*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ, Η ΥΛΗ & ΤΑ ΚΥΜΑΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

*

 

 

 

*

 

*

"Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα..." Λαϊκή ρήση

star ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Για δημιουργικά σκεπτόμενους!

 

 


Gr lang  Eng language

 

 

 

Οι "μικρές εκρήξεις" του άτμητου χώρου    -   Απαντήσεις που δημοσιεύονται για 1η φορά στη Γη   - 

??????????????????????????????????????????????????????????????????

   

??????????????????????????????????????????????????????????????????

???

spacer

 

c =2,997924 x108 m/s

 

 

h = 6,62606 x 10-34 kg m2 / sec

 

 

π = 3,141592...

 

 

2π = 6,283185

 

 

c2 =8,98755 x10e16

 

 

μο = 4π x 10e-7 H/m

 

 

εο=1/36π 10e9 F/m

 

 

√ μο/εο =zo =μο c

 

 

c = 1 / √ μο εο

 

 

c2 = 1 / μο εο

 

 

Ε = h f = hc / λ

 

 

Εo = m c2 = F λ

 

 

Fη = k q1 q2 / r2  

 

 

c=120π /4π x10e-7

 

 

zo=μο c = 120π

 

 

Emax / h = fmax  

 

 

c = fmax λmin

 

 

c = amax tmin

 

 

c = zo / μo

 

 

fmax=Vmax /λmin

 

 

Fmax=Emax /λmin

 

 

λmin = c2 /amax

 

 

 amax = c2 / λmin

 

 

amax=λmin fmax2

 

 

Emax=Fmax λmin

 

 

Emax = fmax h

 

 

Henry Farad =sec2

 

 

-e = 1,602176 x10e-19

 

 

√2 = 1,4142135

 

 

fplanck: 7,4008 x10e42 Hz

 

 

1,35639 x10e50 

 

 

fe: 1,23559 x10e20 Hz

 

 

fp: 2,26873 x10e23 Hz

 

 

Vmax = Mmax V /M

 

 

h c /λ = Mpl2 G / λ = E

 

 

0,452444 x10e42

 

 

1rad/sec ~ 0,1591 Hz

 

 

h / c λmin = Mmax

 

 

λe / re 2pi = c / V

 

 

 Σχετικότητα του χρόνου ή της ενέργειας; - Οι μεγάλες παγίδες της εμπειρίας - Οι "μικρές εκρήξεις" του άτμητου χώρου...

 

 

 

► Στη δεκαετία του '80, μέσα στο κεφάλι ενός νεαρού, από την αρχή ξεκαθαρίστηκε με την πιο απλή σκέψη του κόσμου, ότι ο χρόνος αναλογεί σε αλλαγές στα ίδια τα πράγματα και δεν έχει νόημα αποσπασμένος από εκείνα. Έπειτα έγινε η "μεγάλη έκρηξη" στη σκέψη, που γέννησε τη φιλοσοφική θεωρία, που αργότερα ονομάστηκε Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου ή του Ολοκληρωμένου Σύμπαντος και της Σχετικότητας της Ενέργειας: το Σύμπαν πρέπει να Είναι ολοκληρωμένο και σταθεροποιημένο εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος. Το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε σαν εξωτερικό μετά από κάποια σύνδεση μιας ποσότητας δομικών στοιχείων, αλλά αντιθέτως τα δομικά στοιχεία είναι το Σύμπαν στην αρχή της δημιουργίας του, όπως αυτό γίνεται στις ελάχιστες χρονικές στιγμές του...

 

Το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου (μέγιστη χρονική περίοδος Τuni ) υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και σαν σταθερή ποσότητα ενέργειας για όσα μπορούν να συμβούν εμμέσως με τους υλικούς φορείς, οι οποίοι υπάρχουν σαν ελάχιστες αυξομειώσεις αυτής της σταθερής ποσότητας. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος (Εuni) είναι ταυτοχρόνως προς όλα τα επιμέρους υλικά πράγματα, είναι η ίδια ποσότητα και έτσι παρουσιάζεται ισοδύναμη και ισότροπη με τη μορφή του πεπερασμένου χώρου. Η παρουσία της δεν ανιχνεύεται από εξωτερική μεταβολή, διότι δεν μεταβάλλεται σε χρονικά διαστήματα που υπάρχουν μεταξύ τους τα υλικά πράγματα και τα οποία είναι μεγάλα.

 

Η σχέση, λοιπόν, της ύλης με το χώρο προκύπτει από τη αξεχώριστη σχέση στη παρουσία του υλικού κόσμου με τον κόσμο που λείπει. Και ο κόσμος που λείπει συμμετέχει στην ενέργεια του υλικού κόσμου μέσα από τη μικροσκοπική δομή της ύλης (με τη μορφή του χώρου). Δεν υπάρχει χρόνος, Σύμπαν και χώρος χωρίς την ύλη, δηλαδή ένα Σύμπαν μόνο άμεσα, χωρίς ποιότητα και έμμεσες αλληλεπιδράσεις. Όπως δεν υπάρχει μια συνολική στιγμή χωρίς τις μικρότερες στιγμές. Αντιστρόφως, δεν υπάρχουν πρωταρχικά υλικά στοιχεία που συνθέτουν εξωτερικά όλο το Σύμπαν, (χωρίς κεντρική, ενιαία και συγχρονισμένη ρύθμιση). Γι’ αυτό, με την ορολογία της φυσικής, το Σύμπαν είναι η συνολική ενέργεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν λείπει ενέργεια. Ακριβώς αυτή η σχετική έλλειψη ενέργειας ορίζει το νόημά της, την κάνει ταυτόσημη με το χρόνο, δηλαδή με τη ροή, τη μεταβολή και την επίδραση και παρουσιάζει τη δύναμή της. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος δεν παρουσιάζεται όλη και σε μία στιγμή. Αντιθέτως, η συνολική ενέργεια υπάρχει σαν πεπερασμένος χώρος και αντισταθμίζει τις ελλείψεις της, που είναι ο υλικός κόσμος. Αλλά η ροή προς αντιστάθμιση δημιουργεί ξανά ελλείψεις. (Ισορροπία της ανισορροπίας = στάσιμα κύματα).

 

Το πιο μικρό πράγμα του κόσμου, λοιπόν, δεν συναντιέται μόνο εξωτερικά με τον γιγάντιο κόσμο, δηλαδή, δεν συνδέεται μόνο με τα εξωτερικά και ξεχωριστά μέρη της φύσης, με τα φαινόμενα της μετατόπισης, της σύγκρουσης, της αδράνειας και της ανταλλαγής ενέργειας. Όλα τα πράγματα, ανεξαρτήτως διαστάσεων συναντιούνται με μια κοινή ποσότητα, με την οποία συντηρούνται και μόνιμα ανταλλάσσουν ενέργεια. Ένα γιγάντιο σώμα δεν είναι πιο μακριά από το Σύμπαν από όσο είναι ένα σωματίδιο ούτε διαφορετικό στην ουσία από τα δομικά του στοιχεία. Αμφότερα είναι το αποτέλεσμα της σταθεροποιημένης ανταλλαγής ενέργειας, που μπορεί να γίνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα ή σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, πάντοτε με τη συμμετοχή του κενού χώρου σε ρόλο ουσίας και φορέα μεταβίβασης μιας ενέργειας από κύματα.

 

Στη σύγχρονη φυσική, είναι γνωστό και αποτελεί ένα από τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα, η συνύπαρξη "δυο" πλευρών της πραγματικότητας, όπως αυτή εμφανίζεται στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις και από την άλλη πλευρά, όπως αυτή εμφανίζεται στις πιο μεγάλες διαστάσεις. Η φυσική που περιγράφει τον κόσμο στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις του μοιάζει αγεφύρωτη με τη φυσική που περιγράφει τον κόσμο στις ορατές μας διαστάσεις. Στο μικροσκοπικό κόσμο, τα σωματίδια εκτός που συναντιούνται μεταξύ τους τυχαία και όπως τα μεγάλα σώματα, η ίδια η ύπαρξή τους είναι αποτέλεσμα μόνο της ταχύτατης ταλάντωσης μιας κοινής ποσότητας και όχι το αποτέλεσμα της (εξωτερικής) σύνδεσής τους με άλλα σωματίδια (και της εφαρμογής πολλών δυνάμεων). Κινούνται με τις πιο υψηλές ταχύτητες, αλληλεπιδρούν στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα και συναντούν πάντα τα ίδια βαρετά σωματίδια, όπως είναι ο εαυτός τους για να συνάψουν τις ελάχιστες σχέσεις που προλαβαίνουν μέσα στα πιο σύντομα χρονικά περιθώρια και παγιδευμένα εντός της πιο μικρής έκτασης του κόσμου. Κυρίως όμως, η ύπαρξή τους και η κίνησή τους εξαρτώνται καθοριστικά από το γρήγορο ρυθμό που μεταβάλλεται μια σταθερή ποσότητα και από κινήσεις, οι οποίες δεν γίνονται λόγω της απουσίας εμποδίων, όπως στον ορατό και Νευτώνειο κόσμο μας, αλλά αντιθέτως από την αντίσταση που προβάλλει στην "κίνηση" η σταθερή ποσότητα του κενού χώρου. Δηλαδή η κυματική κίνηση είναι που αλλάζει θεαματικά το σκηνικό στο μικροσκοπικό κόσμο και προκαλεί φαινόμενα που δεν παρατηρούμε στον κόσμο των μεγάλων σωμάτων (ή τα παρατηρούμε σαν τυχαία και όχι σαν απαραίτητα για τη συγκρότηση του κόσμου).

 

 

Η απροσδιοριστία...

 

Τα δομικά στοιχεία στις μικρο­σκοπικές διαστάσεις, δεν μπορούν να αλληλεπιδρούν με πολλούς τρό­πους στην ίδια στιγμή, όπως τα πιο σύνθετα πράγματα μέσα στο χώρο. Αυτό το οποίο μπορεί να μεταβάλλει την ενέργεια των υλικών φορέων και την ανταλλαγή ενέργειας (που γίνε­ται σε πολύ μικρό χρόνο) πρέπει να αλληλεπιδράει πολύ συχνά και με γρηγορότερο τρόπο μαζί τους...

Τα μεγάλα πράγματα μετακι­νούν­ται μέσα στο χώρο σε μεγα­λύτερες αποστάσεις και ενεργούν μεταξύ τους λιγότερο συχνά και με πιο αργούς τρόπους. Αντίθετα, ο χρόνος στον οποίο γίνεται μια αλλη­λεπί­δραση στις μικροσκο­πικές διαστά­σεις είναι πολύ μικρότερος (και ο τρόπος πιο γρήγορος) από το χρόνο, στον οποίο αυτή η ίδια αλ­ληλεπί­δραση επηρεάζει πιο πέρα και σε μεγαλύτερη από­σταση κάποιους άλλους υλικούς φορείς. Έτσι, όταν στο μάτι μας φθάνει ένα κύμα το οποίο μεταφέρει ενέργεια φωτονίων (hf) και προ­κλήθηκε από μία ανάκλαση σε συγκεκριμένη θέση και στιγμή ενός κινούμενου σωματιδίου (που διαρ­κώς επηρε­άζεται από άλλες μετα­βολές), τότε αυτό το φωτεινό κύμα μεταφέρει την πληροφορία καθυ­στερημένα σε σχέση με τις αστρα­πιαίες μεταβολές που γίνονται στο μικρο­σκοπικό χώρο. Το φωτεινό κύ­μα «μεταφέρει» ένα φαινόμενο αλ­ληλεπίδρασης που γίνεται σε πιο μικρά χρονικά δια­στήματα, από το χρονικό διά­στημα που ανα­παρά­γεται το κύμα και φτάνει στα μάτια μας και παρα­τηρούμε εκείνη την αλλη­λεπί­δραση περιο­δικά, δια­κεκομμένα και απο­σπα­σματικά. Χάνουμε ένα μέ­ρος και μια ασήμαντη στιγμή από τη συνέχεια της μεταβολής και της κίνη­σης (και από τον τρόπο με τον οποίο εξε­λίσσεται η αλληλε­πίδρα­ση), ενώ και το φωτεινό κύμα μπορεί να επη­ρεάζει το μικρο­σκοπικό φαι­νό­μενο που παρατη­ρούμε.

 

 

 

 

τριγωνομετρικές σχέσεις

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

λmin = h / Mpl c h / 16,357

 

Όπως θα δούμε, οι κορυφαίοι φυσικοί των δεκαετιών που πέ­ρασαν δεν έκαναν τις πιο απλές σκέψεις και δεν έθεσαν τα πιο φανερά ερω­τήματα, πριν να θέσουν ερωτήματα για πιο σύν­θετα φαι­νόμενα και πριν ανα­ζητή­σουν λύσεις σε πιο πολύ­πλοκα προ­βλήματα.

 

 

Στη θεωρία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, η "απροσδιοριστία" επεκτείνεται σε όλες τις ιδιότητες των σωματιδίων. Δεν περιορίζεται στη θέση, στην ταχύτητα και στην ορμή των ηλεκτρονίων και στην αδυναμία να παρατηρηθούν ταυτόχρονα αυτές οι καταστάσεις τους. Οι ιδιότητες των σωματιδίων, όπως και τα ίδια τα σωματίδια, προέρχονται από τις πιο σύντομες στιγμές της φύσης σε μια μεταβαλλόμενη κατάσταση και αν υπάρχουν σταθερά, αυτό πάλι επιτυγχάνεται από φαινόμενα ταχύτατης και περιοδικής μεταβολής και ανταλλαγής της ενέργειας. Στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις του Σύμπαντος και στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα, τα μεγέθη και οι ποσότητες δεν αναφέρονται σε καθαρά ξεχωρισμένα φαινόμενα, αφού τα φαινόμενα προκαλούνται και δημιουργούνται στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα της φύσης και με τους γρηγορότερους ρυθμούς. Αυτές οι γενικότερες διαπιστώσεις, με τις μαθηματικές αναλογίες της γνωστής φυσικής διατυπώνονται ως εξής: Η σταθερά h σχεδόν συμπίπτει μ' ένα ελάχιστο μήκος κύματος λmin 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Καμία θεωρία που περιγράφει τη δημιουργία των πραγμάτων από πρωταρχικά υλικά στοιχεία ή από μικροσκοπικά σωματίδια δεν μπορεί να δώσει σοβαρή, λογική και εμπειρικά θεμελιωμένη ερμηνεία για την παρουσία των ίδιων δυνάμεων και ορίων παντού στο Σύμπαν. Μόνο με τη στενή σχέση μεταξύ δομής της ύλης και (κυματικής) μεταβολής στην ισορροπημένη ενέργεια ενός πεπερασμένου χώρου ερμηνεύονται ένα πλήθος φαινομένων, αποκαλύπτονται πολλές σχέσεις και φαινόμενα που δεν είχαν παρατηρηθεί στην εμπειρία και επιβεβαιώνονται πολλά από τα γνωστά, χωρίς να συγκρουόμαστε με την εμπειρία.

Τα δομικά στοιχεία είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους ή εξακολουθούν να συνδέονται με αναπόφευκτο τρόπο και διαρκώς για να παραμένουν έτσι όπως είναι; Όποιος έκανε αυτή την ερώτηση και σκέφτηκε τις συνέπειες, αυτός κατάλαβε το αδιέξοδο των ανεξάρτητων δομικών στοιχείων...

 

Η 1η δημοσίευση στη Γη 

 

c = amax Tmin = amin Tmax

Αυτή η απλοποιημένη σχέση επι­βάλλει μια πιο στενή ενοποίηση στο φαινόμενο της κίνησης και της μάζας, ενώ η περιγραφή της σχέ­σης εισάγει ακόμα την έννοια της αυξο­μείωσης και της αντί­στρο­φης μεταβολής με το πλη­σίασμα στα όρια. Αν την ονο­μάσουμε θε­με­λιώδη σχέση για την ενοποί­ηση των φαι­νομέ­νων, δεν θα έχουμε υπερ­βάλλει. Η παρουσία της μάζας προ­ϋπάρ­χει μέσα στο γενικότερο φαι­νόμενο της μετα­βο­λής της κίνη­σης. Πιο γενικά ονομά­ζεται αδρά­νεια.

 

 

 

 

 

 

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ BIG BANG ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΓΚΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ !  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ

 

ΓΙΑ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΦΥΣΙΚΟΥΣ

Ερμηνεία και μαθηματική διερεύνηση

 

 

πίσω επόμενη

ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ - ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ !

 

 

 

κοσμολογία, cosmology, in German: Kosmologie, in Italian and Portuguese: cosmologia, in France: cosmologie, in Spanish: cosmología, in Russian: космология, in Chinese: 宇宙论, in Hindi: ब्रह्मांड विज्ञान (), in Turkish: kozmoloji, in Swedish and Norwegian: kosmologi, in Arabic: الكوزمولوجيا علم الكونيات , in Hebrew: קוסמולוגיה

φιλοσοφία, philosophy, in German: Philosophie, in Italian and Portuguese: filosofia, in France: philosophie, in Spanish: filosofía, in Russian: философию, in Chinese: 哲学, in Hindi: दर्शन (tattvadnyaan), in Turkish: felsefe, in Swedish and Norwegian: filosofi, in Arabic: الفلسفة , in Hebrew: פילוסופיה

spacer

 

G = 6,6725 x10e-11 m3 kg-1 s-2

 

 

M=E/c2 = h / f λ2

 

 

M = h f μο εο

 

 

V = S / t

 

 

 p = M V = E / V

 

 

aκ = V2 / r

 

 

S = 1/2 a t2

 

 

g = G M / r2

 

 

F = M a

 

 

a = V2 /λ = λ f2

 

 

V =√GM / r = M c / Mplanck

 

 

Fg = G M1 M2 / r2

 

 

G=c2 / Smax

 

 

zo=50G /μο

 

 

Mmax=Fmax / amin

 

 

c2 / λmin = Gmax

 

 

c2 = amax λmin

 

 

ω = 2 π f = V/ r

 

 

 2π = T Vκ / r

 

 

 f =ω / 2π =V/2π r

 

 

λmax=amin Tmax2

 

 

 λmax = c2 /amin   

 

 

 amin = c / Tmax

 

 

amax = c / Tmin

 

 

c = h / M λ  

 

 

 M=m c / √c2- V2

 

 

L = M V r

 

 

0,73725 x10e-50 kg sec

 

 

cos 90° = 0

 

 

c  G ~ 0,02

 

 

0,44929 x10e19

 

 

Me: 9,10938 x10e-31 kg

 

 

Mp: 1,67262 x10e-27 Kg

 

 

Mplanck2 = h c / G

 

 

Mmax = Vmax M / V

 

 

F r2 = M1 M2 G

 

 

1parsec = 3,086 x10e16 m

 

 

G = F λ2 / Mplanck2

 

 

Dhubble / 1Mpc = C / Vhubble

 

 

 

© Κώστας Γ. Νικολουδάκης, Επιμέλεια-Σχεδίαση 2004 -2014

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | ΙΕ v.6.0 +