*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ

 
 
Ο σκοπός της ύπαρξης είναι παντού και πάντοτε εσωτερικός
Η σχετικότητα των εξωτερικών αξιών

(Τροποποιημένα αποσπάσματα από το φιλοσοφικό βιβλίο "Η Θεολογία της Επιστήμης")

 

 

" Το αγαθό, το απόλυτο αγαθό, πραγματοποιείται αιώνια στον κόσμο, και το εξαγόμενο είναι ότι έχει ήδη πραγματοποιηθεί, και δεν έχει ανάγκη να μας αναμένει για να πραγματοποιηθεί "

                                   HEGEL (1770-1831)

 

 

Οι δυνατότητες δε λείπουν ποτέ από κανένα πράγμα και αναπόφευκτα όλα τα πράγματα κάπου και κάπως χρησιμεύουν.  Όλα χρησιμεύουν ή συντελούν κάπου, με άμεσο, φανερό και συνειδητοποιημένο τρόπο, αλλά και πιο έμμεσα από τις συνέπειες της παρουσίας και της συμπεριφοράς τους (έμμεση χρησιμότητα). Συγχρόνως, τα ίδια τα πράγματα δεν είναι αμετάβλητα στο χρόνο, οι σχέσεις τους μεταβάλλονται, επίσης. Το ίδιο, η χρησιμότητα, η συντελεστικότητα, η αποτελεσματικότητα και η συνέπεια δεν είναι διαρκώς τα ίδια.  Μερικές από τις δυνατότητες των πραγμάτων είναι πιο σταθερές και τις διατηρούν σε όλη την πορεία της ύπαρξής τους. Οι αξιολογήσεις μπορούν και γίνονται από πολλές σκοπιές και όπως μας ευχαριστεί, όσο μπορούμε να ορίζουμε έτσι σχετικά μια αξία-σκοπό-πρότυπο σε σχέση με την πραγματοποίηση ορισμένων δυνατοτήτων. Γενικά, μια αξία μπορεί να καθορίζεται: από τη συντελεστικότητα (ή την ποιότητα) μιας δυνατότητας, από την πραγματοποίησή της, από τον τρόπο που πραγματοποιείται, από τη διάρκεια μέχρι την πραγματοποίησή της, από τη διάρκεια διατήρησης του αποτελέσματος, από τον αριθμό των επανα-πραγματοποιήσεών της, από τις συνέπειές της, από τον τρόπο που δημιουργείται μία δυνατότητα και από το συνδυασμό αυτών των γενικών συντελεστών καθορισμού. (388-389)

 

Ένα πλήθος ικανοτήτων και πλεονεκτημάτων στους ανθρώπους έλκουν την προσοχή και προκαλούν τη ζήλεια ή την επιδοκιμασία μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε ομοίους μας. Όχι επειδή είναι πράγματι σημαντικά, καθοριστικά και απαραίτητα για το μέλλον και για το νόημα της ζωής. Εάν ένας άνθρωπος είχε το πλεονέκτημα να πετάει, όπως ένα πουλί, αυτή η ικανότητα θα τον ξεχώριζε και θα αποτελούσε μία παγκόσμια είδηση. Το ίδιο αυτό πλεονέκτημα των πουλιών, το προσπερνάμε αδιάφορα και σαν απλή αλήθεια, όπως κάθε τι συνηθισμένο. Κάποιοι, μάλιστα, αυτό το πλεονέκτημα των πουλιών το μεταβάλλουν... σε μειονέκτημα, αφού το εκλαμβάνουν σαν ευκαιρία για αθλητισμό και εξάσκηση στη σκοποβολή. Εάν η σεξουαλική απόλαυση δεν ήταν  συνδεδεμένη με τα γεννητικά όργανα και με τις περιοχές του σώματος που αποβάλλονται οι ακαθαρσίες, τότε οι άνθρωποι θα εξέφραζαν τις χειρότερες απόψεις και διαθέσεις για την ερωτική επαφή. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα έλεγαν για το στοματικό ή τον πρωκτικό έρωτα, ενώ τώρα κάνουν τα στραβά μάτια, διότι οι περισσότεροι αντλούν μεγάλη ευχαρίστηση από αυτή την επαφή. Αντιθέτως, μάλιστα, αφού είναι έτσι η φύση, θα τους ακούσουμε να μιλάνε υπερήφανα για εμπειρία, για τέχνη του έρωτα, για αντρισμό. Με λίγα λόγια η ανθρώπινη λογική είναι "λαστιχένια" και προσαρμόζεται για όλα τα γούστα.

 

Είναι απίστευτο ότι ο εξωτερικός κόσμος υπάρχει μόνο στη διάνοια των ανθρώπων σαν ένα όνειρο, όμως είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι δεν έχει αξία και σκοπό χωρίς εκείνη. Τίποτε ωραίο ή άσχημο, τίποτε καλό και τίποτε κακό. Αν έλειπε η Συμπαντική Διάνοια, τότε τα πράγματα δε θα ήταν μόνο άσκοπα χωρίς την ανθρώπινη διάνοια, θα ήταν και τελείως άχρηστα, δηλαδή χωρίς καμιά εξωτερική δυνατότητα. Στη μια και στην άλλη περίπτωση δεν παύει να είναι αλήθεια ότι το νόημα και η αξία της ύπαρξης εξαρτάται άμεσα από την ουσία και την ποιότητά της, δηλ. πρέπει να είναι εσωτερική. Υπάρχει από πριν μία ά-μεση παρουσία που αντιλαμβάνεται, γνωρίζει και συναισθάνεται και από αυτή την ά-μεση παρουσία ρυθμίζεται και καθορίζεται (με ή χωρίς επίγνωση) η συμπεριφορά από τις εξωτερικές επιδράσεις.

Μόνο η διανοητικά αυτενεργός ουσία, μόνο η ά-μεση (εσωτερική) ύπαρξη έχει τις δυνατότητες να δημιουργήσει τις σχέσεις εκείνες με τον εξωτερικό κόσμο, με τις οποίες θα αποκτήσει εκείνος μια αξία, ένα νόημα και μια ποιότητα. Αν τα πράγματα ήταν μόνο σχέσεις, μόνο τρόποι εξωτερικής διασύνδεσης και υπήρχε μόνο εμμεσότητα, τότε θα ήταν αδύνατο να εξηγηθεί η ύπαρξή τους. Η ποιότητα δε θα μπορούσε να δημιουργηθεί ούτε να νοηθεί. Γι' αυτόν που κοιμάται, ο κόσμος είναι σχεδόν ένα τίποτε. Το ίδιο μέσο μπορεί να χρησιμεύσει με πολλούς τρόπους και διαφορετικά για τον καθένα. Ο ένας να χορεύει από απελπισία, ενώ ο άλλος να κάθεται αμέριμνος, ένας νέος να αυτοκτονεί για να πάει σε έναν καλύτερο κόσμο, όπως πιστεύει, ενώ ο άλλος ο γέρος δεν αρκείται στη μεγάλη διάρκεια της ζωής του. Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και υποτίθεται ότι ο καθένας μπορεί να κάνει αυτή τη διαπίστωση. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η ζωή είναι στον εαυτό μας, είναι το πιο άμεσο είναι μας και η ποιότητά της δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από το πού, πότε και πώς είμαστε διαρκώς σαν υλική-έμμεση σύνθεση, σαν εσωτερικός κόσμος και ειδικά από το πώς διανοούμαστε.

 

Δεν μπορούμε να διανοηθούμε μια ανώτερη βιολογική εξέλιξη, χωρίς αυτή να είναι εσωτερική. Δηλαδή τουλάχιστον να είναι σταθερή γνώση της ύπαρξής μας, γνωστικός τρόπος ζωής, γνώση της σχετικότητας των πραγμάτων και αποτροπή των εγωκεντρικών δραστηριοτήτων. Η καταστροφή του αποπροσανατολισμού είναι ο ίδιος ο αποπροσανατολισμός, είναι άμεση. Είναι η άγνοια της διάνοιας για την άμεση αυτενέργειά της, ο διαχωρισμός της εξωτερικής δραστηριότητας από τη δική της και οι αυταπάτες που προκαλούνται με την εξωτερική δράση, ενώ αυτή δεν παύει να είναι διανοητική με εξωτερικούς προσδιορισμούς ή με πιο έμμεσους τρόπους. Η διάνοια σχετίζεται άμεσα με όλες τις γνωστικές δραστηριότητες από την αρχή τους με την πρώτη αίσθηση και είναι η ουσία της ζωής, ο λεγόμενος εσωτερικός κόσμος. Δεν έχει σπουδαιότερη δυνατότητα από το να γνωρίζει, να διατηρεί τον εαυτό της σαν αυτοσκοπό και να διαμορφώνει με άμεσο τρόπο την αυτογνωσία της.  Η αυτογνωσία είναι το νόημα της ευτυχίας, η ουσία της λογικής και ο σκοπός της ηθικής. Ο εγωκεντρισμός και η αυταπάτη είναι από μόνα τους, χωρίς καμιά πράξη, η πιο μεγάλη καταστροφή και σχετίζονται άμεσα με την παράδοση στην τύχη.  Ζωή χωρίς διανοητική δραστηριότητα είναι ανύπαρκτη και χωρίς διαμόρφωση αυτογνωσίας ήταν, είναι και θα είναι για πάντα και παντού μέσα στο Σύμπαν ανεπαρκώς αξιοποιημένη και παρασυρμένη, με όποια δυνατότητα και αν τη φανταστούμε. Η εξωτερική δράση είναι ταυτοχρόνως εσω-διανοητική και μόνο η αυτογνωσία μπορεί να αιτιολογήσει επαρκώς την αυτοσυντήρηση.

 

Θα μείνεις μ' εκείνους που σε κάθε νέο γεγονός και σε κάθε νέα εικόνα βρίσκουν κάτι καινούριο, που εντυπωσιάζονται από κάτι το οποίο δεν είχαν συνηθίσει και ονειρεύονται ένα ρόλο μέσα στον κόσμο, χωρίς επίγνωση της πραγματικότητας; Ή θα προχωρήσεις μ' εκείνους που σκέφτονται ότι στη φύση και στην πορεία του χρόνου θα γίνουν όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί των πραγμάτων και δεν καλλιεργούν αυταπάτες για το ρόλο τους στον κόσμο; Οι ειδήσεις που έτυχε να πέσουν στην αντίληψή μας ισοδυναμούν μ' ένα κόκκο άμμου στην παραλία, σε σύγκριση με όσα έχουν συμβεί και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν, τουλάχιστον εδώ στο δικό μας πλανήτη! Κόκκους της άμμου συλλέγουν οι δημοσιογράφοι και τους φυσούνε στα μάτια μας. Ο δικός μας εντυπωσιασμός και το προσωπικό ενδιαφέρον δομεί μέσα στο πνεύμα μας την έδρα για τις πολιτικές και κερδοσκοπικές επιχειρήσεις των φιλόδοξων.

 

Η νόηση και η ψυχή από μόνα τους είναι άμεσα (και από πριν) δοσμένα στον εαυτό τους -όπως το Σύμπαν- ανεξαρτήτως της εξωτερικής δράσης και της επαφής με τα εξωτερικά πράγματα. Οι έμβιες υπάρξεις απολαμβάνουν ευχάριστα τη σταθερότητά τους, την επιδιώκουν και συμπεριφέρονται σαν το επίκεντρο του περιβάλλοντος, το οποίο χρειάζονται όχι για την εξέλιξή τους, αλλά για τη διατήρησή τους και για την απόλαυσή τους. Ο λόγος για τον οποίο η έμβια ύπαρξη ενεργεί εξωτερικά είναι για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα της απόλαυσής της και για να ολοκληρώσει την ευχαρίστησή της όπως την αντιλαμβάνεται. Ο προσανατολισμός και ο σκοπός της ύπαρξης είναι παντού και πάντοτε εσωτερικός, είναι η αμεσότητα και η σταθερότητα της ύπαρξης. Ωστόσο η έλλειψη αυτοτέλειας την εξαναγκάζει να πραγματοποιήσει το σκοπό της με έμμεσους τρόπους. Υπάρχει μια αντίθεση στην άμεση-διανοητική και στην έμμεση-υλική δραστηριότητα, στην αυτο-καθορισμένη (με γνώση) δραστηριότητα και στην εξω-καθορισμένη, με λίγα λόγια αντίθεση της εσωτερικότητας και της εξωτερικότητας, η οποία εξηγείται από τη σχετική έλλειψη της αυτοτέλειας μέσα στο σχετικό χρόνο. Περιορισμός, έλλειψη αυτοτέλειας και επαρκούς γνώσης σημαίνει εξαναγκασμός σε  δραστηριότητες με άγνοια, γνωστικός περιορισμός της διάνοιας, εσωτερικός αποπροσανατολισμός, τυχαία εμπειρία, απροσεξία, εγωκεντρικές δραστηριότητες και παρασυρμένη συμπεριφορά. Σε τελική ανάλυση, μπορούμε να πούμε ότι όλοι αναζητούν και δε θέλουν τίποτε άλλο εκτός από την αυτογνωσία (ή το Θεό), τη βεβαιότητα και τη σταθερότητα της αυτοτελούς ύπαρξης. Η εξωτερική δραστηριότητα είναι ταυτοχρόνως εσω-διανοητική και χωρίς την τελευταία η πρώτη είναι άσκοπη, χωρίς προοπτική και εξέλιξη.

 

Ο εσωτερικός κόσμος των περισσότερων ανθρώπων μοιάζει με ένα δέντρο, που, αν και είναι ριζωμένο στο δικό μας κτήμα, τα μεγάλα κλαδιά με τους ωραίους καρπούς του βρίσκονται σε απόμακρες θέσεις πάνω από άλλα περιφραγμένα κτήματα, από τα οποία κάποιοι άλλοι θα μπορέσουν να τους μαζέψουν. Η ανακάλυψη της αυταπάτης για τον εαυτό μας, για τη ζωή και την πραγματικότητα, η ανακάλυψη μίας υπέρτατης αξίας, που συνεχίζει να υπάρχει πέρα από τη διάρκεια της δικής μας ζωής και η διαμόρφωση του τρόπου ζωής σύμφωνα με αυτήν τη γνώση και με την επίγνωση της άγνοιάς μας, μπορεί να γίνουν από μόνα τους πηγή ευτυχίας και να μας απαλλάξουν από πολλά αδικαιολόγητα προβλήματα, τα οποία θα βιώναμε με τις άσκοπες και τις εγωκεντρικές δραστηριότητές μας. Ο Σοπεγχάουερ υποστήριζε ότι η ευτυχία είναι η λιγότερη δυστυχία, ότι η χαρά είναι μια έλλειψη πόνου και θέλησης, που διαρκεί ελάχιστα και ο πόνος προσλαμβάνει αναρίθμητες άλλες μορφές. Ωστόσο, δεν έκανε λάθος, όταν έλεγε ότι η πιο μεγάλη ευτυχία έχει την πηγή της μέσα στον εαυτό μας.

 

Από φυσική άποψη, οι διαφορές της ουσίας είναι στιγμές μεταβίβασης της ενέργειας, στιγμές που αρχίζει και τελειώνει η ροή της, δηλαδή στιγμές ελάττωσης και αντιστάθμισης, με ελάχιστο χρόνο δράσης μέσα στη δομή της ύλης. Δηλαδή η ύλη είναι μια σχετική έλλειψη ποιότητας και πραγματικότητας μέσα στο σύνολο της πραγματικότητας. Η ύλη είναι η πραγματικότητα με την πιο αφηρημένη ποιότητά της, είναι η σχετική πρώτη πραγματικότητα μέσα στο ποιοτικό σύνολό της και δεν υπάρχει χωρίς το σύνολο των πραγμάτων ή πριν από κάθε ποιότητα πραγμάτων. Η ύλη, χωρίς μια προηγούμενη ποιότητα πραγμάτων ή χωρίς μια προηγούμενη διαμόρφωσή της σε ποιότητες, θα ήταν για πάντα απλή ύλη και το κάθε στοιχείο της θα αλληλεπιδρούσε απροσδιόριστα, χωρίς χρονικά όρια και χωρίς καμιά σταθερή ιδιότητα ή προκαθορισμένο όριο τρόπων αντίδρασης. Η δυνατότητα για τη σταθερή παρουσία, με σταθερές σχέσεις και για τη δημιουργία σταθερών πραγμάτων και για κάθε άλλη εξέλιξη, αυτή η δυνατότητα προκύπτει από την πραγματικότητα ενός ολοκληρωμένου και σταθεροποιημένου Σύμπαντος. Μέσα στο χρόνο τα πάντα είναι και γίνονται έμμεσα σαν μέρη, χωρίς μια επαρκή εξωτερική (έμμεση) αιτία και χωρίς αυτοτέλεια, αλλά είναι ανέκαθεν (εκ των προτέρων) και επαρκώς αιτιολογημένα (και δικαιολογημένα) από το άμεσο σύνολό τους. Η επαρκής αιτιο-δικαιολόγηση της ύπαρξής τους έχει γίνει άμεσα-εσωτερικά από το Θεό και αυτή δεν είναι ο άμεσος σκοπός τους. Ο Θεός είναι η ουσία όλων των λεγόμενων πραγμάτων, που δεν είναι τίποτε άλλο από χρονικές σχέσεις. Τα περιορισμένα πράγματα υπάρχουν και γίνονται με μια κοινή και άμεση αρχή, με την ηθική-εσωτερική αρχή της αυτογνωσίας, της αμεροληψίας και της αυτοτέλειας της Συμπαντικής Ποιότητας και όχι μόνο με τις αφηρημένες σχέσεις των εξειδικευμένων επιστημών. Η πραγματικότητα στο σύνολο του Χρόνου είναι τελειωμένη (πριν από τη σχετική στιγμή στην οποία υπάρχουν τα μέρη της σαν εξωτερικά) .

 

Θεός είναι η εσωτερική αρχή που προσδιορίζει τις συνέπειες με αμερόληπτο τρόπο και όχι μονομερώς μόνο από μερικές εξωτερικές αιτίες. Τα πράγματα δε δημιουργούνται και δε συνδέονται με απομονωμένες σχέσεις φυσικής, χημείας, αστρονομίας, οικονομίας, γενικά των εξειδικευμένων επιστημών. Είναι άμεσα μέρη μιας σύνθετης αυτο-καθορισμένης ύπαρξης, από την αυτοτέλεια και την αυτογνωσία της οποίας εξαρτώνται οι ειδικότερες σχέσεις στις υλικές-έμμεσες αλληλεπιδράσεις. Αν η πραγματικότητα σαν σύνολο δεν ήταν άμεσα από τον εαυτό της σαν ανεξάρτητη και αυτο-καθορισμένη ύπαρξη, τότε θα ήταν αδύνατη η σταθερότητα, η ενότητα και η ποιότητα μέσα στην υλο-εξωτερική δραστηριότητα και επομένως κάθε διανοητική εξέλιξη μέσα στο χρόνο. Αν το σύνολο των πραγμάτων δεν ήταν μια άμεση αιτία στον εαυτό του, αν δεν ήταν με σταθεροποιημένη ποιότητα (σαν συνολικός Χρόνος), τότε τα λεγόμενα πράγματα δε θ' αποτελούσαν τρόπους μιας κοινής ουσίας. Θα υπήρχαν με απροσδιόριστους τρόπους και απεριόριστες δυνατότητες, σε απροσδιόριστες στιγμές, χωρίς συνέχεια και δε θα μπορούσαν να είναι με μια σχετικά σταθερή και ενιαία ποιότητα, ούτε να έχουν κοινά στοιχεία. Η σχετική έμμεση εξέλιξη αντιστοιχεί και αποκαλύπτει την ανέκαθεν ποιοτική αμεσότητα, δηλαδή τη Συμπαντική Διάνοια.

 

 Τα πράγματα στην ουσία είναι ο ίδιος ο Θεός σαν ατελής μέσα στο χρόνο και στο χώρο και γίνονται με τη σταθερή παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, που συμμετέχει σαν το Κοινό και σταθερό Σύνολο με το βασικό γνώρισμα της έννοιας. Οι ίδιες οι ποιότητες των πραγμάτων είναι οι λόγοι της ύπαρξής τους. Όμως, κάθε περιορισμένο πράγμα σαν ανεπαρκή αιτία του εαυτού του και με ελλιπή αυτογνωσία δε συμπεριφέρεται επαρκώς αυτο-προσδιορισμένο, επηρεάζεται από εξωτερικές αιτίες και δε γνωρίζει επαρκώς το λόγο της ύπαρξής του. Οι σχέσεις και οι δραστηριότητες των πραγμάτων προϋποθέτουν να είναι περιορισμένα, διαφορετικά, να επηρεάζουν και να επηρεάζονται με διαφορετικούς τρόπους και σαν έμβια να αντιλαμβάνονται και να γνωρίζουν περιορισμένα και ξανά με διαφορετικούς τρόπους και με μια λέξη να είναι ατελή. Αντιστρόφως, ο Θεός είναι ο κοινός και αυτοτελής Εαυτός μας, ο οποίος εμείς σχετικά έμμεσα δεν είμαστε και γι' αυτό δεν έχουμε τέλεια αυτογνωσία ούτε τέλεια άγνοια. Η ατέλεια, ο περιορισμός στο χρόνο και στο χώρο, οι βιολογικοί περιορισμοί και η διαφοροποίηση του βιολογικού σώματος καταλήγουν να εμφανίζονται με ελλείψεις στη γνώση, με μεροληπτικές απόψεις, σαν άγνοια, σαν απορία και σαν ανασφάλεια, και με αυτές τις ελλείψεις προκαλείται η εξωτερική συμπεριφορά και η ζωή εξωθείται στη δράση.

 

Μήπως σχεδιάζεις τη ζωή σου και έχεις προσδοκίες, όπως οι παίκτες που έχουν κάνει τρόπο ζωής τους τα τυχερά παιχνίδια;

 

Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθική δραστηριότητα, η διανοητική δραστηριότητα με σκοπό τη γνώση, την άμεση δικαιολόγηση και τον εσωτερικό προσανατολισμό της ύπαρξης είναι διαχρονική και δεν «υπολογίζει» χρόνο και χώρο. Απεξαρτοποιεί τη διάνοια από τα σχετικά περιβάλλοντα, τις πρόσκαιρες δυνατότητες και τις ατελείωτες αιτίες, που παρασύρουν σε ατελείωτες δραστηριότητες και τρόπους ζωής. Το να γνωρίζεις το Θεό είναι σα να έχεις συνεννοηθεί μαζί του, γιατί γνωρίζεις τι θα ήθελε, πως θα ζούσε και πως θα απολάμβανε αν αυτός ήταν άνθρωπος. Δε χρειάζεται να σε διδάξει. Η γνώση γι' αυτόν είναι η διδασκαλία του και η δική του γνώση. Ο Θεός υπάρχει αυτοτελώς, επαρκώς δικαιολογημένα και σταθερός, γιατί δεν έγινε από εξωτερική δραστηριότητα, τυχαία, με ανεπαρκείς αιτίες, με ελλιπή γνώση και δεν είναι με εξωτερική δραστηριότητα, για να "εξυψωθεί" έτσι έμμεσα. Για να αναδειχθεί, εκμεταλλευόμενος τις δυνατότητες των άλλων και αποσταθεροποιώντας γι' αυτόν το σκοπό, δηλαδή για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του από το εξωτερικό της. Θεός δεν είναι αυτός που ξεπερνάει τους άλλους με την ταχύτητα, το βάρος, το ύψος, με τη μυϊκή δύναμη, με την ομορφιά, με τις γνώσεις, με τον πλούτο ή με όλα αυτά μαζί. Γι' αυτόν το λόγο, ενώ ο Θεός είναι η κοινή ουσία όλων των πραγμάτων, ενώ βρίσκεται παντού και πάντοτε σαν τέλεια αυτογνωσία -μέρος της οποίας είμαστε εμείς οι ίδιοι- οι παρασυρμένοι δεν είναι πάντοτε σε θέση να τον αποκαλύψουν θεωρητικά και πιστεύουν ότι τον αγνοούν. Όπως είπε ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος, πριν από 2500 έτη περίπου "για τους ξύπνιους ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, αλλά κάθε κοιμισμένος ξαναγυρνά στο δικό του ιδιαίτερο κόσμο".

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +