1

''Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου ή του Ταυτόχρονου Σύμπαντος και της Σχετικότητας της Ενέργειας''

* Ο ΤΙΤΛΟΣ *

Πρόκειται για μία από τις νεότερες απόπειρες κοσμολογικής ερμηνείας διατυπωμένη στη βάση της ιδέας, ότι το Σύμπαν στο σύνολο όλων των χρόνων -από το παρελθόν μας μέχρι το μέλλον μας- είναι πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος (περίοδος Τσύμπαν) και τίποτα δεν αλλάζει. Από την πρώτη ανάλυση, η ιδέα ενός ολοκληρωμένου Σύμπαντος πάντοτε το ίδιο ανά μία μέγιστη χρονική περίοδο εισαγάγει ένα καθοριστικό γνώρισμα, το οποίο δεν συνυπολόγιζαν επί πολλούς αιώνες στην εξέλιξη της φυσικής επιστήμης ή είχαν αποδεχτεί τυφλά το τελείως αντίθετο, αφήνοντας άθικτο το επιστημονικό δόγμα της ανυπαρξίας ορίων στη φύση και υποβαθμίζοντας την τεράστια εμπειρία από παρατηρήσεις περιοδικών φαινομένων και παρά τη γνώση των παγκόσμιων φυσικών σταθερών: Το γνώρισμα του ορίου και του περιορισμού στο μήκος, στο χρόνο και στον αριθμό των πραγμάτων.

Ιδιαίτερα, η γενική ιδέα της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου, εισαγάγει την έννοια του κυκλικού χρόνου και των ορίων μίας μέγιστης και μίας ελάχιστης ποσότητας σαν βασική αρχή για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων. Ακόμα, εισαγάγει σχέση αναγκαίας σύνδεσης και συνύπαρξης του μέγιστου ορίου με ένα ελάχιστο όριο και αυτή η αφηρημένη αρχή περιέχει σαν σπέρμα τη σχέση, που αναζητείται στη σύγχρονη φυσική με άλλους όρους, μεταξύ της θεωρίας της γενικής σχετικότητας και της κβαντικής φυσικής. Στο χώρο της φυσικής, τα όρια αυτά προσδιορίζονται τουλάχιστον στην ποσότητα της μάζας, της ενέργειας, του μήκους, του χρόνου, του ρυθμού και στη βαρυτική δύναμη.  

Το παρελθόν και το μέλλον -που γνωρίζουμε μόνο εμείς τα μέρη- αποτελούν το ευρύτερο «τώρα» του 100% Σύμπαντος. Η ύλη είναι οι αρχικοί τρόποι με τους οποίους το Σύμπαν αρχίζει να γίνεται σαν εξωτερικό (και εμμέσως) στην ελάχιστη στιγμή του χρόνου, ενώ εκείνο είναι σχετικά απών με την παρουσία του κενού χώρου.

Το όριο στη διαιρετότητα του χρόνου (tmin) είναι το καταπληκτικό συμπέρασμα που προκύπτει όταν θεωρήσουμε το Σύμπαν σαν σταθερό (και ταυτόχρονο) μέσα στα σταθερά όρια ενός συνολικού χρόνου. Μία από τις πιο εκπληκτικές συνέπειες αυτής παρατήρησης για τη διαιρετότητα του χρόνου είναι η ταύτιση της ύλης με τις ελάχιστες χρονικές περιόδους. Στον ελάχιστο χρόνο αλληλεπίδρασης και στην ελάχιστη μεταβολή, αντιστοιχούν τα «ελάχιστα» πράγματα, οι ελάχιστες ποσότητες ενέργειας.

Στη θεωρία του Tελειωμένου Xρόνου  συμπεραίνουμε ορθολογικά την ύπαρξη ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και αντίστοιχα μίας ελάχιστης και μίας μέγιστης απόστασης. Aπό αυτό το συλλογισμό προκύπτουν όρια για όλα τα φαινόμενα μεταξύ των οποίων και το όριο για την αύξηση στην ταχύτητα Vmax, η οποία είναι ένας συνδυασμός μήκους και χρόνου, που παρουσιάζεται με την κίνηση. Το όριο στην ανώτερη ταχύτητα της κίνησης Vmax το αποδέχτηκαν στο χώρο της φυσικής σαν αξίωμα, χωρίς καμία εξήγηση. Από το όριο στη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης προκύπτει η καμπυλότητα του χώρου και ο εξαναγκασμός σε κυκλική κίνηση. Δεν υπάρχει απεριόριστη ευθεία απομάκρυνσης μέσα στο χώρο, διότι απεριόριστο Σύμπαν στο χώρο θα σήμαινε μεταξύ άλλων, απεριόριστο χρόνο αλληλεπίδρασης και σε τελική ανάλυση, απεριόριστη ποσότητα ενέργειας.

2

Στη βάση αυτής της ιδέας ενός μέγιστου Tmax και κατά συνέπεια ενός ελάχιστου χρόνου Tmin, ερμηνεύεται η ύπαρξη πολλών νόμων που διέπουν το πλήθος των διαφορετικών φαινομένων. Όπως είναι ο ελάχιστος χρόνος tmin, το ελάχιστο μήκος λmin, η ελάχιστη και η μέγιστη ενέργεια μεταβίβασης Emin=h1Hz και Εmax=hfmax, η ανώτερη ταχύτητα Vmax, η ελάχιστη και η μέγιστη δύναμη F, ο ελάχιστος (amin) και ο μέγιστος ρυθμός (amax) μεταβολής της ταχύτητας, το όριο στην αύξηση της αδράνειας, το όριο στο μέγιστο μήκος και η καμπυλότητα, η δυναμική σχέση του πεπερασμένου χώρου με την ύλη, τη βαρύτητα και με την ακτινοβολία, η ισοτροπία του χώρου, η σταθερότητα στη δομή της ύλης, η παρουσία στάσιμων καταστάσεων στη δυναμική δομή της ύλης, οι παγκόσμιες φυσικές σταθερές και πλήθος ιδιαίτερων περιπτώσεων.

Σύμφωνα με τη Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, ο χώρος είναι πεπερασμένος και αναλογεί στην ενέργεια του Σύμπαντος που δεν έχει υλοποιηθεί. Το Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου δεν είναι απών και υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και σαν κοινός φορέας μεταβίβασης της ενέργειας για όσα μπορούν να συμβούν με τους φορείς της υλικής αλληλεπίδρασης (σε πιο μεγάλα χρονικά διαστήματα). Η παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος από την ελάχιστη απόσταση εμφανίζεται με τη μέγιστη βαρυτική δύναμη και την αποκαλούμε "πυρηνική ".

Η συνολική ενέργεια είναι ο χώρος και αντισταθμίζει με τον πιο γρήγορο τρόπο τις ελλείψεις της, που είναι ο υλικός κόσμος. Αλλά η κυματική "ροή" προς αντιστάθμιση δημιουργεί ξανά το ίδιο γρήγορα ελλείψεις και συντηρεί τους υλικούς φορείς που αναμεταβιβάζουν μεταξύ τους ποσά ενέργειας. (Ισορροπία της ανισορροπίας). Τα μικροσωματίδια αποτελούν ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβιβάζονται κυματικά στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα αλληλεπίδρασης (μεταξύ 10²⁰ Hz -10⁴² Hz). Η “Μεγάλη Έκρηξη” συντελείται διαρκώς και το υλικό Σύμπαν διαρκώς δημιουργείται παντού στο χώρο, από τις πιο μικρές διαστάσεις του, με τις μικροσκοπικές "εκρήξεις" του.

Όπως είναι γνωστό, η βαρύτητα επηρεάζει όλα τα υλικά σώματα με την ίδια δύναμη, ανεξαρτήτως της χημικής της σύστασης. Φυσικά αυτό δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στον τρόπο που η ύλη ξεκινάει να υπάρχει από την ενέργεια του ίδιου πεπερασμένου χώρου.

Οι μεταβολές στην ενέργεια του χώρου και της βαρύτητας προκαλούν τις κυμάνσεις, τις οποίες ονομάζουμε ηλεκτρομαγνητικές, με μέγιστο όριο fmax = Vmax / λmin όπου λmin = h . Η πιο απλή κίνηση ενός υλικού σώματος προκαλεί κυμάνσεις με τις χαμηλότερες συχνότητες, οι οποίες μπορούν να δονούν τα μόρια της ύλης και παράγουν το φαινόμενο του ήχου. Τα υλικά σωματίδια και η θερμότητα παρουσιάζονται σε συχνότητες άνω των 10²⁰ Hz. Η σχέση της βαρύτητας με τον ηλεκτρομαγνητισμό προδίδεται μαθηματικώς από την απλή σχέση των σταθερών c x G =0,02.

Σύμφωνα με τη Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, δεν είναι η ύλη και τα επιμέρους υλικά πράγματα που καθορίζουν τη μορφή του Σύμπαντος και του χώρου. Αντιθέτως, το Σύμπαν στο Σύνολο του χρόνου που υπάρχει σαν ολοκληρωμένο, έχει προδιαγράψει όλες τις δυνατές μεταβολές και εξελίξεις που μπορούν να γίνουν με τους υλικούς φορείς. Για να είναι πάντοτε το ίδιο και σταθερό, το Σύμπαν δεν έχει άπειρα χρονικά περιθώρια... Εξ' αυτού και η πιθανοκρατική συμπεριφορά των σταθερών πραγμάτων.

3

Είναι εκπληκτικό, ότι το μοντέλο ενός σταθερού Σύμπαντος στο σύνολο μίας Μέγιστης Χρονικής Περιόδου εξηγεί και διαφωτίζει τι πρέπει να καταλαβαίνουμε με τη διάσημη "θεωρία της σχετικότητας του χρόνου" και γιατί υπάρχει μία ανώτερη οριακή ταχύτητα μετάδοσης της δύναμης. Ο χρόνος αναγκαστικά πρέπει να είναι σχετικός διότι υπάρχει σημαντικός λόγος και ο λόγος αυτός είναι ότι το Σύμπαν στο Σύνολο του Χρόνου και με τη συνολική ενέργειά του πρέπει να είναι πάντοτε το ίδιο και σταθερό! Ο σχετικός χρόνος δεν αποκλείει να υπάρχει ένας κοινός και αυτό που υποδηλώνει είναι η σχετικότητα της ενέργειας και της μεταβολής. Η μεταβολή στην ενέργεια γίνεται με τον τρόπο που κάθε ελάττωσή της να αντισταθμίζεται με την άντληση ενέργειας από κάπου αλλού και αυτό δεν μπορεί να γίνεται πιο γρήγορα από ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, ούτε αργότερα από το μέγιστο. Αυτός είναι ο λόγος για την (ασυνεχή) μεταβίβαση της ενέργειας με το όριο μίας ελάχιστης ποσότητας (quanto).

Η ενέργεια δεν μπορεί να μεταβιβάζεται απεριόριστα και “ανεξάρτητα” από τη συνολική ενέργεια του Σύμπαντος, όπως θα γινόταν εάν δεν ίσχυε η αρχή της διατήρησης της ενέργειας. Για να μην είναι ταυτόχρονη η παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος σε σχέση με εμάς πρέπει η συνολική ενέργεια να είναι ελαττωμένη με τρόπο σχετικό και “χρονοβόρο”.

Η αρχή της διατήρησης της ενέργειας, είναι μία ανεξήγητη έκφραση για το νόμο της σταθερότητας του Σύμπαντος και της ταυτόχρονης παρουσίας του. Χωρίς το νόμο αυτό, η ελάττωση και η μεταβίβαση της ενέργειας στον υλικό κόσμο θα ήταν ασυγχρόνιστη, όπως και απεριόριστη. Με την αφηρημένη αρχή διατηρήσεως της ενέργειας αποκρύπτουμε τη σχέση της διατήρησης της ενέργειας με το πέρασμα του χρόνου και την αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στην έννοια της διατήρησης με τον ατελείωτο χρόνο και τη μεταβολή.

Τελικά είναι πιο εύκολο και πιο λογικό να προσπαθούμε να περιγράψουμε με ποιον τρόπο διατηρείται και ανανεώνεται η ύλη στη βάση ενός Ταυτόχρονου Σύμπαντος, το οποίο ανέκαθεν Υπήρχε ολοκληρωμένο. Είναι αδιέξοδο να ανατρέχουμε σε κάτι που υπήρχε πριν από το Σύμπαν και σε άλλες φαντασιώσεις και στον παραλογισμό της δημιουργίας από το απόλυτο μηδέν, μόνο και μόνο επειδή έτσι βολεύει ορισμένες αποσπασματικές παρατηρήσεις!

Η Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου οδηγεί πέρα από το χώρο της φυσικής. Σημαντικό πλεονέκτημά της έναντι άλλων κοσμολογικών θεωριών είναι ότι η ερμηνεία της δεν εξαρτάται από την ακρίβεια ενός μαθηματικού αποτελέσματος, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε υποθετικά πράγματα και μπορεί να κατανοηθεί μέσα από φαινόμενα της συνηθισμένης εμπειρίας, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει τυχαία και η ίδια αυτή η θεωρία εξηγεί το γιατί.