*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 8

 

 

-7-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

 

ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (Ή ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ) ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ

 

 

Το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του "Τελειωμένου Χρόνου" είναι αυτοτελές και ολοκληρωμένο μέσα στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου.

Αυτή η βασική άποψη έχει πρώτα απ' όλα το μεγάλο πλεονέκτημα ότι δεν μεταθέτει το πρόβλημα της αρχής της ύπαρξης των πραγμάτων και του Σύμπαντος σε κάτι άλλο φανταστικό ή σε μία άπειρη αρχή. Δεν μας οδηγεί στην περίπτωση μίας άπειρης αλυσίδας αιτιών και ενός άπειρου παρελθόντος, όπου θα γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι δεν θα βρίσκαμε ποτέ μία πλήρη εξήγηση, δηλαδή την άκρη. Παραδόξως, ενώ έτσι απο­φεύγουμε αυτή την αδιέξοδη και μεταφυσική αναζήτηση επιπλέον επιτυγχάνουμε να παρατηρήσουμε σχέσεις στις γενικές έννοιες και να εξάγουμε με την παραγωγική λογική συμ­περάσματα, που συμπίπτουν και εξηγούν συνηθισμένα φαινόμενα της εμπειρίας. Αυτή η βασική άποψη προσφέρει τη δυνατότητα συλλογισμών επί των αρχικών εννοιών, που οδηγούν με συνέπεια σε γνωστές επιστημονικές θεωρίες -οι οποίες έχουν διατυπωθεί με τυχαία σειρά και σε τυχαίο χρόνο στον επιστημονικό χώρο- και σε εξηγήσεις πολλών εμπειρικών παρατηρήσεων. Θα ήταν επιπόλαιο να απορριφθεί ανεξέταστα η βασική άποψη του "τελειωμένου χρόνου", εξ' αιτίας τυχαίων, έμμεσων και απο­σπασματικών παρατηρήσεων. Η εμπειρία είναι “απύθμενη” και μας αποκαλύπτει τα πιο απίθανα και τα πιο αντίθετα. Είναι εύκολο να πέσουμε σε πλάνη και πάντα θα γίνονται παρατηρήσεις στην εμπειρία που ενισχύουν τις λάθος απόψεις μας! Επίσης, πρέπει να ξεχω­ρίζουμε τις παρατηρήσεις που γίνονται πιο άμεσα με τα μάτια από την ερμηνεία που δίνει το μυαλό σε αυτές τις παρατηρήσεις και από την επεξεργασία κάποιων πιο έμμεσων αποτελεσμάτων και αυτό δεν είναι πάντα τόσο εύκολο όπως ακούγεται.

Ο ορισμός του Σύμπαντος σαν σύνολο πραγμάτων, μαζί με τα πράγματα του παρελθόντος και του μέλλοντος, δεν είναι πρωτότυπος. Το Σύμπαν έχει νοηθεί και οριστεί έτσι ακόμα και πριν από τη διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας και μάλιστα από τα αρχαία χρόνια. Ο Πλάτωνας είχε συλλάβει την κατα­πληκτική και πιο έξυπνη ιδέα ότι, ο κόσμος των αισθήσεων είναι η κινούμενη εικόνα της ακίνητης αιωνιότητας. Ο Παρμενίδης και οι μαθητές του ήταν από τους πρώτους φιλόσοφους που αμφισβήτησαν με λογικές σκέψεις την ύπαρξη του χρόνου. Ακόμα, πολλοί φιλόσοφοι, δεν μπορούσαν να καταλάβουν το νόημα ενός κενού χώρου μεταξύ των πραγμάτων, αφού θεωρούσαν τα πράγ­ματα συνδεδεμένα μεταξύ τους σαν ενιαίο σύνολο. Ο Εριγένης έφτασε σε μια παρόμοια άποψη για ένα Σύμπαν σε κυκλικό χρόνο, σε μια εποχή που κανένας δεν τολμούσε να δημοσιεύσει σκέψεις που αμφισβητούσαν το θρησκευτικό δόγμα. Πολύ γνωστή είναι και η σκέψη του Λάιμπνιτς για το Σύμπαν σαν το σύνολο όλων των δυνατών κόσμων μέσα στο μυαλό του θεού, ο καλύτερος από τους οποίους είναι αυτός που εμείς οι άνθρωποι ζούμε. Θα πούμε και θα σκεφτούμε περισσότερα για τις φιλοσοφικές προσπάθειες του παρελθόντος σε ξεχωριστό βιβλίο. Στη φιλοσοφική θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, ο ορισμός του Σύμπαντος σαν σύνολο όλων των πραγμάτων μαζί με όσα υπήρξαν στο παρελθόν και με όσα θα υπάρξουν στο μέλλον συμπληρώνεται με την εξής λογική παρατήρηση (επί συλλογισμών): "Στα μέγιστα όρια ενός συνολικού χρόνου" ή "πάντοτε το ίδιο Σύμπαν στα όρια ενός συνολικού χρόνου".

Στο γενικό ορισμό που δίνεται εδώ έτσι συμπληρωμένος, τονίζεται και υπονοείται, ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο που είναι τελείως ξεχωριστό ή αποσυνδεμένο και άσχετο από τη δομή του Σύμπαντος. Αποκλείεται κάθε τι άλλο που δεν μπορεί να οριστεί σαν "μέρος" του Σύμπαντος και δεν γίνεται δεκτή καμία άλλη πραγματικότητα, η οποία θα ήταν τελείως ανεξάρτητη από τις συνέπειες που επιβάλλει το κοινό Σύνολο στα μέρη του. Με τον ορισμό εδώ, κάθε πράγμα και κάθε τι που υπάρχει "υποτάσσεται" σε συνέπειες και περιορισμούς, που προκύπτουν από την παραδοχή και μόνο ότι είναι μέρος ενός κοινού συνόλου και αποκλείεται η ύπαρξη ξεχωριστών ουσιών ή αρχικών συστατικών που δημιουργούν το κοινό σύνολο (εκ του μηδενός). Το πιο καθοριστικό γνώρισμα αυτού του ορισμού, όπως θα αποδειχτεί, είναι ότι εισάγει την έννοια του κυκλικού χρόνου και του ορίου μίας μέγιστης ποσότητας σαν βασική αρχή για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων. Ακόμα, εισάγει σχέση αναγκαίας σύνδεσης και συνύ­παρξης του μέγιστου ορίου με ένα ελάχιστο όριο και αυτή η αφηρημένη αρχή περιέχει σαν σπέρμα τη σχέση, που αναζητείται στη σύγχρονη φυσική με άλλους όρους, μεταξύ της θεωρίας της γενικής σχετικότητας και της κβαντικής φυσικής.

Αυτές οι πρώτες παρατηρήσεις και συνέπειες από την ανάλυση του αφηρημένου ορισμού του Σύμπαντος στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, που μοιάζουν με αμπελοφιλοσοφία, προ­διαγράφουν απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της σύγχρονης φυσικής, της αστρονομίας και σε άλλους επιστημονικούς χώρους και οδηγούν σε επιστημονικές ανακαλύψεις που ήδη έχουν γίνει. Από μία αρχική παραδοχή -για ένα Σύμπαν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια ενός συνολικού χρόνου- η θεωρία μπορεί και ανα­πτύσσεται μέσα από παραγωγικούς συλλογισμούς και απρο­σδόκητα οδηγεί στα μεγάλα ζητήματα της φυσικής. Οι απαντήσεις που επιτυγχάνει δεν προκύπτουν, δεν εξηγούνται και δεν γίνονται κατανοητές από τη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας, ούτε από τις κοσμολογικές θεωρίες που χρησι­μοποιούν αυστηρά την ειδικευμένη ορολογία της φυσικής. Στην "τυχαία" φυσική δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις βασικές λέξεις, τις οποίες χρησιμοποιούν με “περιχαρακωμένα” νοήματα και κρυμμένες τις σχέσεις τους και έτσι έχουν παγιδέψει τη σκέψη τους.

Στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, λοιπόν, το Σύμπαν ορίζεται σαν σύνολο όλων των πραγμάτων από όλους τους χρόνους συμπληρωμένα:μέσα στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου”. Αυτός ο αρχικός και υποθετικός ορισμός συμπληρώνεται περισσότερο και η ευστοχία του επικυρώνεται, διότι μέσα από την ανάπτυξη των συλλογισμών προκύπτει μία παρατήρηση -ναι, θεωρητική παρατήρηση- που τελικά επιβεβαιώνεται με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του "τελειωμένου χρόνου" είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετά­βλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Με άλλα λόγια, όλο το Σύμπαν υπάρχει ταυτοχρόνως! Η ανάπτυξη της φαινομενικά παρά­λογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες!

Αυτή είναι η βασική διαφορά στη φιλοσοφική και κοσμο­λογική θεωρία που μπορεί να χαρακτηριστεί “θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου”. Όλες οι φιλοσοφικές προσπάθειες που έγιναν προς απάντηση των κοσμολογικών ζητημάτων, από την εποχή του Hegel και του Maxwell μέχρι σήμερα, χρησιμοποιούσαν σαν δεδομένα τις ανακαλύψεις από το χώρο της φυσικής. Οι φιλόσοφοι δεν τα επικαλούνταν απλώς για να ενισχύσουν τις δικές τους θεωρίες αλλά τα ενσωμάτωναν στη θεωρία τους και τα χρησι­μοποιούσαν για να βασίσουν και να αναπτύξουν τη δική τους φιλοσοφική θεωρία. Μπροστά στη ραγδαία ανάπτυξη των επιστημών και ιδιαίτερα της φυσικής, μερικοί βιάστηκαν να δηλώσουν ότι η Φιλοσοφία "πέθανε" και εστίασαν τη σκέψη τους σε ζητήματα περί της ανθρώπινης λογικής και για το νόημα της ανθρώπινης ζωής. Πρώτη φορά συμβαίνει (απ' όσο γνωρίζω) στα 150 περίπου χρόνια που ακολούθησαν να διατυπώνεται φιλο­σοφική θεωρία, ξεκινώντας από συνηθισμένους γενικούς όρους και να φθάνει με λογική συνέπεια, χωρίς πειράματα και υπολογισμούς στη διατύπωση σχέσεων και ορίων, με συνέπειες στον επιστημονικό χώρο της φυσικής. Η θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου επιτυγχάνει την ερμηνεία πολλών φυσικών φαινομένων, αποκαλύπτει άγνωστες σχέσεις τους και καταφέρνει ακόμα να δείξει με ποιους άλλους συλ­λογισμούς και διατυπώσεις μπορούσαμε να φθάσουμε στις ίδιες παρατηρήσεις...

 

ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝ

 

Μια αρχική παρατήρηση: Η λέξη Σύμπαν είναι σύνθετη και σημαίνει απλά, το σύνολο του παντός, δηλαδή το σύνολο όσων υπάρχουν. Αυτός ο ορισμός δεν απαγορεύει να συνοδεύσουμε τη λέξη Σύμπαν με ένα επίθετο όπως με τη λέξη "πλήρες", "ολοκληρωμένο", ή να πούμε πιο τονισμένα "το σύνολο του Σύμπαντος". Η έννοια του Σύμπαντος αναφέρεται σε κάτι μοναδικό, που ξεχωρίζει από κάθε ιδιαίτερο πράγμα. Η λέξη "Σύμπαν" ή η φράση " το σύνολο όλων όσων υπάρχουν" δεν είναι τόσο σαφείς, όπως νομίζουμε και πιθανόν να μη σκέφτονται όλοι ακριβώς το ίδιο όταν ακούν αυτή τη λέξη. Δεν είναι αμέσως φανερό τι εννοούμε με τις λέξεις "πράγματα" και αν στην έννοια του συνόλου συμ­περιλαμβάνουμε μόνο το πλήθος των εξωτερικών πραγμάτων σαν ένα άθροισμα ή αν συμπεριλαμβάνουμε επιπλέον τα όνειρα, τις σκέψεις μας, τις κινήσεις των πραγμάτων και λοιπά. Από την αρχική και "τεράστια" έννοια του Σύμπαντος, αφήνουμε έξω την ακρίβεια του ορισμού και ανοιχτό το ενδεχόμενο να σκεφτούμε κάπως διαφορετικά, όταν προσδιορίσουμε ακριβέστερα τις πιο γενικές έννοιες, όπως είναι αυτή της ύπαρξης και του πράγματος. Έπειτα, οι φιλόσοφοι και οι σύγχρονοι ερευνητές έχουν διατυπώσει τόσες πολλές θεωρίες για τη φύση, τον κόσμο και το Σύμπαν και μέχρι παραλογισμού, που αναγκαστικά πρέπει να τονίζουμε ή να απο­σαφηνίζουμε νοήματα που για πολλούς ανθρώπους είναι αυταπόδεικτα και λογικά.

 

Μια από τις πιο αρχαίες και πιο διαδεδομένες προ­καταλήψεις στην ανθρώπινη ιστορία, σχηματίζεται με το άκουσμα της λέξης Σύμπαν, δηλαδή ολόκληρος ο κόσμος, το παν, το σύνολο όλων των πραγμάτων. Η αλήθεια της μικρότητάς μας με κριτήριο τις γεωμετρικές διαστάσεις μας, οδηγεί τη σκέψη σε μία γενικευμένη άποψη για τη μικρότητά μας σε όλες τις ιδιότητες και τις ικανότητες.  Η γενικευμένη άποψη για τη συνολική μικρότητά μας απέναντι σε ένα άπειρο Σύμπαν καθηλώνει και αποθαρρύνει τη διερευνητική σκέψη, όπως και η άποψη περί Θεού. Οι μόνοι άνθρωποι στην ιστορία, οι οποίοι τόλμησαν να κάνουν σκέψεις για να κατανοήσουν τον ευρύτερο κόσμο είναι οι Φιλόσοφοι. Η προκατάληψη αυτή αποτέλεσε ένα εμπόδιο στην ιστορική ανάπτυξη ολόκληρης της Επιστήμης, αφού κομμάτιασε τη σκέψη στα πιο άμεσα παρατηρήσιμα φαινόμενα, χωρίς την επίγνωση και τη γνώση της ενότητας, της βαθύτερης διασύνδεσης των φαινομένων και της κοινής νομοτέλειας που τα διέπει, υποβαθμίζοντας παράλληλα το ρόλο της αφαιρετικής σκέψης για την προσέγγιση της εμπειρίας και για την απλή παρατήρηση. Το συγκεκριμένο ταυτίστηκε με το ορατό και με το σταθερό ενώ το αφηρημένο με το αόρατο και το φανταστικό, διαμετρικά αντίθετο δηλαδή. (...) 

Θα έπρεπε να προκαλεί μεγάλη εντύπωση, που ακόμα και στο χώρο της επιστήμης μπορούν να αναφέρονται στο Σύμπαν, ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΡΙΘΜΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ. Λέμε "Σύμπαν", δηλαδή τα πάντα, όλα τα πράγματα που υπάρχουν και τα οποία ποτέ κανένας δεν θα μετρήσει, ούτε θα τα γνωρίσει όλα. Επιδιώκουμε να γνωρίσουμε το "Σύμπαν", δηλαδή αυτό που φαίνεται άπειρο . Αν γνωρίζαμε όλα τα πράγματα που περιέχει το Σύμπαν θα ήμασταν παντογνώστες θεοί. Συμβαίνει παραδόξως, να μιλάμε πιο εύκολα για το Σύμπαν παρά για την ανθρώπινη κοινωνία, την οποία αυτό συμ­περι­λαμβάνει. Επειδή το Σύμπαν είναι το κοινό Σύνολο για όλα, γι' αυτό μπορούμε να αναφερόμαστε στο σύνολο των πραγμάτων χωρίς να μιλάμε για κανένα ιδιαίτερα. Αντιθέτως, μάλιστα, χρεια­ζόμαστε... να γνωρίζουμε τα λιγότερα πράγματα, αντί τα περισ­σότερα! ΓΝΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ; ΟΧΙ ! (...)

Έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε μη ορατά πράγματα μέσα από την ανακάλυψη σχέσεων και ομοιοτήτων στα πλη­σιέστερα της εμπειρίας μας και να αναφερόμαστε συνολικά σε μεγάλο αριθμό πραγμάτων χρησιμοποιώντας λίγες γενικές έννοιες. Πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις που έγιναν με τυχαίο τρόπο, θα μπορούσαν να είχαν προκύψει με λογική συνέπεια και εάν είχαμε ξεκινήσει από διαφορετικές παρατηρήσεις. Αυτή η λογική δυνατότητα του ανθρώπου η οποία έχει θεωρηθεί τυχαία και αποτέλεσμα της φαντασίας βρήκε πολλούς "πιστούς" στη φιλοσοφία και θα αποκτήσει πιο μεγάλη σημασία όταν κατανοηθεί η κοσμολογική θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και του Ολο­κληρωμένου Σύμπαντος. Αλλά και οι σύγχρονοι ερευνητές, που παρατηρούν τον κόσμο με τα πιο εξελιγμένα όργανα της πιο προχωρημένης τεχνολογίας, βρήκαν ενθαρρυντική αυτή τη λογική δυνατότητα, την επιβεβαιώνουν με ένα πλήθος παρατηρήσεων και την απαιτούν για να μπορέσουν να προχωρήσουν την έρευνά τους.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ
 

 

 

Το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του "τελειωμένου χρόνου" είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Με άλλα λόγια, όλο το Σύμπαν υπάρχει ταυτοχρόνως! Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες!

 


* Βλέπε ακόμα: ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ , ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ "Σύμπαν στο σύνολο όλου του χρόνου"
 

κοσμολογία, κοσμολογική θεωρία, φιλοσοφία, κβαντική φυσική, αστρονομία, ορισμος του Σύμπαντος, θεωρία της σχετικότητας, κυκλικός χρόνος, σταθερό σύμπαν, μάζα και βαρύτητα, big bang theory, κενός χώρος, φυσικες σταθερές, συχνότητα και ενέργεια, επιστημονικές ανακαλύψεις, μεταφυσική αναζήτηση, Ο Πλάτωνας, κοσμολογικές θεωρίες, φυσικών φαινομένων, άπειρο Σύμπαν

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +