*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 34

 

 

-33-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Η ΚΥΚΛΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, Η ΤΑΛΑΝΤΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ (2)

 

 

 

 

Η γωνιακή και η γραμμική ταχύτητα

 

Η περιοδική κίνηση έχει το χαρακτηριστικό ότι επα­ναλαμ­βάνεται η ίδια στον ίδιο πάντοτε χρόνο και αυτός ο χρόνος (t) ονομάζεται περίοδος (Τ). Η περίοδος είναι το αντίστροφο της συχνότητας δηλαδή Τ = 1/f . Στην κυκλική κίνηση, τα τόξα που διανύει ένα κυκλικά κινούμενο σώμα έχουν μήκος ανάλογο του χρόνου στον οποίο διανύονται (δηλαδή S = V t ). Ο χρόνος στον οποίο διανύεται το μήκος ενός τόξου ονομάζεται γραμμική ταχύτητα. Το μέτρο για τη γραμμική ταχύτητα υπολογίζεται από τον τύπο V = S / t (δηλαδή η ταχύτητα ισούται με το μήκος του τόξου που διανύθηκε δια το χρόνο που διανύθηκε). Εάν ο χρόνος t είναι ίσος με μία περίοδο (εάν t = T), δηλαδή για την ολοκλήρωση ενός κύκλου, τότε το τόξο που θα διανυθεί θα έχει μήκος S = 2 πR, δηλαδή το μήκος της περιφέρειας ενός κύκλου με ακτίνα R. Η ταχύτητα σε αυτή την περίοδο T για έναν πλήρη κύκλο θα είναι V = 2πR / T.

Για κάθε τόξο που διανύεται, η νοητή ακτίνα μετακινείται κατά μία αντίστοιχη γωνία Δφ. Σε μία πλήρη περιστροφή, η ακτίνα διαγράφει πάντα μία γωνία φ= 360 μοιρών. Το μήκος του τόξου που διανύεται κατά την ομαλή περιστροφή της νοητής ακτίνας δεν είναι το ίδιο για κάθε μήκος της ακτίνας. Το μήκος του τόξου που διανύεται στην πιο μεγάλη ακτίνα (πιο μακριά από το κέντρο) είναι μεγαλύτερο από το μήκος του τόξου που διανύεται σε πιο μικρή ακτίνα (πιο κοντά στο κέντρο) με την ίδια ομαλή περιστροφική κίνηση. Ενώ η ακτίνα (στην ομαλή κυκλική κίνηση) αλλάζει γωνία με την ίδια ταχύτητα για οποιοδήποτε μήκος της ακτίνας (γωνιακή ταχύτητα ονομάζεται, ω = γωνία φ / t = 2π / Τ = 2 π f ) δεν διανύονται τα ίδια μήκη τόξων για κάθε μήκος της ακτίνας. Μπορούμε να πούμε, ότι η μετακίνηση στο άκρο της ακτίνας από ένα σημείο μέχρι ένα άλλο σημείο του τόξου δεν γίνεται με την ίδια ταχύτητα για όλα τα παράλληλα τόξα που διανύονται από όλα τα σημεία της ακτίνας (αυτή ονομάζεται γραμμική ταχύτητα). Από τις σχέσεις V = 2πR/ Τ και ω =2π /Τ βγαίνει η σχέση που δίνει τη γραμμική ταχύτητα (στην περιφέρεια) V = ωR. Μονάδα της γωνιακής ταχύτητας είναι το ακτίνιο ανά δευτερόλεπτο (1rad /sec). 1rad/sec = 0,159Hz και 1Hz =6,283 rad/s.

 

Κυκλική ομαλή κίνηση : Η επιτάχυνση στην ομαλή κυκλική κίνηση δεν αυξο­μειώνει την ταχύτητα, έχει όμως ως συνέπεια την απόκλιση από την ευθύ­γραμμη κίνηση. Η ταχύτητα μπορεί να παραμένει η ίδια και η μετατόπιση να γίνεται κυκλικά και αυτό οφείλεται στην επιτάχυνση που στην συγκεκριμένη περίπτωση της περι­στροφικής κίνησης ονομάζεται κεντρομόλος (aκ). Θεωρείται κάθετη στην ταχύτητα και με κατεύθυνση προς το κέντρο της τροχιάς (aκ = V2 /r ). Το μήκος της περιφέρειας του κύκλου είναι 2π φορές μεγαλύτερο από το μήκος της ακτίνας του και η ταχύτητα είναι V = 2πr / T).

 

Να παρατηρήσουμε, ακόμα, ότι η ενέργεια στην περίπτωση του κενού χώρου και της δημιουργίας της ύλης, δεν εκφράζεται από τη μετατόπιση σε ευθύγραμμη κίνηση και η δύναμη πρέπει να είναι σχεδόν κάθετη στη μετατόπιση, "σχεδόν" ώστε το έργο να μην είναι τελείως απομονωμένο, μηδενικό και χωρίς σύνδεση με άλλες εξωτερικές δυνάμεις. Η ενέργεια στην περίπτωση του κενού χώρου και της δημιουργίας της ύλης, εκφράζεται από την κυκλική μεταβολή και από τον αριθμό των κύκλων (δηλαδή από τη συχνότητα f στη μεταβολή μίας ποσότητας).

 


 

 

 

<•> Χωρίς μαθηματικούς υπολογισμούς, χωρίς πολύπλοκα φαινόμενα που να ξεπερνούν την κοινή λογική και με λίγες υποψίες και υποθέσεις καταφέρνουμε να περιγράψουμε τη σχέση της ύλης με άλλα γνωστά φαινόμενα, όπως επιβάλλεται από τη λογική σκέψη για να ταιριάζουν μεταξύ τους τα φαινόμενα και να οδηγούν σε λύσεις των προβλημάτων, χωρίς διάψευση από την εμπειρία. Από την πρώτη σκέψη για ένα Ολοκληρωμένο Σύμπαν εντός μιας Μέγιστης Χρονικής Περιόδου, η έννοια της ύλης παράγεται και προσδιορίζεται σαν ένα φαινόμενο γρήγορων και περιοδικών δια­κυμάνσεων σε μια κοινή ποσότητα. Από όποια παρατήρηση ξεκινήσουμε,

όπως για την ταύτιση του χρόνου με τα ίδια τα πράγματα ή τις ενεργειακές μεταβολές,

όπως για τη διαίρεση της Μέγιστης Περιόδου,

ακόμα και από τον κλασικό ορισμό της μάζας με τη Νευτώνεια σχέση M=F/a,

είτε από την έννοια της ταλάντωσης του κενού χώρου,

είτε από την παρατήρηση της σταθερότητας της δομής της ύλης και την ομοιότητα της δομής ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες,

είτε από την έννοια της ελάχιστης καθυστέρησης στην τάση του χώρου να επανέλθει στην κατάσταση ισορροπίας κ.λπ.

είτε από την παρατήρηση ορισμένων μόνιμων πεδίων που συνοδεύουν τα δομικά στοιχεία

η ύλη επιβάλλεται θεωρητικά να συνδέεται με μια κοινή και σταθερή ποσότητα, να είναι ένα φαινόμενο δυναμικό και παράγωγο κυματικής κίνησης. Από αυτές τις ίδιες σκέψεις, υποψίες και παρατηρήσεις καταλήγουμε να συμπεράνουμε πιο συγκεκριμένα, ότι τα σωματίδια και η δημιουργία της μάζας σε μικροσκοπικές διαστάσεις είναι φαινόμενα ηλεκτρο­μαγνητικά και καταφέρνουμε να εστιάσουμε τη διερεύνηση για την ενοποίηση του φαινομένου της μάζας με τα ηλεκτρο­μαγνητικά φαινόμενα.

Η εμπειρία και η επιστημονική γνώση οδηγούν τη σκέψη και επιτρέπουν τη σύνδεση της ύλης με όλα τα παραπάνω φαινόμενα, με μαθηματική ακρίβεια. Κοινή ποσότητα και παντού η ίδια δεν παρα­τηρούμε καμία άλλη από τον κενό χώρο. Η κυματική κίνηση και τα κυματικά φαινόμενα είναι καλά γνωστά. Τα κυματικά φαινόμενα που γνωρίζουμε ότι γίνονται με τον πιο γρήγορο τρόπο τα έχουμε προσ­διορίσει με τον όρο "ηλεκτρο­μαγνητικά". Υπάρ­χουν σχέσεις της φυσικής που συνδέουν τη μικρο­σκοπική μάζα και τα σωματίδια με ποσότητες ενέργειας, με συχνότητα ηλεκτρο­μαγνητικών κυμάτων, με μήκος κύματος και με μεταβολές στην ταχύτητά τους. Υπάρχει καταγραμμένο ένα πλήθος φαινομένων που συνοδεύουν την ύπαρξη της ύλης και ανοίγει ο δρόμος για να συνδεθούν περισσότερο μεταξύ τους και με τα φαινόμενα που θεωρούσαμε ότι έχουν μακρινή σχέση με την ύλη. Δεν μας λείπει τίποτα! Οι πρώτες σκέψεις και θεωρητικές παρατηρήσεις για τη σύνδεση της ύλης με τον κενό χώρο και με τα ηλεκτρο­μαγνητικά φαινόμενα αποτελούν μια ορμητική χιονόμπαλα στην κατηφόρα, όπου συμ­παρασύρει ένα πλήθος άλλων φαινομένων...

Με τη θεωρητική ανάλυση των εννοιών και με τη βοήθεια της φανταστικής ανα­παράστασης επιχειρούμε να περιγράψουμε φαινόμενα και σχέσεις που βρίσκονται στον μικρο­σκοπικό χώρο της ύλης. Για να παρατηρηθεί η δομή της ύλης με τα μάτια μας και για να αντλήσουμε πληροφορίες χρειάζονται όργανα με την πιο υψηλή τεχνολογία, τα οποία μπόρεσαν να κατασκευστούν για πρώτη φορά στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Δεν θα τολμούσαμε να μιλήσουμε για τη δομή της ύλης με θεωρητικές σκέψεις και αναλύσεις, εάν δεν είχαμε προσεγγίσει θεωρητικά και με παρα­τηρήσεις επί της κοινής εμπειρίας, στη γενική άποψη για τη σχέση ενός ολοκληρωμένου Σύμπαντος με μία μέγιστη χρονική περίοδο, με την παρουσία του κενού χώρου, με την καμπυλότητα του χώρου και με την παρουσία της ύλης σε ρόλο φορέα και αρχικής μεταβολής για την ύπαρξη των υλικών πραγμάτων. Αυτές είναι οι βασικές απόψεις που συγκροτούν τον πυρήνα της κοσμο­λογικής θεωρίας που φέρει τον τίτλο "θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας".

Αναφερόμαστε στη δομή της ύλης χρησιμο­ποιώντας ορισμένες από τις επιστημονικές παρατηρήσεις και επιχειρούμε να απο­καλύψουμε και να ξεχωρίσουμε ιδιαίτερες σχέσεις, που συμφωνούν με τις κεντρικές απόψεις της κοσμο­λογικής θεωρίας. Υπάρχουν όλες οι ενδείξεις ότι πλήθος ιδιαίτερων φαινομένων που παρα­τηρούνται μέσα στη δομή της ύλης και τα οποία μπορεί να περιγράφονται με διαφορετική ορολογία στον επιστημονικό χώρο, αποτελούν ειδικές περιπτώσεις των γενικότερων φαινομένων που παρα­τηρούνται στην καθημερινή εμπειρία και αναλύονται με φιλο­σοφική σκέψη. Όπως είναι τα φαινόμενο της κίνησης, της μεταβολής της ταχύτητας, του χρονικού διαστήματος, του διανυόμενου μήκους, της κυκλικής κίνησης, της συχνότητας και του ρυθμού κ.λπ. Η δυσκολία να κατανοηθεί η δομή της ύλης προκύπτει από το ότι όλα τα παραπάνω φαινόμενα υπάρχουν χωρίς την παρουσία ενός σταθερού υλικού σώματος, όπως συμβαίνει στον μακρο­σκοπικό κόσμο της καθημερινής εμπειρίας. Διότι, αναζητούμε πώς δημιουργείται ή διατηρείται το φαινόμενο της μάζας με την ταλάντωση μιας αόρατης ενέργειας, ενώ στο μακρο­σκοπικό κόσμο η μάζα αποτελεί την ουσία του και κάτι το ξεχωριστό από τις κοσμικές δυνάμεις.

Επομένως, για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει μέσα στη δομή της απλής ύλης και για να επιτύχουμε τη σύνδεση των μικρο­σκοπικών φαινομένων με τα φαινόμενα του ορατού κόσμου, πρέπει να βρούμε πώς η ελάχιστη ποσότητα μάζας ή ύλης προκύπτει μέσα από σχέσεις και μεταβολές σε αόρατα φαινόμενα, τα οποία πάντως δεν μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο των μεγάλων διαστάσεων. Για τον απλό λόγο, ότι ο κόσμος παντού παρουσιάζεται με την ίδια ουσία, με το ίδιο ξεκίνημα, με τους ίδιους νόμους, με τις ίδιες προϋποθέσεις. Ο κόσμος που ζούμε δεν χαρακτηρίζεται μόνο από μία τεράστια ενότητα μεταξύ τελείως διαφορετικών και άσχετων πραγμάτων. Εκτός από την εξωτερική του ενότητα, παρουσιάζεται και κάποια εσωτερική σύνδεση των πραγμάτων, αφού σε όλα τα μέρη του κόσμου υπάρχουν ομοιότητες, που δεν θα μπορούσαν να εξηγηθούν από την εξωτερική ποικιλία και το πλήθος των εξωτερικών επιδράσεων. Οι ομοιότητες των πραγμάτων, η παρουσία μίας κοινής ύλης για την ύπαρξή τους, η αναγκαστική σύνδεσή τους και η διατήρηση των ομοιοτήτων στην πορεία του χρόνου επιβάλλονται από την προηγούμενη παρουσία μίας κοινής πραγ­ματικότητας, από την παρουσία μίας ίδιας αρχής, που βρίσκεται παντού και πάντοτε μαζί με όλα τα υλικά πράγματα. Στα αρχαία χρόνια, οι φιλόσοφοι τελείωναν τη θεωρητική τους προσπάθεια ονομάζοντας αυτή την κοινή παρουσία, "θεό", "πνεύμα", "φωτιά", "βούληση" και πιο τελευταία ξεμπέρδευαν σε συμφωνία με την επιστήμη με το στενό όρο της "ύλης". Στα χρόνια μας, η παρατήρηση αυτής της κοινής παρουσίας αποτελεί μία από τις μεγάλες ανατροπές της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου και μία νέα αρχή έρευνας για τη φυσική. Την ονομάζαμε "κενό" χώρο.

Να τονιστεί, ότι στη θεωρητική προσπάθεια να κατανοηθεί η δομή της ύλης με τους όρους εκείνους, που η ύλη παρουσιάζεται στις σχέσεις της με τα μεγάλα πράγματα της καθημερινής εμπειρίας μας, χρησιμοποιούμε όρους, συμβολισμούς και σχήματα τα οποία ίσως δεν υπάρχουν πραγματικά. Μιλάμε για κάτι αόρατο και μικροσκοπικό, το οποίο βρίσκεται μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, δηλαδή για το σχεδόν τίποτα. Όμως στην επιστήμη, αυτό το σχεδόν τίποτα της δομής της ύλης είναι τεράστιας σημασίας και προκαλεί το μεγάλο ενδιαφέρον και την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας. Ο εμπνευστής της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου, μάλλον δεν θα είχε επιμείνει και δεν θα έκανε τεράστια διανοητική προσπάθεια για να περιγράψει φαινόμενα του μικροσκοπικού κόσμου, εάν δεν αποσκοπούσε στο να φανούν, η τεράστια σημασία των βασικών απόψεων της θεωρίας και η σημασία ορισμένων άλλων ζητημάτων, τα οποία σχετίζονται με τον προορισμό της ζωής και με τις κοσμολογικές απόψεις.

Αφού σκεπτόμαστε για κάτι τόσο μικροσκοπικό και επιχειρούμε να περιγράψουμε αόρατα φαινόμενα, που διαδραματίζουν ρόλο για την ύπαρξη του υλικού κόσμου, πρέπει να καταλάβουμε ότι όσα λέμε δεν αφορούν ένα πλήθος πραγμάτων και την ιστορία τους. Για να μπορέσουμε να τα περιγράψουμε, να τα κατανοήσουμε και να αποκαλύψουμε άγνωστες σχέσεις της φύσης μέσα από τη δομή της ύλης, αυτό που χρειάζεται να γνωρίζουμε καλύτερα δεν είναι κάποια πράγματα, αλλά τις ποσότητες και τις μαθηματικές σχέσεις που τις συνδέουν. Δηλαδή είναι σημαντικό και απαραίτητο να σκεφτούμε θεωρητικά πώς κάποιες μικροποσότητες προκύπτουν από μαθηματικές σχέσεις και αντίστροφα πώς οι μαθηματικές σχέσεις εκφράζουν ή καθορίζουν την ύπαρξη ορισμένων ποσοτήτων στη δομή της ύλης. Αυτό που γίνεται στο μικροσκοπικό χώρο και το οποίο μπορούμε να παρατηρούμε πολύ έμμεσα, με τη χρήση πολύπλοκων οργάνων και ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν είναι τίποτε άλλο από στοιχειώδεις μεταβολές ποσοτήτων. Για αυτό λοιπόν, για να μπορέσουμε να σκεφτούμε και να κατανοήσουμε θα χρειαστεί να αναπαραστήσουμε αυτές τις μεταβολές με σχήματα, κύκλους, τόξα, χορδές, ακτίνες, τριγωνομετρικές σχέσεις και να παρατηρήσουμε τις αριθμητικές τιμές των μεταβολών (με το κομμάτιασμα και το "πάγωμα" των μεταβολών σε μήκη, χρονικά διαστήματα, ισοδύναμες ποσότητες), από τις οποίες προκύπτουν τα αποτελέσματα των μετρήσεων. Από την παρατήρηση των αριθμητικών σχέσεων μπορεί να προκύψει και να αποδειχτεί η ύπαρξη σχέσεων που θα μας αποκαλύψει κάποιες νομοτέλειες, κάποιες μαθηματικές "προτιμήσεις" της φύσης και τις μαθηματικές σχέσεις εκείνες που οδηγούν στην ύπαρξη του συνηθισμένου κόσμου της μάζας.

ΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ: Η μέγιστη ποσότητα ενέργειας Emax (ή ισοδύναμης μάζας Mmax) η οποία προκύπτει από η σχέση h fmax πρέπει να συνδέεται μονίμως με την παρουσία των σωματιδίων, αφού σύμφωνα με τη φυσική ερμηνεία όλα τα σωματίδια είναι γρήγορες μεταβολές που γίνονται στην ενέργεια του "κενού" και πεπερασμένου χώρου, δηλαδή μεταβολές και ανταλλαγές ενέργειας με την παρουσία μιας σταθερής και κοινής ποσότητας. Αναμένουμε ότι τα "σταθερά" σωματίδια θα σχετίζονται μεταξύ τους με άρρηκτο και δυναμικό τρόπο. Η πιο απλή προσπάθεια που μπορεί να γίνει για την ανεύρεση τέτοιων σχέσεων ξεκινάει από τα δεδομένα που έχουμε για τα δύο βασικά σωματίδια του υλικού κόσμου, το πρωτόνιο και το ηλεκτρόνιο.

Αφού τα σωματίδια προέρχονται ή διατηρούνται από την ταλάντωση μίας κοινής ενέργειας και με τα ίδια όρια διακύμανσης (ίδιο όριο μέγιστης και ελάχιστης ποσότητας), προσδοκούμε, ότι οι ιδιότητες τους σχετίζονται δυναμικά με την ίδια μέγιστη ποσότητα ενέργειας ή ισοδύναμης μάζας (Mmax). Αναμένουμε ακόμα, ότι η μέγιστη ποσότητα ενέργειας h fmax = Emax (ή ισοδύναμης μάζας Mmax ) θα συνδέεται άρρηκτα με την παρουσία των σωματιδίων σαν να περιέχονται τα σωματίδια μέσα στη σταθερή μέγιστη ποσότητα. Πιο έμμεσα τα "σταθερά" σωματίδια πρέπει να σχετίζονται μεταξύ τους με άρρηκτο και "κινητικό" τρόπο, χωρίς τον οποίο τα σωματίδια θα έχαναν τουλάχιστον ένα μέρος από το σύνολο των ιδιοτήτων τους.

 

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

Το σταθερό μήκος που περιέχεται στη σταθερή ταχύτητα του φωτός c είναι το μήκος S=2,997924 x108 m . Το μήκος αυτό δια το δίνει μία ακτίνα r. Δηλαδή 2,997924 x108 m / 6,283185 = 0,4771344 x108 m. Αυτή η ακτίνα rc = 0,4771344 x108 m διαιρεμένη με την ακτίνα hbar μας δίνει λόγο 0,4771344 x108 / 1,0545715 x10-34 = 0,452444 x1042 !

 


*

 

V = √(G M / r) = E / 16,35745 = Ε / c2 √50h

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +