*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 28

 

 

 

-27-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Η ΥΛΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΙΣ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (2)

 

 

 

► Από τη θεωρητική σκέψη, με τη φιλοσοφική ανάλυση των εννοιών και με τη λογική σύνδεση μεταξύ των φαινομένων, προκύπτουν

1) ένας χώρος πεπερασμένος, ο οποίος -με κάποιο δυσνόητο τρόπο- αναλογεί στο ολοκληρωμένο σύμπαν το οποίο δεν είναι παρών προς τον υλικό κόσμο

2) ένα ακαθόριστο όριο μίας μέγιστης απόστασης

3) ο δυναμικός και καθοριστικός ρόλος του κενού χώρου, αφού αυτός ταυτίζεται με μία σταθερή ποσότητα ενέργειας

4) η άμεση σχέση του πεπερασμένου χώρου με τη δομή της ύλης

5) η ισότροπη σχέση του κενού χώρου με τα υλικά πράγματα και η κυματική συμπεριφορά του

6) η κατάσταση ισορροπίας και ο ελάχιστος χρόνος στον οποίο μπορεί να επανέλθει όταν διαταραχτεί αυτή η ισορροπία (ελάχιστη αδράνεια Mmin)

7) το φαινόμενο να προκαλείται αυξομείωση της ενέργειας όταν αυτή μεταβιβάζεται (κυματισμός και ταλάντωση)

8) η τάση του να μεταβιβάζει ενέργεια για να αντισταθμίσει τα σημεία όπου η ενέργεια είναι ελαττωμένη

9) και η λογική παρατήρηση, ότι η παρουσία της ύλης που θεωρείται σαν στιγμές στη μεταβολή της ενέργειας του κενού χώρου οφείλεται σε συνθήκες όπου η αναπλήρωση της ενέργειας εμποδίζεται ή γίνεται καθυστερημένα.

Οι προηγούμενες θεωρητικές παρατηρήσεις γίνονται χωρίς καμία μαθηματική διερεύνηση και η μόνη παγίδα είναι να σκεφτούμε τη μεταβολή της ενέργειας του χώρου απλά όπως τη ροή ενός υγρού. Από την αρχική μαθηματική διερεύνηση, οι προηγούμενες καθοδηγητικές παρατηρήσεις (της φυσικής ερμηνείας) γίνονται πιο συγκεκριμένες και λογικές για τη σκέψη με τους όρους της επιστήμης. 1) Η συσχέτιση της μέγιστης ταχύτητας Vmax με μία συχνότητα fmax, με ένα ελάχιστο μήκος λmin, 2) η συσχέτιση της ύπαρξης μιας μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης με την ελάχιστη καμπυλότητα και 3) η διερεύνηση της σχέσης της αδράνειας με τα όρια στη μεταβολή της κίνησης και την έννοια της καθυστέρησης οδηγούν τη σκέψη, σε λύσεις και σχέσεις που συνδέονται με τη γνωστή φυσική. Ο κενός χώρος βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας όχι επειδή απλώς είναι κάτι ακίνητο, αλλά επειδή ο χώρος ταλαντώνεται με τη μέγιστη δυνατή συχνότητα. Αυτή είναι μία νέα άποψη, η οποία δεν είχε γίνει στην προηγούμενη φυσική ερμηνεία της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου και προέκυψε από την ανάγκη

1) να ερμηνευτούν οι ταχύτατες μεταβολές σε μικροσκοπικά μήκη, οι οποίες δεν ξεκινούν και δεν συγχρονίζονται από τις κινήσεις των μεγάλων σωμάτων, αλλά από την άμεση σύνδεσή τους με μια κοινή ποσότητα,

2) να ερμηνευτεί η μέγιστη ταχύτητα μετάδοσης των κυματικών διαταραχών του χώρου (με την ταχύτητα του φωτός), η οποία δεν φαίνεται να ξεκινάει από μηδενική ταχύτητα και από μια κίνηση όπως των ορατών σωμάτων και

3) να ερμηνευτεί η δημιουργία των δομικών στοιχείων και η έννοια του σώματος, με κυματικές κινήσεις και φαινόμενα, τα οποία μπορούν να περιγραφούν χωρίς τον όρο του σώματος.

Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα υλικά στοιχεία, όπως και οι ίδιοι οι υλικοί φορείς, είναι ταχύτατοι τρόποι με τους οποίους ο χώρος μεταβιβάζει ενέργεια σε στιγμές ελάττωσης και αντιστάθμισης (δηλαδή είναι στιγμές παλμικής και εναλλασσόμενης μεταβίβασης της ενέργειας), τρόποι που επαναλαμβάνονται ταχύτατα και προκαλούν σχετικά στάσιμες καταστάσεις. Η διακύμανση αυτή μπορεί να θεωρηθεί σαν γρήγορη μεταβολή στη μέγιστη βαρυτική δύναμη, που ισοδυναμεί με την ενέργειά του προς την ελάχιστη απόσταση ο ίδιος ο πεπερασμένος χώρος (ή σαν ταλάντωση της ενέργειας που προκαλεί μεταβολή του μήκους και στιγμές ανταλλαγής ενέργειας που εμφανίζονται με τη μορφή της ύλης). Αυτή η τελευταία παρατήρηση εδώ γίνεται σαν πρώτη υποψία για τη σχέση κάποιας μεταβολής της σταθεράς G της βαρύτητας με την ηλικία του Σύμπαντος, όπως περιγράφεται σε μερικές σύγχρονες κοσμολογικές θεωρίες. Θα αποδειχθεί ότι η μεταβολή της βαρύτητας δεν γίνεται συνολικά στο Σύμπαν ή κατά τη συνολική εξέλιξή του μέσα στο χρόνο και η δύναμη της έλξης είναι πάντα η ίδια για την ίδια ποσότητα ύλης και με τις συνθήκες πυκνότητας. Η βαρύτητα μεταβάλλεται σαν τοπικό φαινόμενο με σταθερές σχέσεις και δεν προκαλείται ανεξέλεγκτα από την ύλη, διότι η ίδια ύλη πηγάζει και διατηρείται σαν αποσπασμένη ενέργεια από τη μικρή αυξομείωση του πιο ισχυρού βαρυτικού πεδίου (που είναι η συνολική ενέργεια προς την ελάχιστη απόσταση λmin (σχετικοί τύποι Fmax = Emax / λmin = h fmax / λmin και Fmax λmin = h fmax = Emax ).

Η παρουσία και η συγκέντρωση μεγάλων ποσοτήτων ύλης προκαλεί την ομόκεντρη μεταβίβαση περισσότερης χωροενέργειας, από μεγαλύτερη ακτίνα του χώρου και νέα φαινόμενα λόγω της ελκτικής δύναμης επάνω στις ήδη συγκεντρωμένες ποσότητες της ύλης. Το εκπληκτικό είναι ότι η ενεργειακή ροή του χώρου που συντηρεί και εξυπηρετεί την εξέλιξη της ύλης, αυτή η ίδια ενεργειακή ροή δεν μπορεί να αυξάνει απεριόριστα, με συνέπεια να προκαλεί αποσταθεροποίηση στη συγκεντρωμένη ύλη, όταν αυτή υπερβεί κάποια όρια ποσότητας (μάζας) και πυκνότητας (δημιουργία, εξέλιξη και κατάληξη των άστρων). Ακριβώς, επειδή η ενέργεια του χώρου μεταβιβάζεται ανεμπόδιστα απ' όλες τις διευθύνσεις (δηλ, σφαιρικά) και ισότροπα προς τους υλικούς φορείς, αυτή η κυκλική ροή από όλες τις διευθύνσεις περιορίζει του υλικούς φορείς στην έκταση του χώρου και τους εξαναγκάζει (τους παρασύρει, ας πούμε) σε πιο γρήγορους τρόπους αλληλεπίδρασης και σε πιο συχνή ανταλλαγή ενέργειας.

Οι υλικοί φορείς δεν μπορούν να συγκεντρώνονται σε απεριόριστη ποσότητα και η ελκτική δύναμη (Fg) να γίνεται ισχυρότερη επίσης απεριόριστα (αφού ήδη η ύπαρξη των φορέων οφείλεται στο όριο της μέγιστης βαρυτικής δύναμης). Όπως προκύπτει θεωρητικά αλλά και όπως είναι γνωστό από την αστροφυσική, η ισχυρή ελκτική δύναμη μπορεί να προκαλέσει ισχυρές πιέσεις, τριβές, αυξημένες θερμοκρασίες, συντήξεις, θερμοπυρηνικές αντιδράσεις και τελικά να προκαλέσει τη διάλυση στη δομή της ύλης και την ελάττωση στην ποσότητα της συγκεντρωμένης ύλης. Με την πολύ συχνή ανταλλαγή της ενέργειας μεταξύ των υλικών φορέων, με τη μείωση του μήκους και του χρόνου αλληλεπίδρασης, με τη δημιουργία νέων κυματικών μεταβολών και σωματιδίων, με τη θερμότητα και τελικά με τον "εκρηκτικό τρόπο" και με τη μετατροπή των υλικών φορέων σε κατάσταση πλάσματος και στις άλλες γνωστές μορφές ενέργειας, η βαρύτητα εμποδίζεται στο έργο της απεριόριστης συγκέντρωσης της ύλης και αυτή η ίδια μπορεί να ελαττώνεται. Το όριο στην ανώτερη ταχύτητα Vmax (=φωτός c ) που οριοθετεί την κίνηση της ύλης μέσα στο χώρο, το συναντάμε ανάποδα σαν ένα όριο στην αύξηση της μάζας (σαν μέγιστη δύναμη έλξης Gmax), το οποίο βάζει από πριν ο ισότροπος χώρος με την ενέργειά του προς την ύλη και δεν την αφήνει να συγκεντρώνεται απεριόριστα σαν ένα σώμα. ... ... ...

 

Υπενθύμιση της ισοδυναμίας: Η μάζα που προκύπτει από μετρήσεις της επιτάχυνσης (αδρανειακή μάζα) και η μάζα που προκύπτει από μετρήσεις της βαρυτικής έντασης (βαρυτική μάζα) είναι ταυτόσημες.

Η σταθερά G (με το μπερδεμένο περιεχόμενο μονάδων m3 / kg sec2 ) ...

 

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 


*

 

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +