Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΕΙ  ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ !

Το βαρυτικό πεδίο είναι η ενέργεια του κοινού χώρου η οποία μεταβιβάζεται κυματικά προς τη δομή της ύλης με αντίθετη κατεύθυνση από τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, δηλαδή συγκεντρωτικά. Σε γενικές γραμμές, η ενέργεια του χώρου "ρέει" για να ισορροπήσει και η ροή της δημιουργεί και διατηρεί ξανά τις ελαττώσεις της, τις οποίες ονομάζουμε «ύλη». 

Το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου ( μέγιστη χρονική περίοδος ΤΣύμπαντος ) υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και με σταθερή ποσότητα ενέργειας για όσα μπορούν να συμβούν εμμέσως με τους υλικούς φορείς, οι οποίοι υπάρχουν σαν ελάχιστες αυξομειώσεις αυτής της σταθερής ποσότητας. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος είναι ταυτοχρόνως προς όλα τα επιμέρους υλικά πράγματα, είναι η ίδια ποσότητα και έτσι παρουσιάζεται ισοδύναμη και ισότροπη με τη μορφή του πεπερασμένου χώρου. Η παρουσία της δεν ανιχνεύεται από εξωτερική μεταβολή, διότι δεν μεταβάλλεται σε χρονικά διαστήματα που υπάρχουν μεταξύ τους τα υλικά πράγματα και τα οποία είναι μεγάλα. Η συνολική ποσότητα ενέργειας φαίνεται απούσα με τη μορφή του κενού χώρου, επειδή αυτή η ενέργεια βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας (ή σταθερότητας) με δυναμική ενέργεια προς τη δομή της ύλης και ισοδύναμη προς όλα τα σημεία του υλικού κόσμου.

Οι παγκόσμιες φυσικές σταθερές είναι σχέσεις από την ύπαρξη σταθερών ελάχιστων και μέγιστων ορίων (βασικά χρόνου, μήκους, ταχύτητας, ρυθμού μεταβολής της κίνησης, συχνότητας, δύναμης και ποσότητας ενέργειας στη μονάδα του χρόνου) που ρυθμίζουν όλες τις μεταβολές της ενέργειας.

Η αρχή διατηρήσεως της ενέργειας και η μεταβίβαση της ενέργειας ανά ξεχωριστά στοιχειώδη ποσά  (κβάντωση) ερμηνεύονται από τη σταθερότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, του οποίου η συνολική ενέργεια είναι πάντα ίδια για ένα μέγιστο χρονικό διάστημα. Έτσι η ποσότητα που μεταβάλλεται μέσα στο χώρο ρυθμίζεται και δεν μεταβάλλεται σε τυχαία ποσότητα αλλά συγκεκριμένη ποσότητα ενέργειας στη μονάδα του χρόνου.

Η διορθωμένη ερμηνεία του "Big Bang". Είναι αλήθεια, όλη η (ισοδύναμη) μάζα του Σύμπαντος "υπάρχει" σε ένα σημείο, με τη μέγιστη ελκτική δύναμη, μόνο που το σημείο αυτό δεν βρίσκεται στο μακρινό παρελθόν. Βρίσκεται στο παρόν και παρουσιάζεται με τη μορφή του κενού, όμως, πεπερασμένου χώρου (μη Ευκλείδειας γεωμετρίας). Ο κενός χώρος είναι το Σύμπαν που αναζητούν πριν από τη στιγμή του Big Bang! Στο εξής θα λένε: Ταυτόχρονο Σύμπαν, ά-μεσα και ανέκαθεν ολοκληρωμένο, το οποίο φαίνεται "ισότροπα" απών και ελλιπές σαν ένα άδειο δοχείο (όταν εμείς το κοιτάζουμε πολύ μακριά), ενώ αυτό ενεργεί μονίμως με τη μέγιστη δύναμη από την ελάχιστη απόσταση με το φαινόμενο της πυρηνικής έλξης (όταν το κοιτάζουμε πολύ κοντά).

Η ερμηνεία για το "έλλειμμα" μάζας στη δομή του Σύμπαντος. Ο κενός χώρος δεν είναι έλλειψη ενέργειας, αλλά αντιθέτως είναι η ενέργεια από την οποία η μάζα δημιουργείται σε μικροσκοπικές διαστάσεις και διατηρείται από αυτήν. Το βαρυτικό πεδίο προκαλείται και υπάρχει από τη διαδικασία διατήρησης μέσα στη δομή της ύλης με κυματικό τρόπο και θα μπορούσε αμέσως να υποθέσει κάποιος, ότι εμφανίζεται σαν ελκτική δύναμη επειδή η ίδια η ύλη υπάρχει σαν απώλεια ενέργειας και σαν διατάραξη μιας ισορροπημένης κατάστασης. Η ενέργεια του χώρου (ή του ολοκληρωμένου Σύμπαντος) ελαττώνεται με μέτρο (στη μονάδα του χρόνου) και με το ίδιο μέτρο παρουσιάζεται με τη μορφή κυμάτων, σωματιδίων και τελικά με τη δομή της ύλης. Τα κενά του χώρου "αντανακλούν" ποσότητα ενέργειας και χρόνου που λείπει από τις εξελίξεις του υλικού κόσμου. Η ύλη αποτελεί τις ελάχιστες διακυμάνσεις στη συνολική ποσότητα της ενέργειας, ενώ η ενέργεια η οποία είναι διαθέσιμη είναι πολύ περισσότερη και εμείς την αντιλαμβανόμαστε σαν κενό χώρο και σαν άπειρες δυνατότητες αλληλεπίδρασης μεταξύ των υλικών φορέων. Με άλλα λόγια η "τεράστια" πραγματικότητα του Ολοκληρωμένου 100% Σύμπαντος είναι για εμάς μία "τεράστια" δυνατότητα, είναι οι άπειρες εξελίξεις και τα άπειρα πράγματα που αναμένουμε να γίνουν.

Η μαθηματική σχέση της μάζας με την κίνηση και με τη βαρύτητα.  Οι διορθώσεις στη θεωρία της  σχετικότητας. Η μεταβολή της αδράνειας σε σχέση με τη μεταβολή της ταχύτητας είναι ένα φαινόμενο με ιδιαίτερη σημασία στις μικροσκοπικές διαστάσεις για τα σωματίδια και όχι για τα ουράνια σώματα. Προέκυψε από τις εξισώσεις του Άλμπερτ Αϊνστάιν, όμως η θεωρία της ειδικής σχετικότητας αξίωνε ότι η ταχύτητα του φωτός είναι αξεπέραστη, χωρίς καμία εξήγηση και άφησε χωρίς όριο τις μεταβολές στα υπόλοιπα φυσικά φαινόμενα, όπως αυτό της μάζας. Αυτή η παρατήρηση και η απλούστερη μαθηματική σχέση που την περιγράφει ανήκει σε έναν Έλληνα, τον Ευάγγελο Καραμίχα.

c / v = M_max / M    και     √ 1 - (M / M_planck)² = √ 1 - ( V / c )²

M = V M_planck / c =  V² λ / G    και   V = M c / M_planck = √ (G M / λ_M )

Ο ρόλος της ύλης μέσα στο Σύμπαν και για το φαινόμενο της ζωής. Για να μην είναι ταυτόχρονη η παρουσία του ολοκληρωμένου Σύμπαντος σε σχέση με εμάς πρέπει η συνολική ενέργεια να είναι ελαττωμένη με τρόπο σχετικό και “χρονοβόρο” και να υπάρχει ένα ελάχιστο όριο χρόνου (tmin) ή ένα μέγιστο όριο ρυθμού (fmax) για τη μεταβίβαση της ενέργειας. Η ενέργεια δεν μπορεί να μεταβιβαστεί πιο γρήγορα από ένα ελάχιστο χρόνο tmin και η αυξομείωση στην ποσότητά της επίσης δεν μπορεί να γίνεται σε απεριόριστη ποσότητα. Η αρχή της μικροσκοπικής δομής της ύλης και η ενέργεια που τη διατηρεί δεν προέρχεται από μεταβίβαση ενέργειας μέσα στο χώρο, από κινήσεις εξωτερικές της ύλης. Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος δεν παρουσιάζεται όλη σε μία στιγμή και ο χώρος αναγκαστικά συνυπάρχει με την ύλη. Τα υλικά στοιχεία σε τελική ανάλυση αντιστοιχούν στις ελάχιστες στιγμές (δράσης και ύπαρξης) της ευρύτερης πραγματικότητας και με τα ελάχιστα ποσά ενέργειας. Η ύλη, χωρίς την προηγούμενη ύπαρξη μίας σύνθετης πραγματικότητας δεν θα μπορούσε να έχει κάποια δομή και σχετικά σταθεροποιημένη παρουσία. Δεν μπορούν να αλληλεπιδρούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους ανά χρονική στιγμή. Θα υπήρχαν για πάντα τυχαία και ποσοτικά σαν τα μόρια ενός αερίου, εάν ο “κενός” χώρος και η παρουσία του συνόλου δεν έβαζαν τις προϋποθέσεις που τους αναγκάζουν να “συνάψουν” μεταξύ τους σχέσεις. Κάθε αρχή μέσα στο χώρο γίνεται σχετικά έμμεσα με τους υλικούς φορείς (οι οποίοι υπάρχουν σαν αρχικοί τρόποι-στιγμές για αλληλεπίδραση). Όμως η αρχή της ύπαρξης των υλικών φορέων βρίσκεται εκτός χώρου, δηλαδή γίνεται από την ενέργεια του ίδιου του χώρου και σε απόσταση μικρότερη της ελάχιστης (από το Σύμπαν που γίνεται σε άλλες περιόδους και το οποίο σχετικά δεν υπάρχει). Η στοιχειώδης δομή τους και η όποια σταθερότητα στην παρουσία τους πάλι οφείλεται στις συνθήκες ταλάντωσης της ενέργειας και επαναφοράς της κίνησης σε ισορροπία, που επιβάλλεται με την ταυτόχρονη ενέργεια του χώρου. Η ύπαρξη των σωματιδίων μέσα από διακυμάνσεις σε μια κοινή και σταθερή ποσότητα ενέργειας (του κενού χώρου), με τα ίδια όρια χρόνου, μήκους, ταχύτητας και ποσότητας ελάχιστης ενέργειας είναι αυτά που εξασφαλίζουν μια διαδικασία ακριβώς την ίδια για τη δημιουργία της ύλης παντού μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Έτσι, η ύλη με τη σταθερή δομή της γίνεται με μια συγκεκριμένη διαδικασία και όχι από μια οποιαδήποτε συνάντηση σωματιδίων.

Γιατί η φύση συμπίπτει με μαθηματικές σχέσεις και κανόνες.   Όλα τα επιμέρους πράγματα με όλες τις διαφορές τους, υπάρχουν και γίνονται ανάμεσα στα χρονικά όρια ενός μέγιστου Συνολικού Χρόνου (στον οποίο Υπάρχει όλο το Σύμπαν) και ενός ελάχιστου δυνατού χρόνου (στον οποίο υπάρχει το "ελάχιστο" του Σύμπαντος). Τα υλικά πράγματα, όπως και να συνδεθούν, με οποιοδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε χώρο και χρόνο, θα υπάρχουν και θα γίνονται με προκαθορισμένα χρονικά και χωρικά όρια και με τις σταθερές προδιαγραφές μίας κοινής πραγματικότητας για όλα.

Επειδή προκύπτει, ότι τα δομικά στοιχεία των πραγμάτων, η λεγόμενη ύλη, είναι ταχύτατες μεταβολές σε ιδιαίτερα μικρά χρονικά διαστήματα και στοιχειώδεις ανταλλαγές ενέργειας (ταλαντώσεις και περιοδικές μεταβολές), ή τρόποι που γίνονται σε μια κοινή ουσία όπως θα έλεγε ο Σπινόζα, γι' αυτό το λόγο τα όρια στο χρόνο (ελάχιστο και μέγιστο χρονικό διάστημα) εφαρμόζονται και στις υλικές διαδικασίες. Η ύπαρξη μίας κοινής και σταθερής ενεργειακής ποσότητας (του κενού χώρου), η σχέση της με το χρόνο, που αυτή μεταβιβάζεται κατά κύματα και κατά ελάχιστες ποσότητες και υπό τις συνθήκες που διατηρείται η δομή της ύλης σαν στάσιμη κυματική κατάσταση, μας επιτρέπουν να περιγράφουμε το πλήθος των διαφορετικών πραγμάτων με ποσοτικές σχέσεις, όπως και με γενικές έννοιες.

Που τερματίζει το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Το χρονικό διάστημα στη φύση δεν μπορεί να μικραίνει χωρίς όριο. Υπάρχει ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα Tmin στη φύση και όταν τα κύματα ακολουθούν σε αυτό το πιο σύντομο χρονικό διάστημα, τότε φθάνουν με τον πιο γρήγορο ρυθμό στη μονάδα του χρόνου fmax και με την ελάχιστο μήκος μεταξύ τους λmin. Η σχέση είναι fmax = c / λmin και το ελάχιστο χρονικό διάστημα Τmin = 1/fmax. Επομένως, το ερώτημα αν έθετε μόνο κάποιος ερευνητής θα είχε κάνει ένα άλμα στην έρευνα για τη δομή της ύλης και τη δημιουργία της φύσης. 

Η πυρηνική δύναμη: Η δύναμη που συγκρατεί τα σωματίδια με μεγάλη ενέργεια μέσα στον ατομικό πυρήνα δεν προκαλείται με ξεχωριστό τρόπο για κάθε άτομο της ύλης και δεν παράγεται από τις μικροσκοπικές κινήσεις των σωματιδίων. Είναι η μέγιστη βαρυτική δύναμη όλου του Σύμπαντος, η οποία δεν ενεργεί από κάποια κατεύθυνση, όπως αν προερχόταν από κάποιο υλικό πράγμα. Η αποκαλούμενη πυρηνική δύναμη (και αυτή καμπύλωση του χωροχρόνου) σχετίζεται με το ελάχιστο μήκος που συνδέονται οι υλικοί φορείς με το πλήρες Σύμπαν και με τη μέγιστη συχνότητα fmax στη μεταβίβαση των κυμάτων.

Το φαινόμενο της "μάζας" και των μικροσκοπικών σωματιδίων με προέλευση τα αόρατα κυματικά φαινόμενα του χώρου (ηλεκτρομαγνητικά και βαρυτικά). Όλα τα σωματίδια ερμηνεύονται σαν ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται σε ιδιαίτερα μικρά χρονικά διαστήματα και με τη δυναμική σχέση του πεπερασμένου χώρου με την ύλη στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις (10²⁰ Hz - 0,45244 x10⁴² Hz). Η σχέση των συστατικών της ύλης με μία και την ίδια ποσότητα ενέργειας, συνεπώς και η ύπαρξη δυναμικής σχέσης μεταξύ των σωματιδίων τα οποία προκαλούνται από τη μείωση μιας μέγιστης συχνότητας στην ανταλλαγή και στη διακύμανση της ενέργειας. Η ταυτότητα του κενού χώρου με την ενέργεια όλου του Σύμπαντος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σχέση των σωματιδίων με τις διακυμάνσεις που ονομάζονται ηλεκτρομαγνητικές.

Η αρχή μίας μεγάλης θεωρητικής επανάστασης, που ξεπερνάει τα στενά όρια των ειδικών επιστημών: Η σχέση με το φαινόμενο της ζωής. Για πρώτη φορά, η παρουσία της ζωής ερμηνεύεται και βασίζεται σε ερμηνεία για τη δημιουργία της ύλης και του Σύμπαντος (κόσμου). Το πέρασμα από την ανόργανη ύλη στην απλούστερη μορφή ζωής υπήρξε αγεφύρωτο και “μαγικό” όσο περιοριζόμασταν στην ύπαρξη της ύλης, όπως την θεωρούσαμε με τις συνηθισμένες καταστάσεις της και σαν μαγικό συνδυασμό σωματιδίων. Για αυτό το “πέρασμα” από την ανόργανη ύλη στις απλούστερες μορφές ζωής υπάρχει ένα άλλο “πέρασμα” που πρέπει να προηγηθεί και αυτό αποτελεί πρόβλημα στο μυαλό του φυσικού: Πως από το πλήθος των υλικών αλληλεπιδράσεων και των μικρο-ποσοτήτων της ύλης μπορούν να δημιουργούνται σταθερά πράγματα, να διατηρούνται σταθεροί τρόποι σύνδεσης των υλικών στοιχείων και κατ' επέκταση πιο σύνθετα πράγματα με σταθερή δομή; Η απάντηση πιο αναλυτικά εδώ ►

Ο Θεός. Τα υλικά πράγματα είναι αυτά που είναι ΜΑΖΙ με την ενέργεια του "κενού" χώρου που ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ στη δομή της ύλης τους, ενώ ο "κενός" χώρος είναι το Σύμπαν ολόκληρο, που δεν αλληλεπιδρά εξωτερικά με την ύλη μας και γι' αυτό το Σύμπαν μας φαίνεται απών. Η απάντηση πιο αναλυτικά εδώ ►