Μια από τις πιο αρχαίες και πιο διαδεδομένες προκαταλήψεις στην ανθρώπινη ιστορία, σχηματίζεται με το άκουσμα της λέξης Σύμπαν, δηλαδή ολόκληρος ο κόσμος, το παν, το σύνολο όλων των πραγμάτων. Η αλήθεια της μικρότητάς μας με κριτήριο τις γεωμετρικές διαστάσεις μας, οδηγεί τη σκέψη σε μία γενικευμένη άποψη για τη μικρότητά μας σε όλες τις ιδιότητες και τις ικανότητες.  Η γενικευμένη άποψη για τη συνολική μικρότητά μας απέναντι σε ένα άπειρο Σύμπαν καθηλώνει και αποθαρρύνει τη διερευνητική σκέψη, όπως και η άποψη περί Θεού. Οι μόνοι άνθρωποι στην ιστορία, οι οποίοι τόλμησαν να κάνουν σκέψεις για να κατανοήσουν τον ευρύτερο κόσμο είναι οι Φιλόσοφοι. Η προκατάληψη αυτή αποτέλεσε ένα εμπόδιο στην ιστορική ανάπτυξη ολόκληρης της Επιστήμης, αφού κομμάτιασε τη σκέψη στα πιο άμεσα παρατηρήσιμα φαινόμενα, χωρίς την επίγνωση και τη γνώση της ενότητας, της βαθύτερης διασύνδεσης των φαινομένων και της κοινής νομοτέλειας που τα διέπει, υποβαθμίζοντας παράλληλα το ρόλο της αφαιρετικής σκέψης για την προσέγγιση της εμπειρίας και για την απλή παρατήρηση. Το συγκεκριμένο ταυτίστηκε με το ορατό και με το σταθερό ενώ το αφηρημένο με το αόρατο και το φανταστικό, διαμετρικά αντίθετο δηλαδή.

Θα έπρεπε να προκαλεί μεγάλη εντύπωση, που ακόμα και στο χώρο της επιστήμης μπορούν να αναφέρονται στο Σύμπαν, ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΡΙΘΜΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ. Λέμε "Σύμπαν", δηλαδή τα πάντα, όλα τα πράγματα που υπάρχουν και τα οποία ποτέ κανένας δεν θα μετρήσει, ούτε θα τα γνωρίσει όλα. Επιδιώκουμε να γνωρίσουμε το "Σύμπαν", δηλαδή αυτό που φαίνεται άπειρο . Αν γνωρίζαμε όλα τα πράγματα που περιέχει το Σύμπαν θα ήμασταν παντογνώστες θεοί. Συμβαίνει παραδόξως, να μιλάμε πιο εύκολα για το Σύμπαν παρά για την ανθρώπινη κοινωνία, την οποία αυτό συμπεριλαμβάνει. Επειδή το Σύμπαν είναι Σύμπαν, γι' αυτό μπορούμε να αναφερόμαστε στο σύνολο των πραγμάτων χωρίς να μιλάμε για κανένα ιδιαίτερα. Αντιθέτως, μάλιστα, χρειαζόμαστε... να γνωρίζουμε τα λιγότερα πράγματα, αντί τα περισσότερα!  ΓΝΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ; ΟΧΙ !

Μπορούμε να μιλάμε για κάποια εμπειρία την οποία δεν έχουμε και αυτή η δυνατότητά μας προέρχεται από την εμπειρία, με το διάμεσο ορισμένων εννοιών, οι οποίες μπορεί να προήλθαν από έναν ελάχιστο αριθμό αντιλήψεων (ή παρατηρήσεων), αλλά να αναλογούν και να βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερο. Όταν λ.χ. λέμε, ότι ο άνθρωπος έχει δύο πόδια, αυτό είναι αλήθεια όχι μόνο για όσους έχουμε αντιληφθεί -αυτή είναι η πραγματική εμπειρία μας- αλλά και για αναρίθμητους άλλους, παρόντες και απόντες.

Ένα πλήθος από τυχαίες και αποσπασματικές διαπιστώσεις στην εμπειρία και ένα πλήθος από ξεχωριστές εξηγήσεις μπορούν ν’ αποκαλυφθούν πιο γρήγορα, εύκολα και όχι τυχαία. Μπορούν μέσα από την ανάπτυξη και το συσχετισμό λίγων συνοπτικών απόψεων και συνηθισμένων εννοιών και με τη δυνατότητά μας να γνωρίζουμε όλα τα πράγματα μέσα από την ανακάλυψη σχέσεων και ομοιοτήτων στα πλησιέστερα της εμπειρίας μας.

Με την ανάλυση και μόνο των λέξεων και των νοημάτων που αναφέρονται σε διαδεδομένα φυσικά φαινόμενα (λ.χ. το φως, ο χρόνος, η κίνηση) και όπως αυτά συνδέονται μεταξύ τους με την απλή λογική επάνω στην κοινή εμπειρία, οδηγούμαστε σε σωστές απαντήσεις και σε εύστοχες προσεγγίσεις γύρω από επιστημονικά ζητήματα. Διότι εάν απορρίψουμε ή αλλάξουμε τα σωστά νοήματά τους ή πούμε ανοησία, τότε οδηγούμαστε σε παραλογισμούς και σε ανόητα αδιέξοδα! Πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις που έγιναν με τυχαίο τρόπο, θα μπορούσαν να είχαν προκύψει με λογική συνέπεια και εάν είχαμε ξεκινήσει από διαφορετικές παρατηρήσεις.