψης: Μέσα σε ένα ορισμένο βαρυτικό πεδίο και από ένα ορισμένο ύψος, ο ρυθμός της επιτάχυνσης ενός σώματος που πέφτει είναι ο ίδιος, ανεξάρτητα από τη μάζα του σώματος που πέφτει. Στον πλανήτη μας, η επιτάχυνση που προκαλεί η βαρυτική έλξη του στο ύψος της θάλασσας είναι περίπου 9,8 m /sec2 . Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η σταθερά της βαρύτητας G εκφράζει ένα ρυθμό επιτάχυνσης τον ίδιο για όλες τις μάζες και ανεξαρτήτως του "ύψους" ή της απόστασής τους μέσα στο χώρο. Όπως αν όλα τα σώματα που περιέχονται στο χώρο βρίσκονταν εντός ενός ίδιου βαρυτικού πεδίου και στο ίδιο ύψος. Από ποια μάζα και από ποια απόσταση έλκονται ... προφανώς δεν υπάρχει μία κεντρική μάζα για το πλήθος των σωμάτων. Δηλαδή η ύπαρξη της σταθεράς της βαρύτητας προδίδει την απουσία ενός κέντρου έλξης για το σύνολο των υλικών σωμάτων. Οι μεγάλες ταχύτητες επιτρέπουν τη διαφυγή από ισχυρότερες πηγές βαρυτικής έλξης. Ο χώρος μπορεί να θεωρηθεί σαν το σώμα εκείνο που δεν έλκεται από καμία πηγή και αντιθέτως έχει διαφύγει από κάθε πεδίο βαρύτητας και δεν ανήκει σε κανένα ιδιαίτερο σώμα. Αν του αποδίδαμε μία ταχύτητα, αυτή θα ήταν η μέγιστη δυνατή. Αντίθετα, η συνηθισμένη ύλη βρίσκεται πάντα σε πεδίο έλξης και δεν διαφεύγει ποτέ τελείως. Η ταχύτητά της είναι πάντα μικρότερη από τη μέγιστη δυνατή.

 

 

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 


* Από τη μαθηματική διερεύνηση συμπεριλήφθηκαν οι παρακάτω σχέσεις.
 

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +