κυκλικός χρόνος - ταυτόχρονο και πλήρες 99,9% Σύμπαν

©2010 ISBN 978-960-93-2431-1 | ©2012 ISBN 978-960-93-4040-3

 

ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΠΛΗΡΕΣ & ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΣΥΜΠΑΝ
Θεωρία του τελειωμένου χρόνου και της σχετικότητας της ενέργειας
(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου και ύλης)

 

 

 

 

προϋπάρχει το ολοκληρωμένο σύνολο...   "Δεν είναι τα εξωτερικά υλικά πράγματα τα οποία με την κίνηση, με το πλησίασμα, την απομάκρυνση, την ένωση και το διαχωρισμό τους αυτά επιτυγχάνουν ένα ισορροπημένο σύνολο και τη διατήρηση της νομοτέλειας. Αντιθέτως, προϋπάρχει το ολοκληρωμένο σύνολο... "   

 

Όλες οι φιλοσοφικές προσπάθειες που έγιναν προς απάντηση των κοσμολογικών ζητημάτων, από την εποχή του Hegel και του Maxwell μέχρι σήμερα, χρησιμοποιούσαν σαν δεδομένα τις ανακαλύψεις από το χώρο της φυσικής. Οι φιλόσοφοι δεν τα επικαλούνταν απλώς για να ενισχύσουν τις δικές τους θεωρίες αλλά τα ενσωμάτωναν στη θεωρία τους και τα χρησιμοποιούσαν για να βασίσουν και να αναπτύξουν τη δική τους φιλοσοφική θεωρία. Μπροστά στη ραγδαία ανάπτυξη των επιστημών και ιδιαίτερα της φυσικής, μερικοί βιάστηκαν να δηλώσουν ότι η Φιλοσοφία "πέθανε" και εστίασαν τη σκέψη τους σε ζητήματα περί της ανθρώπινης λογικής και για το νόημα της ανθρώπινης ζωής. Πρώτη φορά συμβαίνει (απ' όσο γνωρίζω) στα 150 περίπου χρόνια που ακολούθησαν να διατυπώνεται φιλοσοφική θεωρία, ξεκινώντας από συνηθισμένους γενικούς όρους και να φθάνει με λογική συνέπεια, χωρίς πειράματα και υπολογισμούς στη διατύπωση σχέσεων και ορίων, με συνέπειες στον επιστημονικό χώρο της φυσικής. Η θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου επιτυγχάνει την ερμηνεία πολλών φυσικών φαινομένων, αποκαλύπτει άγνωστες σχέσεις τους και καταφέρνει ακόμα να δείξει με ποιους άλλους συλλογισμούς και διατυπώσεις μπορούσαμε να φθάσουμε στις ίδιες παρατηρήσεις...

 

Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου → Πλήρες & Ταυτόχρονο Σύμπαν, δηλαδή

και της Σχετικότητας της Ενέργειας → Χώρος... με ισορροπημένη ενέργεια και διακυμάνσεις.

 

Η απλή λογική πρόταση που συνδέει τη φιλοσοφία με τα μαθηματικά, η οποία οδηγεί τις απλές εμπειρικές παρατηρήσεις στον επιστημονικό χώρο της φυσικής και στην άποψη της σχετικότητας του χρόνου :

Το Σύμπαν είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές”  στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου  -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες!

Ίσως για πρώτη φορά, μία φιλοσοφική σκέψη για την αρχή του Σύμπαντος διατυπώνεται μαζί με μια ποσοτική σχέση, η οποία είναι ρυθμιστική και καθοριστική για όλα τα πράγματα και με την άμεση απαίτηση, η σκέψη να αναζητήσει τις λογικές συνέπειες αυτής της ποσοτικής σχέσης στην ύπαρξη των πραγμάτων. Και μάλλον για πρώτη φορά μια τέτοια γενική σκέψη που αναφέρεται στο σύνολο του κόσμου συνδέεται εξ' αρχής με τα μαθηματικά και με την προοπτική να ερευνηθούν τα φαινόμενα προκειμένου να διαπιστώσουμε τις λογικές συνέπειες αυτής της ποσοτικής σχέσης και με την λογική προσδοκία ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε μετρήσεις και υπολογισμούς. Διότι, η αρχική λογική σκέψη εισαγάγει μια σχέση ποσοτική, όπως είναι η μέγιστη χρονική περίοδος και ο χρόνος αφορά όλα τα επιμέρους πράγματα, που σημαίνει, ότι μπορούμε να σκεφτούμε πως η μέγιστη χρονική περίοδος τα επηρεάζει, ποιες σχέσεις τους επιβάλλει και ποια σημάδια προκαλεί κατά κάποιο τρόπο στα επιμέρους πράγματα.

 

Οι φυσικοί δεν είχαν πει ότι δεν γνωρίζουν... είχαν πει ότι δεν υπάρχουν όρια και ότι η μεταβολή μιας σχέσης δεν εξαρτάται από τα όρια της μεταβολής της και από τα όρια σε ορισμένες άλλες σχέσεις! Οι κορυφαίοι φυσικοί και οι ικανοί ερευνητές, πριν αναζητήσουν λύσεις με τα πιο πολύπλοκα μαθηματικά και πριν θέσουν ερωτήματα για τα παράδοξα φαινόμενα δεν σκέφτηκαν τις πιο πιθανές ερμηνείες για τα αδιέξοδα της σύγχρονης φυσικής και δεν χρησιμοποίησαν μερικές από τις πιο απλές σχέσεις της φυσικής. Οποιοσδήποτε με τις γνώσεις ενός μέτριου μαθητή μέσης εκπαίδευσης μπορεί να καταλάβει τις πιο κάτω σχέσεις και να διαπιστώσει τη στροφή στη πορεία της έρευνας και πόσο απλοποιείται η μαθηματική διατύπωση, εάν λίγες θεμελιώδεις σχέσεις είχαν χρησιμοποιηθεί έστω και δοκιμαστικά! Σε εκείνους που έλεγαν για τη φιλοσοφία ότι στέρεψε η σκέψη και ότι αυτή δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην επιστημονική γνώση, τους θέτω το ερώτημα: Πού ανήκουν οι παρακάτω μαθηματικές σχέσεις, στη Φιλοσοφία ή στη Φυσική;

 

1η δημοσίευση στη Γη  www.kosmologia.gr

 

fmax = Vmax / λmin               λmin = Vmax / fmax = Vmax Tmin | όπου λmin = h

 

Emax = h fmax = h / Tmin = h c / λmin = Mmax c2           Mmax = h fmax / c2 = h / c λmin

 

Tmax = Vmax / amin                  Tmin = λmin / Vmax        Tmin = λmin / Vmax = Vmax / amax

 

Θεμελιώδης σχέση για την ενοποίηση των φυσικών φαινομένων

Vmax = amin Tmax = amax Tmin

 

ΑΡΧΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Emax / Emin = Tmax / Tmin                 P = h fmin / Tmin =  h fmax / Tmax

 

 

Από το ξεκίνημα των φιλοσοφικών αναζητήσεών του στη δεκαετία του '80, ένας νεαρός με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο έγραφε τους παρακάτω συλλογισμούς και καθημερινά έβγαζε τις συνέπειες που επιβάλλονται στα επιμέρους πράγματα, από την αρχική του παραδοχή :

 

" Όλα τα πράγματα αποτελούν ένα σταθερό σύνολο μέσα στα όρια μιας στιγμής, δεν είναι απειράριθμα, δεν αλληλεπιδρούν με απεριόριστους τρόπους και ο πιο έμμεσος τρόπος που επηρεάζει το ένα το άλλο δεν είναι ατελείωτος ". 139

 

" Αν το σύνολο των πραγμάτων δεν ήταν μια άμεση αιτία στον εαυτό του, αν δεν ήταν με σταθεροποιημένη ποιότητα (σαν συνολικός Χρόνος), τότε τα λεγόμενα πράγματα δε θ' αποτελούσαν τρόπους μιας κοινής ουσίας. Θα υπήρχαν με απροσδιόριστους τρόπους και απεριόριστες δυνατότητες, σε απροσδιόριστες στιγμές, χωρίς συνέχεια και δε θα μπορούσαν να είναι με μια σχετικά σταθερή και ενιαία ποιότητα, ούτε να έχουν κοινά στοιχεία ". 145

 

" Δεν πρέπει να μιλάμε για την αρχή της διατήρησης της ενέργειας ή της ύλης (δηλ. της αφηρημένης πραγματικότητας), αλλά για την αρχή της σταθερότητας της Συμπαντικής Ποιότητας, η οποία είναι πιο εύστοχη και σαφέστερη ". 149

 

" Η συμπαντική στιγμή δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια μιας στιγμής ". 153

 

" Υπάρχει ένα μέγιστο χρονικό όριο, η Συμπαντική Στιγμή, η οποία δεν μπορεί να διαιρεθεί απεριόριστα, συνεπώς υπάρχει και μια ελάχιστη στιγμή, από την οποία προκαθορίζονται χρονικά όρια στις έμμεσες (υλικές) αλληλεπιδράσεις και στην ουσία στα ίδια τα πράγματα, που υπάρχουν σαν τρόποι αλληλεπίδρασης και έτσι έχουν μια άμεση σχέση με το χρόνο (...) Όλα πρέπει να αλλάζουν με τρόπους που να διατηρείται πάντοτε η ίδια η Συμπαντική Ποιότητα. Δεν πρέπει να μιλάμε για την αρχή διατηρήσεως της ενέργειας ή της ύλης (δηλ. της αφηρημένης πραγματικότητας), αλλά για την πιο εύστοχη αρχή του Τελειωμένου Χρόνου ". 269 

 

◄ Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους, να γίνονται με καθορισμένα όρια και όχι προσδιορισμένα μόνο από το εξωτερικό τους.

Σχεδόν 20 έτη μετά, με τη διατύπωση πιο καλά προσαρμοσμένη στο λεξιλόγιο της φυσικής, η προηγούμενη διαπίστωση συνοψίζεται ως εξής: 

 

Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου και για να έχει νόημα η αρχή διατηρήσεως της ενέργειας, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους να γίνονται συγχρονισμένα με την ταυτόχρονη δυναμική συμμετοχή του Κοινού Συνόλου τους και από την πλησιέστερη απόστασή του, που σε εμάς φαίνεται από μακριά σαν απουσία του κενού χώρου, ενώ από πολύ κοντά σαν πυρηνική δύναμη. Έτσι στις μεταβολές επιβάλλονται ελάχιστα min και μέγιστα max όρια: στο χρόνο t και Τ, στο μήκος l και λ, στην ταχύτητα V, στη συχνότητα f, στο ρυθμό μεταβολής της ταχύτητας ±a, στη μεταβολή της μάζας M, στη μεταβίβαση της (ηλεκτρομαγνητικής) ενέργειας hf, στο μέγεθος της δύναμης F. 

Για παράδειγμα η φιλοσοφική σκέψη: "Η ύλη χωρίς την προηγούμενη ύπαρξη μιας σύνθετης πραγματικότητας δεν θα μπορούσε να έχει κάποια δομή και σχετικά σταθεροποιημένη παρουσία". Με τους ιδιαίτερους όρους της φυσικής, "η προηγούμενη σύνθετη πραγματικότητα" συμμετέχει σαν κενός χώρος, ενώ η ύλη και η δυναμική δομή της ερμηνεύεται με η/μ διακυμάνσεις στην ισορροπημένη ενέργεια του κενού χώρου. Η ίδια σκέψη με άλλη διατύπωση και με περισσότερη ανάλυση επαναλαμβάνεται και σε πολλά άλλα αποσπάσματα.

 

 

 

1986 - 2010

[-]

 

Με λογική συνέπεια και χωρίς σύγκρουση με τις παρατηρήσεις της εμπειρίας, έχω διατυπώσει όλες τις σκέψεις, οι οποίες θεμελιώνουν την άποψη, ότι το Σύνολο των υλικών πραγμάτων επηρεάζει συγχρόνως ως σύνολο το κάθε επιμέρους πράγμα και προκαθορίζει τις ιδιότητες και την ποσότητα των δομικών στοιχείων τους. Με ασφαλές 100% λεξιλόγιο, (με λίγες γενικές έννοιες οι οποίες δεν εκφράζουν ανύπαρκτα φαινόμενα), με γνώση των δυνατών λύσεων που έχουν επιχειρηθεί στην ιστορία της Φιλοσοφίας, με εκτεταμένες αναλύσεις και με εναλλακτικές διατυπώσεις των ιδεών, μακροχρόνια, και με συνέπεια ίδια όπως αυτή των αριθμητικών υπολογισμών, έχω διατυπώσει τη μοναδική άποψη, την οποία πρέπει να δεχτούμε για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Τη μοναδική άποψη που δεν οδηγεί σε αδιέξοδο, αλλά αντιθέτως σε συνεπείς σκέψεις που πλησιάζουν στα ζητήματα της φυσικής και σε παρατηρήσεις φαινομένων, που έτυχε να έχουν προηγηθεί στην Επιστήμη. Τη μοναδική άποψη, ότι το Σύμπαν πρέπει να Είναι ολοκληρωμένο και σταθεροποιημένο εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος.

Με την πλήρη βεβαιότητα για την αλήθεια αυτής της άποψης, την οποία κανένας δεν διατύπωσε σύντομα και με σαφήνεια για να αναπτύξει μία φυσική ερμηνεία, μαζί με το πλεονέκτημα να ζει σε μεταγενέστερη εποχή, για να μπορέσει ο ερευνητής να λάβει υπόψη του την άφθονη επιστημονική γνώση, λοιπόν αναγκάστηκα  να σκεφτώ ξεπερνώντας τις αντοχές μου και να αναπτύξω αυτή την άποψη μακροχρόνια και σε εκατοντάδες σελίδες, με κόστος σε άλλες προσωπικές επιθυμίες και στην κοινωνική ζωή. Η επιμονή ήταν ακόμα πιο μεγάλη για να μπορέσω να δώσω να καταλάβουν οι άλλοι αυτή τη βασική άποψη της κοσμολογικής θεωρίας, για να διαπιστώσουν τη συνέπεια των σκέψεων και την προοπτική, που αυτές οι σκέψεις ανοίγουν. Δυστυχώς, ποτέ δεν έτυχε να μου απαντήσει κάποιος, ότι κατάλαβε αυτή τη γενική φυσική ερμηνεία ή να ενδιαφερθεί για να την καταλάβει. Καμία σκέψη μου, καμία προσπάθεια, καμία ένδειξη, καμία παρατήρηση, καμία υποψία δεν προκάλεσαν το ενδιαφέρον για αυτή την πρωτότυπη κοσμολογική θεωρία. Αντιθέτως, υπήρχαν πολλές αφορμές, από ένα λάθος, από μία ασάφεια, από ένα αναπάντητο ερώτημα, από την έλλειψη των μαθηματικών και αφορμές άσχετες με το περιεχόμενο των φιλοσοφικών σκέψεων, για να μην τις πάρει κάποιος σοβαρά.

Τελικά, από μία αρχική διερεύνηση, για το ποιες απαντήσεις θα έδινε αυτή η νέα κοσμολογική θεωρία στα ερωτήματα της φυσικής και της αστροφυσικής, με τους όρους που απαιτούν αυτές οι θετικές Επιστήμες, μπόρεσα να βρω μία απλή μαθηματική σχέση, η οποία αυτή μόνη της μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον και να δώσει στη νοημοσύνη ενός επιστήμονα να καταλάβει, την κεντρική ιδέα της θεωρίας, που δεν γινόταν κατανοητή με κανέναν μα κανέναν άλλο τρόπο :

 

 

Ήταν πιο λογικό, πιο έξυπνο, πιο συνεπές για ένα αστροφυσικό να αντιστρέψει τη μέγιστη συχνότητα fmax του Σύμπαντος (στην οποία τελειώνει το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα), να την κάνει ελάχιστο χρόνο 1/fmax = Tmin και μετά αυτός να ψάξει τι υπήρχε σε αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα;

Θα επιμείνουμε στην αναζήτηση τι υπήρχε στα πρώτα δευτερόλεπτα της διάσημης Μεγάλης Έκρηξης;

Ή θα αναζητήσουμε τι συμβαίνει με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα στο τέρμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και πώς η ενέργεια των κυμάτων συσσωρεύεται με μειωμένη συχνότητα και προκαλεί τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, που δημιουργούν τη σταθερή δομή της ύλης;

 

<•> Ελάχιστος χρόνος tmin στον οποίο ξεκίνησε κάποτε να δημιουργείται το Σύμπαν ή συχνότητα fmax στην οποία η ενέργεια του κενού χώρου μεταβιβάζεται κυματικά και προκαλεί τα ηλεκτρο­μαγνητικά φαινόμενα που διατηρούν μικρά ποσά ενέργειας σε στάσιμες καταστάσεις; 

Μια σύντομη απάντηση θα αναμένει ο μορφωμένος πληθυσμός της γης.

 

Γύρω μας γίνονται ανταλλαγές ενέργειας και αλληλεπιδράσεις με την ύλη σε συχνότητες άνω από 1020 Hz, σε μικροσκοπικές διαστάσεις και με την ταχύτητα του φωτός. Μέχρι τώρα, αυτή την πραγματικότητα δεν την υπολογίζαμε, την απλοποιούσαμε με την έννοια του "κενού" χώρου και αντιλαμβανόμασταν επιπόλαια την παρουσία της από τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα και από τη βαρύτητα. Μια αόρατη πραγματικότητα συμμετέχει μόνιμα στις υλικές εξελίξεις με ποσά ενέργειας, που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται μεταξύ 1020 - 1042 Hz και αυτή την πραγματικότητα την αγνοούσαν στην επιστήμη. Αυτή συμμετέχει μόνιμα και ταυτόχρονα για ολόκληρο τον υλικό κόσμο, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο... Στη φυσική, αυτά τα ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται σε τόσο σύντομα χρονικά διαστήματα (t=1/f) ονομάζονται "σωματίδια".

Εσείς μιλάτε ακόμα για τη συνολική δημιουργία του Σύμπαντος και για τη φαντασίωση του Big Bang;

Στη μέγιστη ταχύτητα c η μάζα γίνεται άπειρη ή γίνονται οι διακυμάνσεις του κενού χώρου, οι οποίες όταν επιβραδύνονται τότε προκαλούνται ηλεκτρομαγνητικά κύματα και με περισσότερη επιβράδυνση δημιουργούνται σωματίδια με μάζα;

 

 

1η δημοσίευση στη Γη

 

 

Δείτε τα σοβαρά, λογικά και έξυπνα ερωτήματα που έπρεπε να θέτουν...

 

<•> ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΒΑΣΗ

 

 

 


* Για να διατυπωθεί η παραπάνω διαπίστωση ξεχωριστά, τόσο σύντομα, με μία πρόταση και με το συνηθισμένο λεξιλόγιο χρειάστηκαν σχεδόν 20 χρόνια αδιάλειπτης και πολύπλευρης θεωρητικής έρευνας ! Εύχομαι εσείς να μη χρειαστείτε άλλα 20 χρόνια για να κατανοήσετε τη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου!

  

 

Η απεριόριστη αύξηση της συχνότητας, θα σήμαινε μεταβίβαση άπειρης ποσότητας ενέργειας στη μονάδα του χρόνου. Σε αυτή την περίπτωση, η διατήρηση της ενέργειας θα ήταν ένα τυχαίο φαινόμενο. Δεν θα υπήρχε η ελάχιστη ποσότητα χρόνου tmin = λmin / Vmax ούτε μια μεγαλύτερη συχνότητα fmax = Vmaxmin, ούτε μια ελάχιστη ποσότητα ενέργειας (h/sec) quantity of energy h = Emax/fmax

 

 

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

 

© Κώστας Γ. Νικολουδάκης, Επιμέλεια-Σχεδίαση 2004 -2014

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | ΙΕ v.6.0 +