starcomet

  big bang  ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

 

cometline200x8

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

GR flag ENG flag

 

κυκλικός χρόνος - ταυτόχρονο και πλήρες 99,9% Σύμπαν

ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ

ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Ή ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Προς Έλληνες Φυσικούς: Βοήθεια σε κάθε ενδιαφερόμενο φυσικό να προχωρήσει στην ολοκληρωμένη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας.

 

 

©2010 ISBN 978-960-93-2431-1, ©2012 ISBN 978-960-93-4040-3

 

προϋπάρχει το ολοκληρωμένο σύνολο...  

 "Δεν είναι τα εξωτερικά υλικά πράγματα τα οποία με την κίνηση, με το πλησίασμα, την απομάκρυνση, την ένωση και το διαχωρισμό τους αυτά επιτυγχάνουν ένα ισορροπημένο σύνολο και τη διατήρηση της νομοτέλειας. Αντιθέτως, προϋπάρχει το ολοκληρωμένο σύνολο... "   

 

 

Η κοσμολογική θεωρία που μπορούμε τελικά να ονομάσουμε με τον αντιπροσωπευτικό τίτλο "Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας", ξεκινάει με τη λογική ενός αυτοτελούς και σταθεροποιημένου Σύμπαντος μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος, σε διαμετρική αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη της «Μεγάλης Έκρηξης», η οποία κυριάρχησε και προβλήθηκε για πολλές δεκαετίες. Το Σύμπαν (στο σύνολό του) δεν ξεκίνησε από κάποια Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang), αντιθέτως υπήρχε ανέκαθεν και διατηρείται πάντα το ίδιο με τη δυναμική παρουσία της ύλης που αλληλεπιδράει διαρκώς με τον "κενό" πεπερασμένο χώρο! Η κεντρική άποψη της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου βρίσκεται σε αντίθεση με τη διαδεδομένη και πιο αναγνωρισμένη κοσμολογική άποψη των τελευταίων δεκαετιών και με κάθε θεωρία που αναφέρεται σε προηγούμενη δημιουργία του Σύμπαντος (κόσμου).

Η θεωρία χωρίς να ξεκινήσει από τις ανακαλύψεις της φυσικής* ή να καταφύγει σε προηγούμενες θεωρίες, καταφέρνει να περιγράψει και να ερμηνεύσει ενοποιημένα τις σχέσεις μεταξύ φαινομένων όπως είναι ο χώρος, ο χρόνος, η κίνηση, η ύλη, η ενέργεια  και με πρωτοφανή λογική την εμφάνιση της Ζωής, σαν φαινόμενο εξωτερίκευσης της ά-μεσης και ταυτόχρονης παρουσίας του Κοινού Συνόλου, από την πιο αφηρημένη πραγματικότητα των υλικών φορέων στις μικροσκοπικές διαστάσεις του χώρου. Πραγματικά, πρόκειται για θεωρία μεγάλου βεληνεκούς, η οποία κατάφερε με συνηθισμένο λεξιλόγιο και μέσα από γενικές αρχές (οι οποίες αποκαλούνται φιλοσοφικές αναλύσεις) να εισέλθει δημιουργικά σε επιστημονικά ζητήματα, τα οποία παρουσιάζονται στο χώρο της φυσικής μέσα από τυχαίες παρατηρήσεις και ανακαλύψεις και μάλιστα να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα.

 

Από την αρχή της μακροχρόνιας διαμόρφωσης της φιλοσοφικής ερμηνείας της φύσης, χρησιμοποιούσα και επεξεργαζόμουν κατά κόρο έννοιες όπως η κίνηση, ο χρόνος, η απόσταση, η ενέργεια, η ύλη, η μεταβολή, έννοιες οι οποίες ήταν καλά ριζωμένες στο χώρο της φυσικής. Όμως, η ιδιαίτερα κακή σχέση μου με τα μαθηματικά περιόριζε την προσπάθεια στην παρατήρηση, στην ερμηνεία, στην κατανόηση των φαινομένων και στην επεξεργασία των διατυπώσεων, χωρίς τον υπολογισμό των μεγεθών και την εφαρμογή των τύπων.

Πέρασαν 12 χρόνια από την αρχική δημοσίευση της φυσικής ερμηνείας της Θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας (© 2000 εκδόσεις "Δωδώνη", ISBN 960-385-019-5, σελ. 442). Σε αυτό το διάστημα, που η φιλοσοφική θεωρία παρέμεινε άγνωστη και χωρίς να βρεθεί κάποιος να την κατανοήσει με λίγη καλόπιστη προσπάθεια και χωρίς προκατάληψη, έγινε μεγάλη προσπάθεια διόρθωσης και αποσαφήνισης και διερεύνηση για να εντοπιστούν οι σχέσεις και οι ιδέες της "φιλοσοφικής" θεωρίας, οι οποίες θα μπορούσαν να παρατεθούν στα γνωστά ζητήματα της επίσημης φυσικής. Άλλα δέκα χαμένα χρόνια για την Επιστήμη και την Ιστορία, όμως δημιουργικά και ωφέλιμα για τον εμπνευστή της.

Ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα (μετά το 2008) έγινε μεγάλη προσπάθεια να εντοπιστούν σχέσεις και ιδέες της "φιλοσοφικής" θεωρίας για ένα Σύμπαν πλήρες που αναδημιουργείται μέσω του κενού χώρου, οι οποίες θα μπορούσαν να εκφραστούν με τους γνωστούς τύπους της φυσικής και γρήγορα βρέθηκαν οι πρώτες σχέσεις και παρατηρήσεις για τη μαθηματική διατύπωσή της. Στην αναζήτηση μαθηματικών σχέσεων και στη χρησιμοποίηση γνωστών τύπων από τη φυσική μπορώ να πω ότι εξαναγκάστηκα, για να βοηθήσω στην κατανόηση της κοσμολογικής θεωρίας και για να προκαλέσω να γίνει η προσπάθεια να βρεθεί η ολοκληρωμένη μαθηματική της έκφραση και κυρίως για την αναγνώριση της συνέπειας και της παραγωγικής δυνατότητας των ολοκληρωμένων συλλογισμών που αποτελούν τη φυσική ερμηνεία με το πιο συνηθισμένο λεξιλόγιο, με το λεξιλόγιο που αναφερόμαστε στην καθημερινή εμπειρία μας.

 

Η μαθηματική διερεύνηση δεν θα είχε ξεκινήσει και δεν θα μπορούσε να προχωρήσει, εάν δεν ήταν από πριν οι καθοδηγητικές απόψεις της φυσικής ερμηνείας. Απόψεις και συμπεράσματα, όπως ενδεικτικά:

• Για τα όρια στην απόσταση και στο χρόνο.

• Για τη σχέση της σφαιρικότητας του χώρου με τα όρια του χρόνου, του χώρου και με την ύπαρξη μιας κοινής ποσότητας ενέργειας.

• Για τη σχέση των σωματιδίων και της μάζας με τη μεταβολή στη δυναμική ενέργεια του χώρου.

• Για τη σχέση της ύλης με τη γρήγορη και τη κυκλική μεταβολή σε μία κοινή ουσία.

• Για τη σχέση της βαρύτητας με τη δυναμική και συγκεντρωτική ενέργεια του κενού χώρο.

• Για την σχέση της ύλης με την αυξομείωση στην ενέργεια του χώρου.

• Για το σχετικό ξεκίνημα του Σύμπαντος σε ελάχιστες στιγμές από την απλή ύλη.

• Για τη σχέση της μείωσης της ενέργειας και της ταχύτητας με την παρουσία της ύλης.

• Για τη σχέση της αρχής της διατήρησης της ενέργειας με τη σταθερότητα του Ολοκληρωμένου Σύμπαντος, με την ασυνέχεια και με την τάση επαναφοράς στην ισορροπία

• και πολλές άλλες εκπληκτικές διαπιστώσεις και φιλοσοφικά συμπεράσματα σε φανερή λογική σύνδεση μεταξύ τους. Μέσα στο φιλοσοφικό βιβλίο "Η Θεολογία της Επιστήμης, ISBN 960-385-019-5" υπάρχουν όλες οι πιο πάνω παρατηρήσεις με λογικές σκέψεις και σαν λογικά συμπεράσματα μέσα από τη γενική αρχή: "Το Σύμπαν (ως σύνολο όλων των υλικών πραγμάτων) είναι αυτοτελές και πάντοτε το ίδιο στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου (μίας μέγιστης περιόδου TΣυμπαν, με άλλα λόγια). Το Σύμπαν ανά Μέγιστη Χρονική Περίοδο είναι πάντοτε το ίδιο. Αντιθέτως από τα μέρη τα οποία είναι πάντοτε ελλιπή και όλα ανεξαιρέτως διαρκώς γίνονται... ".

 

Συνοψίζοντας θέλω να επαναλάβω και να τονίσω, ότι η θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου εισαγάγει γενικά και θεωρητικά την ύπαρξη ορίων στο χρόνο και στο μήκος και την αναγκαία σχέση σύνδεσης και συνύπαρξης ενός ελάχιστου ορίου με ένα μέγιστο όριο και μία σχέση αλληλο-διατήρησης κατά τη μεταβολή τους. Στο χώρο της φυσικής, τα όρια αυτά προσδιορίζονται τουλάχιστον στην ποσότητα της μάζας, της ενέργειας, του μήκους, του χρόνου, του ρυθμού και στη βαρυτική δύναμη.

Ένας φυσικός και συγγραφέας εκλαϊκευμένης επιστήμης, ο Gills Cohen-Tannoudji, στο βιβλίο “οι παγκόσμιες σταθερές” που εκδόθηκε το 1993, χωρίς να λέει περισσότερα για τις πολύτιμες πληροφορίες που κρύβονται σε αυτές, παρατήρησε: “Η νέα ερμηνεία της σταθεράς της παγκόσμιας έλξης, όταν αυτή συνδυαστεί με τις σταθερές h και c, ανοίγει εκπληκτικές προοπτικές: η ύπαρξη του χρόνου και του μήκους Planck υποδηλώνει ότι και ο ίδιος ο χωροχρόνος έχει κβαντική δομή. Φανταστείτε τι εκπληκτικές συνέπειες που θα έχει η ύπαρξη ορίου στη διαιρετότητα του χώρου, αλλά κυρίως στη διαιρετότητα του χρόνου!” (σ123)

Το όριο στη διαιρετότητα του χρόνου είναι το καταπληκτικό συμπέρασμα που προκύπτει όταν θεωρήσουμε το Σύμπαν σαν σταθερό (και ταυτόχρονο) μέσα στα σταθερά όρια ενός συνολικού χρόνου. Και όπως μπορεί αυτό το καταπληκτικό συμπέρασμα να προκύψει σχετικά εύκολα με λίγη φαντασία και ξεκινώντας από μία απλή υπόθεση, το ίδιο εύκολα από αυτό το συμπέρασμα προκύπτει ένα πλήθος άλλων συμπερασμάτων και συνεπειών χωρίς πειράματα, ανέξοδα και χωρίς χάσιμο χρόνου! Αυτή η παρατήρηση για το όριο στη διαιρετότητα του χρόνου -που προέκυψε θεωρητικά σαν συμπέρασμα και όχι τυχαία- και η προσπάθεια εξαγωγής των συνεπειών έχουν γίνει στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και η φιλοσοφική θεωρία που αναπτύχθηκε ονομάστηκε “Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας”. Πιο σύντομα και πιο προκλητικά μπορούμε να την αποκαλούμε και “θεωρία του Ταυτόχρονου Σύμπαντος”.

Η συμπαντική στιγμή δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δεν θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια μιας στιγμής. Τα όρια των υποστιγμών δεν πρέπει να είναι μικρότερα από ένα ορισμένο ελάχιστο όριο (διαφορετικά θα ήταν απειράριθμες)” σ153

Γνωρίζοντας ότι ο χρόνος είναι τα ίδια τα πράγματα με τις αλλαγές τους και ότι το Σύμπαν υπάρχει τελειωμένο μέσα στα όρια μιας ευρύτερης στιγμής, βρίσκουμε την ύπαρξη μιας μέγιστης και μιας ελάχιστης διάρκειας στην αλληλεπίδρασή τους... Ο τρόπος με τον οποίο η κοινή ουσία (ή το Σύμπαν) γίνεται ανέκαθεν στην ελάχιστη στιγμή της, το σταθερό αυτό τρόπο στην εμπειρική φυσική τον ονομάζουν ύλη ή μάζα” σ164

Το αποκορύφωμα της τρομερής αυτής παρατήρησης για τη διαιρετότητα του χρόνου ( η οποία προέκυψε με συλλογισμούς μέσα από γενικές αρχές, στο φιλοσοφικό βιβλίο με τον τίτλο "Η Θεολογία της Επιστήμης", το οποίο εκδόθηκε το 2000) είναι η σχέση της ύλης με τον ελάχιστο χρόνο, στον οποίο το Σύμπαν αρχίζει να γίνεται από τον "κενό" χώρο. Δεν μπορεί, λοιπόν, να προσπεραστεί αδιάφορα και περιφρονητικά η θεωρία για ένα πλήρες και σταθερό Σύμπαν και η φιλοσοφική σκέψη με τις αφηρημένες έννοιες, όταν οι διάσημοι και οι επιτυχημένοι επιστήμονες κάνουν ακόμα υποψίες για τη διαιρετότητα του χρόνου και για τον περίεργο ρόλο των παγκόσμιων φυσικών σταθερών. Ιδιαίτερα τώρα, που έχουν εντοπιστεί οι πρώτες σχέσεις και παρατηρήσεις που μπορούν να εκφραστούν με τύπους και μαθηματικές σχέσεις. Θα εκτεθούν, όσοι βιαστούν να απαντήσουν, ότι η άποψη για "ένα ολοκληρωμένο Σύμπαν μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρόνου" και για τα "όρια στη διαιρετότητα του χρόνου" είναι μία τυχαία φιλοσοφική άποψη. Η οικεία έννοια "χρόνος" είναι μία έννοια καθοριστική για την επιστήμη της φυσικής και συνδέεται με όλα τα υπόλοιπα μεγέθη και τις φυσικές δυνάμεις.

Η θεωρία για ένα πλήρες και σταθερό Σύμπαν δεν οδηγεί την έρευνα μακριά από την εμπειρία και τον επίγειο κόσμο. Αντιθέτως, δίνει προοπτική στην ανθρώπινη λογική, διότι δεν μεταθέτει το πρόβλημα της δημιουργίας του κόσμου σε κάτι προηγούμενο ή τελείως διαφορετικό και μπορούμε να αναζητήσουμε στα φαινόμενα γύρω μας τα σημάδια που ενισχύουν αυτή την άποψη. Τα σημάδια και οι παρατηρήσεις ενισχύουν την άποψη ενός Σύμπαντος με όρια στις μεταβολές, ένα Σύμπαν που δεν εξελίσσεται απεριόριστα στο χρόνο, το οποίο δεν εκτείνεται άπειρα σε επίπεδο χώρο, το οποίο δεν περιέχει άπειρη ποσότητα ενέργειας και αυτό το Σύμπαν στο σύνολο ενός χρόνου είναι πάντοτε αυτό το ίδιο και συμμετέχει διαρκώς για τη διατήρηση και το συγχρονισμό των μικρότερων υλικών στοιχείων του. Ή μήπως ενισχύουν την άποψη ενός Σύμπαντος άπειρου στο χρόνο και στο χώρο, το οποίο διαρκώς εξελίσσεται και στο πέρασμα του χρόνου γίνεται κάποιο διαφορετικό, με άπειρο αριθμό πραγμάτων, σε άπειρες αποστάσεις και γενικά με άπειρες ποσότητες; Η εμπειρία και η επιστήμη μπορούν να δώσουν την απάντηση και στις δύο περιπτώσεις, ακόμα και αν η θεωρητική σκέψη ενός προσώπου αδυνατεί. Ας μην αποφεύγουμε, λοιπόν, τις σκέψεις που δεν μας ευχαριστούν ή δεν κατανοούμε καλά, εκστομίζοντας επιπόλαια τις λέξεις "θεωρία" και "φιλοσοφία", αναμένοντας ότι με αυτές τις φράσεις θα αφοπλίσουμε την αξιοπιστία και τη δύναμη της λογικής. Και μην επαναλαμβάνουμε σαν παπαγάλοι θεωρίες και ιδέες που κατά ένα μέρος διατυπώνονται με μαθηματικά, αλλά αφήνουν τεράστια κενά γνώσης και προκαλούν περισσότερες απορίες από αυτές που απαντούν.

Το όριο στη διαιρετότητα του χρόνου είναι ένα από τα σημαντικά συμπεράσματα αυτής της φιλοσοφικής θεωρίας και οι εκπληκτικές συνέπειες του ορίου αυτού μάλλον, δεν έχουν αναζητηθεί επιτυχώς και σίγουρα δεν έχουν γίνει όλες γνωστές ούτε έχουν κατανοηθεί από κανέναν μέχρι τώρα. Στο χώρο της φυσικής έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα και σχέσεις που ανοίγουν το δρόμο για την κατανόηση της δομής του Σύμπαντος και της ύλης και έχουν πλησιάσει κοντά στην λύση του αινίγματος. Όμως η γνώση έχει προκύψει από τυχαίες παρατηρήσεις και από την απελευθέρωση της φαντασίας λίγων πρωτοπόρων στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν τα παράδοξα φαινόμενα, τα οποία έχουν παρατηρήσει και προκαλούν αμφιβολίες για τις επιστημονικές κατακτήσεις τους. Όταν όμως η γνώση είναι αποσπασματική και συγκεχυμένη από το πλήθος των λεπτομερειών και η προσπάθεια να ερμηνευτούν οι παρατηρήσεις γίνεται επίμονα από ελάχιστους δημιουργικά σκεπτόμενους φυσικούς, αυτό έχει σαν συνέπεια να αγνοούμε ακόμα σημαντικές σχέσεις που έχουν μεταξύ τους τα παρατηρημένα φαινόμενα.

Η πρώτη επαφή με τη μαθηματική λογική, της φιλοσοφικής ερμηνείας που ξεκίνησε να διατυπώνεται με ολοκληρωμένες προτάσεις, είναι η εισαγωγή των ελάχιστων και των μέγιστων ορίων και η προσθήκη στα σύμβολα πολλών φαινομένων του δείκτη min και max αντίστοιχα. Η πιο καθοριστική παρατήρηση και συνέπεια της φυσικής ερμηνείας ενός ολοκληρωμένου και σταθεροποιημένου Σύμπαντος είναι γενικά η ύπαρξη των περιοδικών φαινομένων, κοινών ιδιοτήτων και των ίδιων νόμων σε όλη τη φύση, αφού όλα τα πράγματα θεωρούνται ταχύτατες ταλαντώσεις ενέργειας σε μια σταθερή ποσότητα. Τα περιοδικά φαινόμενα θα ήταν αδύνατα και τυχαία στη φύση, αν η κίνηση και η μεταβολή στη φύση δεν ρυθμιζόταν από σταθερά ελάχιστα και μέγιστα όρια.

Για να καταλάβουμε χωρίς να καταφύγουμε σε αλληγορικές και ακατανόητες εκφράσεις:

 

τι γίνεται μέσα στη δομή της ύλης,

πώς συμπεριφέρονται τα μικροσκοπικά υλικά στον υποατομικό χώρο

πώς συνδέεται η κίνηση των μικροσκοπικών υλικών με την κίνηση των μεγαλύτερων

γιατί η βαρυτική έλξη δεν συγκεντρώνει το σύνολο της ύλης

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ύλη σε μικροσκοπικό επίπεδο δεν είναι ουσία, ούτε ξεχωρισμένο πράγμα. Η ύλη σαν μικρότερα στοιχεία των πραγμάτων δεν είναι, γίνεται και γίνεται διαρκώς. “Το ότι η λεγόμενη ύλη δεν μπορεί να διαιρεθεί ατελείωτα ή χωρίς να πάψει να είναι με την ίδια ποιότητα, αυτό εξηγείται γιατί δεν είναι ουσία, αλλά τρόπος ύπαρξης μιας κοινής ουσίας. Διαφορετικά, σαν ουσία δε θα μπορούσε να διαιρεθεί ή θα έπρεπε να διαιρείται ατελείωτα, χωρίς να μετατρέπεται” όπως είχα γράψει. (σ158-159).

Επομένως αναρωτιόμαστε: Από τι γίνεται; Από πού γίνεται διαρκώς; Με τι είναι συνδεδεμένη και γίνεται; Και τι την αναγκάζει να γίνεται με κυκλικές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις;

Τεμαχίζοντας” την ύλη δεν τεμαχίζουμε συμπαγείς και αμετάβλητες ποσότητες. Τεμαχίζουμε ποσότητες κίνησης και αλληλ-ενεργούσες μικροποσότητες. Σε πιο μικροσκοπικό χώρο φθάνουμε στην αρχή αυτών των μικροσκοπικών κινήσεων και στις πιο ελάχιστες ποσότητες και τελικά στη “σύνδεση” τους με μία άλλη πραγματικότητα, η οποία σε σχέση με αυτές τις κινήσεις, εκείνη είναι σταθερή και ακίνητη. “Επάνω” σε εκείνη τη σταθερή και ακίνητη πραγματικότητα γίνονται και υπάρχουν αυτές οι μικροσκοπικές κινήσεις.

Η κίνηση στο εσωτερικό της μικροσκοπικής ύλης και η σταθερότητα στη δομή της δεν μπορούν να εξηγηθούν από την ενέργεια και την κίνηση των εξωτερικών (και τυχαίων) επιδράσεων. Αφού λοιπόν η ενέργεια που διατηρεί τη δομή της ύλης δεν αντλείται από το εξωτερικό της και γνωρίζουμε ότι η ύλη υπάρχει μέσα στις τεράστιες αποστάσεις του χώρου και στην πορεία του χρόνου, αυτή η παρατήρηση μόνη της οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ύλη, είτε εδώ κοντά είτε μακριά μας, συνδέεται με κάτι κοινό, με μία κοινή πραγματικότητα και μάλιστα έτσι, που η ύλη να υπάρχει με την ίδια μικροσκοπική δομή. Αυτή η κοινή πραγματικότητα δεν είναι άλλη από τον ίδιο το χώρο. Πώς θα μπορούσε να διατηρείται η δομή του ατόμου και να επαναλαμβάνεται η ίδια δομή σε ατελείωτη ποσότητα ύλης, αν οι μεταβολές στο εσωτερικό του ατόμου ήταν μόνο εξωτερικές κινήσεις, όπως αυτές που παρατηρούμε μέσα στο χώρο; Αν σκεφτούμε πιο προσεκτικά θα αντιληφθούμε, ότι ακόμα και αν είχαμε τη Νευτώνεια άποψη για τον κόσμο, μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να συγχρονίζει και να διατηρεί τις μικροσκοπικές κινήσεις, έτσι ώστε αυτές να αποτελέσουν θεμελιώδεις ποσότητες μήκους και χρόνου για τα μεγαλύτερα πράγματα. Αν ο Θεός του Λάϊμπνιτς, δεν είναι μια ικανοποιητική εξήγηση για εμάς, τότε με παιδική σκέψη μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι κάτι συμβαίνει στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις για όλη την ύλη παντού μέσα στο Σύμπαν, κάτι που δεν είναι μια εξωτερική σύνδεση μερικών σωματιδίων. Αυτό το κάτι, με τις γνώσεις που έχουμε για το φαινόμενο της κίνησης από όλες τις εμπειρίες μέχρι σήμερα, δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από μια κυματική μεταβολή στον αόρατο φορέα της ενέργειας που αντιλαμβανόμαστε σαν κενό χώρο. Μόνο στην κυματική μεταβολή μπορούμε να παρατηρήσουμε ένα τεράστιο αριθμό από μαθηματικές σχέσεις, ρυθμικά και σταθερά φαινόμενα για να ερμηνευτούν το πλήθος των ιδιαίτερων φαινομένων που παρατηρούμε έμμεσα στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις της φύσης.

Το πιο μικρό πράγμα του κόσμου, λοιπόν, δεν συναντιέται μόνο εξωτερικά με τον γιγάντιο κόσμο, δηλαδή, δεν συνδέεται μόνο με τα εξωτερικά και ξεχωριστά μέρη της φύσης, με τα φαινόμενα της μετατόπισης, της σύγκρουσης, της αδράνειας και της ανταλλαγής ενέργειας. Όλα τα πράγματα, ανεξαρτήτως διαστάσεων συναντιούνται με μια κοινή ποσότητα, με την οποία συντηρούνται και μόνιμα ανταλλάσσουν ενέργεια άμεσα σε μικροσκοπικά μήκη. Ένα γιγάντιο σώμα δεν είναι ούτε διαφορετικό στην ουσία από τα σωματίδια. Αμφότερα γίνονται με τη σταθεροποιημένη ανταλλαγής της ενέργειας, που ξεκινάει στα πιο σύντομα χρονικά διαστήματα πάντοτε με τη συμμετοχή του κενού χώρου σε ρόλο ουσίας και φορέα μεταβίβασης μιας κινητικής ενέργειας. Η κυματική κίνηση είναι που αλλάζει θεαματικά το σκηνικό στο μικροσκοπικό κόσμο. Γι' αυτό το λόγο, οι αριθμητικές σχέσεις και οι τύποι που χρειάζονται για την περιγραφή του κόσμου των πιο μεγάλων διαστάσεων (π.χ. όπως συνοψίζονται από τις σταθερές h,c,G) χρειάζονται ξανά για την περιγραφή μεταβολών και κινήσεων σε μικροσκοπικές διαστάσεις. Διότι τα ελάχιστα όρια στις φυσικές μεταβολές συνυπάρχουν με τα μέγιστα όρια και διατηρούνται σταθερά, όπως και ο μέσος όρος, κοντά στον οποίο εμφανίζονται οι κινήσεις που σχηματίζουν τα δομικά στοιχεία. Η έρευνα στις μικροσκοπικές διαστάσεις είναι έρευνα για τα όρια του Σύμπαντος.

Με τη λογική ανάλυση των εννοιών και με τη βοήθεια της φανταστικής αναπαράστασης μπορούμε να παρατηρήσουμε μερικά σταθερά φαινόμενα και γενικές σχέσεις, που βρίσκονται στον μικροσκοπικό χώρο της ύλης. Βεβαίως, για να αντλήσουμε πληροφορίες χρειάζονται όργανα με την πιο υψηλή τεχνολογία, τα οποία μπόρεσαν να κατασκευαστούν για πρώτη φορά στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Υποτίθεται ότι είμαστε πληροφορημένοι και κατέχουμε τις στοιχειώδεις γνώσεις που χρειάζονται για την κατανόηση της πραγματείας και κυρίως για να μην εκληφθεί ως άγνοια η αρχική αναφορά μας στη ύλη με γενικούς όρους και χωρίς τις πολύτιμες επιστημονικές γνώσεις. Δεν θα τολμούσαμε να μιλήσουμε για τη δομή της ύλης με θεωρητικές σκέψεις και λογικές αναλύσεις, εάν προηγουμένως δεν είχαν διαμορφωθεί θεωρητικά και με παρατηρήσεις επί της κοινής εμπειρίας, οι γενικές απόψεις :

1) Για ένα αυτοτελές και ολοκληρωμένο Σύμπαν (εντός μίας μέγιστης χρονικής περιόδου).

2) Για τη σχέση ενός τέτοιου Ολοκληρωμένου Σύμπαντος με την παρουσία του κενού χώρου,

3) με τα όρια στο χρόνο και στο μήκος (άρα και με όρια στην κίνηση).

4) Για τη σχέση των πιο πάνω θεωρητικών παρατηρήσεων με τη καμπυλότητα του χώρου (όριο μέγιστης απόστασης και δυνατότητα απομάκρυνσης και προσέγγισης συγχρόνως) και

5) με την παρουσία της ύλης σε ρόλο φορέα και αρχικής κυματικής μεταβολής για την ύπαρξη των πιο σύνθετων (ή έμ-μεσων) υλικών πραγμάτων.

6) Με τα φαινόμενα της περιοδικής μεταβολής και με τα γνωστά κυματικά φαινόμενα.

Αυτές είναι οι βασικές θεωρητικές απόψεις που συγκροτούν τον πυρήνα της κοσμολογικής θεωρίας που φέρει τον κάπως αντιφατικό τίτλο " θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας ".

Στον ερευνητικό χώρο της φυσικής και της χημείας περιγράφονται και εξηγούνται με όλες τις λεπτομέρειες, η συμπεριφορά της ύλης και οι ιδιότητές της σε σχέση με τη δομή της. Εδώ μιλάμε πιο γενικά και αναφερόμαστε στο κοινό φαινόμενο που παρατηρούμε σε όλες τις ιδιαίτερες περιπτώσεις. Αυτό το κοινό φαινόμενο είναι η κίνηση και η μεταβίβαση ενέργειας με μετατόπιση ή με κυματικό τρόπο.  

Από τη μέχρι τώρα ανάπτυξη της θεωρίας, προκύπτει μία βασική διάκριση που πρέπει να γίνεται στη φυσική. Η παρουσία του Σύμπαντος γίνεται με δύο μορφές κίνησης που δεν περιγράφονται με την ίδια ορολογία και δεν εκφράζονται πάντοτε από τους ίδιους νόμους. Από τη μία άποψη, το Σύμπαν, η κίνηση και η μεταβίβαση ενέργειας γίνονται μέσα στο χώρο με τους υλικούς φορείς, έτσι όπως πάντα την αντιλαμβανόταν κάθε άνθρωπος και την περιέγραφε η “μηχανιστική” φυσική και η χημεία. Από την άλλη, υπάρχει η “ακινησία” του πεπερασμένου χώρου (σαν μια σταθεροποιημένη ποσότητα δυναμικής ενέργειας), όπου κάθε μεταβολή της προκαλεί κάποια κίνηση αποτρεπόμενη (ή εμποδιζόμενη), κίνηση με τάση επαναφοράς στην κατάσταση ακινησίας (ή ηρεμίας) του χώρου και αυτή είναι η κυματική κίνηση. Η κυματική κίνηση δεν "υπακούει" στη Νευτώνεια λογική της κίνησης, αφού η παρουσία της οφείλεται στην αντίσταση που προβάλλεται στη μεταβολή και όχι στην έλλειψη αντίστασης.

 

Οι νόμοι που ρυθμίζουν την ύπαρξη και τη δομή των υλικών στοιχείων δεν είναι μηνύματα που έρχονται από έξω τους, εξ' αποστάσεως και σαν εικονικοί. Οι νόμοι αυτοί ξεκινούν από το κοινό "σύνδεσμο" που έχουν όλα τα δομικά στοιχεία με έναν και τον ίδιο "κενό" χώρο, με μία και την ίδια ολοκληρωμένη πραγματικότητα, με την ίδια "κοινόχρηστη" ποσότητα ενέργειας, τελικά από την ίδια τους την (αόρατη) ουσία, στην οποία τα δομικά στοιχεία της φύσης υπάρχουν σαν διακυμάνσεις.

Η συνολική ποσότητα ενέργειας είναι η ίδια για όλα τα πράγματα και όλα τα δομικά στοιχεία σχηματίζονται με τις ίδιες διακυμάνσεις ενέργειας ενός και του ίδιου δυναμικού χώρου. Η φύση είναι θεμελιωμένη στην αντίθεση της ύλης και του κενού χώρου. Αυτή η ορατή αντίθεση είναι η αόρατη αντίθεση στη μεταβολή της ενέργειας και στη (συνολική) ενέργεια που είναι πάντοτε η ίδια ποσότητα... Αν, λοιπόν, είναι ανεξήγητος, προκλητικός και διχαστικός ο θεωρητικός διαχωρισμός της ύλης από ένα δυναμικό χώρο, τότε το ίδιο ανεξήγητο και διχαστικό είναι να μεταβάλλεται η ενέργεια, αλλά η συνολική ποσότητα να διατηρείται σταθερή!

Ο θεωρητικός διαχωρισμός της κίνησης χρησιμεύει για την κατανόηση και την εξήγηση των φαινομένων. Οι υλικοί φορείς με την εσωτερική τους ενέργεια δεν είναι αποκομμένοι από τον χώρο ούτε απλώς βρίσκονται μέσα στο χώρο. Η μικροσκοπική δομή της ύλης μαρτυρεί από μόνη της την κυματική κίνηση του χώρου και τη σχέση του "κενού" χώρου με το φαινόμενο της αδράνειας και με τη δημιουργία των σωματιδίων ( Mmax = fmax h /c2 ), όπως και με τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.

Η διάκριση αυτή της “κίνησης” και η κατανόηση της σχέσης του χώρου με την ύλη οδηγεί επίσης στη φυσική εξήγηση της βαρυτικής έλξης και στην αποσαφήνιση όρων, όπως “παραμόρφωση ή καμπύλωση του χωροχρόνου”, “αλλοίωση της γεωμετρίας του χωροχρόνου” και “δύναμη της βαρύτητας”. Σαν αλυσιδωτή αντίδραση, η εξήγηση του φαινομένου της βαρυτικής έλξης και της σχέσης της με τη μάζα αποκαλύπτει τη σύνδεση που έχουν μαζί τους τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, η πυρηνική ενέργεια και πως δημιουργείται η ύλη. Ακόμα, η "σκοτεινή" θεώρηση του χώρου σαν πεπερασμένη ποσότητα ενέργειας που παρουσιάζεται στα σημεία ελάττωσης της σαν ύλη, βοηθάει για να περιγράψουμε την (κυματική) συμπεριφορά του χώρου και τη σχέση του με την εντοπισμένη ύλη, με όρους από την κλασική φυσική και χωρίς να “επινοήσουμε” νέα φαινόμενα.

Η περιγραφή της “ερωτικής” σχέσης του χώρου με την ύλη χρειάζεται να γίνει με ιδιαίτερη φροντίδα. Ο χώρος δεν πρέπει να θεωρηθεί σαν απόλυτη ακινησία ούτε σαν χαοτική κίνηση. Η παρουσία του είναι σχετική, με διπλό ρόλο και το χαρακτηριστικό του “φορέα της ενέργειας” που του αποδίδουμε, χρειάζεται να διευκρινιστεί για να κατανοήσουμε πώς μπορεί να υπάρχει ενέργεια με αυτόν τον απαρατήρητο μη υλικό τρόπο. Πραγματικά, δεν υπήρχε πιο ανύποπτη και αόρατη ύπαρξη από το χώρο. Η εξήγηση αυτού του φαινομένου της ύπαρξης χώρου και έκτασης θα αποκαλύψει με αναμφισβήτητο επιστημονικό τρόπο, κάτι χειρότερο από τη στενόμυαλη μαθηματική προσέγγιση της φύσης από την παραδοσιακή φυσική επιστήμη σε όλη την ιστορία της. Θα αποκαλύψει τα αδικαιολόγητα λάθη και τις παραλείψεις επί πολλές δεκαετίες μίας παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας (όπως λ.χ. την απόρριψη του “αιθέρα” και ενός κοινού συστήματος αναφοράς για την κίνηση και το χρόνο με επιπόλαια κριτήρια, ενώ η αναφορά γίνεται με τη σταθερή ταχύτητα του φωτός c). Η άγνοια μάλιστα για τον τρόπο που παρουσιάζεται το φως, προκάλεσε παρερμηνεία της σχέσης του με τα υλικά πράγματα και θεωρήθηκε σαν κίνηση μέσα στο χώρο όπως είναι η κίνηση των υλικών σωμάτων. Ενώ πρόκειται για κυματική κίνηση του ίδιου του χώρου... και για μεταβολή της ενέργειας ( σύμφωνα με τις σχέσεις h = Emax / fmax = Emin / fmin  και  Εmax / Emin = Tmax / Tmin  και  P = h fmin/Tmin = h fmax/Tmax ). Επιπλέον, στη γνωστή φυσική άφησαν στο σκοτάδι την απλή παρατήρηση για τη διατήρηση της ύλης με εσωτερικές διαδικασίες, που γίνονται οι ίδιες με τους ίδιους νόμους σε όλη την έκταση του χώρου και οι οποίες συνδέονται με κυματικά  (ηλεκτρομαγνητικά) φαινόμενα, όπως το φως και η θερμότητα. Έτσι παρέμεινε στο σκοτάδι και η μόνιμη σχέση που υπάρχει στο φαινόμενο της ορατής μάζας με τις αόρατες κυματικές μεταβολές, οι οποίες κατά ένα μέρος συμπεριλαμβάνουν τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.

Στο μικρόκοσμο, η μάζα είναι αποτέλεσμα κίνησης και η δομή της διατηρείται με περιοδικές και συγχρονισμένες κινήσεις και με κυματικά φαινόμενα που είναι γνωστά. Στη δομή της ύλης δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα να ξεχωριστεί το πράγμα από την κίνησή του, διότι εκεί στο “βάθος” δημιουργείται το πράγμα από κάποια κίνηση και δεν υπάρχει σαν ξεχωριστό και “ολοκληρωμένο”. Όταν, λοιπόν, αναφερόμαστε στην πηγή της μάζας και στη μικροσκοπική δομή της ύλης πρέπει να σκεπτόμαστε, ότι η ταχύτητα και η ενέργεια των κινούμενων ποσοτήτων δεν είναι ξεχωρισμένες ιδιότητες κάποιων συμπαγών μικροσκοπικών μαζών. Οι ίδιες οι μικροσκοπικές ποσότητες της ύλης είναι σχετικές καταστάσεις ακινησίας, συσσώρευσης και ανταλλαγής ενέργειας, λόγω του πολύ μεγάλου ρυθμού στην κίνηση που τις προκαλεί και των κυματικών φαινομένων που “υποθάλπει” η κρυφή παρουσία του χώρου. Και οι δυνάμεις που παρουσιάζονται και διατηρούνται στη μικροσκοπική δομή της ύλης δεν προέρχονται από τη μικροσκοπική κίνηση των ελάχιστων μαζών ούτε από κάποια εξωτερική πηγή. Δημιουργούνται από την ιδιότητα του σταθερού χώρου να συγκεντρώνει και να αποκεντρώνει με υψηλή συχνότητα την ενέργειά του και από φαινόμενα συντονισμού που αυξάνουν τη συσσώρευση ή την ελάττωση της ενέργειας.

► Ένα κύμα στην ισότροπη ενέργεια του χώρου βασικά μπορεί να αποκεντρώνεται (διαστολή) ή να επικεντρώνεται (συστολή) ακτινοειδώς και κατ' αυτό τον τρόπο αυτό να εξασθενεί κυκλικά απομακρυνόμενο ή αντιθέτως, να ενισχύεται κυκλικά προσεγγίζοντας. Στην πρώτη περίπτωση ανήκει η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία ενώ στη δεύτερη ανήκει η βαρυτική ακτινοβολία. Η παρατήρηση της βαρύτητας σαν φαινόμενο κυματικής κίνησης με αντίθετη φορά, μπορεί να αποδειχτεί καθοριστικής σημασίας για την εξιχνίαση της διατήρησης της δομής της ύλης.

 

Ήταν πιο λογικό, πιο έξυπνο, πιο συνεπές για ένα αστροφυσικό να αντιστρέψει τη μέγιστη συχνότητα fmax του Σύμπαντος (στην οποία τελειώνει το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα), να την κάνει ελάχιστο χρόνο 1/fmax = Tmin και μετά αυτός να ψάξει τι υπήρχε σε αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα; Θα επιμείνουμε στην αναζήτηση τι υπήρχε στα πρώτα δευτερόλεπτα της διάσημης Μεγάλης Έκρηξης;

Ή θα αναζητήσουμε τι συμβαίνει με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα στο τέρμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και πώς η ενέργεια των κυμάτων συσσωρεύεται με μειωμένη συχνότητα και προκαλεί τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, που δημιουργούν τη σταθερή δομή της ύλης ;

 

Ελάχιστος χρόνος tmin στον οποίο ξεκίνησε κάποτε να δημιουργείται το Σύμπαν ή συχνότητα fmax στην οποία η ενέργεια του κενού χώρου μεταβιβάζεται κυματικά και προκαλεί τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα που διατηρούν μικρά ποσά ενέργειας σε στάσιμες καταστάσεις; 

 

► Γύρω μας γίνονται ανταλλαγές ενέργειας και αλληλεπιδράσεις με την ύλη σε συχνότητες άνω από 1020 Hz, σε μικροσκοπικές διαστάσεις και με την ταχύτητα του φωτός. Μέχρι τώρα, αυτή την πραγματικότητα δεν την υπολογίζαμε, την απλοποιούσαμε με την έννοια του "κενού" χώρου και αντιλαμβανόμασταν επιπόλαια την παρουσία της από τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα και από τη βαρύτητα. Μια αόρατη πραγματικότητα συμμετέχει μόνιμα στις υλικές εξελίξεις με ποσά ενέργειας, που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται μεταξύ 1020 - 1042 Hz και αυτή την πραγματικότητα την αγνοούσαν στην επιστήμη. Αυτή συμμετέχει μόνιμα και ταυτόχρονα για ολόκληρο τον υλικό κόσμο, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο... Στη φυσική, αυτά τα ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται σε τόσο σύντομα χρονικά διαστήματα (t=1/f) ονομάζονται "σωματίδια".

Εσείς μιλάτε ακόμα για τη συνολική δημιουργία του Σύμπαντος και για τη φαντασίωση του Big Bang; Στη μέγιστη ταχύτητα c η μάζα γίνεται άπειρη ή γίνονται οι διακυμάνσεις του κενού χώρου, οι οποίες όταν επιβραδύνονται τότε προκαλούνται ηλεκτρομαγνητικά κύματα και με περισσότερη επιβράδυνση δημιουργούνται σωματίδια με μάζα;  

 

Η 1η δημοσίευση στη Γη

 

 

Ποια φαινόμενα περιγράφονται ενοποιημένα, ερμηνεύονται και προβλέπονται στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας

Κοιτάξτε σε λίγες σειρές και πιο συγκεκριμένα  

 

επομενη σελίδα

Τα σοβαρά, λογικά και έξυπνα ερωτήματα που έπρεπε να θέτουν...

 

 

 

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙΣ ΤΩΡΑ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

ΕΙΣΟΔΟΣ ΓΙΑ ΦΥΣΙΚΟΥΣ

Απ' ευθείας στη θεωρία...

ΦΥΓΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΕΞΥΠΝΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

στον 21ο αιώνα

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ BIG BANG ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΓΚΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ !

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ

Ο ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

με μαθηματικά Γυμνασίου

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ & ΠΛΗΡΕΣ ΣΥΜΠΑΝ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ / ΛΗΜΜΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ  ΜΕ  ΔΥΝΑΜΗ

ΜΕΓΑΛΕΣ  ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΝΕΟΤΕΡΗ ΦΥΣΙΚΗ & ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΓΝΩΣΗ, ΣΚΕΨΗ & ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Η σχέση σκέψης και αίσθησης

ΘΕΟΣ, ΖΩΗ, ΣΥΜΠΑΝ & ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ... ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΒΑΣΗ

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

στη kosmologia.gr

O ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΟΥ HUBBLE

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΛΗ

 

 

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΦΙΛΟΔΟΞΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΓΙΑ ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ 

 
     

 Το Σύμπαν παραμένει πάντοτε το ίδιο...

[-]

 

• Ανατροπή της ανορθολογικής ερμηνείας της δημιουργίας του κόσμου από τη θεωρία του Big Bang. Το Σύμπαν παραμένει πάντοτε το ίδιο, ενώ σχετικά γίνεται με τους τρόπους που επιτυγχάνεται η ισορροπία και η συνολική σταθερότητα.

Πολλοί ξεκινούνε από την ελάχιστη πραγματικότητα που αποτελεί η ύλη, αφαιρούν όλη τη πραγματικότητα που είναι το Σύμπαν και μετά προσπαθούν να φτιάξουν το Σύμπαν από την αρχική ύλη, δηλαδή από το σχεδόν τίποτα μίας ποσότητας σωματιδίων που θα υπήρχε πιο τυχαία από τα μόρια της σκόνης. Ενώ αντιθέτως, θα έπρεπε να αρχίσουν από το τελειωμένο σύνολο, από το κοινό προϋπάρχον, από το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο συνολικό κοινό Χρόνο, για να εξηγήσουν πως προκαλούνται οι μεταβολές και τα ίδια τα πράγματα σαν ξεχωριστά μέρη μέσα στο χρόνο, από το σχετικό μηδέν (του κενού χώρου). Το Σύμπαν ήταν πάντα ολοκληρωμένο και σταθεροποιημένο εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Όχι μόνο αυτό δεν απουσιάζει, αλλά αντιθέτως, ο κόσμος που λείπει χρησιμεύει άμεσα για να υπάρχει το φως, η θερμότητα, τα ραδιοκύματα και εξ' αρχής η δομή της ύλης, με την οποία εμείς εμφανιζόμαστε σαν ξεχωριστοί μέσα στο χώρο και στο χρόνο! Ο κενός χώρος είναι το Σύμπαν που αναζητούν πριν από τη στιγμή του Big Bang και συμμετέχει στη δομή της ύλης με τα κυματικά φαινόμενα τα οποία προκαλούνται από τη διατάραξη της ισορροπημένης ενέργειάς του!!

 

• Αναρωτηθήκανε στο χώρο της σύγχρονης κοσμολογίας, πόσο ολοκληρωμένη μπορεί να είναι μία φυσική ερμηνεία του Σύμπαντος, όπως αυτή που ονειρεύονται, όταν δεν προσφέρει την ελάχιστη γνώση για να εξηγηθεί η παρουσία της ζωής μέσα στο Σύμπαν; Οι κοσμολογικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί με μαθηματικά και θεωρούνται οι επικρατέστερες δεν ανοίγουν κανένα δρόμο προς αυτή τη κατεύθυνση της φύσης και αυτό έπρεπε να τους προβληματίσει περισσότερο σαν φυσικούς, αντί να αφήνουν το πρόβλημα άλυτο ή προς απάντηση από τη θεολογία. Η ζωή και η ψυχή ξεκινάνε από τις μικροσκοπικές διαστάσεις και όχι με το συνδυασμό χονδροειδών υλικών σωμάτων. Καθόλου τυχαίο δεν είναι !

Το Σύμπαν είναι αυτοτελές, διότι με απλά φιλοσοφικά λόγια είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου - γι' αυτό και “ά-μεσα” υπαρκτό. Με άλλα λόγια, όλο το Σύμπαν υπάρχει ταυτοχρόνως και η α-μεσότητα συμπίπτει με την εσωτερικότητα. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες και ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ TH ΦΥΣΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Η αρχή της ζωής και του συγχρονισμού στην αλληλεπίδραση πολλών σωματιδίων επιτυγχάνονται με τους πιο γρήγορους τρόπους αλληλεπίδρασης και οι τρόποι αυτοί προϋποθέτουν την ταυτόχρονη παρουσία του 100% ολοκληρωμένου Σύμπαντος, το οποίο σε εμάς φαίνεται σαν απουσία του κενού χώρου...

 

• Στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου δεν είναι η ύλη που εξελίσσεται και εμφανίζεται η ζωή, ώσπου να επιτευχθεί ένας τελικός σκοπός και μία ανώτατη κατάκτηση. Αντιθέτως, ο σκοπός του κόσμου είναι πραγματοποιημένος, ο Θεός υπάρχει ανέκαθεν σαν κάτι τελειωμένο και μόνο με εσωτερική παρουσία, ενώ σχετικά μέσα στο χρόνο εμφανίζεται σαν ατελής και περιορισμένος. Είμαστε ο Θεός σε light version και σε ιδιαίτερες χωρο-χρονικές συνθήκες και αντιστρόφως, ο Θεός είναι ο τελειοποιημένος και κοινός Εαυτός μας !

 

• Από τις πιο μεγάλες ανατροπές και από τις πιο σημαντικές απόψεις που διατυπώνονται στις ηλεκτρονικές σελίδες, είναι η εμφάνιση της ζωής και της ψυχής σαν φαινόμενο αφαίρεσης του υλικού κόσμου και σαν νοητική διαδικασία διατήρησης των σταθερών και των κοινών στοιχείων των πραγμάτων με πρώτα αφηρημένα δεδομένα από τις αισθήσεις. Η ά-μεση σχέση της ύπαρξης με τον εαυτό της προϋπάρχει στο ολοκληρωμένο, ά-μεσο και ταυτόχρονο Σύμπαν και αυτή η σχέση εμφανίζεται σχετικά έμ-μεσα από την απλή ύλη που είναι θεμελιωμένη στην παρουσία ενός δυναμικού χώρου, υπό τις συνθήκες που ερευνάει η επιστήμη.

 

 

* ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένα πλήθος από τυχαίες και αποσπασματικές διαπιστώσεις στην εμπειρία και ένα πλήθος από ξεχωριστές εξηγήσεις μπορούν να προκύψουν πιο γρήγορα, πιο εύκολα και όχι τυχαία. Μπορούν μέσα από τη θεωρητική ανάλυση των εννοιών, από τη σύνδεση λίγων γενικών απόψεων και με τη δυνατότητά μας να γνωρίζουμε μακρινά και αόρατα πράγματα, μέσα από την παρατήρηση σχέσεων και ομοιοτήτων στα πλησιέστερα και τα πιο συνηθισμένα πράγματα της εμπειρίας μας.

Έχω αναπτύξει σε μεγάλο αριθμό σελίδων το θέμα, πως η ανθρώπινη σκέψη λειτουργεί και είναι ικανή να γνωρίζει σωστά, σε πλήθος περιπτώσεων και χωρίς την ανάγκη για μαθηματική ακρίβεια. Σε ορισμένες περιπτώσεις και στην καθημερινή ζωή μας γνωρίζουμε με 100% βεβαιότητα και παρατηρούμε σχέσεις, που δεν μπορούμε να τα διατυπώσουμε με μαθηματικές σχέσεις ή δεν χρειάζονται τα μαθηματικά για να σιγουρευτούμε. Πρέπει να κρίνουμε ενημερωμένοι και αφού πρώτα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε και να μη βιαζόμαστε να απορρίψουμε πριν ερευνήσουμε και χωρίς να κατανοήσουμε. Όταν ένα πλήθος φαινομένων συνδέονται μεταξύ τους και ερμηνεύονται ενιαία, όταν όλα τα κομμάτια ταιριάζουν, έτσι που φανερώνονται άγνωστες όψεις και νέες σχέσεις που μας έλλειπαν για να καταλάβουμε καλά, τότε εύκολα μπορούμε να ελέγξουμε αν το πακέτο είναι τυχαία "συναρμολογημένο" ή αν έτσι επιβάλλεται να είναι για να μην οδηγηθούμε σε αδιέξοδα και σε αδύνατες εμπειρίες. Το ότι ξεχωρίζουμε αν βλέπαμε όνειρο και πότε ήμασταν ξύπνιοι, αυτό το αντιλαμβανόμαστε αμέσως, μόνο και μόνο διότι αντιλαμβανόμαστε ένα πλήθος πραγμάτων και σχέσεων που φαίνονται να αποτελούν ενιαίο σύνολο, μόνο και μόνο επειδή οι πληροφορίες οι οποίες έρχονται από τα διαφορετικά αισθητήρια όργανά μας "δένουν" μεταξύ τους και δεν "δένουν" με τα ξεχωριστά μας όνειρα!

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004-12

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | ΙΕ v.6.0 +