*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

Βοήθεια σε κάθε ενδιαφερόμενο και τυχερό φυσικό να προχωρήσει στην ολοκληρωμένη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΒΑΣΗ

 

 

Αλήθεια, οι κορυφαίοι φυσικοί έκαναν τα πιο απλά ερωτήματα, πριν θέσουν ερωτήματα για πιο σύνθετα και ιδιαίτερα φαινόμενα και πριν αναζητήσουν λύσεις σε πιο πολύπλοκα προβλήματα; Για την ολοκλήρωση της φυσικής ερμηνείας του "Ολοκληρωμένου Σύμπαντος και Τελειωμένου Χρόνου" και για την μαθηματική διατύπωση όλων των σχέσεων που συνδέουν μεταξύ τους τα μικροσκοπικά φαινόμενα με την κοινή ενέργεια του χώρου, θα χρησιμεύσουν οι παρακάτω θεωρητικές παρατηρήσεις και τα ενδεχόμενα που ακολουθούν.

 

 
 

1986 - 2010

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΠΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 

► Να θυμόμαστε ότι υπάρχουν όρια στις μεταβολές (min και max) και πρώτα απ' όλα στο χρόνο και στο μήκος. Ειδικότερα, να μη χρησιμοποιούμε τις φυσικές σταθερές σαν διευκόλυνση για τους υπολογισμούς, αλλά να βρούμε ακριβώς από ποια ακραία όρια μεταβολής ή από ποιους μέσους όρους προκύπτουν.

 

► Η απεριόριστη αύξηση της συχνότητας, θα σήμαινε μεταβίβαση άπειρης ποσότητας ενέργειας στη μονάδα του χρόνου. Άπειρη συχνότητα θα σήμαινε ακόμα ότι ένα κύμα ακολουθεί το άλλο σε άπειρα μικρό χρονικό διάστημα. (Σχετικοί τύποι Emax = h fmax = h / Tmin = h c / λmin = Mmax c2 = Fmax λmin ).

 

► Επειδή υπάρχει μία ελάχιστη ποσότητα χρόνου και όχι μηδενικός χρόνος, γι' αυτό και υπάρχει όριο στη μέγιστη συχνότητα μεταβίβασης της ενέργειας και στη μέγιστη ταχύτητα της κίνησης.   

 

► Στην κυκλική κίνηση το ανώτατο όριο στην ταχύτητα συνδέεται με ανώτατο όριο στη συχνότητα (fmax).

 

► Να σημειωθεί ακόμα η παρατήρηση, ότι με το μέγιστο ρυθμό αύξησης της ταχύτητας (amax), η μέγιστη ταχύτητα Vmax αποκτιέται στο ελάχιστο μήκος (Lmin) και χρόνο (tmin). Όταν αυξάνει ο ρυθμός της επιτάχυνσης με ένα μέγιστο όριο στην ταχύτητα, τότε στην ταχύτητα αυτή φθάνουμε διανύοντας μικρότερη απόσταση ( l = Vmax2 / a ).

 

► Ποια είναι η βασική και γενικότερη αρχή, η οποία δεν επιτρέπει να χαθεί η ενέργεια στην πορεία και στο λαβύρινθο της μεταβολής της; Η μεταβίβαση, η ροή ενέργειας, η αλληλεπίδραση, η ύπαρξη των υλικών φορέων, προϋποθέτουν μια ελάττωση και απόσπαση της ενέργειας (δηλαδή κάποια αστάθειά της), όπως η ροή του χρόνου και οι στιγμές προϋποθέτουν την αλλαγή και την έλλειψη χρόνου. Η παρουσία των υλικών φορέων με τις αλληλεπιδράσεις τους και η μεταβολή της ενέργειας προϋποθέτουν την αρχή της ελάττωσης της ενέργειας. Η κίνηση και η μεταβίβαση της ενέργειας γίνονται με όρια (χρόνου και ποσότητας) για να μην παραβιαστεί ο νόμος της σταθερότητας του Σύμπαντος και η αρχή διατηρήσεως της ενέργειας.

 

► Από τη θεωρητική σκέψη, με τη φιλοσοφική ανάλυση των εννοιών και με τη λογική σύνδεση μεταξύ των φαινομένων, προκύπτουν 1) ένας χώρος πεπερασμένος, ο οποίος -με κάποιο δυσνόητο τρόπο- αναλογεί στο ολοκληρωμένο σύμπαν το οποίο δεν είναι παρών προς τον υλικό κόσμο 2) ένα ακαθόριστο όριο μίας μέγιστης απόστασης 3) ο καθοριστικός και δυναμικός ρόλος του κενού χώρου, αφού αυτός ταυτίζεται με μία σταθερή ποσότητα ενέργειας 4) η άμεση σχέση του πεπερασμένου χώρου με τη δομή της ύλης 5) η ισότροπη σχέση του με τα υλικά πράγματα και η κυματική συμπεριφορά του 6) η κατάσταση ισορροπίας και ο ελάχιστος χρόνος στον οποίο μπορεί να επανέλθει όταν διαταραχτεί αυτή η ισορροπία 7) το φαινόμενο να προκαλείται αυξομείωση της ενέργειας όταν αυτή μεταβιβάζεται 8) η τάση του να μεταβιβάζει ενέργεια για να αντισταθμίσει τα σημεία όπου η ενέργεια είναι ελαττωμένη 9) και η λογική υπόθεση ότι η παρουσία της ύλης που θεωρείται σαν στιγμές στη μεταβολή της ενέργειας του κενού χώρου οφείλεται σε συνθήκες όπου η αναπλήρωση της ενέργειας εμποδίζεται ή γίνεται καθυστερημένα.

Οι προηγούμενες θεωρητικές παρατηρήσεις γίνονται χωρίς καμία μαθηματική διερεύνηση και η μόνη παγίδα είναι να σκεφτούμε τη μεταβολή της ενέργειας του χώρου απλά όπως τη ροή ενός υγρού. Από την αρχική μαθηματική διερεύνηση, οι προηγούμενες καθοδηγητικές παρατηρήσεις (της φυσικής ερμηνείας) γίνονται πιο συγκεκριμένες και λογικές για τη σκέψη με τους όρους της επιστήμης. Η συσχέτιση της μέγιστης ταχύτητας Vmax με μία συχνότητα fmax, με ένα ελάχιστο μήκος λmin, η συσχέτιση της ύπαρξης μιας μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης με την ελάχιστη καμπυλότητα και η διερεύνηση της σχέσης της αδράνειας με τα όρια στη μεταβολή της κίνησης οδηγούν τη σκέψη, σε λύσεις και σχέσεις που συνδέονται με τη γνωστή φυσική.

 

► Για να εξηγηθεί η δυναμική δομή της ύλης μέσα από διαδικασίες ταλάντωσης της ενέργειας του κενού χώρου, χρειάζεται να θεωρήσουμε ότι ο κενός χώρος βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας όχι επειδή απλώς είναι κάτι ακίνητο, αλλά επειδή ο χώρος ταλαντώνεται με τη μέγιστη δυνατή συχνότητα και η ενέργειά του είναι ισοσταθμισμένη και πιο φανερή στα μικροσκοπικά μήκη/διαστάσεις. Αυτή είναι μία νέα άποψη, η οποία δεν είχε γίνει στην προηγούμενη φυσική ερμηνεία της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου και προέκυψε από την ανάγκη να ερμηνευτούν οι ταχύτατες μεταβολές σε μικροσκοπικά μήκη, οι οποίες δεν ξεκινούν και δεν συγχρονίζονται από τις κινήσεις των μεγάλων σωμάτων, αλλά από την άμεση σύνδεσή τους με μια κοινή ποσότητα.

 

► Η αρχή της ύπαρξης των υλικών φορέων βρίσκεται εκτός χώρου, δηλαδή γίνεται από την ενέργεια του ίδιου του χώρου και σε απόσταση μικρότερη της ελάχιστης (από το Σύμπαν των υπόλοιπων υποστιγμών, το οποίο σχετικά δεν υπάρχει). Ο χώρος αποτελεί την ίδια αρχή και την ίδια ποσότητα ενέργειας για την ύπαρξη των υλικών φορέων, είναι η αρχή και το τέλος στη δομή της ύλης και επιτρέπει συγχρόνως την προσέγγιση και όχι μόνο την απομάκρυνση των πραγμάτων. Η απόσταση στο χώρο είναι και διεύθυνση, δηλαδή μία “ομόκεντρη” πολλαπλή απόσταση, με άλλα λόγια ακτίνα, και αυτό δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο και άσχετο από τη δομή της ύλης. Η ισοτροπία του χώρου σχετίζεται με την ιδιότητα της ταυτόχρονης δράσης προς την ύλη και τη σφαιρικότητα. Απεριόριστη ευθεία μετακίνησης θα σήμαινε απεριόριστη απόσταση, χώρος και ενέργεια και απουσία μέτρου στη μεταβολή του μήκους. Πεδίο βαρύτητας μπορεί να θεωρηθεί ο σφαιρικός (ή ακτινωτός) χώρος από τον οποίο αντλείται ισοτροπικά και ομόκεντρα η χωρική ενέργεια για να διατηρείται και να δημιουργείται η ύλη. Το βαρυτικό πεδίο προκαλείται και υπάρχει από τη διαδικασία διατήρησης μέσα στη δομή της ύλης με κυματικό τρόπο και όχι σαν δύναμη που δρα καταστροφικά για την ύλη.

 

► Όπως είναι γνωστό, η βαρύτητα επηρεάζει όλα τα υλικά σώματα με την ίδια δύναμη, ανεξαρτήτως της χημικής της σύστασης. Φυσικά αυτό δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στον τρόπο που η ύλη ξεκινάει να υπάρχει με μία κοινή βάση.

 

► Εάν η ύλη ήταν μία παρουσία ανεξάρτητη από τις "προδιαγραφές" του χώρου, εάν η ύλη βρισκόταν μέσα στο χώρο με ιδιότητες που καθορίζονται μόνο εξωτερικά, από την αλληλεπίδρασή της με τη γειτονική ύλη και η παρουσία της δεν ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις ιδιότητες του χώρου, εάν ο χώρος δεν ισοδυναμούσε με μία ποσότητα ενέργειας λόγω της παρουσίας του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, τότε θα κάναμε τις αδιέξοδες ερωτήσεις, όπως αυτές: Αφού ο χώρος έχει τόσο μεγάλα κενά διαστήματα, γιατί δεν υπάρχει περισσότερη ύλη ; Αφού υπάρχουν τόσο μεγάλες αποστάσεις χωρίς ύλη, ο χώρος ρυθμίζει με κάποιο τρόπο την ποσότητά της; Ποιες ιδιότητες της ύλης δεν επιτρέπουν την συχνότερη και πυκνότερη παρουσία της; Γιατί η βαρυτική δύναμη δεν συγκεντρώνει το σύνολο της ύλης γύρω από ένα κέντρο;

Η ερμηνεία της παρουσίας της ύλης ως φαινόμενο από τη μεταβολή στην ενέργεια του ίδιου του χώρου ή από τη δυναμική μεσολάβηση του πεπερασμένου χώρου μας αποτρέπει από την παγίδα των αδιέξοδων ερωτημάτων και στρέφει την αναζήτηση στα πραγματικά φαινόμενα που μπορούν να ερμηνεύσουν τα μεγάλα κενά στο μοίρασμα της ύλης. Διότι αυτά τα κενά του χώρου "αντανακλούν" ποσότητα ενέργειας και χρόνου που λείπει από τις εξελίξεις του υλικού κόσμου.

Η ύλη αποτελεί τις ελάχιστες απώλειες ενέργειας από τη συνολική ποσότητα της ενέργειας, ελάχιστες απώλειες που αναπληρώνονται με μία μικρή καθυστέρηση, στην οποία οφείλουν τη διατήρησή τους. Οι απώλειες της ενέργειας είναι ελάχιστες, η αντιστάθμιση γίνεται με τον πιο γρήγορο τρόπο, ενώ η ενέργεια η οποία είναι διαθέσιμη είναι πολύ περισσότερη και εμείς την αντιλαμβανόμαστε σαν κενό χώρο και σαν άπειρες δυνατότητες αλληλεπίδρασης μεταξύ των πραγμάτων. Με άλλα λόγια η "τεράστια" πραγματικότητα του Ολοκληρωμένου Σύμπαντος είναι για εμάς μία "τεράστια" δυνατότητα, είναι οι άπειρες εξελίξεις και τα άπειρα πράγματα που αναμένουμε να γίνουν. Τη σχετική απουσία τους την αποκαλούμε "κενό" χώρο.

 

• Πολλές ξεχωριστές δυνάμεις σε κάθε ένα μικροσκοπικό άτομο της ύλης ή μία μέγιστη κοινή δύναμη (ή ελάττωση σε μία κοινή δύναμη) για όλα τα άτομα του κόσμου;

• Τυχαίες και από μηδενική βάση οι προδιαγραφές του κάθε ατόμου της ύλης και συμπτωματικά οι ίδιες προδιαγραφές παντού μέσα στο Σύμπαν και μετά από κάποια "αντιγραφή" της ατομικής δομής, μέσα στις τεράστιες αποστάσεις του κενού διαστήματος; Ή μήπως, τα ξεχωριστά άτομα της ύλης συνδέονται και γίνονται διαρκώς από μία κοινή ποσότητα και με την αόρατη παρουσία μίας κοινής ενέργειας;

• Ο συγχρονισμός των μικροσκοπικών σωματιδίων γίνεται τυχαία και η συγκρότηση σταθερών πραγμάτων και του ορατού κόσμου (έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα) είναι συμπτωματική ή μήπως υπάρχουν από πριν τα όρια στις μεταβολές της κίνησης, στις ποσότητες της ενέργειας που ανταλλάζεται και οι νόμοι για την υλοποίηση της αόρατης ενέργειας του χώρου;

 

► Ο χώρος μεταβιβάζει ενέργεια κυματικά με τη μέγιστη ταχύτητα Vmax και πιθανό με τη μέγιστη συχνότητα fmax. Εάν ναι, τότε να εξακριβωθεί, εάν αυτή η συχνότητα είναι πάντα η ίδια. Να εξακριβωθεί εάν η ταχύτητα της συγκέντρωσης των κυμάτων μειώνεται και επίσης αν ελαττώνεται η συχνότητα. (Σχετικοί τύποι h = Emax / fmax = Emax tmin ).

  

 

► Να εξακριβωθεί αν η ταχύτητα των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων είναι περιοδικά μεταβαλλόμενη με το ρυθμό της συχνότητας, σύμφωνα με τη σχέση c / T =a . Σε αυτή την περίπτωση, στη συχνότητα fmax η μεταβολή της ταχύτητας γίνεται στον ελάχιστο χρόνο Tmin και σε ελάχιστο μήκος λmin. Δηλαδή c / Tmin = amax. (Σχετικοί τύποι Vmax = c = amin x Tmax = amax x Tmin  και  h fmin/Tmin = h fmax/Tmax ).

 

► Μέχρι την απόκτηση της μέγιστης ταχύτητας c και μέχρι την ελαχιστοποίησή της μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα μεταβολής. Μπορούν να θεωρηθούν φάσεις της επιτάχυνσης, όπου ξεκινάει να είναι η μέγιστη και εναλλάσσεται με φάση επιβράδυνσης. Υπάρχει σχέση αυτής της εναλλαγής και της μεταβολής με τα φαινόμενα του ηλεκτρικού και του μαγνητικού πεδίου;

 

► Η απόσταση στον πεπερασμένο κενό χώρο δεν θεωρείται ευθύγραμμη και η κίνηση των υλικών σωμάτων δεν μπορεί να γίνεται ευθύγραμμα ομαλά για απεριόριστο μήκος. Αυτό αφορά και τη μετάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Να ερευνηθεί η σχέση του φαινομένου Doppler (της διαστολής του χώρου) με την καμπυλότητα του πεπερασμένου χώρου και με την ταλάντωση της ενέργειάς του. Αναμένουμε ότι το φαινόμενο της διαστολής του χώρου, όπως αποκαλείται, σχετίζεται άμεσα με τη μεταβίβαση της κυματικής ενέργειας προς την ύλη και με τη διατήρηση της δομής της.

 

► Ο πεπερασμένος χώρος παρουσιάζει το όριο μίας μέγιστης απόστασης επίσης και για την ανώτερη ταχύτητα απομάκρυνσης. Η απομάκρυνση με κίνηση που με το πέρασμα του χρόνου γίνεται αναγκαστικά κυκλική δεν είναι ευθύγραμμη ομαλή κίνηση.

 

► Η μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης μπορεί να θεωρηθεί ισοδύναμη με μία ελάχιστη βαρυτική έλξη για κάθε μάζα. Διότι κανένα σώμα δεν μπορεί να απομακρυνθεί με άπειρη ευθύγραμμη κίνηση και θεωρητικά υπάρχει ένα όριο όπου η απομάκρυνση φτάνει στο μέγιστό της για να ακολουθήσει πορεία επιστροφής. Δεν υπάρχει ταχύτητα διαφυγής και η απόκλιση από την ευθύγραμμη κίνηση απομάκρυνσης μέσα στον κενό χώρο είναι το ίδιο φαινόμενο, όπως η απόκλιση από την ευθύγραμμη κίνηση ενός σώματος που δεν έχει την ταχύτητα διαφυγής για να ξεφύγει από ένα βαρυτικό πεδίο.

 

► Η παρουσία της μάζας προϋπάρχει μέσα στο γενικότερο φαινόμενο της μεταβολής της κίνησης. Ο χρόνος μέχρι την απόκτηση της ταχύτητας c αντιστοιχεί σε φαινόμενο αδράνειας, όπως και ο χρόνος μείωσης της μέγιστης ταχύτητας. Μπορούν να θεωρηθούν στατικά σαν δυο ποσότητες μάζας που αλληλεπιδρούν σε ένα σταθερό μήκος; (Σχετικοί τύποι: Mplanck2 G = h c →  h c / λ = Mplanck2 G / λ = E = h f ).

 

► Η μεταβίβαση ενέργειας με κυματικό τρόπο γίνεται αποκεντρωτικά και συγκεντρωτικά. Με την αύξηση της ακτίνας γίνεται εξασθένιση, ενώ με τη μείωση της ακτίνας γίνεται ενίσχυση.

 

► Να γίνουν σκέψεις, για τα φαινόμενα που μπορούν να προκαλούνται όταν συγκεντρώνεται μεγάλη ποσότητα ενέργειας. Να μελετηθεί το φαινόμενο της στροφορμής και να περιγραφεί μαθηματικά η διαφορά της από την ορμή. (M V r και M V).

 

► Η μέγιστη ποσότητα ενέργειας Emax (ή ισοδύναμης μάζας Mmax) η οποία προκύπτει από η σχέση h fmax πρέπει να συνδέεται μονίμως με την παρουσία των σωματιδίων, αφού σύμφωνα με τη φυσική ερμηνεία όλα τα σωματίδια είναι γρήγορες μεταβολές που γίνονται στην ενέργεια του "κενού" και πεπερασμένου χώρου, δηλαδή μεταβολές και ανταλλαγές ενέργειας με την παρουσία μιας σταθερής και κοινής ποσότητας. Αναμένουμε ότι τα "σταθερά" σωματίδια θα σχετίζονται μεταξύ τους με άρρηκτο και δυναμικό τρόπο. Η πιο απλή προσπάθεια που μπορεί να γίνει για την ανεύρεση τέτοιων σχέσεων ξεκινάει από τα δεδομένα που έχουμε για τα βασικά σωματίδια του υλικού κόσμου, το πρωτόνιο, το ηλεκτρόνιο και το νετρόνιο.

Αφού τα σωματίδια προέρχονται ή διατηρούνται από την ταλάντωση μίας κοινής ενέργειας και με τα ίδια όρια διακύμανσης (ίδιο όριο μέγιστης και ελάχιστης ποσότητας), προσδοκούμε, ότι οι ιδιότητες τους σχετίζονται δυναμικά με την ίδια μέγιστη ποσότητα ενέργειας ή ισοδύναμης μάζας (Mmax). Αναμένουμε ακόμα, ότι η μέγιστη ποσότητα ενέργειας h fmax = Emax (ή ισοδύναμης μάζας Mmax = Emax / c2 ) θα συνδέεται άρρηκτα με την παρουσία των σωματιδίων σαν να περιέχονται τα σωματίδια μέσα στη σταθερή μέγιστη ποσότητα. Πιο έμμεσα τα "σταθερά" σωματίδια πρέπει να σχετίζονται μεταξύ τους με άρρηκτο και "κινητικό" τρόπο, χωρίς τον οποίο τα σωματίδια θα έχαναν τουλάχιστον ένα μέρος από το σύνολο των ιδιοτήτων τους.

 

► Με την ταχύτητα c εμφανίζονται φωτόνια hf (φως). Τα σωματίδια πάλι είναι φωτόνια hf παγιδευμένα κατά κάποιο τρόπο, δηλαδή σε στάσιμη κατάσταση και σε αμείωτη ταλάντωση. Η ενέργεια hf δεν μεταβιβάζεται μέχρι να εξασθενήσει. Συσσωρεύεται ή αποσπάται και παραμένει έτσι. Ποιο φαινόμενο ή ποιες είναι οι συνθήκες που εμποδίζουν τη διάδοση των φωτονίων; (Σχετικοί τύποι: E = h c /λ = M c2 = h f  και  M = h / c λ = Ε / c2 = h f / c2 = Mmin f , c = 1/√(μο εο),  Henry x Farad = sec2  ).

 

 

► Μη ξεχνάμε, ότι η παρουσία της ύλης συνοδεύεται πάντα από την ακτινοβολία την οποία ονομάζουμε "θερμότητα". Οι ακτινοβολίες των πιο χαμηλών συχνοτήτων, στις οποίες μπορούν να δονούνται τα σωματίδια μεγαλύτερης μάζας, γίνονται αντιληπτές δια μέσου των υλικών μορίων σαν ήχος. Τα ηχητικά κύματα προκαλούνται από ταλαντώσεις των υλικών φορέων, οι οποίοι λόγω αυξημένης αδράνειας δεν ανταποκρίνονται στις υψηλές συχνότητες, αλλά στις πιο χαμηλές συχνότητες του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.

 

► Διαφορετικά σωματίδια μαρτυρούν διαφορετικό ρυθμό συγκέντρωσης ή αναπλήρωσης της ενέργειας. Πρέπει να εξηγήσουμε πώς από τα πολυάριθμα δυνατά σωματίδια εμείς αντιλαμβανόμαστε ένα ελάχιστο αριθμό σαν πιο σταθερά και καθοριστικά για την παρουσία της συνηθισμένης ύλης. Στη δομή της ύλης δεν βρίσκεται τόσο μεγάλη ποικιλία από σωματίδια για τη δημιουργία της μάζας και αντιθέτως γίνονται μεταβολές από τις οποίες προκύπτει ένας σχετικά μικρός αριθμός από τα θεωρητικώς δυνατά σωματίδια με πιο εντοπισμένη παρουσία. Ελάχιστα από αυτά τα σωματίδια, όπως το ηλεκτρόνιο και τα νουκλεόνια παρουσιάζονται πιο καθοριστικά, πιο σταθερά και πιο ξεχωριστά για την ύπαρξη της ύλης. Πρέπει να βρούμε την αιτία και τις προϋποθέσεις για τις οποίες υπάρχουν αυτά τα ελάχιστα σωματίδια με αυτές τις ιδιότητές τους και όχι κάποια άλλα από τα πολυάριθμα δυνατά των θεωρητικών υπολογισμών. Τι διαφοροποιεί την ενέργεια h f από την ενέργεια h f της μάζας και που οφείλεται η παρουσία των σταθερών σωματιδίων με τις συγκεκριμένες συχνότητες και μάζες;

 

► Κοντά σε αυτό το θεωρητικό πρόβλημα, πρέπει να βρει μαθηματική και ολοκληρωμένη απάντηση και το ερώτημα, γιατί η μάζα διαχωρίζεται και μοιράζεται σε μεγαλύτερο αριθμό σωματιδίων κατά τρόπο ασυνεχή και έτσι ώστε να σχηματίζεται ο περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων. Η ασυνέχεια στη δομή της ύλης και στη μεταβίβαση της ενέργειας του χώρου και κατά συνέπεια η παρουσία ξεχωριστών σωματιδίων, σχετίζονται με την κυματική μεταβολή της ενέργειας του χώρου (που μεταβιβάζεται κατά κύματα, με ρυθμό και εναλλασσόμενα).

 

► Η αιτία της συγκέντρωσης των υλικών φορέων είναι η ροή της χωρο-ενέργειας προς αντιστάθμιση των ελαττώσεών της που παρουσιάζονται σαν υλικοί φορείς και σαν τοπική αυξομείωση στην ενέργεια του χώρου.

 

► Η ενέργεια που έχει συσσωρευτεί στο κύμα λόγω αντίστασης και καθυστέρησης στη μετάδοσή της εκτονώνεται και αρχίζει να ελαττώνεται για να συσσωρευτεί σε πιο μεγάλη ακτίνα και έτσι προοδευτικά ελαττούμενη με το τετράγωνο της ακτίνας. Στην περίπτωση της μάζας, αυτό δεν συμβαίνει. Ο χώρος δεν συμπεριφέρεται όπως εάν ήταν ένα φορτίο που απορροφάει την ενέργεια (hf) που μεταβιβάζεται κυματικά. Ποιες είναι οι συνθήκες που προκαλούνται οι στάσιμες καταστάσεις και η επιστροφή της ενέργειας πίσω στην πηγή που προκαλεί τα κύματα ; Στην περίπτωση που παρουσιάζονται σωματίδια και μικροποσότητες μάζας, ο χώρος δεν παρουσιάζει την ελάχιστη αντίσταση και καθυστέρηση, η οποία θα επέτρεπε στα κύματα να μεταβιβάσουν την ενέργειά τους σαν ηλεκτρομαγνητικά, με την ταχύτητα του φωτός. Αντιθέτως, ο χώρος συμπεριφέρεται όπως ένα κακό φορτίο ή εμποδίζει τη μετάδοση της κυματικής ενέργειας, παρουσιάζει μεγαλύτερη αντίσταση και αναγκάζει την ενέργεια να πάλλεται σαν εγκλωβισμένη. Η ύλη παρουσιάζεται από κάποια ταχύτατη μεταβολή και ανταλλαγή ενέργειας που γίνεται με επαναλαμβανόμενο τρόπο.

 

► Να ερευνηθεί πώς από μια αρχική ποσότητα ενέργειας, που θα μπορούσε να είναι αυτή που ονομάζουμε "ενέργεια Πλανκ", πώς μπορεί να προκύπτουν οι ποσότητες και οι σχέσεις που γνωρίζουμε για τα βασικά σωματίδια της ύλης. Στη μεταβολή της αρχικής ποσότητας και στην εμφάνιση των μικρότερων ποσοτήτων, θα χρειαστεί να υποψιαστούμε το ρόλο της αρχικής ποσότητας για τη δυσκολία της απόσπασης των μικρότερων ποσοτήτων, για την τάση επιστροφής στην αρχική ποσότητα, που προκαλεί την καμπύλωση της κίνησης και για την ταλάντωση που διατηρείται.

 

► Η ενέργεια στην περίπτωση του κενού πεπερασμένου χώρου και της δημιουργίας της ύλης, δεν εκφράζεται από τη μετατόπιση σε ευθύγραμμη κίνηση και η δύναμη πρέπει να είναι σχεδόν κάθετη στη μετατόπιση.

 

► Όταν αναφερόμαστε στην πηγή της μάζας και στη μικροσκοπική δομή της ύλης πρέπει να σκεπτόμαστε, ότι η ταχύτητα και η ενέργεια των κινούμενων σωματιδίων δεν είναι ξεχωρισμένες ιδιότητες κάποιων συμπαγών μικροσκοπικών μαζών. Οι ίδιες οι μικροσκοπικές ποσότητες της ύλης είναι καταστάσεις ακινησίας και συσσώρευσης ενέργειας λόγω του πολύ μεγάλου ρυθμού στην κίνηση που τις προκαλεί και των φαινομένων που “υποθάλπει” η κρυφή παρουσία του χώρου. Και οι δυνάμεις που παρουσιάζονται και διατηρούνται στη μικροσκοπική δομή της ύλης δεν προέρχονται από τη μικροσκοπική κίνηση των ελάχιστων μαζών ούτε από κάποια εξωτερική πηγή. Δημιουργούνται από την ιδιότητα του σταθερού χώρου να συγκεντρώνει και να αποκεντρώνει με υψηλή συχνότητα την ενέργειά του και από φαινόμενα συντονισμού που αυξάνουν τη συσσώρευση ή την ελάττωση της ενέργειας.

 

► Μην αφήσουμε απαρατήρητες πολλές αριθμητικές συμπτώσεις, που προδίδουν την ύπαρξη σχέσεων και ιδιαίτερα τη σταθερά k του Coulomb, που έχει την ίδια αριθμητική τιμή με την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο, αλλά με άλλη δύναμη και χρησιμοποιείται όπως η σταθερά G στο νόμο του Νεύτωνα. Επίσης δεν είναι τυχαίος ο ρόλος του π του κύκλου και οι τριγωνομετρικές σχέσεις (√2, √5, 90°, πολλαπλάσια ή υποπολλαπλάσια, ημίτονα, συνημίτονα).

 

► Να ερευνηθεί η σχέση της πυρηνικής δύναμης με τη βαρυτική, αφού και τα δυο αυτά φαινόμενα ερμηνεύονται σαν συγκέντρωση κυματικής ενέργειας , από μεγάλη ακτίνα του χώρου μέχρι την ελάχιστη ακτίνα που είναι μικροσκοπική.

 

► Θεωρητικά, η σταθερή ταχύτητα του φωτός c μαρτυράει μία μέγιστη δύναμη F , η οποία είναι μέγιστη σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα και περιοδικά και όχι συνεχώς. Θεωρητικά, πρέπει να υπάρχουν στιγμές που η δράση λείπει (χρονικά κενά), όταν η επιτάχυνση φθάνει στο μέγιστο αποτέλεσμα της ανώτερης ταχύτητας κίνησης. Διαφορετικά, η επιτάχυνση δεν θα σταματούσε ποτέ και δεν θα υπήρχε ένα ανώτατο όριο στην ταχύτητα.

Επίσης, η μικρή επιτάχυνση χρειάζεται ένα μεγάλο χρονικό διάστημα Τ για να φτάσει στην ανώτερη ταχύτητα c (c=Tmax x amin), ενώ η μεγάλη επιτάχυνση χρειάζεται ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα (c=Tmin x amax). Ο μέγιστος ρυθμός μεταβολής στην ταχύτητα του φωτός amax σχετίζεται άμεσα με την παρουσία της μέγιστης βαρυτικής δύναμης, την οποία αποκαλούμε "πυρηνική".

 

Vmax = c = amin x Tmax = amax x Tmin

Vmax = c = amin / fmin = amax / fmax

 

Η μέγιστη βαρυτική δύναμη δεν ενεργεί από κάποια κατεύθυνση, όπως αν προερχόταν από κάποιο υλικό πράγμα, διότι θεωρείται σαν φαινόμενο έλξης από την ελάχιστη απόσταση και όχι από μακριά. Η μέγιστη δύναμη Fmax (= Emax / λmin) και η μέγιστη επιτάχυνση/επιβράδυνση ±amax σχετίζονται με το φαινόμενο της αποκαλούμενης "πυρηνικής δύναμης" Fnucl. Η ελάχιστη δύναμη Fmin και ο ελάχιστος ρυθμός μεταβολής της ταχύτητας amin σχετίζονται με το φαινόμενο της βαρυτικής δύναμης Fg.

 

► Θα είναι μεγάλη επιτυχία μας, αν με την πιο απλή ερμηνεία της δημιουργίας του κόσμου που έχουμε αναπτύξει με το συνηθισμένο λεξιλόγιο και αξιοποιώντας τις απλούστερες σχέσεις της φυσικής, μπορέσουμε να συνδέσουμε δημιουργικά τη σταθερά της βαρυτικής δύναμης G. Δημιουργικά, δηλαδή, με τρόπο που να μας διαφωτίζει: από ποιες σχέσεις της κίνησης βγαίνει, πότε δημιουργούνται αυτές οι σχέσεις και τι αλλάζει ή επιτυγχάνεται στον μικροσκοπικό κόσμο όταν τα φαινόμενα μεταβάλλονται με την αναλογία που βγαίνει ή διατηρείται η σταθερή σχέση, που έχει κλειδωθεί μέσα στην ποσότητα της G. Όσο πλησιάζουμε στην ολοκλήρωση της φυσικής ερμηνείας για το πως διατηρείται η φύση στο σύνολό της, υποχρεωτικά εισχωρούμε στο ειδικό ζήτημα για τη δομή της ύλης και πώς αυτή η μικροσκοπική δομή σχετίζεται με τη δημιουργία της φύσης.

 

> Η βασική σχέση που συνδέει το φαινόμενο της ελκτικής δύναμης με τη ύλη και τη μάζα είναι η γνωστή σχέση g = GM/r2 με την οποία υπολογίζουμε την επιτάχυνση που προκαλεί ένα ουράνιο σώμα μάζας Μ και σε απόσταση ακτίνας r (σε οποιοδήποτε άλλο σώμα το οποίο θα έπεφτε ελεύθερα). Θα ξεκινήσουμε με μερικές πρώτες απαραίτητες παρατηρήσεις.

● Ένα μόνο υλικό σώμα από μόνο του περιβάλλεται από ένα πεδίο, το οποίο επιδρά αόρατα σε ένα άλλο υλικό σώμα. Αυτό το αποκαλούμε βαρυτικό πεδίο ή ελκτική δύναμη. Αυτή η παρατήρηση μας καθοδηγεί να σκεφτούμε το φαινόμενο ανεξάρτητα από τη σχέση ενός υλικού σώματος με τα άλλα σώματα. Πρόκειται για πεδίο που περιβάλει τα υλικά πράγματα, είτε αυτά βρίσκονται δίπλα σε ένα άλλο είτε όχι. Η επιτάχυνση g συμπίπτει με την ένταση του βαρυτικού πεδίου.

● Το πεδίο αυτό το ανιχνεύουμε και το παρατηρούμε εύκολα σε σώματα που περιέχουν μεγάλη ποσότητα ύλης στη μονάδα του όγκου ή μεγάλη μάζα και τέτοια είναι τα ουράνια σώματα. Τα πράγματα που γνωρίζουμε και μπορούμε να παρατηρήσουμε στη καθημερινή ζωή μας δεν φανερώνουν αυτή την ιδιότητα που έχουν όλα τα σώματα, να έλκουν το ένα το άλλο. Δεν παρατηρούμε καμία δύναμη να εφαρμόζεται από το ένα σώμα σε ένα άλλο και να το επιταχύνει, χωρίς η υλική επιφάνεια του ενός να αγγίξει την επιφάνεια του άλλου. Μόνο στις ξεχωριστές περιπτώσεις, όπως με το φαινόμενο που έχει ονομαστεί μαγνητισμός και στην ηλεκτρική φόρτιση παρατηρούμε σώματα να έλκονται μεταξύ τους. Αυτά όμως θεωρούνται και περιγράφονται επιτυχώς σαν διαφορετικά φαινόμενα από τη βαρυτική έλξη.

● Η αναλογική σχέση που συνοψίζει ο τύπος g=GM/r2 , όπως και ο τύπος της F=GM1M2/r2 δεν είναι από τις σχέσεις που είναι σαφείς και καλά προσδιορισμένες για να εφαρμοστούν με την πιο μεγάλη ακρίβεια. Δεν είναι εύκολο να εντοπίσουμε που είναι το κέντρο (βάρους) ενός σώματος, τι διαστάσεις έχει το κέντρο και πόση είναι η ακτίνα μέχρι την επιφάνεια του σώματος, όταν το σχήμα του δεν είναι τέλεια σφαιρικό και όταν η δομή του σώματος δεν είναι σταθερή και ομοιόμορφη.

 

Από τις πρώτες απορίες που προκαλούνται για την έρευνα της σχέσης που έχει η βαρύτητα με τη δομή της ύλης και με τον ηλεκτρομαγνητισμό, είναι: Μέχρι πόσο μικρό μπορεί να είναι ένα υλικό πράγμα ή μέχρι πόσο λίγη μάζα μπορεί να έχει και να υπάρχει αυτό το βαρυτικό πεδίο; Τα άτομα της ύλης έχουν βαρυτικό πεδίο; Επειδή η δύναμη αυτού του πεδίου γίνεται αντιληπτή από τα ουράνια σώματα, είναι εύκολο να σκεφτεί κάποιος ότι αυτή είναι μια ασήμαντη δύναμη για να την ψάχνουμε σε μικροσκοπικά πράγματα, όταν μάλιστα γνωρίζουμε άλλες δυνάμεις που επηρεάζουν φανερά τα πράγματα. Αυτή η σκέψη εμποδίζει την έρευνα, βγάζοντας επιπόλαια ένα συμπέρασμα από το μέγεθος της δύναμης και από το ρόλο του βαρυτικού πεδίου για τα γειτονικά πράγματα. Στην έρευνα, το σημαντικό και το χρήσιμο δεν βρίσκεται μόνο στα φαινόμενα που έχουν φανερή ύπαρξη και επίδραση. Η εξαγωγή μια μαθηματικής σχέσης ή η παρατήρηση μιας λεπτομέρειας μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα διαφορετικό κόσμο, σε μια διαφορετική περιοχή έρευνας και να αξιοποιηθεί για νέες τεχνολογίες. Όμως, το βαρυτικό πεδίο δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο ούτε μια λεπτομέρεια της φύσης. Πρώτα απ' όλα, διότι το ασήμαντο βαρυτικό πεδίο των συνηθισμένων πραγμάτων που μεταχειριζόμαστε στην καθημερινή ζωή μας, αποδεικνύεται σημαντικό για τη δομή του Σύμπαντος. Δεύτερον, το ανιχνεύουμε παντού, σε όλα τα υλικά πράγματα. Το πιο σημαντικό, όμως, για την έρευνα και τη κοσμολογική θεωρία, δεν είναι το μέγεθος της ελκτικής δύναμης και τι μπορεί αυτή να προκαλέσει εξωτερικά, αλλά με ποιες διαδικασίες δημιουργείται αυτό το πεδίο, και με ποιες σχέσεις συνδέονται αυτές οι διαδικασίες με ορισμένα άλλα φαινόμενα, τα οποία επίσης συνοδεύουν την ύλη παντού. Για τη διερεύνηση αυτού του φαινομένου και για τη λύση μεγάλων άλυτων προβλημάτων έχουμε επιτύχει να σκεφτούμε που πρέπει να ψάξουμε. Όλες οι λογικές σκέψεις και οι παρατηρήσεις των φαινομένων δείχνουν ότι το φαινόμενο του βαρυτικού πεδίου, για να υπάρχει παντού και να συνοδεύει όλα τα υλικά πράγματα, δημιουργείται σε μικροσκοπικές διαστάσεις. Πρέπει να αναζητήσουμε τις απαντήσεις στη δομή της ύλης και στα φαινόμενα κίνησης που περιγράφουμε.

 

► Τα σωματίδια θεωρούνται ποσότητες ενέργειας που δεν μπορούν να διαδοθούν σαν κύματα, σαν σημεία συσσώρευσης ή ελάττωσης της ενέργειας και σαν φαινόμενα αντίστοιχα με τις κοιλίες και τους κόμβους σε στάσιμα κύματα και τελικά θεωρούνται σαν φαινόμενα ταλάντωσης της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας και με σχέσεις ανταλλαγής και εναλλαγής μεταξύ τους. Πρέπει να περιμένουμε ότι το φαινόμενο του ηλεκτρικού φορτίου δεν είναι άσχετο από τη διαδικασία διατήρησης αυτών των σωματιδίων και από τη μάζα τους. Να αναζητηθεί επίσης η σχέση του ηλεκτρικού φορτίου με τη βαρυτική δύναμη και με την πυρηνική.

 

► Η σχέση της ειδικής σχετικότητας για την αύξηση της μάζας με την αύξηση της ταχύτητας περιορίζεται στη δομή της ύλης και στη μάζα των σωματιδίων, τα οποία προκαλούνται από μεταβολή στην κίνηση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.

 

► Πρέπει να ξεχωρίσουμε μια βασική διαφορά στην κίνηση των υλικών πραγμάτων μέσα στο χώρο και στην "κίνηση" της ακτινοβολίας. Όπως πρέπει αντίστοιχα να ξεχωρίσουμε τη βασική διαφορά μεταξύ της συγκεντρωμένης μάζας μέσα στο χώρο και στη μάζα που παρουσιάζεται με τη μορφή σωματιδίων από την κυματική μεταβολή της ενέργειας του ίδιου του χώρου.

 

► Η κίνηση ενός πράγματος προϋποθέτει μια σχετική ακινησία των υλικών μερών του, μια ακινησία που διατηρείται με κάποιες άλλες συσχετισμένες κινήσεις. Η μεταβολή της κίνησης μέσα στο χώρο δεν είναι δυνατή παρά μόνο με τη διατήρηση ή τη σταθερότητα του ίδιου του πράγματος και υπάρχει ένα όριο για τη διατήρηση και τη σταθερότητά του. Η μέγιστη ταχύτητα c μπορεί να αποκτηθεί στον ελάχιστο χρόνο, όταν εφαρμοστεί η μέγιστη δύναμη Fmax, όμως η μέγιστη δύναμη δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα υλικό σώμα, χωρίς να το παραμορφώσουν και να το διαλύσουν.

 

► Όταν κλωτσάμε με δύναμη ένα μπαλόνι σε ένα γήπεδο (με την ελάχιστη αντίσταση που προβάλει ο αόρατος αέρας) δεν θα φτάσει τόσο μακριά, όσο θα φτάσει μία ποδοσφαιρική μπάλα με την ίδια δύναμη. Για να μεταβιβαστεί ενέργεια και να ασκηθεί η δύναμη χρειάζεται ένας αποδέκτης, μία σταθερή παρουσία και ένα χρονικό διάστημα για την άσκηση της δύναμης. Εάν η αύξηση της δύναμης δεν αφήνει ακέραιο το υλικό σώμα, τότε και ο χρόνος που εφαρμόζεται η δύναμη δεν μπορεί να συνεχίζεται απεριόριστα.

 

► Η βαρύτητα με τη μέγιστη δύναμή της (Fmax) προκαλεί αποσταθεροποίηση στη δομή της ύλης, όπως θα το προκαλούσε η κίνηση μέσα στο χώρο με τη μέγιστη επιτάχυνση (amax).

 

Με το καθημερινό λεξιλόγιο, με παρατηρήσεις μέσα στη σκέψη και με την απλή λογική η "απροσδιοριστία" επεκτείνεται σε πολλές άλλες ιδιότητες των σωματιδίων. Δεν περιορίζεται στη θέση, στην ταχύτητα και στην ορμή των ηλεκτρονίων και στην αδυναμία να παρατηρηθούν ταυτόχρονα αυτές οι καταστάσεις τους. Οι ιδιότητες των σωματιδίων, όπως και τα ίδια τα σωματίδια, προέρχονται από σύντομες στιγμές σε μια μεταβαλλόμενη κατάσταση και αν υπάρχουν σταθερά, αυτό πάλι επιτυγχάνεται από φαινόμενα ταχύτατης και περιοδικής μεταβολής. Επομένως και οι μονάδες μέτρησης για μεγέθη και ποσότητες που είναι έτσι μικροσκοπικές και εξαρτημένες από γρήγορες εξελίξεις μην περιμένουμε να είναι καθαρά διακριτές και να έχουν νόημα, όπως όταν μετράμε ποσότητες και μεγέθη που υπάρχουν σε απόσταση και με ρυθμούς μεταβολής που μπορούμε και προλαβαίνουμε να μετρήσουμε. Στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις του Σύμπαντος και στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα, τα μεγέθη και οι ποσότητες δεν μπορούν να είναι "στατικά" και δεν θα αναφέρονται σε καθαρά ξεχωρισμένα φαινόμενα.

 

 

 

 

ΜΑΖΑ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

 

 

 

 

Η 1η ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΗ ΓΗ

www.kosmologia.gr ©2009-10

ISBN 978-960-93-2431-1

 

 

 

Επόμενη σελίδαΠίσω

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΠΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 

 

 

 
 

 

 

 

► Γύρω μας γίνονται ανταλλαγές ενέργειας και αλληλεπιδράσεις με την ύλη σε συχνότητες άνω από 1020 Hz, σε μικροσκοπικές διαστάσεις και με την ταχύτητα του φωτός. Μέχρι τώρα, αυτή την πραγματικότητα δεν την υπολογίζαμε, την απλοποιούσαμε με την έννοια του "κενού" χώρου και αντιλαμβανόμασταν επιπόλαια την παρουσία της από τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα και από τη βαρύτητα. Μια αόρατη πραγματικότητα συμμετέχει μόνιμα στις υλικές εξελίξεις με ποσά ενέργειας, που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται μεταξύ 1020 - 1042 Hz και αυτή την πραγματικότητα την αγνοούσαν στην επιστήμη. Αυτή συμμετέχει μόνιμα και ταυτόχρονα για ολόκληρο τον υλικό κόσμο, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο... Στη φυσική, αυτά τα ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται σε τόσο σύντομα χρονικά διαστήματα (t=1/f) ονομάζονται "σωματίδια".

Εσείς μιλάτε ακόμα για τη συνολική δημιουργία του Σύμπαντος και για τη φαντασίωση του Big Bang ;

 

Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΦΥΣΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ

 

 
 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +