*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 9

 

 

-8-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

- Η μεγάλη αντίθεση προς εξήγηση

 

 

-Αυτή η άποψη για τον κυκλικό χρόνο και το Μέγιστο συνολικό χρόνο δεν περιέχει μία αγεφύρωτη αντίθεση; Πώς γίνεται να αλλάζουν γύρω μας τα πράγματα, ενώ στο σύνολό τους αποτελούν μια σταθεροποιημένη ποιότητα; Γιατί το Σύμπαν να μη συνεχίζει να γίνεται ή να εξελίσσεται χωρίς χρονικό όριο; Πώς και πότε θα αρχίσει να γίνεται ξανά το ίδιο, όπως ήταν στο παρελθόν; Θα καταστραφεί συνολικά και θα αρχίσει μετά να γίνεται όπως ήταν;

Θα ήταν πολύ δύσκολο και ίσως αδύνατο να απαντήσουμε στα παραπάνω ερωτήματα και να παρατηρήσουμε στα πράγματα όλα τα στοιχεία εκείνα, από τα οποία θα συμπεραίναμε επι­στημονικά και με υπολογισμούς την κυκλικότητα στην εξέλιξη του Σύμπαντος. Θα συναντούσαμε τις δυσκολίες των κοσμολογικών θεωριών, που επιχειρούν να μετρήσουν την ηλικία του Σύμπαντος, τη χρονική στιγμή στην οποία βρίσκεται τώρα, το μέγεθος του χώρου και τον τρόπο με τον οποίο το Σύμπαν θα επέστρεφε στην αρχική του φάση. Δεν θα υπήρχαν ούτε τα σημάδια μίας Μεγάλης Έκρηξης και το αδημιούργητο Σύμπαν θα συνέχιζε να γίνεται χωρίς να ξεχωρίζουν διαφορετικές φάσεις στην ύπαρξή του. Ποιό θα ήταν αρχικά το Σύμπαν και πώς θα “επέστρεφε” ακριβώς στην αρχική του φάση, αυτό μάλλον θα έμενε για πάντα ανεξήγητο. Τα στοιχεία θα έδειχναν ένα συνεχώς ή εκρηκτικώς εξελισσόμενο Σύμπαν και δύσκολα θα βρίσκαμε στοιχεία για την κυκλικότητα της εξέλιξής του, εάν αυτή δεν είχε ολοκληρωθεί ανέκαθεν !
 

Όμως, η φιλοσοφική άποψη για ένα σταθερό και ολοκληρωμένο Σύμπαν μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρόνου διασώζεται και το αίνιγμα της δημιουργίας του Σύμπαντος επιλύνεται, όταν γίνει παραδεχτή η ταυτόχρονη παρουσία του Σύμπαντος, διότι μόνο έτσι μπορεί να “συμ­βιβαστεί” και να εξηγηθεί η παρουσία ενός πλήθους φαινομένων και συνεπειών. Ανάμεσα στο πλήθος των συνηθισμένων φαινομένων, το πιο καθοριστικό για την λύση του αινίγματος της δημιουργίας του κόσμου είναι η παρουσία του “κενού” χώρου. Η παραδοχή της ταυτόχρονης παρουσίας όλου του Σύμπαντος θα ήταν μία φιλοσοφική πλάνη, από τα συλλογιστικά παιχνίδια της λογικής, εάν δεν παρατηρούσαμε ορισμένα από τα φαινόμενα, που βρίσκονται στο χώρο των επιστημών. Η άποψη για την ταυτόχρονη παρουσία του Σύμπαντος δεν επιβάλλεται αναγκαία από τους αρχικούς συλλογισμούς που ορίζουν το “Σύμπαν”. Η άποψη αυτή προκύπτει από την ανάπτυξη της θεωρίας του τελειωμένου χρόνου και αντί να βρίσκει αδιέξοδα, αντιφάσεις και να συγκρούεται με την εμπειρία, απροσδόκητα οδηγεί στην εξιχνίαση ενός πλήθους φαινομένων.
 

Πώς γίνεται να υπάρχουν πολλά πράγματα σε διαφορετικές στιγμές, ενώ από την άλλη στον ίδιο Χρόνο; Με άλλα λόγια, πώς γίνεται να υπάρχει ο χρόνος σχετικά, να είναι τελειωμένος για το σύνολο και ατελείωτος για το μέρος; Η διατύπωση της παραπάνω απορίας είναι η εύστοχη μεταμόρφωση του μεγάλου φιλοσοφικού ερωτήματος για τη σχέση της ενότητας με την πολλαπλότητα των πραγμάτων (πώς όλα είναι ένα;). Η σχέση αυτή της ενότητας με την πολλαπλότητα, με όρους της φυσικής θα φανεί σαν σχέση της ύλης (και της κίνησης) με τον κοινό πεπερασμένο χώρο. (Είναι σχέση ανάμεσα στην έμμεση με την άμεση ύπαρξη, όπως θα μπορούσαμε να το πούμε φιλοσοφικά με τις πιο αφηρημένες έννοιες). Δηλαδή, θα δούμε επιστημονικά, πως το σύνολο των ξεχωριστών υλικών πραγμάτων, με όλους τους τρόπους που γίνονται και με όλες τις διαφορές τους συνδέονται πάντοτε με κάτι κοινό, που οριοθετεί την ενέργειά τους και δεν τα αφήνει να “αποκοπούν” τελείως. Η ενότητα και ο συγχρονισμός των πραγμάτων θα μπορούσε να προέρχεται γενικά και απροσδιόριστα από την ύπαρξη μίας “φιλοσοφικής” ουσίας ή από την αόρατη ύπαρξη κάποιας νομοτέλειας, με έναν ακατανόητο και πολύπλοκο τρόπο. Προέρχεται, όμως, από αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν κενό χώρο και ο χώρος είναι αντικείμενο έρευνας στη φυσική.

Για να παρακολουθήσουμε, να καταλάβουμε και για να εξαγάγουμε τις συνέπειες, πρέπει να τολμήσουμε κάτι δυσνόητο και απίστευτο: να σταματήσουμε προσωρινά να σκεπτόμαστε το Σύμπαν σαν σύνολο πολλών εξωτερικά συσχετισμένων πραγμάτων, με κενά, αποστάσεις και σχετικά γνωρίσματα. Η ανάπτυξη της αρχικής υπόθεσης θα είναι δύσκολη ή θα οδηγεί σε άτοπα και αντιφάσεις, αν επιχειρηθεί ξεκινώντας από μια τέτοια "λεπτο­κομμένη" εμπειρική άποψη. Μόνο αν θεωρήσουμε το Σύμπαν ταυτόχρονο προς όλα τα επιμέρους πράγματα -σαν τελειωμένο και σταθερο­ποιημένο στην ίδια συνολική στιγμή, που γίνονται και αλλάζουν τα περιορισμένα (με κενά και ελλείψεις) πράγματα-, μόνο τότε βρίσκουμε την άκρη του νήματος. Το Σύμπαν από το παρελθόν έως το μέλλον (και όχι μόνο αυτό το οποίο είναι προς το παρόν μας) υπάρχει ταυτόχρονα! Όπως θα δούμε, η παραδοξότητα και η αντιφατικότητα με την εμπειρία αυτού του συμπεράσματος δεν είναι πιο εκπληκτική από την αποδοχή της ύπαρξης ενός κοινού και όχι κενού χώρου. Το κυριότερο, δεν οδηγεί σε αδιέξοδο -σε αντίθεση με την ερμηνεία της δημιουργίας ενός σύμπαντος από το μηδέν κάποτε στο μακρινό παρελθόν. Αλλά οποιοσδήποτε γνωρίζει ή έχει σκεφτεί ή έχει διαβάσει φιλοσοφικά βιβλία τουλάχιστον, ότι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με ορισμένες βιολογικές διαδικασίες και με κάπως έμμεσο τρόπο και όχι όπως ακριβώς είναι τα πράγματα μόνα τους, δεν θα βιαστεί να γελάσει ούτε θα μείνει άφωνος από μια τέτοια "τρελή" διαπίστωση...

 

Έγραφα κάπως υπερβολικά: “Η αυτοτέλεια και η αμεσότητα του ταυτόχρονου Σύμπαντος (του Σύμπαντος στο σύνολο του χρόνου)... Συμπλήρωνα την λέξη “αυτοτέλεια” με τη λέξη “αμεσότητα” και “ταυτόχρονο”. Διότι για την αυτοτέλεια του Σύμπαντος έχουν γραφτεί πολλά από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και συνήθως εννοούν την “αυθυπαρξία” του Σύμπαντος. Αλλά εξακολουθούν να θεωρούν το Σύμπαν σαν εξωτερικό (σαν το συνολικό αποτέλεσμα του συνδυασμού των υλικών μερών του) και τα επιμέρους υλικά πράγματα να γίνονται μόνο με εξωτερικό τρόπο και σαν καλά ξεχωρισμένα.

Εδώ βρίσκεται η διαφορά στην άποψη που υποστηρίζω, άποψη που οδηγεί σε λογικές συνέπειες και στην εξήγηση εμπειρικών δεδομένων, αλλά προκαλεί και δυσκολίες στην κατανόηση. Το Σύμπαν στην κοσμο­λογική θεωρία του “τελειωμένου χρόνου” είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Η ανάπτυξη αυτής της φαινομενικά παρά­λογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες!

Το Σύμπαν από το παρελθόν έως το μέλλον υπάρχει όλο ταυτοχρόνως και μόνο στη στιγμή των περιορισμένων υλικών πραγμάτων ακόμα γίνεται! Αυτό είναι το πιο απίστευτο, το πιο συγκλονιστικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαστε όταν ξεκινήσουμε από τον ορισμό ενός Σύμπαντος σταθερού μέσα στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου. Ο αρχικός ορισμός ενός Σύμπαντος σταθερού μέσα στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου και η αρχική ανάλυση των εννοιών θα οδηγούσαν το συλλογισμό σε μία πρωτότυπη και αληθοφανής φιλοσοφική θεωρία. Θα οδηγούμασταν συμπτωματικά ή χωρίς συνέπεια σε μερικές ίδιες παρατηρήσεις που αποτελούν ανακαλύψεις στο χώρο της φυσικής. Όμως με την ανάπτυξη αυτής της θεωρίας και με την εμπλοκή της στα ζητήματα της σύγχρονης φυσικής επιτυγχάνουμε να δώσουμε απαντήσεις, να συμπεράνουμε και να εξηγήσουμε φαινόμενα, που δεν το περιμέναμε. Σε αυτές τις απαντήσεις που ενδιαφέρουν πιο άμεσα το χώρο της φυσικής θα προχωρήσουμε στη συνέχεια, παρουσιάζοντας παράλληλα τους φιλοσοφικούς συλλογισμούς που εκφράζουν με άλλη ορολογία τις ίδιες απόψεις. Το πιο εκπληκτικό συμπέρασμα, το οποίο λείπει από το παζλ της σύγχρονης φυσικής και της κοσμολογίας, θα είναι η ανακάλυψη της σχέσης της βαρύτητας και του χώρου με τη δομή της ύλης, με τον ηλεκτρομαγνητισμό και με τη λεγόμενη πυρηνική δύναμη. Το μεγάλο κόλλημα των τελευταίων δεκαετιών, που έχει προκαλέσει τη φιλοδοξία αλλά και την απόγνωση κορυφαίων φυσικών, στην προσπάθειά τους να ενοποιήσουν τις φυσικές δυνάμεις έχει ξε­περαστεί με την ερμηνεία που προκύπτει στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, αφού τα ξεχωριστά φαινόμενα της επι­στημονικής έρευνας περιγράφονται με το κοινό λεξιλόγιο, το οποίο μόνο του αποκαλύπτει τις στενές σχέσεις που έχουν μεταξύ τους.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

 

-Εάν, λοιπόν, το Σύμπαν υπάρχει ταυτόχρονα, τότε πώς γίνεται να διαπιστώνουμε στην εμπειρία μας το αντίθετο;

 


*

 

Δύσκολα θα βρίσκαμε στοιχεία για την κυκλικότητα της εξέλιξής του, εάν αυτή δεν είχε ολοκληρωθεί ανέκαθεν !

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +