*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 10

 

 

-9-

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

Πώς γίνεται να διαπιστώνουμε στην εμπειρία μας το αντίθετο;

 

 

-Εάν, λοιπόν, το Σύμπαν υπάρχει ταυτόχρονα, τότε πώς γίνεται να διαπιστώνουμε στην εμπειρία μας το αντίθετο; Για να απαντήσουμε σε αυτήν την απορία, θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε γενικά την ύπαρξη της θεωρίας της ειδικής σχετικότητας και έτσι να αποφύγουμε να δώσουμε περισσότερες εξηγήσεις1. Έλα όμως, που εμείς συμπεραίνουμε τη σχετικότητα του χρόνου (από ανάποδο συλλογισμό, με την αποδοχή της βασικής υπόθεσής μας για το "ταυτόχρονο Σύμπαν") και αντί να τη χρησιμοποιήσουμε, εμείς προτρεπόμαστε να την εξηγήσουμε και να τη διαφωτίσουμε! Είναι πιο αδιανόητο να ονομάζουμε «Σύμπαν» το σύνολο των πραγμάτων ως ένα όριο του χρόνου ή του χώρου και πέρα από εκείνο το όριο να το θεωρούμε εκτός Σύμπαντος, να το αποκαλούμε με άλλο όνομα και να το θεωρούμε έξω από το πεδίο της γνώσης.

Με τους πιο γενικούς όρους, μπορούμε να πούμε θεωρητικά: Είμαστε μέρη ενός κοινού συνόλου διασυνδεμένα με άλλα και όχι στην ίδια στιγμή με όλα τα υπόλοιπα. Για να υπάρχει το μέρος σαν ξεχωριστό (εξωτερικό και περιορισμένο) ανάμεσα στα άλλα, πρέπει να μην είναι και να μην αλλη­λεπιδράει με όλους τους δυνατούς τρόπους ταυτοχρόνως. Τα πράγματα υπάρχουν σαν ελλιπή και ξεχωριστά, γιατί δεν διασυνδέονται με όλους τους δυνατούς τρόπους. Σε αντίθεση με το αυτοτελές Σύμπαν (το Κοινό Σύνολό τους), το οποίο υπάρχει ά-μεσα και εκ των προτέρων εκείνων. Δεν αμφισβητούμε την ροή του χρόνου και την ύπαρξη της μεταβολής στα πράγματα. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής άποψης για ένα ταυτόχρονο Σύμπαν (στο σύνολο του χρόνου) οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες, έχω ισχυριστεί με κάποια έκπληξη. Ακόμα, κάθε πράγμα και κάθε τι που υπάρχει "υποτάσσεται" σε συνέπειες και περιορισμούς, που προκύπτουν από την παραδοχή και μόνο ότι είναι μέρος ενός κοινού Συνόλου. Μία από τις πρώτες, λογικές και καθοριστικές συνέπειες που προκύπτουν από το υπερβολικό ορισμό του ταυτόχρονου Σύμ­παντος είναι η αναγκαστική σύνδεση της έννοιας του μέρους με την αλλαγή και το χρόνο. Η άποψη για ένα Σύμπαν ολοκληρωμένο 100% και ταυτόχρονο επιβάλλει το χρόνο και τη μεταβολή για κάθε μέρος (ώστε να μπορεί το σύνολο να αποτελείται από μέρη). Κάθε πράγμα του Σύμπαντος δεν είναι το σύνολο από όλους τους χρόνους και εξ' ορισμού είναι πάντοτε σε ένα μέρος του χρόνου... μπορούμε να συμπεράνουμε με συνέπεια. Θα μπορούσα να σας αναλύσω τα νοήματα σε πολλές σελίδες για να δείξω τη συνέπεια των συλλογισμών που μπορούν να γίνουν με τέτοια ορθολογική βάση. Θα θεωρηθεί φιλοσοφία της παλαιάς εποχής και πιθανό να χαθεί ο σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας που είναι η κατανόηση με όρους της επιστήμης. Αυτό που απαιτείται τώρα να κάνουμε είναι να εξηγήσουμε αμέσως πώς γίνεται το Σύμπαν να μην παρουσιάζεται όλο σαν ταυτόχρονο και εμείς να υπάρχουμε σε ένα κόσμο όπου “τα πάντα ρει.

 

Μη δυνάμενος να αντισταθώ σε φιλοσοφικές σκέψεις και με την καχυποψία που χαρακτηρίζει κάθε δημιουργικά σκεπτόμενο άνθρωπο δεν μπορώ να μην παρατηρήσω, ότι η αναγκαστική και ουσιαστική σχέση που έχουν όλα τα επιμέρους πράγματα με την αλλαγή δεν είναι τυχαία. Δηλαδή, ακόμα και αν ξεκινήσουμε παρατηρώντας πρώτα στην εμπειρία ότι τα πάντα μεταβάλλονται, αυτό θα έπρεπε να κινεί κάποιες υποψίες και να μας προβληματίζει τι επιτυγχάνεται με τόση “ρευστότητα” και αστάθεια. Τι επιτυγχάνεται ή πώς επιτυγχάνονται φαινόμενα με σταθερότητα, περιοδικότητα, με συνέχεια και με σταθερές ιδιότητες. Πρέπει να ομολογήσω, ότι τέτοια απορία δεν θυμάμαι να πέρασε ούτε από το δικό μου μυαλό παρατηρώντας τη γενική μεταβολή των πάντων, αφού πολύ γρήγορα και απρόσμενα συνέλαβα τη σκέψη για το σταθεροποιημένο Σύμπαν και έκανα τις πρώτες σκέψεις για τη σχέση αυτής της σταθερότητας με τη νομοτέλεια στη χαοτική κίνηση της ύλης. Εκ των υστέρων, όμως, που κατέχω την απάντηση, κατανοώ ότι η “ακινησία” και η σταθερότητα ενός τόσο μεγάλου και όχι τυχαίου Σύμπαντος δεν είναι μία εύκολη υπόθεση για να μπορούσε να επιτευχθεί με λίγες κινήσεις από μερικά πράγματα... και μάλιστα με την παρουσία της ζωής. Η θεωρία του τελειωμένου χρόνου ξεπερνάει τα όρια της φυσικής και αποκτάει πολύπλευρο ενδιαφέρον και αυτό θέλω να εκφράσω με το παραπάνω υπονοούμενο, το οποίο προσωρινά πρέπει να προ­σπεράσουμε.

 

Αναρωτηθήκανε στο χώρο της σύγχρονης κοσμολογίας, πόσο ολοκληρωμένη μπορεί να είναι μία φυσική ερμηνεία του Σύμπαντος, όπως αυτή που ονειρεύονται, όταν δεν προσφέρει την ελάχιστη γνώση για να εξηγηθεί η παρουσία της ζωής μέσα στο Σύμπαν; Οι κοσμολογικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί με μαθηματικά και θεωρούνται οι επικρατέστερες δεν ανοίγουν κανένα δρόμο προς αυτή τη κατεύθυνση της φύσης και αυτό έπρεπε να τους προβληματίσει περισσότερο σαν φυσικούς, αντί να αφήνουν το πρόβλημα άλυτο ή προς απάντηση από τη θεολογία.

Για να εξηγηθεί πώς γίνεται το Σύμπαν να μην παρουσιάζεται όλο σαν ταυτόχρονο και εμείς να υπάρχουμε σε ένα κόσμο όπου “τα πάντα ρει”, χωρίς να μπερδευτούμε με φιλο­σοφικούς και αφηρημένους όρους χρειάζεται να αποκαλυφθεί η ουσιαστική σχέση που υπάρχει πάντοτε στη δομή της ύλης με τον κοινό χώρο και με όλο το Σύμπαν. Οι προηγούμενοι “φιλοσοφικοί” συλλογισμοί γίνονται πιο συγκεκριμένοι με την αποκάλυψη αυτής της σχέσης. Η σχέση που έχουν πάντοτε όλα τα επιμέρους πράγματα μεταξύ τους, παρά τις διαφορές τους, απο­καλύπτεται συγκεκριμένα από τη σχέση ανάμεσα στους υλικούς φορείς (που σαν ελάχιστοι τρόποι δράσης “δημιουργούν” το χρόνο και τα λεγόμενα πράγματα) και στην ταυτόχρονη ενέργεια του αδημιούργητου Σύμπαντος, η οποία σχετικά υπάρχει σαν πεπερασμένος χώρος για τις εξελίξεις στο χρόνο μέσω της ύλης. Η ταυτόχρονη παρουσία του ολο­κληρωμένου Σύμπαντος ή η σταθερότητά του στο σύνολο ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος επιβάλλει εκ των προτέρων όρια στη σύνδεση που έχουν αναγκαστικά μεταξύ τους όλα τα επιμέρους υλικά πράγματα και η σύνδεση αυτή δεν μπορεί να μεταβάλλεται με απεριόριστο τρόπο. Τα όρια στη "σύνδεση" που έχουν αναγκαστικά μεταξύ τους όλα τα επιμέρους υλικά πράγματα έτσι ώστε να μην υπάρχουν όλα μαζί ταυτόχρονα αλλά και να μη γίνονται τελείως άναρχα (και αρύθμιστα), τα όρια αυτά (μήκους, χρόνου, ταχύτητας, ενέργειας) εξηγούνται όταν καταλάβουμε πως τα πράγματα συνδέονται διαρκώς με ένα κοινό χώρο, που επιβάλλεται να είναι πεπερασμένος και να ανταλλάσσουν ενέργεια μαζί του.

Θα ήταν μάλλον αδύνατο να κατανοηθεί με ποιο τρόπο το Σύμπαν σαν σταθερό σύνολο επιβάλλει όρια στον τρόπο και στο χρόνο που δημιουργούνται και συνδέονται ένας τεράστιος αριθμός υλικών πραγμάτων. Θα φθάναμε σε σκέψεις που έχουν γίνει ανά τους αιώνες από τους γνωστούς φιλόσοφους, όπως λ.χ. στη σκέψη του Λάιμπνιτς για την προ­διαγε­γραμμένη αρμονία των Μονάδων. Είναι κάπως απίστευτο και σκοτεινό να σκεφτούμε ότι η τεράστια αυτή ποσότητα των υλικών στοιχείων στο βάθος του χώρου και στην ατελείωτη πορεία του χρόνου “συγχρονίζεται” και αυτο­ρυθμίζεται με μόνη εξήγηση ότι αυτό επιβάλλεται από τη σταθερότητα του συνόλου τους ή από ένα Θεό. Η εξήγησή μας θα σταματούσε σε αφηρημένους νόμους και στη διαπίστωση γενικών σχέσεων, χωρίς να μπορούμε να βρούμε πιο άμεσα την παρουσία αυτών των αόρατων νόμων στα πράγματα που βρίσκονται γύρω μας. Για να  καταλάβουμε πώς τελικά το πλήθος των πραγμάτων υπάρχει και ενεργεί με τον τρόπο που “βολεύει” ένα τέτοιο σταθερό Σύμπαν, το οποίο θα λειτουργούσε σαν μηχανή, ίσως θα έπρεπε να γνωρίσουμε πλήρως όλα τα “τμήματά” του. Όμως, τα πράγματα είναι πιο κατανοητά απ' όσο είχαμε καταλάβει (και ακόμα πιο απλά για εμάς τους φιλόσοφους, που έχουμε την τάση να γενικεύουμε πολύ εύκολα και να πιστεύουμε ότι φτάσαμε πολύ κοντά στη σωστή ερμηνεία του κόσμου). Υπάρχει ένα φαινόμενο που συνδέεται αναπόσπαστα με την παρουσία κάθε υλικού πράγματος και εξ' αιτίας της εμπειρίας δεν το είχαμε διανοηθεί σαν ενεργητικό. Η εξήγηση για την παρουσία του χώρου, όπως προκύπτει από τη θεωρία για ένα Ολοκληρωμένο και κοινού Χρόνου Σύμπαντος (σαν πεπερασμένη ποσότητα δυναμικής ενέργειας), φέρνει δια παντός τα πάνω κάτω στη Επιστήμη, στη φιλοσοφία και στην αντίληψη του ανθρώπου για τον κόσμο.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

 

1 Στη θεωρία της ειδικής σχετικότητας δεν μπορεί να οριστεί τι είναι ταυτόχρονο για όλους. Διαφορετικοί παρατηρητές μπορεί να διαφωνούν για το αν ένα γεγονός συνέβη πριν από ένα άλλο ή αν συνέπεσε χρονικά με αυτό.

 


*

 

Από τις πρώτες φιλοσοφικές σκέψεις... ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΕΔΩ

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +