*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 53

 

 

 

-52-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟ

 

 

 

 

Πιο συγκεκριμένα, με τους όρους της φυσικής

 

Η δομή της ύλης έχει αποδειχτεί πιο πολύπλοκη και θα ήταν παιδαριώδης απλούστευση να θεωρήσουμε, ότι η παρουσία της ύλης επιτυγχάνεται μόνο με το φαινόμενο της ισότροπης μεταβίβασης ενέργειας προς ένα κέντρο και από το ρυθμό που αυτή η ενέργεια μεταβιβάζεται και αποκεντρώνεται. Απλώς, η θεωρητική προσέγγιση μας ξεκινάει από την παρατήρηση των πιο γενικών φαινομένων και με τη βοήθεια από την περιγραφή ισοδύναμων φαινομένων, τα οποία μπορούμε να παρατηρήσουμε εύκολα στη συνηθισμένη εμπειρία μας.

 

Στη κβαντική φυσική είναι καλά γνωστή η σχέση που υπάρχει μεταξύ της ενέργειας, της συχνότητας και της μάζας. Η ανακάλυψη της μεταβίβασης της ενέργειας κατά ελάχιστες ποσότητες από τον Planck (σταθερά δράσης h = 6,62606 x10-34 J s) και η διεύρυνση αυτής της θεώρησης από τον Einstein μαζί με τη διάσημη μαθηματική σχέση που εξισώνει τη μάζα με την ενέργεια (E=m c2 ) αποτελούν ένα παλαιό ξεκίνημα για την περιγραφή και τον υπολογισμό της ύλης σαν ηλεκτρομαγνητικό φαινόμενο με σχέση συχνότητας f, μήκους λ και ποσότητας ενέργειας E. Η ελάχιστη ποσότητα h πολλαπλασιασμένη επί μία συχνότητα f ισοδυναμούν με ποσότητα ενέργειας. Όπως και η μάζα επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός ισοδυναμεί επίσης με ενέργεια δηλαδή :

h f = Μ c2 = E  και  Μ = h f / c2  = h /cλ = h / f λ2   ή   Μ = Mmin x f

 

Από μάζα M μπορούμε να βρούμε συχνότητα f και αντίστροφα.*  Όταν πολλαπλασιάζουμε τη σταθερά h του Planck επί την ελάχιστη συχνότητα 1Hz προκύπτει μία ελάχιστη ποσότητα ενέργειας Emin = h x1Hz. Η ελάχιστη ποσότητα δράσης h επί κάθε άλλη συχνότητα f μας δίνει πολλαπλάσια ποσότητα ενέργειας Ε=hf. Όταν αντιθέτως, διαιρούμε την ποσότητα ενέργειας με ορισμένη συχνότητα προκύπτει η ελάχιστη ποσότητα ενέργειας h=E/f .

Η ελάχιστη ποσότητα ενέργειας που εκφράζεται μέσω της σταθεράς h (x1Hz) μπορεί να θεωρηθεί σαν το γινόμενο μίας μικρότερης μάζας επί c2 (δηλαδή Mmin c2). Συνεπώς, εάν η ελάχιστη ποσότητα της ενέργειας που εκφράζει η σταθερά h x1Hz, αυτή διαιρεθεί με την ταχύτητα του φωτός εις στο τετράγωνο c2 προκύπτει μία ελάχιστη ποσότητα μάζας h/c2 =Mmin. (Αν το μαθηματικό αποτέλεσμα θέλουμε να είναι καθαρά μάζα σε μονάδα kg μπορούμε τότε να πολλαπλασιάσουμε το h στον αριθμητή με τη μονάδα μίας ελάχιστης συχνότητας f =1Hz)

Δηλαδή εάν στη θέση της ελάχιστης ενέργειας Emin το h τότε :

 

h/c2 =Mmin→6,6260693 x10-34 J s / 8,9875513 x 1016 m/sec = 0,737249 x10-50 kg s
 

Όπως από την ελάχιστη ποσότητα h προκύπτουν πολλαπλάσιες ποσότητες ενέργειας (E=hf), ισοδύναμα από την ελάχιστη ποσότητα Mmin προκύπτουν πολλαπλάσιες ποσότητες μάζας (M=Mmin f). Κατά συνέπεια, όταν διαιρούμε μία ποσότητα μάζας Μ με την ελάχιστη ποσότητα Mmin x sec (Μ/Μmin ·sec = f ) προκύπτει μία συχνότητα fm της μάζας, όπως αντίστοιχα όταν διαιρούμε μία ποσότητα ενέργειας E με την ελάχιστη ποσότητα h προκύπτει μία συχνότητα f για την ποσότητα της ενέργειας. Δηλαδή

f =Μ / Mmin  ή  Μ / (h/c2 )     και     f =E/h   ή   Μc2 / h 
 

Για παράδειγμα: Συχνότητα ηλεκτρονίου fe =Μe/Mmin

9,109389 x10-31Kg / 0,737249 x10-50kg sec =12,35591 x1019 Hz.

8,18711 x10-14 / 6,62606 x10-34 = 1,235591 x1020 Hz.

Βρίσκουμε το ίδιο αποτέλεσμα όπως με τον τύπο f = E/h.

 

Η ελάχιστη ποσότητα μάζας Μmin θεωρητικά προκύπτει κατά πολύ μικρότερη (h/c2 = 10-50) από την ενέργεια ή την ισοδύναμη μάζα των φωτονίων, που θεωρούνται οι φορείς του φωτός (Ε = h f → Ephoton ≈ h x 1014 Hz ). Αφού όμως η μάζα σε υποατομικές διαστάσεις αρχίζει να χάνει τις ιδιότητες που την χαρακτηρίζουν μακροσκοπικά, όπως είναι η κατάσταση ηρεμίας και εντοπισμένης παρουσίας μέσα στο χώρο, μάζα μικρότερη των φωτονίων δεν μπορεί να είναι πραγματική (ή στατική) παρουσία. Πιθανό, η ελάχιστη ποσότητα μάζας Μmin να εκφράζει κάποιο φαινόμενο στη δημιουργία της μάζας και κάποια σταθερή σχέση της αδράνειας με την ενέργεια και την μεταβολή μίας ταχύτητας. Σίγουρα δεν εκφράζει ποσότητα σταθερής μάζας και η άσκηση αυτή αποτελεί ένα παράδειγμα κατάχρησης της μαθηματικής λογικής, όταν την εφαρμόζουμε στα πράγματα αγνοώντας την ερμηνεία των φαινομένων. Με αυτή τη λογική θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την ελάχιστη μάζα ξανά σαν ποσότητα που προέρχεται από μία πιο μικρή σταθερά δράσης... από αυτή του h.

 

 

Το h πολλαπλασιασμένο με τη συχνότητα f μας δίνει το ίδιο αποτέλεσμα όσο το Μ πολλαπλασιασμένο με το c2 , δηλαδή την ίδια ποσότητα ενέργειας Ε:
 

Μc2 = hf = E   και   Μ = h f / c2   και   Μ = h /cλ = h / f λ2   

ή   Μ = Mmin x f

 

Επειδή το αντίστροφο της συχνότητας είναι ο χρόνος t = 1/f ισχύει και t = h /E και t = Mmin /M. Μη ξεχνάμε ότι στις μικροσκοπικές διαστάσεις, η μάζα Μ δεν υπάρχει σε κατάσταση ηρεμίας και χρησιμοποιούμε τη μέτρηση σε kg για λόγους κατανόησης και απλοποίησης. Στη φυσική είναι γνωστό και πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας, ότι η εφαρμογή του τύπου c= f λ για τον υπολογισμό της συχνότητας και του μήκους κύματος γίνεται μόνο για τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και για τα φωτόνια που θεωρούνται χωρίς μάζα. Αυτό όμως δεν εμποδίζει να μιλάμε με όρους συχνότητας, όταν παρατηρούμε φαινόμενα επανάληψης και ομοειδής ποσότητες που γίνονται πολλαπλάσιες ή υποπολλαπλάσιες.

Από φυσικομαθηματική παρατήρηση, η παρουσία της μάζας m προκύπτει από το τετράγωνο (2) στο λ (του τύπου Μ=h/fλ2 = h/cλ), εφόσον όλα τα υπόλοιπα είναι σταθερά μεγέθη (h, λf, G, c). Το λ όμως που δίνει τη μάζα μεταβάλλεται. Η μεταβολή του μήκους λ ισοδυναμεί ξανά με τις σταθερές (h, G, c). Άρα κάποια από τις σταθερές μεταβάλλεται ή όλες μεταβάλλονται έτσι ώστε ο συνδυασμός να δίνει σταθερές. Γεννιέται αμέσως το ερώτημα, ποια σταθερά μεταβάλλεται και πόσο είναι το όριο αυτής της μεταβολής. Στις παραπάνω απλές σχέσεις χρειάζεται να συμπεριληφθούν η ενδεχόμενη μεταβολή στη μέγιστη ταχύτητα Vmax = c και να διερευνηθεί η σχέση της ακτίνας r με την ποσότητα και με τη συγκέντρωση της ενέργειας και με την ακτίνα του χώρου όπου η ενέργεια αποσπάται. 

 

Το μήκος λ που αποδίδουμε στη μάζα των σωματιδίων, μπορούμε να το δούμε σαν το μήκος κύματος που αντιστοιχεί σε μια ισοδύναμη ποσότητα ενέργειας Ε =h f  και σύμφωνα με τη γνωστή σχέση E =M c2, όπως εάν αυτή ήταν ενέργεια ενός ηλεκτρομαγνητικού κύματος (αφού σε αυτά τα κύματα ισχύει η σχέση h f ). Η μάζα όμως δεν είναι απλώς μια ποσότητα h f αλλά μία ποσότητα h f / c2 διαιρεμένη από την ταχύτητα του φωτός εις το τετράγωνο. Όταν γνωρίζουμε μία συχνότητα f μπορούμε να βρούμε και κάποιο μήκος λ, εφόσον λ=c / f

 

Παρατηρήστε ακόμα, πως η ενέργεια και η μάζα στους τύπους εμφανίζονται σαν αντίστροφα μεταξύ τους. Η διαφορά τους προκύπτει από το ρόλο του c .

E = h c /λ = M c2 = h f       και      M = h / c λ = Ε / c2 = h f / c2

 

 

Παρατηρούμε τις πρώτες χρήσιμες μαθηματικές σχέσεις για την περιγραφή της δομής της ύλης και του σχηματισμού της μάζας.

 

 

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 

 

 


*

 

Fmax = Emax / λmin

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +