*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 30

 

 

 

-29-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

 

 

Τρεις θεωρητικές και φιλοσοφικές παρατηρήσεις δια­τυπωμένες με διαφο­ρετικούς όρους για να περιγράψουν το ίδιο φαινόμενο, τη σχέση ενός μέγιστου ορίου (στο χρόνο) με ένα ελάχιστο όριο.

- Η βαρυτική έλξη/ενέργεια "συναντιέται" με μια ποσότητα μάζας που της παρουσιάζεται σαν αντιβαρύτητα. Έτσι και η ίδια η βαρύτητα παραμένει και μπορεί να αυξηθεί.

- Η κίνηση με τη μέγιστη ταχύτητα και στον ελάχιστο χρόνο "συναντιέται " με την ακινησία που επιτυγχάνει (ιδιαίτερα σε μικρο­σκοπικές διαστάσεις και με κυκλική κίνηση). Έτσι και η ακινησία οδηγεί ξανά στην κίνηση με χαμηλότερη ταχύτητα και η ταχύτητά της μπορεί ξανά να αυξηθεί.

- Η ελάχιστη μάζα "συναντιέται" με τη μέγιστη μάζα του Σύμπαντος, χωρίς να εξαφανίζει την απόσταση.

Με άλλα λόγια συνυπάρχουν δυναμικά. Το σημείο συνάντησής τους είναι το όριο που θέτουν στον εαυτό τους...

- Η μέγιστη βαρυτική έλξη δεν είναι ένα όριο όπου κατα­στρέφεται η μάζα του Σύμπαντος, αφού έτσι θα “αυτο­κατα­στρεφόταν” αυτή η ίδια. Η δύναμη της βαρύτητας έχει ένα όριο.

- Αντίστοιχα, η μέγιστη ταχύτητα με την οποία φθάνει να γίνεται η κίνηση δεν είναι ένα όριο όπου παύει να γίνεται κίνηση και μεταβολή.

- Η μέγιστη ποσότητα μάζας του Σύμπαντος δεν είναι ένα όριο όπου η μάζα έχει αυξηθεί πλήρως, χωρίς κενό και χωρίς να μπορεί να ελαττωθεί. Συνεχίζει να δημιουργείται από μικρότερες ποσό­τητες μάζας και σχετικά να απουσιάζει.

Όπως ο συνολικός χρόνος στον οποίο το Σύμπαν έχει πραγ­ματοποιήσει το σύνολο των δυνατοτήτων του δεν αποτελεί το τέλος στην ύπαρξη των μικρότερων χρονικών ορίων, στα οποία εξα­κολουθούν να γίνονται πράγματα... και θαύματα. Το όριο στα παραπάνω φαινόμενα δεν είναι διακοπή, στασιμότητα και αυτο­αναίρεση. Επιβάλλει την αντιστροφή, την αρχή μίας αντί­στροφης διαδικασίας και την επα­ναφορά. Το ένα όριο δίνει νόημα στην ύπαρξη του άλλου ορίου.

Η μέγιστη βαρυτική δύναμη (που αναλογεί στη συνολική μάζα) ελαττώνεται και εμφανίζεται σαν αντιβαρύτητα με την ταχύτατη μικρο­σκοπική κίνηση στη δομή της ύλης. Ή αντιστρόφως, η ύλη με τη δομή της εμποδίζει την ελκτική δύναμη να γίνει άπειρη.

Η ταχύτατη κίνηση (ή μεταβολή με την πιο υψηλή συχνότητα)  περιορίζεται, επιβραδύνεται, συγχρονίζεται και εμφανίζεται σαν ακινησία και εντοπισμένη σαν μάζα. Δεν γίνεται άπειρη.

Η μάζα βρίσκει απόσταση, κινείται, αυξάνεται με τη βαρυτική έλξη και βρίσκει όριο στην αύξησή της από τη δύναμη της βαρύτητας. Δεν αυξάνεται επ' άπειρο.

Η αντιστροφή των ορίων έχει γίνει ανέκαθεν και τώρα εμφανίζεται σαν συνύπαρξη αντίθετων και ακραίων κατα­στάσεων. Για να κατανοηθεί αυτό το φαινόμενο της αντιστροφής και της συνύπαρξης των αντίθετων ορίων στα πράγματα, πρέπει να παρα­δεχτούμε ότι αυτά τα αντίθετα όρια (και οι ακρότητες) υπήρχαν ανέκαθεν, δεν δημιουργήθηκαν ποτέ και αποτελούν μαζί την αρχή της ισορροπίας του Σύμπαντος. Είναι η “αρχή λειτουρ­γίας” του Σύμπαντος, αφού το ολοκληρωμένο Σύμπαν με την ύπαρξη ελάχιστων και μέγιστων ορίων διατηρεί τη δομή του και είναι πάντα παρών και σχετικά απών. Παρών σαν υλικός κόσμος και σχετικά απών σαν κενός χώρος.

... ... ...

 

Η ταχύτητα του φωτός c (η ανώτερη οριακή ταχύτητα ή κοντά σε αυτήν Vmax) συνδέεται με ένα ελάχιστο χρόνο μεταβολής, το μικρότερο δυνατό χρόνο (tmin), τον ταχύτερο τρόπο μεταβίβασης της ενέργειας και σχετίζεται με την υψηλότερη συχνότητα επανάληψης ή μιας μεταβίβασης (fmax). Δηλαδή Vmax = fmax λmin = λmin / Tmin = amax Tmin = Ε / Μ c = h / M λ. Δεν μπορεί να μεταβιβαστεί ενέργεια σε μικρότερο χρόνο ή σε μεγαλύτερη συχνότητα από ένα ανώτατο όριο (Εmax = h x fmax = h / Tmin ). Κατά συνέπεια κάθε μεταβίβαση ενέργειας από την ύλη γίνεται σε χρόνο μεγαλύτερο, με μικρότερη επιτάχυνση και συχνότητα ή με μικρότερη ταχύτητα της κίνησης, με επιβράδυνση και με απώλεια ενέργειας. Το όριο αυτό της ταχύτερης μεταβίβασης της ενέργειας και της ταχύτερης μεταβολής με όριο συχνότητας fmax, προέρχεται από την προηγούμενη ύπαρξη μίας σταθερής συνολικής ενέργειας, σε σταθερή ποσότητα (από τη σταθερότητα του Σύμπαντος μέσα στα όρια του μέγιστου συνολικού χρόνου στα όρια του οποίου το Σύμπαν είναι πλήρες). Η σταθερή συνολική ποσότητα της ενέργειας στο σύνολο του χρόνου (η οποία, σύμφωνα με τους όρους της φυσικής, έχει διαστάσεις ισχύος P = Ε/Τ→ Emax / Tmax = Pmin Emax / Tmin = Pmax, να παρατηρήσουμε) τώρα "επιβάλλει" στα πράγματα το ίδιο ελάχιστο χρονικό διάστημα tmin και το ίδιο μέγιστο χρονικό διάστημα tmax για κάθε άλλη μεταβολή των υλικών πραγμάτων και έτσι παρουσιάζεται σαν όριο, που συγχρονίζει την αυξομείωση της ίδιας της δικής της συνολικής ενέργειας.
 

Μπορούμε να σκεφτούμε από τώρα λοιπόν και να το ερευνήσουμε, ότι υπάρχει ένας παγκόσμιος ρυθμός με τον οποίο η ενέργεια μπορεί να συσσωρεύεται και να ελαττώνεται κατά ελάχιστες ποσότητες και περιοδικά και η ταχύτητα της κίνησης να αυξο­μειώνεται με κάποια όρια μήκους και χρόνου.  Όταν με κάποιο πιο πολύπλοκο τρόπο διατηρείται η περιοδική ανταλλαγή ή μεταβολή της ενέργειας όπως τα στάσιμα κύματα, τότε συνυπάρχουν αντίθετες καταστάσεις, χρονικά διαστήματα ακινησίας ή ισορροπίας, συγχρονισμού των μεταβολών και διαστήματα αλλη­λοαναίρεσης. Δηλαδή, στο δια­ταραγμένο (και πεπερασμένο) χώρο εκδηλώνονται κυματικά φαινόμενα από την ελάττωση της πιο υψηλής ταχύτητας και συχνότητας σε αντίθεση με όσα παρατηρούμε στο συνη­θισμένο υλικό κόσμο, όπου η μεταβολή προκαλεί την κίνηση στα ακίνητα σώματα, μεταβολή στις χαμηλές ταχύτητες και σε αργές χρονικές εξελίξεις. Δεν πρέπει να μας ξεφύγει, ότι η αυξο­μείωση στην ενέργεια του χώρου και στο ρυθμό με τον οποίο αυτός επα­ναφέρεται στη σταθερο­ποιημένη κατάστασή του (περιοδικότητα), προκαλεί αντίστοιχα φαινόμενα της επι­τάχυνσης και της επι­βράδυνσης (στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα), τα οποία αποκαλούμε με πιο ειδικούς όρους "ηλεκτρικά" και "μαγνητικά" πεδία. Από τη συμβολή πολλών κυμάτων που συγκεντρώνονται και απο­κεντρώνονται στο μικρο­σκοπικό χώρο επιτυγχάνεται η ενίσχυση των κυμάτων, αλλά και η αλληλο­αναίρεση των κυμάτων (από τη διαφορά στη φάση τους) και τότε παρου­σιάζονται οι ελάχιστες μάζες των σωματιδίων σαν στάσιμες καταστάσεις στην ταχύτατη ενεργειακή μεταβολή του ισότροπου χώρου. Δημιουρ­γούνται φάσεις όπου η ενέργεια συσ­σωρεύεται και συγχρόνως στιγμές, όπου η ενέργεια έχει ελαττωθεί και φάσεις όπου η ενέργεια μεταβιβάζεται για να αντι­σταθμίσει την ελάττωση της, που η ίδια προκαλεί (κατά τη μετα­βίβαση/­κίνησή της), χωρίς να επανέρχεται ο χώρος στην αρχική ισορροπία με τη μέγιστη συχνότητά του fmax. Λόγω των ορίων που υπάρχουν στην ταχύτητα της κίνησης και στη συχνότητα μεταβίβασης της ενέργειας, τα φαινόμενα ταλάντωσης και συγχρονισμού εξελίσσονται σε εξάρτηση μεταξύ τους και με αυξο­μειώσεις που γίνονται εναλ­λασ­σόμενα και περιοδικά, ώστε να μη παραβιαστούν τα όρια.
 

Η κυματική μεταβίβαση χωρικής ενέργειας προς τη δομή της ύλης χάνει τη συνέχεια της ροής της, διότι η ίδια η ύλη είναι μία ποσότητα ασυνεχή (και εν-τοπισμένη) και δεν μπορεί να προ­σλαμβάνει (ή να χάνει) ενέργεια με πιο γρήγορο ρυθμό από ένα όριο, από το όριο με το οποίο διατηρείται η δομή της ενώ η ίδια η ύλη μπορεί να αναμεταδίδει ενέργεια. (Όταν κλωτσάμε με δύναμη ένα εύθραυστο σώμα δεν θα φτάσει τόσο μακριά, όσο θα φτάσει μία ποδο­σφαιρική μπάλα με την ίδια δύναμη). Η σταθερά h του Πλάνκ αποτελεί το κάτω όριο στην ποσότητα της ενέργειας που μεταδίδεται στο χρόνο και στο χώρο με την ελάχιστη συχνότητα h x 1Hz. Δεν λείπει όμως το άνω όριο και δεν λείπουν τα φαινόμενα, τα οποία για να υπάρχουν χρειάζονται μια μέγιστη ποσότητα ενέργειας και τη διατάραξη εκείνης.

 

Είναι διαδεδομένη η άποψη ότι οι δυνάμεις (ηλεκτ/κή, βαρυτική, πυρηνική) ασκούνται από σωματίδια που λει­τουρ­γούν σαν φορείς των αλλη­λεπιδράσεων. Τα φωτόνια, τα μποζόνια, τα γλουόνια και τα βαρυτόνια θεωρούνται τα σωματίδια-­φορείς των ηλεκτρο­μαγνητικών, των ασθενών, των πυρηνικών και των βαρυτικών δυνάμεων αντίστοιχα. Πείτε το καθαρά: οι παρα­πάνω δυνάμεις είναι κύματα με την πιο υψηλή συχνότητα και τις ελάχιστες στιγμές αλλη­λεπί­δρασης αυτών των κυμάτων μεταξύ τους και με τη δομή της γνωστής ύλης (που αποτελεί τη σύσταση των μέσων της παρατήρησής μας) τις εκλαμ­βάνουμε σαν ποσό­τητες σωματιδίων. Αυτός είναι και ο λόγος της ελά­χιστης διάρκειας της ύπαρξής τους!

Μετά από τα φαινόμενα που προκαλούνται (ηλεκτρο­μαγνητικά) από την αυξο­μείωση μίας ορισμένης ποσότητας ενέργειας και σε μία μικρο­σκοπική έκταση του ισότροπου χώρου, η κίνηση περι­δινισμένη παρουσιάζεται με ακτίνα και κέντρο ισορροπίας και λαμβάνει τη μορφή της μάζας. Η ασυνέχεια στη μεταβίβαση και στη συσσώρευση της ενέργειας/­κίνησης, η συνύπαρξη κινήσεων με αντίθετη φορά, η αντίθεση της απο­μάκρυνσης/­προσέγγισης των κυμάτων, η συμβολή των κυμάτων και η κυκλικότητα στις μεταβολές δημιουργούν το κενό μεταξύ των σωματιδίων, την αρχή της απόστασης, τα φαινόμενα έλξης-απώθησης και μεγέθη (μήκη, χρόνοι, δυνάμεις) τα οποία είναι πολλαπλάσια, υπο­πολλαπλάσια και με τριγωνο­μετρικές σχέσεις που συναντάμε στο γεωμετρικό σχήμα του κύκλου. Η πολύ υψηλή συχνότητα ανταλλαγής και μεταβίβασης της ενέργειας ( fmax = Emax / h = 1/ Tmin = Vmax / λmin ) δεν μπορεί να συμβαίνει σε πιο μεγάλες αποστάσεις και με τις μάζες που παρουσιάζουν μεγάλη αδράνεια. Η συσσώρευση της ύλης δημιουργεί μακρο­σκοπικά νέα φαινόμενα και αποκτάει άλλες ιδιότητες, πάντα σε σχέση με τις συνθήκες που βρίσκει από το περιβάλλον της. Αλλά η δημιουργία και η διατήρηση της ύλης στο μικρο­σκοπικό χώρο προσφέρει ιδιότητες στη μάζα, που προέρχονται από τη μεταβολή στην ενέργεια του πεπε­ρασμένου χώρου.

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 

 


*

Η δημιουργία και η διατήρηση της ύλης στο μικρο­σκοπικό χώρο προσφέρει ιδιότητες στη μάζα, που προέρχονται από τη μεταβολή στην ενέργεια του πεπε­ρασμένου χώρου

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +