*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 33

 

 

-32-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Η ΚΥΚΛΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, Η ΤΑΛΑΝΤΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

 

 

 

Ο χρόνος δεν έχει νόημα, παρά μόνο όταν υπάρχουν πράγματα, όπως έχουμε πει από την αρχή που ορίσαμε το Σύμπαν σαν "τελειωμένο" συνολικό χρόνο. Ο χρόνος είναι τα πράγματα μαζί με τις αλλαγές τους. Κάθε πράγμα του Σύμπαντος δεν είναι το σύνολο από όλους τους χρόνους και εξ' ορισμού είναι πάντοτε σε ένα μέρος του χρόνου. Βάσει αυτών των συλλογισμών, η κίνηση μέσα στο χώρο αναλογεί σε κίνηση μέσα στο χρόνο και η απόσταση του χώρου φυσικά αναλογεί σε απόσταση στο χρόνο, εξαρτημένη από την ταχύτητα της κίνησης. Όμως έχουμε πει ακόμα, ότι η ελάχιστη χρονική στιγμή tmin αναλογεί στον ελάχιστο χρόνο αλληλεπίδρασης, στην ελάχιστη αλλαγή, στο «ελάχιστο» πράγμα, το οποίο συμπίπτει με την στοιχειώδη ποσότητα ενέργειας και αρχή της μάζας, που στη φυσική συμβολίζεται από τη σταθερά του Πλανκ h. Στο μικροσκοπικό χώρο, η κίνηση και η ενέργεια είναι αξεχώριστα από την ουσία της μάζας. Στο τέλος της διαίρεσης της ύλης ανακαλύπτουμε τη σχέση της σταθερότητας με τη γρήγορη και τη κυκλική κίνηση.

Η κυκλική κίνηση μέσα στο χώρο, επίσης είναι κίνηση που γίνεται σε κάποιο χρόνο, με μία διαφορά, που επιφυλάσσει την αποκάλυψη ενός απρόσμενου μυστικού για την "αρχή λειτουργίας" του Σύμπαντος. Η κυκλική κίνηση μέσα στον πεπερασμένο και χωρίς όρια χώρο, δεν είναι απλώς μία κίνηση που εξελίσσεται στο χρόνο χωρίς όριο, (όπως σε άπειρη ευθεία ή μόνο σε τυχαία διαδρομή με άπειρα χρονικά διαστήματα). Είναι μία κίνηση, η οποία "ακυρώνει" τον εαυτό της με την επιστροφή της πίσω στο αρχικό σημείο. Είναι κίνηση απομάκρυνσης και εξέλιξη στο χρόνο που μεταβάλλεται σε κίνηση προσέγγισης και σε αντιστροφή της χρονικής εξέλιξης. Η κυκλική κίνηση με επαναφορά στο αρχικό ίδιο σημείο μπορεί να θεωρηθεί ακινησία και άχρονη κίνηση ή διπλή κίνηση. Στην περίπτωση της ομαλής κυκλικής κίνησης στις μικροσκοπικές διαστάσεις της ύλης, η άχρονη κίνηση αποκτάει ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρέπει να μείνει απαρατήρητη η σχέση της κυκλικής κίνησης ή της επαναλαμβανόμενης κίνησης με τη σταθερότητα της μάζας στις μικροσκοπικές διαστάσεις, αλλά και με το φαινόμενο της κεντρομόλου επιτάχυνσης. Ακόμα, εάν η κίνηση η οποία γίνεται κυκλικά δεν οδηγεί ακριβώς στο ίδιο αρχικό σημείο, τότε σαν κίνηση στο χρόνο μπορεί να θεωρηθεί η μεταβολή της απόκλισης από την επιστροφή στο αρχικό σημείο της κίνησης. Αυτή είναι η κίνηση που περιγράφεται σαν σπειροειδής μέσα στο χρόνο (όπως στην περίπτωση της περιφοράς των πλανητών). Στη μικροσκοπική κυκλική κίνηση, ίσως αυτός ο χρόνος στο διάστημα του οποίου γίνεται η επιστροφή στο ίδιο αρχικό σημείο της κυκλικής κίνησης, μετά από έναν αριθμό πολλών περιστροφών να είναι εξίσου καθοριστικός με το χρόνο που μετράει μία πλήρη περιστροφική κίνηση (360°).

Κυκλική κίνηση: Όχι οπωσδήποτε κίνηση με τη γεωμετρική έννοια, αλλά και σαν μεταβολή η οποία ακυρώνει τον εαυτό της, επιστρέφοντας στην αρχική φάση και επαναλαμβανόμενη. Πριν την ολοκλήρωση του κύκλου και της περιόδου, η κίνηση είναι όπως τη θεωρούμε σαν μεταβολή στην πορεία του χρόνου. Στα κλάσματα του χρόνου, η μεταβολή εξελίσσεται, λαμβάνει διαφορετικές τιμές και το κινούμενο σώμα βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία. Εάν όμως θεωρήσουμε μονάδα του χρόνου την περίοδο στην οποία ο κύκλος είναι ολοκληρωμένος ή το χρονικό διάστημα στο οποίο η μεταβολή ολοκληρώνεται (πριν επαναληφθεί), σε αυτό το χρονικό διάστημα της μίας περιόδου δεν γίνεται κάποια κίνηση ή μεταβολή. Το σύνολο των σημείων της κίνησης αποτελούν μία σταθερή θέση και το σύνολο των αριθμητικών τιμών λαμβάνει μία μέση τιμή. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι στο σύνολο των κλασμάτων της χρονικής περιόδου δεν γίνεται καμία μεταβολή. Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διερευνούμε τη μικροσκοπική δομή της ύλης, με τις ελάχιστες ποσότητες και τις υψηλές ταχύτητες.

Η μέγιστη απόσταση (απομάκρυνση) στον πεπερασμένο και ισότροπο χώρο θεωρητικά αντιστοιχεί σε απόκλιση 180º. Η επιστροφή πίσω (προσέγγιση) στο αρχικό σημείο αρχίζει στις -180º μοίρες.

Η απόκλιση από την ευθύγραμμη κίνηση θεωρητικά στον τέλειο κύκλο γίνεται η μέγιστη απόκλιση στις 90º και κατά την επιστροφή στις -90º (ή 270º) μοίρες.

Εάν αυτό το μήκος της μέγιστης απόστασης στον πεπερασμένο χώρο, το δούμε δυναμικά σαν ένα σώμα που κινείται με σταθερή ταχύτητα. Σε ίσους χρόνους διανύονται ίσα τόξα. Το μέγιστο μήκος του ενός τόξου των 180º διανύεται στον ίδιο χρόνο t που διανύεται και το τόξο των 180º στην επιστροφή. Στην κυκλική κίνηση με σταθερή ταχύτητα θεωρείται ότι υπάρχει επιτάχυνση (κεντρομόλος), επειδή η διεύθυνση της κίνησης αλλάζει.

Μπορεί να γίνει μία παράδοξη θεωρητική παρατήρηση στο φαινόμενο της κυκλικής κίνησης, στην οποία οδηγεί η άποψη για την εξαναγκαστική καμπύλωση που επιβάλλει ένας χώρος πεπερασμένος και ισότροπος, με όριο στην μέγιστη απομάκρυνση όλων των πραγμάτων. Μπορούμε να θεωρήσουμε τη φάση της απομάκρυνσης όπως μία κίνηση επιβραδυνόμενη, σε σχέση με ένα αυθαίρετο σημείο εκκίνησης. Ο ρυθμός της επιβράδυνσης αυξάνει με το πέρασμα του χρόνου και στη μέγιστη απόσταση που βρίσκεται στις 180º μοίρες όπου η απομάκρυνση σταματάει μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η ταχύτητα μηδενίζεται.

Στη φάση της επιστροφής και της προσέγγισης πίσω στο αρχικό σημείο, η κίνηση μπορεί να θεωρηθεί επιταχυνόμενη προς το αρχικό σημείο, ώσπου η ταχύτητα αποκτάει τη μέγιστη τιμή της στο σημείο της εκκίνησης.

Στην κυκλική κίνηση συνυπάρχουν δύο αντίθετες κινήσεις και αντίστοιχα δύο αντίθετα χρονικά διαστήματα και ενδιάμεσες φάσεις, όπου η γωνία απόκλισης από την ευθεία γίνεται μέγιστη. Η παρατήρηση της κυκλικής κίνησης με σταθερή ταχύτητα και η συσχέτισή της με ισοδύναμο φαινόμενο ευθύγραμμης ομαλής επιβράδυνσης και επιτάχυνσης θυμίζει μία άλλη παράξενη ισοδυναμία στη φυσική. Θυμίζει την συμπτωματική ισοδυναμία που προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει ο Einstein, για την αδρανειακή και τη βαρυτική μάζα. Ένας παρατηρητής που επιταχύνεται μέσα σε ένα κλειστό εργαστήριο και δέχεται μία ώθηση αντίθετη από τη διεύθυνση της κίνησής του μπορεί να θεωρήσει, ότι έλκεται από ένα βαρυτικό πεδίο, εάν δεν βρει τρόπο να ερευνήσει έξω από το εργαστήριό του. Παρόμοια, εδώ παρατηρούμε την περίπτωση της κυκλικής κίνησης να περιγραφτεί σαν φαινόμενο ευθύγραμμης κίνησης, που μεταβάλλεται και αντιστρέφεται περιοδικά.

Η πιο πάνω σύντομη περιγραφή της κυκλικής ή περιοδικής κίνησης σαν φαινόμενο ακινησίας ή σαν στάσιμη κατάσταση και σαν φαινόμενο περιοδικής μεταβολής με όρια και αναστροφή στην κίνηση αποκτάει ιδιαίτερο θεωρητικό ενδιαφέρον από την εφαρμογή αυτής της ιδέας στην κίνηση του φωτός. Μη ξεχνάμε, ότι η κίνηση του φωτός δεν γίνεται μόνο προς μία κατεύθυνση (όπως των υλικών σωμάτων) εκτός όταν οι συνθήκες εμποδίζουν τη διάδοσή του. Αφού θεωρούμε τον πεπερασμένο χώρο με όριο στη μέγιστη απομάκρυνση και αναπόφευκτη την απόκλιση από την ευθύγραμμη κίνηση, αμέσως έρχεται στο μυαλό η σκέψη για τη διάδοση του φωτός. Διότι η ακτίνα στον πεπερασμένο χώρο (μη ευκλείδειος, όπως αν η κίνηση γίνεται πάντοτε επάνω στην επιφάνεια μιας πολύ μεγάλης σφαίρας) δεν μπορεί να είναι απεριόριστη ευθεία και γίνεται περιφέρεια με την αύξηση της απόστασης. Πώς μπορεί να επηρεάζει τη κίνηση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων αυτό το φαινόμενο της αναγκαστικής απόκλισης από την ευθεία γραμμή, το οποίο μπορούμε να θεωρήσουμε και όπως αν μια αντίθετη και μικρή δύναμη εμποδίζει την ευθύγραμμη ομαλή κίνηση ; Οι "σφαίρες" των κυμάτων απομακρύνονται σε κάποια ακτίνα η οποία παύει να είναι ευθύγραμμη με την αύξηση της απόστασης (και αυτό σημαίνει μη ομόκεντρους κύκλους και παραμόρφωση στο σφαιρικό σχήμα).

Υπάρχει μία ακόμα λεπτομέρεια από την οποία μπορούμε να εξιχνιάσουμε την ύπαρξη ορισμένων φαινομένων υψηλής ταχύτητας ή περιοδικής μεταβολής, όταν τη λεπτομέρεια αυτή την παρατηρήσουμε στο παραπάνω θεωρητικό σχήμα της ισοδύναμης κυκλικής κίνησης. Η λεπτομέρεια αυτή προκύπτει όταν η κυκλική κίνηση δεν είναι τέλεια κυκλική, αλλά σχεδόν κυκλική (≈360º). Στην περίπτωση που η κυκλική κίνηση, την οποία περιγράφουμε ισοδύναμα σαν περιοδικό φαινόμενο επιβράδυνσης/επιτάχυνσης δεν γίνεται σε απαραμόρφωτο κύκλο 360º, τότε οι δύο φάσεις της μέγιστης απομάκρυνσης και της προσέγγισης στο αρχικό σημείο ενδέχεται να μην είναι ακριβώς ίσες. Με άλλα λόγια ο ρυθμός της ισοδύναμης επιβράδυνσης και ο ρυθμός της ισοδύναμης επιτάχυνσης και οι χρόνοι που εξελίσσονται αυτές οι δύο κινήσεις ίσως να έχουν μία μικρή διαφορά.

Υπάρχουν ενδείξεις, ότι από μία πολύ μικρή διαφορά στις δύο αυτές φάσεις της κυκλικής κίνησης (ή σε αντίστοιχα φαινόμενα περιοδικής μεταβολής) μέσα στη μικροσκοπική δημιουργία της ύλης προκύπτει ένα περίσσευμα ή μία ελάττωση ενέργειας, η οποία τελικά παρουσιάζεται με τη μορφή των σωματιδίων ή με ένα νέο φαινόμενο.

Εάν ο ρυθμός της επιβράδυνσης (σε κάποια φυσική διαδικασία) διαφέρει από το ρυθμό της επιτάχυνσης (κατά την αντιστροφή της διαδικασίας), τότε ο χρόνος t στον οποίο αποκτιέται θεωρητικά η ταχύτητα Vmax θα διαφέρει από το χρόνο t' στον οποίο η ταχύτητα μειώνεται. Ο ρυθμός της επιβράδυνσης με το ρυθμό της επιτάχυνσης (στις φυσικές μεταβολές) πιθανό να μην είναι ίσοι και αυτή η ανισότητα μάλλον σχετίζεται με το ότι η κίνηση δεν διακόπτεται τελείως και οι μεταβολές δεν αποκτούν μηδενική τιμή. Αυτή η σκέψη πηγάζει από πολλές παρατηρήσεις. Πηγάζει από την παρατήρηση ότι οι κυκλικές κινήσεις στη φύση δεν διαγράφουν τέλειους κύκλους 360º. Οι μικροσκοπικές ποσότητες που συγκροτούν την ύλη μοιάζουν να προέρχονται από μικροσκοπικές διακυμάνσεις ενέργειας και ταχύτητας και σαν μικρές ταλαντώσεις μίας πολύ μεγάλης και σταθερής ποσότητας. Επίσης η παρατήρηση ότι το φως συμπεριφέρεται αποκεντρωτικά σε αντίθεση με τη βαρύτητα και η αριθμητική "εξουδετέρωση" τους με λόγο 0,02, ενισχύει το σενάριο, ότι υπάρχει μικρή διαφορά στο χρόνο που αποκτιέται η ταχύτητα αυτών των κυμάτων ή στο χρόνο που ολοκληρώνεται μία διαδικασία μεταβίβασης της ενέργειας. Επίσης το αντίστροφο της ταχύτητας 1/c είναι ύποπτα κοντά στη σταθερά βαρύτητας G αλλά δεν συμπίπτουν. Ακόμα, ο αριθμός 2π με τον οποίο συνδέονται οι κυκλικές κινήσεις έχει άπειρα δεκαδικά ψηφία και αυτή η ατέλεια, μάλλον δεν επιτρέπει να γίνει ακριβής αριθμητικός υπολογισμός και να προκύψουν ακριβώς ίσες ποσότητες. Η ταχύτητα του φωτός c, η ελάχιστη στροφορμή h και ο ρυθμός επιτάχυνσης που καθορίζεται από τη σταθερά της βαρύτητας G εμφανίζονται σαν ακραία όρια μίας μεταβολής-διακύμανσης που έχει πραγματοποιηθεί ανέκαθεν ή συμβαίνει στο μικρότερο δυνατό χρόνο tmin ενώ σχετικά εμφανίζεται να μεταβάλλεται περιοδικά, εναλλασσόμενα και σε ενδιάμεσα χρονικά διαστήματα.

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 


*

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +