*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

 

1

1986 - 1998   |   2000 - 2008   |   2008 - 2012

 

 

''Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου ή του Ταυτόχρονου Σύμπαντος και της Σχετικότητας της Ενέργειας''

* Ο ΤΙΤΛΟΣ *

 

Η 1η δημοσίευση στη Γη

 

Πρόκειται για μία από τις νεότερες κοσμολογικές ερμηνείες διατυπωμένη στη βάση της γενικής ιδέας, ότι το Σύμπαν στο σύνολο όλων των χρόνων -από το παρελθόν μας μέχρι το μέλλον μας- είναι πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος (περίοδος Τσύμπαν) και τίποτα δεν αλλάζει. Από την πρώτη ανάλυση, η ιδέα ενός ολοκληρωμένου Σύμπαντος πάντοτε το ίδιο ανά μία μέγιστη χρονική περίοδο εισαγάγει ένα καθοριστικό γνώρισμα, το οποίο δεν συνυπολόγιζαν επί πολλούς αιώνες στην εξέλιξη της φυσικής επιστήμης ή είχαν αποδεχτεί τυφλά το τελείως αντίθετο, αφήνοντας άθικτο το επιστημονικό δόγμα της ανυπαρξίας ορίων στη φύση και υποβαθμίζοντας την τεράστια εμπειρία από παρατηρήσεις περιοδικών φαινομένων και παρά τη γνώση των παγκόσμιων φυσικών σταθερών: Το γνώρισμα του ορίου και του περιορισμού στο μήκος, στο χρόνο και στον αριθμό των πραγμάτων. Η εισαγωγή αυτού του ορίου, έστω και με αυθαίρετο τρόπο, επιβάλλει συνέπειες και διορθώσεις σε βασικές σχέσεις της φυσικής, οι οποίες είχαν πάρει σαν δεδομένο, ότι το μήκος, ο χρόνος και η ενέργεια και άλλα εξαρτημένα μεγέθη μπορούν να αποκτούν άπειρη τιμή. Ιδιαίτερα, εισαγάγει την έννοια του κυκλικού χρόνου και των ορίων μίας μέγιστης και μίας ελάχιστης περιόδου Tmax-Tmin σαν βασική αρχή για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων.

Ακόμα, η γενική ιδέα της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου, εισαγάγει σχέση αναγκαίας σύνδεσης και συνύπαρξης του μέγιστου ορίου με ένα ελάχιστο όριο και αυτή η αφηρημένη αρχή περιέχει σαν σπέρμα τη σχέση, που αναζητείται στη σύγχρονη φυσική με άλλους όρους, μεταξύ της θεωρίας της γενικής σχετικότητας και της κβαντικής φυσικής. Στο χώρο της φυσικής, τα όρια αυτά προσδιορίζονται τουλάχιστον στην ποσότητα της μάζας, της ενέργειας, του μήκους, του χρόνου, του ρυθμού, στη βαρυτική δύναμη και χωρίς επίγνωση συνοψίζονται από λίγες παγκόσμιες σταθερές.

Αν και η αρχική ιδέα θυμίζει αρχαίες φιλο­σοφικές θεωρίες και η ανάπτυξη της θεωρίας αυτής δεν ξεκίνησε με δεδομένα από τις ανακαλύψεις της σύγχρονης Φυσικής και της Αστροφυσικής, κατα­φέρνουμε με λογικές παρα­τηρήσεις να συμπε­ράνουμε και να ερμηνεύσουμε σημαντικές ανακα­λύψεις αυτών των επιστημών με ενοποιημένο τρόπο

 

Σύμφωνα, λοιπόν, με τη Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, ο χρόνος για το Σύμπαν είναι "τελειωμένος" μέσα σε ορισμένα μέγιστα όρια, ενός μέγιστου Συνολικού Χρόνου, ενώ σε σχέση με τα μικρότερα χρονικά όρια ύπαρξης των επιμέρους πραγμάτων, το Σύμπαν συνεχίζει ακόμα να γίνεται και να εξελίσσεται! Το παρελθόν και το μέλλον -που γνωρίζουμε μόνο εμείς τα μέρη- αποτελούν το ευρύτερο «τώρα» του 100% Σύμπαντος και έτσι εξηγείται η σχετικότητα του χρόνου μ’ έναν εκπλη­κτικό ορθολογικό τρόπο. Η ύλη είναι οι αρχικοί τρόποι (φορείς) με τους οποίους το Σύμπαν αρχίζει να γίνεται σαν εξωτερικό (και εμμέσως) στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα, ενώ εκείνο είναι σχετικά απών με την παρουσία του κενού, αλλά πεπερασμένου χώρου.

 

Το ολοκληρωμένο Σύμπαν δεν έχει την αρχή της ύπαρξης και της ποιότητάς του σε μερικές ξε­χωριστές ουσίες και δεν είναι αποτέλεσμα μιας σύνθεσης που προηγήθηκε. Η Συμπαντική Στιγμή δεν μπορεί να διαιρεθεί σε απειράριθμες μικρότερες -όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί τελείως αφη­ρημένα ένας μαθηματικός. Δεν αποτελείται από απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος. Συνεπώς, υπάρχει ένα ελάχιστο όριο χρόνου, το οποίο αποτελεί τον ελάχιστο χρόνο αλλη­λεπίδρασης και τη σχετική αρχή του χρόνου για την ύπαρξη των περιορισμένων υλικών πραγμάτων.

 

Το όριο στη διαιρετότητα του χρόνου (tmin) είναι το πρώτο καταπληκτικό συμπέρασμα που προκύπτει όταν θεωρήσουμε το Σύμπαν σαν σταθερό (και ταυτόχρονο) μέσα στα σταθερά όρια ενός συνολικού χρόνου. Μία από τις πιο εκπλη­κτικές συνέπειες αυτής παρατήρησης για τη διαιρετότητα του χρόνου είναι η ταύτιση της ύλης με τις ελάχιστες χρονικές περιόδους. Στον ελάχιστο χρόνο αλληλεπίδρασης και στην ελάχιστη μεταβολή, αντιστοιχούν τα «ελάχιστα» πράγματα, οι ελάχιστες ποσότητες ενέργειας. Όταν οι μεταβολές δια­τηρούνται σαν αμείωτες ταλαντώσεις της ενέρ­γειας με την πιο υψηλή συχνότητα και σαν στάσιμα κύματα, τότε αυτή την πολύ γρήγορη και περιοδική αυξομείωση της ενέργειας εμείς την ονομάζουμε “ύλη”. Πρόκειται για στοιχειώδεις ποσότητες ενέρ­γειας που διατηρούνται από την περιοδική μεταβολή και ανταλλαγή της ενέργειας που μεταβιβάζει κυματικά ο "κενός" χώρος.

 

Στη θεωρία του Tελειωμένου Xρόνου, όπου συμ­περαίνουμε ορθολογικά την ύπαρξη ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και αντί­στοιχα μίας ελάχιστης και μίας μέγιστης από­στασης, από αυτό το συλλογισμό προκύπτουν όρια για όλα τα φαινόμενα μεταξύ των οποίων και το όριο για την αύξηση στην ταχύτητα Vmax, η οποία είναι ένας συνδυασμός μήκους και χρόνου, που παρουσιάζεται με την κίνηση. Το όριο στην ανώτερη ταχύτητα της κίνησης Vmax το απο­δέχτηκαν στο χώρο της φυσικής σαν αξίωμα, χωρίς καμία εξήγηση. Από το όριο στη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης προκύπτει η καμπυ­λότητα του χώρου και ο εξαναγκασμός σε κυκλική κίνηση (με την αύξηση της απόστασης και της ταχύτητας).

 

 

2

Στη βάση αυτής της ιδέας ενός μέγιστου Tmax και κατά συνέπεια ενός ελάχιστου χρόνου Tmin, ερμηνεύεται η ύπαρξη πολλών νόμων που διέπουν το πλήθος των διαφορετικών φαινομένων. Όπως είναι ο ελάχιστος χρόνος tmin, το ελάχιστο μήκος λmin, η ελάχιστη ενέργεια μεταβίβασης Emin=h1Hz, η ανώτερη ταχύτητα Vmax, η ελάχιστη και η μέγιστη δύναμη F, ο ελάχιστος (amin) και ο μέγιστος ρυθμός (amax) μεταβολής της ταχύτητας, το όριο στην αύξηση της αδράνειας, το όριο στο μέγιστο μήκος και η καμπυλότητα, η δυναμική σχέση του πε­περασμένου χώρου με την ύλη, τη βαρύτητα και με την ακτινοβολία, η ισοτροπία του χώρου, η σταθερότητα στη δομή της ύλης, η παρουσία στάσιμων καταστάσεων στη δυναμική δομή της ύλης, οι παγκόσμιες φυσικές σταθερές, η μέγιστη ποσότητα ενέργειας που μπορεί να μεταβιβαστεί κυματικά (Εmax = h fmax = Fmax λmin)  και πλήθος ιδιαίτερων περιπτώσεων.

Σύμφωνα με τη Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, ο χώρος είναι πεπερασμένος και αναλογεί στην ενέργεια του Σύμπαντος που δεν έχει υλοποιηθεί. Το Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου δεν είναι απών και υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και σαν κοινός φορέας μεταβίβασης της ενέργειας για όσα μπορούν να συμβούν με τους φορείς της υλικής αλλη­λεπίδρασης (σε πιο μεγάλα χρονικά διαστή­ματα).

 Αυτό που υπάρχει ταυτόχρονα, άμεσα και σε μηδενικό χρόνο, δηλαδή σαν κενός χώρος (προς την παρουσία της ύλης), μεταβιβάζει ενέργεια ισότροπα και κυματικά. Στα σημεία που συσσωρεύεται ή ελαττώνεται η ενέργεια  εμφανίζεται η ύλη (σαν διακοπή του ταυτόχρονου μέσου και σαν απόσταση στο χώρο (Μ=h/cλ), πάντα μαζί με τα ηλεκτρ/κά πεδία που ανιχνεύουμε σαν θερμότητα. Η αρχή της υλικής ύπαρξης γίνεται μέσα στις συνθήκες που προκαλούν ταλάντωση, στάσιμα κύματα και κυματικά φαινόμενα -τα οποία είναι καλά γνωστά από την κλασική φυσική- με τις πιο υψηλές συχνότητες (μεταξύ 3 x1020 Hz - 0,4524 x1042 Hz) με μέγιστο όριο fmax = Vmaxmin όπου λmin h. Η συνολική ενέργεια μέσα στα όρια του μέγιστου χρόνου (διαστάσεις ισχύος P) που είναι το Σύμπαν παραμένει επίσης σταθερή. 

 

Η συνολική ενέργεια είναι ο χώρος και αντισταθμίζει με τον πιο γρήγορο τρόπο τις ελλείψεις της, που είναι ο υλικός κόσμος. Αλλά η κυματική "ροή" προς αντιστάθμιση δημιουργεί ξανά το ίδιο γρήγορα ελλείψεις και συντηρεί τους υλικούς φορείς που αναμε­ταβιβάζουν μεταξύ τους ποσά ενέργειας. (Ισορροπία της ανισορροπίας). Τα σωμα­τίδια αποτελούν ποσά ενέργειας που ανταλ­λάσ­σονται και μεταβιβάζονται κυματικά στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα αλλη­λεπίδρασης. Η “Μεγάλη Έκρηξη” συντελείται διαρκώς και το υλικό Σύμπαν διαρκώς δημιουργείται παντού στο χώρο, από τις πιο μικρές διαστάσεις του (≈λmin), με τις μικρο­σκοπικές "εκρήξεις" του. Το Σύμπαν όχι μόνο δεν δημιουργήθηκε ποτέ, αλλά αντιθέτως ήταν πάντα ολοκληρωμένο και ο κόσμος που πάντοτε λείπει χρησιμεύει άμεσα για να υπάρχει το φως, η θερμότητα, τα ραδιοκύματα και εξ αρχής η δομή της ύλης, με την οποία εμείς εμφανιζόμαστε σαν ξεχωριστοί μέσα στο χώρο και στο χρόνο! Ο κενός χώρος είναι το Σύμπαν που αναζητούν πριν από τη στιγμή του Big Bang!

 

Μία από τις πρώτες συνέπειες της θεωρίας είναι, ότι δεν υπάρχει απεριόριστη ευθεία απομάκρυνσης μέσα στο χώρο (ούτε για το φως), κάτι το οποίο θα σήμαινε απεριόριστο Σύμπαν στο χώρο, απε­ριόριστος χρόνος αλληλεπίδρασης και σε τελική ανάλυση, απεριόριστη ποσότητα ενέργειας, απου­σία μέτρου στη μεταβολή του μήκους και άπειροι τρόποι στη διακύμανση της ενέργειας του χώρου. Η απόσταση στο χώρο είναι και διεύθυνση, δηλαδή μία “ομόκεντρη” πολλαπλή απόσταση, με άλλα λόγια ακτίνα, (δηλαδή σφαιρικός χώρος με δυνα­τότητα απο­μάκρυνσης και προσέγγισης συγ­χρόνως) και αυτό δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο και άσχετο από τη δομή της ύλης. Η ταυτόχρονη παρουσία του Σύμπαντος προς τα επιμέρους πράγματα, το όριο μιας μέγιστης απόστασης απο­μάκρυνσης (που είναι και χρονικό όριο και η ελάχιστη καμπυλότητα του χώρου) φαίνεται εξω­τερικά σαν τη δύναμη εκείνη που οι φυσικοί αποκαλούν με άλλους όρους "βαρύτητα". Οι παλαιότεροι φιλόσοφοι την αποκαλούσαν "ενότητα" του κόσμου. Η ίδια δύναμη από την ταυτόχρονη σύνδεση της μικρο­σκοπικής δομής της ύλης με την ενέργεια του χώρου (από την ελάχιστη ακτίνα ≈λmin) εμφανίζεται “ανάποδα” σαν πυρηνική.

Ο χώρος είναι με όριο ελάχιστου και συγχρόνως μέγιστου μήκους και η ύλη υπάρχει σαν πολύ γρήγορη ταλάντωση της ενέργειάς του, η οποία φαίνεται απούσα με τη μορφή του κενού χώρου, επειδή αυτή η ενέργεια βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας. Ο χώρος είναι η αρχή και το τέλος στη δομή της ύλης και εκδηλώνονται φαινόμενα από την ελάττωση της πιο υψηλής ταχύτητας και συχνότητας, σε αντίθεση με όσα παρατηρούμε στο συνηθισμένο υλικό κόσμο, όπου η μεταβολή προκαλεί την κίνηση στα ακίνητα σώματα, μεταβολή στις χαμηλές ταχύτητες και σε αργές χρονικές εξελίξεις. Καμία θεωρία που περιγράφει τη δημιουργία των πραγμάτων από πρωταρχικά υλικά στοιχεία ή από μικροσκοπικά σωματίδια δεν μπορεί να δώσει σοβαρή, λογική και εμπειρικά θεμελιωμένη ερμηνεία για την παρουσία των ίδιων δυνάμεων και ορίων παντού στο Σύμπαν.

 

Όπως είναι γνωστό, η βαρύτητα επηρεάζει όλα τα υλικά σώματα με την ίδια δύναμη, ανεξαρτήτως της χημικής της σύστασης. Φυσικά αυτό δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στον τρόπο που η ύλη ξεκινάει να υπάρχει από την ενέργεια του ίδιου πεπε­ρασμένου χώρου. Η ισοτροπική μεταβίβαση της ενέργειας του χώρου που συγκεντρώνεται κυματικά -σε αντίθεση με την αποκεντρωτική συμπεριφορά του φωτός- επενεργεί σαν βαρύτητα. Στην πραγμα­τικότητα πρόκειται για την ενέργεια του χώρου που αναλώνεται και αποσπάται για τη διατήρηση της δομής της ύλης.

Όλες οι διαφορές των υλικών πραγμάτων και οι φυσικές ιδιότητες της ύλης προέρχονται από το χρονικό διάστημα στο οποίο γίνεται η μεταβολή, η

 

 

 

ροή, η ταλάντωση και η ανταλλαγή ενέργειας και από την ποσότητα της ενέργειας που συσ­σωρεύ­εται ή απο­κεντρώνεται στις μικρο­σκοπι­κές διαστά­σεις.

Οι ενεργειακές μεταβολές του χώρου προκα­λούν επίσης τις κυμάνσεις με χαμηλότερη συχνό­τητα (κάτω από 1020 Hz) τις οποίες ονομά­ζουμε ηλε­κτρο­μαγνη­τικές και φθάνουν στο μέγιστο μήκος κύματος, τμήμα του οποίου προ­καλεί τις χα­μηλό­συχνες δονήσεις των σωματιδίων, που οι ζων­τανοί ορ­γανισμοί ανιχνεύουν σαν ήχο και σαν δόνηση. 

 

Σύμφωνα με τη Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, δεν είναι τα ξεχωριστά υλικά πράγματα που κα­θορίζουν αποκλειστικά τη μορφή του συνολικού χώρου, τη μέγιστη απόσταση που εκτείνονται και σε τελική ανάλυση, τους νόμους του Σύμπαντος. Αντι­θέτως, το ολο­κληρωμένο Σύμπαν στο Σύνολο του χρόνου, υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και σαν περιορισμένη ποσότητα ενέργειας και έχει προδιαγράψει τα όρια στις αλλη­λεπι­δράσεις των υλικών φορέων (όρια μήκους λmin - λmax, χρόνου Tmin - Tmax και ποσότητας στη μετα­βίβαση ενέργειας h1Hz - h fmax). Για να είναι πάντοτε το ίδιο και σταθερό, το Σύμπαν δεν έχει άπειρα χρονικά περιθώρια και οι ενεργειακές μετα­βολές δεν γίνον­ται ασυγχρόνιστα... Εξ αυτού και η πιθα­νο­κρα­τική συμπεριφορά των σταθερών πραγ­μάτων. Οι απαντήσεις στις απορίες για τη δια­τήρηση και τη δημιουργία της ύλης δεν μπορούν να δοθούν χωρίς να κατανοήσουμε, πως ο χώρος σαν ενέργεια συμ­μετέχει σε αυτή τη διαδικασία.

 

3

 

Είναι εκπληκτικό, ότι το μοντέλο ενός σταθερού Σύμπαντος στο σύνολο ενός Μέγιστου Συνολικού Χρόνου εξηγεί και διαφωτίζει τι πρέπει να κατα­λαβαίνουμε με τη διάσημη "θεωρία της σχετικότητας του χρόνου" και γιατί υπάρχει μία ανώτερη οριακή ταχύτητα στην κίνηση και στη μετάδοση της δύναμης. Ο χρόνος αναγκαστικά πρέπει να είναι σχετικός διότι υπάρχει σημαντικός λόγος και ο λόγος αυτός είναι ότι το Σύμπαν στο Σύνολο του Χρόνου και με τη συνολική ενέργειά του πρέπει να είναι πάντοτε το ίδιο και σταθερό! Ο σχετικός χρόνος δεν αποκλείει να υπάρχει ένας κοινός και αυτό που υπο­δηλώνει είναι η σχετικότητα της ενέργειας και της μεταβολής. Η μεταβολή στην ενέργεια γίνεται με τον τρόπο που κάθε ελάττωσή της να αντι­σταθμίζεται με την άντληση ενέργειας από κάπου αλλού (και αυτό απαιτεί ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα). Αυτός είναι ο λόγος για την (ασυνεχή) μετα­βίβαση της ενέργειας με το όριο μίας ελάχιστης ποσότητας και του εσαναγκασμού της (από τον ισότροπο χώρο) σε κυκλικούς και περιοδικούς τρόπους μεταβίβασης.

 

Εάν το Σύμπαν δεν ήταν σταθεροποιημένο μέσα στα όρια μίας μέγιστης περιόδου, ώστε όλη η ενέργεια να αποτελεί μία σταθερή ποσότητα, τότε η μεταβολή της ενέργειας στα μικρότερα χρονικά δια­στήματα θα γινόταν απεριόριστα (σε οποια­δήποτε ποσότητα, ανεξαρτήτως από τη μονάδα του χρόνου) και η ενέργεια θα ήταν πάντα ελλιπής. Η δια­τήρηση της ενέργειας θα ήταν ένα τυχαίο φαινόμενο. Δεν θα υπήρχε η ελάχιστη ποσότητα του χρόνου tmin = λmin / Vmax ούτε μια μέγιστη συχνότητα fmax.

 

Η ενέργεια δεν μπορεί να μεταβιβάζεται απεριόριστα και “ανεξάρτητα” από τη συ­νολική ενέργεια του Σύμπαντος, όπως θα γινόταν εάν δεν ίσχυε η αρχή της διατήρησης της ενέργειας. Για να μην είναι ταυτόχρονη η παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος σε σχέση με εμάς πρέπει η συνολική ενέργεια να είναι ελαττωμένη με τρόπο σχετικό και “χρονοβόρο”. Η ασυνέχεια και η “αυτο­συγκράτηση” στη ροή της ενέργειας επι­βάλλεται από την αρχή της διατήρησης της ενέργειας και αυτήν εξυπηρετεί. Η αρχή της δια­τήρησης της ενέργειας, πάλι, είναι μία ανεξήγητη έκφραση για το νόμο της σταθερότητας του Σύμπαντος και της ταυτόχρονης παρουσίας του. Χωρίς το νόμο αυτό, η ελάττωση και η μεταβίβαση της ενέργειας στον υλικό κόσμο θα ήταν ασυγ­χρόνιστη, όπως και απεριόριστη. Με την αφη­ρημένη αρχή διατηρήσεως της ενέργειας απο­κρύπτουμε τη σχέση της διατήρησης της ενέργειας με το πέρασμα του χρόνου και την αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στην έννοια της διατήρησης με τον ατελείωτο χρόνο και τη μεταβολή.

 

Τελικά είναι πιο εύκολο και πιο λογικό να προσπαθούμε να περιγράψουμε με ποιον τρόπο διατηρείται και ανανεώνεται η ύλη στη βάση ενός Ταυτόχρονου Σύμπαντος, το οποίο ανέκαθεν Υ­πήρχε ολο­κληρωμένο. Είναι αδιέξοδο να ανα­τρέχουμε σε κάτι που υπήρχε πριν από το Σύμπαν και σε άλλες φαντασιώσεις και στον παραλογισμό της δημιουργίας από το απόλυτο μηδέν, μόνο και μόνο επειδή έτσι βολεύει ορισμένες αποσπα­σμα­τικές παρατηρήσεις!

Η Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου οδηγεί πέρα από το χώρο της φυσικής και σύντομα θα βρει την πλήρη μαθηματική έκφρασή της. Σημαντικό πλε­ονέκτημά της έναντι άλλων κοσμολογικών θεωριών είναι ότι η ερμηνεία της δεν εξαρτάται από την ακρί­βεια ενός μαθηματικού απο­τελέσματος, δεν χρειά­ζεται να καταφύγουμε σε υποθετικά πράγματα και μπορεί να κατανοηθεί μέσα από φαινόμενα της συνηθισμένης εμπειρίας, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει τυχαία και η ίδια αυτή η θεωρία εξηγεί το γιατί.

 

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ

 

Ποια φαινόμενα περιγράφονται ενοποιημένα, ερμηνεύονται και προβλέπονται στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου

 

ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ - ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ                      javaspot               ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η ΦΥΣΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +