*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

Θέλεις να μάθεις περισσότερα για τη Φιλοσοφία; Πόσο χρήσιμη στη ζωή μας είναι η Φιλοσοφία;

ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ

Το μεγάλο αίνιγμα της Δημιουργίας, ανήκει στο "χρονοντούλαπο" της Ιστορίας, όπως θα μπουν εκεί όλες οι διαδεδομένες (κυρίως θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνιολογικές, ψυχολογικές) απόψεις που αγνοούσαν ή δεν υπολόγιζαν τις ενδεχόμενες λύσεις αυτού του μεγάλου αινίγματος. Το ιστορικό αυτής της λύσης θα προκαλέσει εντύπωση και πολλά ερωτηματικά για την ανθρώπινη νοημοσύνη, τη διαιώνιση μεγάλων λαθών και για το ρόλο της γνώσης στις ικανότητες του ανθρώπου.

 

" Δεν είναι τα εξωτερικά υλικά πράγματα τα οποία με την κίνηση, με το πλησίασμα, την απομάκρυνση, την ένωση και το διαχωρισμό τους αυτά επιτυγχάνουν ένα ισορροπημένο σύνολο και τη διατήρηση της νομοτέλειας. Αντιθέτως, προϋπάρχει το ολοκληρωμένο σύνολο..."

 

Σύμπαν : Το κοινό σύνολο όλων των πραγμάτων από όλους τους χρόνους και ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ την ίδια στιγμή που παραμένει ελλιπές και σε εξέλιξη για τα επιμέρους υλικά πράγματα.

Χώρος : Η πεπερασμένη ποσότητα ενέργειας του ολοκληρωμένου και σταθερού Σύμπαντος, η οποία παραμένει σχετικά ανενεργή, σε ρόλο κοινού φορέα της ενέργειας για τη διατήρηση της δομής της ύλης και για την παρουσία όλων των υλικών πραγμάτων. Ο χώρος "βράζει ηλεκτρομαγνητικά" από τα κύματα τα οποία "κοχλάζουν" γύρω από τα 1020 Hz. Ο κοινός χώρος αποτελεί το σταθερό πυρήνα (ουσία, όπως θα λέγαμε παλαιότερα) για όλα τα επιμέρους δομικά στοιχεία.

Ύλη : Τα στιγμιαία σημεία συγκέντρωσης και απώλειας της ενέργειας που προκαλούνται από τη μεταβίβασή της ενέργειας κατά κύματα στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα της σχετικής, έμμεσης και εξωτερικής παρουσίας του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Το ολοκληρωμένο και σταθερό Σύμπαν στην αρχή δημιουργίας του από την ενέργεια του "κενού" χώρου. Στοιχειώδεις ποσότητες ενέργειας (hf) που διατηρούνται από την περιοδική μεταβολή και ανταλλαγή της ενέργειας που μεταβιβάζει κυματικά ο "κενός" χώρος. Η ενέργεια του χώρου "ρέει" (με τη μέγιστη ταχύτητα) με κύματα για να ισορροπήσει και η ροή της ξανά δημιουργεί και διατηρεί τις ελαττώσεις της, τις οποίες συνοπτικά ονομάζουμε ύλη. Σε αυτές τις σύντομες στιγμές που ελαττώνεται η σταθερή ενέργεια του κενού χώρου και δεν προλαβαίνει να ισοσταθμιστεί, οφείλεται η ύπαρξη του υλικού κόσμου. Η ελάχιστη πραγματικότητα και όχι το πλήρες Σύμπαν.

Κύμα : Κύμα είναι η συσσώρευση (ή η ελάττωση) της ενέργειας κατά τη διατάραξη ενός μέσου όπου βρίσκεται σε μία σταθερή κατάσταση και έχει την τάση να επανέλθει στην αρχική κατάσταση ισορροπίας. Είναι το φαινόμενο της κίνησης που γίνεται όχι ανεμπόδιστα, αλλά ακριβώς αντίθετα επειδή εμποδίζεται να γίνει και αυτή είναι η κίνηση με κύματα.

Φως-ηλεκτρομαγνητικά κύματα : Ελάχιστες διακυμάνσεις στη σταθερή ποσότητα ενέργειας του "κενού" χώρου και επαναφορά στην αρχική σταθεροποιημένη κατάστασή του, στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα. Η συχνότητα συμπίπτει με το ρυθμό στον οποίο αποκτιέται και ελαττώνεται η μέγιστη ταχύτητά τους, η οποία είναι πάντα η ίδια. Αυτή η ερμηνεία επιτυγχάνει την ενοποίηση του γνωστού μακροσκοπικού φαινομένου της επιτάχυνσης/επιβράδυνσης ενός σώματος με τη μεταβολή της συχνότητας των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, που στο μικροσκοπικό κόσμο εμφανίζεται με τα φαινόμενα του ηλεκτρικού και του μαγνητικού πεδίου. Η ταχύτητα τους είναι πάντοτε η μέγιστη Vmax = a t, όμως αυτή η ταχύτητα αποκτιέται σε ένα μικρό ή σε ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και το φαινόμενο επαναλαμβάνεται.

Αδράνεια : Η αδράνεια είναι γενικότερα ένα φαινόμενο που ξεκινάει από το φαινόμενο της κίνησης και δεν λείπει ποτέ από τη φύση. Γενικότερα είναι η ιδιότητα της κίνησης, η οποία εκφράζει το χρόνο καθυστέρησης στη μεταβολή της ταχύτητας ή το χρόνο μέχρι να επανέλθει η κίνηση  στην προηγούμενη σταθερή της ταχύτητα. Κατ' επέκταση (από την παρατήρηση της μεταβολής στην κίνηση και στην ταχύτητα των σωμάτων), η ιδιότητα των σωμάτων να διατηρούν τη σταθερή κινητική τους κατάσταση, να αντιδρούν στις επιδράσεις και να προβάλλουν αντίσταση στη μεταβολή της κίνησής τους. Γενικότερα, όμως, μπορεί να συμπεριληφθεί και η έννοια της καθυστέρησης στο χρόνο που μεταβάλλεται οποιαδήποτε κίνηση μέχρι να σταθεροποιηθεί (δηλαδή το χρονικό διάστημα στο οποίο η ταχύτητα μεταβάλλεται, η φάση της επιτάχυνσης ή της επιβράδυνσης).

Μάζα : Με την ευρύτερη έννοια του όρου, η μάζα είναι το μέτρο της αδράνειας, δηλαδή της αντίστασης ή της καθυστέρησης στη μεταβολή της κίνησης και εκφράζει κάθε φαινόμενο επιτάχυνσης ή επιβράδυνσης. Με τη συνηθισμένη έννοια του όρου της μάζας, περιλαμβάνουμε μόνο τα φαινόμενα επιβράδυνσης ή επιτάχυνσης τα οποία προκαλούνται με την παρουσία ενός απτού σώματος. Κάθε μεταβολή ταχύτητας είναι μία σχέση επιτάχυνσης ή επιβράδυνσης και μπορεί να της αποδοθεί μία δύναμη που προκαλεί ή συντηρεί τη μεταβολή.

Η παρουσία της μάζας προϋπάρχει μέσα στο γενικότερο φαινόμενο της μεταβολής της κίνησης. " Επειδή, με τη δράση μιας σταθερής δύναμης, η ταχύτητα αυξάνει ανάλογα με το χρόνο, η μάζα εκφράζει τη σχέση του χρόνου που απαιτείται για να επιταχυνθεί ένα αδρανές σώμα στην ταχύτητα αυτή ". Με άλλα λόγια, αν ο χρόνος και η δύναμη δεν μπορούν να αυξάνουν ατελείωτα, τότε ο χρόνος που χρειάζεται για να επιτευχθεί η μέγιστη ταχύτητα δεν είναι άπειρος και στο μέγιστο χρόνο θα αναλογεί μία μέγιστη μάζα. Στον ελάχιστο χρόνο θα αναλογεί μία ελάχιστη ποσότητα μάζας. Το όριο μίας ανώτερης ταχύτητας, αυτό από μόνο του επιβάλλει όριο στη μέγιστη επιτάχυνση a, στη αύξηση της δύναμης F και τελικά στην ποσότητα της μάζας που μπορεί να επιταχυνθεί. Αφού η ταχύτητα του φωτός μπορεί να αποκτιέται με γρήγορο ή αργό ρυθμό χωρίς ποτέ να ξεπερνιέται, προκύπτει ότι η επιτάχυνση δεν μπορεί να αυξάνει για άπειρο χρονικό διάστημα αλλά μέχρι το χρονικό διάστημα που η ταχύτητα γίνεται c (σύμφωνα με τον τύπο c = a T ). Έτσι, η μικρή (με τον ελάχιστο ρυθμό) επιτάχυνση amin χρειάζεται ένα μεγάλο χρονικό διάστημα Τmax για να φτάσει στην ανώτερη ταχύτητα c , ενώ η μεγάλη (με το μέγιστο ρυθμό) επιτάχυνση amax χρειάζεται ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα Tmin. Η ταχύτητα του φωτός c εκφράζει το όριο που μπορεί να φτάσει η επιτάχυνση και κατά συνέπεια το ελάχιστο και το μέγιστο χρονικό διάστημα που η επιτάχυνση/επιβράδυνση μπορεί να γίνεται.

Στις ιδιαίτερες συνθήκες της δημιουργίας της ύλης από τη ταλάντωση της κυματικής ενέργειας του "κενού" χώρου, (διακυμάνσεις της ενέργειας του "κενού" χώρου), η μεταβολή αυτή διατηρείται σαν στάσιμη κατάσταση, η κίνηση επαναλαμβάνεται με πολύ γρήγορο ρυθμό και ποσότητες ενέργειας ανταλλάσσονται με υψηλό και σταθερό ρυθμό. Όταν τα ποσά της ενέργειας που μεταβάλλονται γρήγορα λάβουν τη μορφή εντοπισμένης ή σταθερής παρουσίας, όπως είναι τα σωματίδια, τότε αυτή η κυματική μεταβολή μας παρουσιάζεται σαν ύλη και μάζα. Η μάζα μέσα στη δομή της ύλης είναι κάτι που προκαλείται ή δημιουργείται από φαινόμενα μεταβαλλόμενης και περιοδικής κίνησης, την οποία γνωρίζουμε με τον όρο "ηλεκτρομαγνητικά κύματα".

Πυρηνική δύναμη : Η δύναμη F πρέπει να γίνεται ελάχιστη όταν η επιτάχυνση φθάνει στο μέγιστο αποτέλεσμα της ανώτερης ταχύτητας κίνησης. Διαφορετικά, η επιτάχυνση δεν θα σταματούσε ποτέ και δεν θα υπήρχε ένα ανώτατο όριο στην ταχύτητα. Η μέγιστη δύναμη Fmax (= Emax / λmin) και η μέγιστη επιτάχυνση/επιβράδυνση ±amax σχετίζονται με το φαινόμενο της αποκαλούμενης "πυρηνικής δύναμης" Fnucl. Η ελάχιστη δύναμη Fmin και ο ελάχιστος ρυθμός μεταβολής της ταχύτητας ±amin σχετίζονται με το φαινόμενο της βαρυτικής δύναμης Fg.

► Δυνάμεις : Στη φυσική, είναι διαδεδομένη η άποψη, ότι οι δυνάμεις (ηλεκτ/κή, ασθενής, πυρηνική, βαρυτική) ασκούνται από σωματίδια που λειτουργούν σαν φορείς των αλληλεπιδράσεων. Τα φωτόνια, τα μποζόνια, τα γλουόνια και τα βαρυτόνια θεωρούνται τα σωματίδια-φορείς των ηλεκτρομαγνητικών, των ασθενών, των πυρηνικών και των βαρυτικών δυνάμεων αντίστοιχα. Επιτέλους, να το πούμε καθαρά, χωρίς μεταφυσική: οι παραπάνω δυνάμεις είναι κύματα (συγκεντρωτικά ή αποκεντρωτικά) με την πιο υψηλή συχνότητα και τις ελάχιστες στιγμές αλληλεπίδρασης αυτών των κυμάτων μεταξύ τους και με τη δομή της γνωστής ύλης (που αποτελεί τη σύσταση των μέσων της παρατήρησής μας) τις εκλαμβάνουμε σαν ποσότητες σωματιδίων. Αυτός είναι και ο λόγος της ελάχιστης διάρκειας της ύπαρξής τους!

Γύρω μας γίνονται ανταλλαγές ενέργειας και αλληλεπιδράσεις με την ύλη σε συχνότητες άνω από 1020 Hz, σε μικροσκοπικές διαστάσεις και με την ταχύτητα του φωτός. Μέχρι τώρα, αυτή την πραγματικότητα δεν την υπολογίζαμε, την απλοποιούσαμε με την έννοια του "κενού" χώρου και αντιλαμβανόμασταν επιπόλαια την παρουσία της από τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα και από τη βαρύτητα. Μια αόρατη πραγματικότητα συμμετέχει μόνιμα στις υλικές εξελίξεις με ποσά ενέργειας, που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται μεταξύ 1020 - 1042 Hz και αυτή την πραγματικότητα την αγνοούσαν στην επιστήμη. Αυτή συμμετέχει μόνιμα και ταυτόχρονα για ολόκληρο τον υλικό κόσμο, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο... Στη φυσική, αυτά τα ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται σε τόσο σύντομα χρονικά διαστήματα (t=1/f) ονομάζονται "σωματίδια".

Τα σωματίδια παράγονται από το αδημιούργητο και ολοκληρωμένο Σύμπαν και η κεντρική ιδέα του Big Bang αποτελεί μία φαντασίωση βγαλμένη από την κυριολεκτικά χοντροκομμένη αντίληψη των πραγμάτων. Το Σύμπαν ήταν πάντα ολοκληρωμένο και δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Όχι μόνο αυτό δεν απουσιάζει, αλλά αντιθέτως, ο κόσμος που λείπει χρησιμεύει άμεσα για να υπάρχει το φως, η θερμότητα, τα ραδιοκύματα και εξ' αρχής η δομή της ύλης, με την οποία εμείς εμφανιζόμαστε σαν ξεχωριστοί μέσα στο χώρο και στο χρόνο! Ο κενός χώρος είναι το Σύμπαν που αναζητούν πριν από τη στιγμή του Big Bang!

 

Αναρωτηθήκανε στο χώρο της σύγχρονης κοσμολογίας, πόσο ολοκληρωμένη μπορεί να είναι μία φυσική ερμηνεία του Σύμπαντος, όπως αυτή που ονειρεύονται, όταν δεν προσφέρει την ελάχιστη γνώση για να εξηγηθεί η παρουσία της ζωής μέσα στο Σύμπαν; Οι κοσμολογικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί με μαθηματικά και θεωρούνται οι επικρατέστερες δεν ανοίγουν κανένα δρόμο προς αυτή τη κατεύθυνση της φύσης και αυτό έπρεπε να τους προβληματίσει περισσότερο σαν φυσικούς, αντί να αφήνουν το πρόβλημα άλυτο ή προς απάντηση από τη θεολογία.

 

Θεός : Η ά-μεση, εσωτερική, ταυτόχρονη και κοινή παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, το οποίο συμμετέχει μόνιμα στις έμ-μεσες, εξωτερικές και υλικές εξελίξεις, φυσικά με τη μορφή του "κενού" χώρου. Η αρχή των ψυχικών/νοητικών φαινομένων που σχετικά έμμεσα, μεταξύ των πραγμάτων ξεκινούνε σε μικροσκοπικές  διαστάσεις. Τα πράγματα παρουσιάζονται πιο σύνθετα όταν οι υλικές αλληλεπιδράσεις και οι ανταλλαγές της ενέργειας πραγματοποιούνται συγχρονισμένα σε μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα από αυτά, στα οποία η απλή ύλη διατηρεί τη σταθερή δομή της.

Η εμφάνιση της ζωής από τα πρώτα της στάδια και με την πιο "αφηρημένη" μορφή εμφανίζει περιορισμένα μέσα στο χώρο και στο χρόνο τη "ψυχή" του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι μια τέτοια "ψυχή", η οποία υπάρχει χωρίς περιβάλλον, χωρίς εξωτερικό κόσμο και χωρίς εξωτερική συμπεριφορά, που είναι πάντοτε η ίδια και κοινή για όλα τα επιμέρους πράγματα; Δεν χρειάζεται να την ονομάσουμε "Θεό". Μια τέτοια ψυχή, με αυτά τα βασικά γνωρίσματα είναι μία Διάνοια με αυτογνωσία, που σχετικά αποκτιέται με τις εξελίξεις του κόσμου, που εμείς τον παρατηρούμε σαν εξωτερικό. Ο Θεός είναι ο κοινός και αυτοτελής Εαυτός μας, ο οποίος εμείς σχετικά έμμεσα δεν είμαστε και γι' αυτό δεν έχουμε τέλεια αυτογνωσία ούτε τέλεια άγνοια.

Ψυχή και αίσθηση : Η ά-μεση, εσωτερική και ταυτόχρονη παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος υπό ορισμένους σταθερούς περιορισμούς στο χώρο, εμφανισμένη με το συγχρονισμό και την αυτορύθμιση των δομικών στοιχείων μέσα σε ευνοϊκό περιβάλλον. Η αισθητικότητα είναι στην ουσία η περιορισμένη -σε εξωτερικές επιδράσεις- διανοητικότητα και όχι το αντίθετό της.

Η διάνοια δεν κάνει μόνο με συνειδητό και λογικό τρόπο την αφαίρεση γνωρισμάτων από τις εικόνες και δε δημιουργεί μόνο τις έννοιες των λέξεων. Η αφαίρεση γνωρισμάτων και η περιληπτική άποψη των πραγμάτων ξεκινάνε από τα ίδια τα αισθητηριακά δεδομένα και αυτό δείχνει, ότι οι αισθήσεις είναι νοητικές ενέργειες με "πρώτη ύλη" από έξω της διάνοιας. Τα πρώτα δεδομένα των αισθήσεών μας ήδη είναι αποσπασμένα γνωρίσματα και “σύντομες” απόψεις των πραγμάτων.

Άνθρωπος και η διαφορά από τα ζώα : Θηλαστικό με ικανότητα διατήρησης πληροφοριών και εμπειρικών δεδομένων και ά-μεσης αυτενέργειας με τη δύναμη της σκέψης, η οποία αναπαριστά σωστά, φανταστικά, λανθασμένα και επιλεκτικά τις περιβαλλοντολογικές εμπειρίες του, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ των εξωτερικών πραγμάτων.

Σκοπός της ζωής : Η ζωή είναι συγχρονισμένη ποσότητα ύλης η οποία συμπεριφέρεται ως ενιαίο σύνολο για να διατηρήσει το συγχρονισμό της και ενεργεί άμεσα/διανοητικά με εκτίμηση της ισορροπίας στο περιβάλλον της. Η ζωή είναι η ά-μεση και μόνιμη απόλαυση της παρουσίας/ισορροπίας της, ανεξαρτήτως των εξωτερικών δυνατοτήτων της και του εξωτερικού κόσμου. Η ζωή είναι αιτιολογημένη ανεξάρτητα από τις δικές μας ηθικές αξίες και δραστηριότητες.

Πόνος-δυσαρέσκεια : Κατάσταση απειλής και διατάραξης στη σταθερότητα της βιολογικής ύπαρξης και στην ά-μεση και μόνιμη απόλαυση της ζωής. Κατάσταση μη ολοκληρωμένης απόλαυσης και ανησυχίας με την επίγνωση των περιορισμών και λόγω αδυναμίας για αυτογνωσία, όπως θα ήταν ο επαρκής σκοπός για τη ζωή. 

Εξ αρχής, ένα έμβιο μέρος δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό που είναι (δεν είναι αυτοτελές), δεν είναι προσδιορισμένο μόνο ά-μεσα από τον εαυτό του, επηρεάζεται από εξωτερικές επιδράσεις, δεν είναι σε μια μόνο στιγμή, όπως αν ήταν έξω από το χρόνο, έχει δυνατότητες και δεν επηρεάζεται μόνο με τους τρόπους που θα του επέτρεπαν να είναι τελείως σταθεροποιημένο. Συνεπώς, κάθε έμβια ύπαρξη αισθάνεται επιδράσεις από ένα περιβάλλον και η εν-νόησή της δεν είναι μόνο για τον εαυτό της. Τα έμβια μέρη έχουν πάντοτε δυνατότητες, πάντοτε βρίσκονται σε αλληλεπίδραση με ένα περιβάλλον και πάντοτε επηρεάζονται με μερικούς αποσταθεροποιητικούς τρόπους. Γι' αυτό πάντοτε βιώνουν δυσάρεστες διαθέσεις και αισθήματα αβεβαιότητας. Όμως, συγχρόνως δεν μπορούν να μην είναι ευδιάθετα ή να είναι τελείως δυσδιάθετα και χωρίς καμιά βεβαιότητα, διότι η ευδιαθεσία και η αυτογνωσία (του ολοκληρωμένου Σύμπαντος) είναι η ουσία της σχετικής/έμμεσης/ εξωτερικής/υλικής ύπαρξής τους. Η δραστηριότητα για τη διατήρηση της ζωής έχει ισχυρή αιτία άμεσα την ίδια την ύπαρξη της ζωής, η οποία είναι στην ουσία της μια ευδιάθετη αυτοεννόηση. Ευδιάθετη, ευχάριστη ή όμορφη αίσθηση, γιατί είναι αιτιολογημένη (ή δικαιολογημένη) εκ των προτέρων ανεξάρτητα από τις δικές μας αξίες και σκοπούς, από τον Τέλειο Εαυτό μας.

Σκοπός του ανθρώπου : Η ζωή να επιτύχει την αυτογνωσία της, η συμπεριφορά να ελεγχθεί με την ά-μεση δύναμη της σκέψης και να μην παρασύρεται από τις δυνατότητές της προς τον περιβάλλοντα κόσμο της. Η αναγνώριση της ολοκλήρωσής του στη μόνιμη παρουσία του Κοινού Εαυτού μας, τον οποίο αποκαλούμε "Θεό" και η απαλλαγή από τις αυταπάτες και τις σχετικές αξίες. Το 90% της συμπεριφοράς μας και όσων λέμε χρειάζονται για να καλύψουν το τεράστιο κενό που αισθανόμαστε μέσα στην ψυχή μας, ακριβώς γιατί δεν είμαστε θεοί, αλλά αυτό θέλουμε με λάθος άποψη...

Αδικία-κακό : Περιορισμοί στις δυνατότητες των πραγμάτων, "αφαίρεση" της ολοκληρωμένης πραγματικότητας (του Θεού), εξαναγκασμός σε δράση με ελλιπή, βιαστική και μεροληπτική γνώση, συμπεριφορά και δράση με αυταπάτες και επικέντρωση της προσοχής και του ενδιαφέροντος αποκλειστικά στις προσωπικές επιδιώξεις (εγωκεντρισμός).

Θάνατος : Η αποσταθεροποίηση στην ταυτόχρονη και συγχρονισμένη αλληλεπίδραση των υλικών φορέων που συγκροτούσαν μία βιολογική παρουσία, με τον πιο γρήγορο τρόπο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μίας περιόδου για το σύνολο των υλικών φορέων. Διακοπή της ταυτόχρονης σύνδεσης και της συγχρονισμένης ανταλλαγής ενέργειας στη μοριακή δομή των βιολογικών μερών και αποδιοργάνωση του κοινού συνόλου των δομικών στοιχείων.

Ανοησία-βλακεία : Ο περιορισμός της σκέψης και της γνώσης (άγνοια), η βεβαιότητα με ελλιπή γνώση (ευπιστία, επιπολαιότητα), η έλλειψη επίγνωσης και αυτογνωσίας, η μεροληπτική σκέψη και λογική, η προσκόλληση στα επιμέρους υλικά πράγματα (υλισμός), η θεοποίηση φθαρτών, προσωρινών και σχετικών πραγμάτων, η αδιαφορία και η άγνοια για όσα δεν βρίσκονται μέσα στα δεδομένα των αισθήσεων και η συμπεριφορά που προκαλείται με αυτή την άγνοια, την πλάνη και τη μεροληψία. Η εσωτερική αρχή της αδικίας που προκαλείται με την εξωτερίκευση.

 

 

Τελικά τα "παράξενα" φαινόμενα συμβαίνουν στις χαμηλές ταχύτητες και στα ασθενή βαρυτικά πεδία... Αιτιοκρατική η πραγματικότητα όταν οι ενέργειες μεταβιβάζονται σε μεγάλα χρονικά διαστήματα και με χάσιμο χρόνου... και έτσι παρουσιάζεται η διάνοια και ο κόσμος σαν κάτι που ξεκινάει μέσα στο χρόνο και στο κενό διάστημα, ενώ αυτά ανέκαθεν υπήρχαν σε χρόνο μηδέν, ανεξάρτητα από περιβάλλον και χωρίς εξωτερικούς προσδιορισμούς.

 

 

www.kosmologia.gr   www.kosmologia.gr

 

 

Η πολλή γνώση για τα υλικά πράγματα δεν μας άφησε να αναρωτηθούμε ή να σκεφτούμε για την πραγματική και όχι για την περιστασιακή ουσία των πραγμάτων. Αντιθέτως, μας καλλιέργησε μία μονόπλευρη υλιστική αντίληψη για την πραγματικότητα στην εξωτερική πλευρά της και η συνήθεια μας έκανε να αμφισβητούμε εύκολα τις σκέψεις, που δεν κατανοούμε πως εναρμονίζονται με τον αισθητό και συγκεκριμένο υλικό κόσμο μας.

 

 

ΠΙΣΩ

Ποια φαινόμενα περιγράφονται ενοποιημένα, ερμηνεύονται και προβλέπονται στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +