*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

"ΜΕΓΑΛΑ" ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ - ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

 

 

 

 
   

> 7 Γιατί όλα τα πράγματα αλληλοσχετίζονται, έχουν κοινά στοιχεία στο χώρο και στο χρόνο και εξελίσσονται; Ιδιαίτερα μπορούμε να τολμήσουμε την ερώτηση: Γιατί τα μαθηματικά μπορούν να εφαρμόζονται με επιτυχία στα πράγματα?

 

Σε γενικές γραμμές, τα λεγόμενα πράγματα συνδέονται, έχουν κοινά στοιχεία και εξελίσσονται, γιατί προσδιορίζονται από το εξωτερικό τους μόνο κατά ένα μέρος. Όμως, δεν προσδιορίζονται μόνο έμμεσα, τυχαία και όπως αν ξεκινούσαν από μηδενικό χρόνο ή όπως αν δεν υπήρχε μια προηγούμενη πραγματικότητα που συμμετέχει στις επιμέρους εξελίξεις. Όλα τα πράγματα αρχίζουν να υπάρχουν σαν μέρη του ίδιου ευρύτερου Σύμπαντος, με τις ίδιες ελάχιστες διαδικασίες και στην ουσία δεν διαφέρουν, παρά μόνο στον τρόπο, στο χρόνο και στην ποσότητα των δομικών στοιχείων με τα οποία αυτά γίνονται, όπως παρόμοια έχουν παρατηρήσει μερικοί μεγάλοι φιλόσοφοι. Η ύπαρξη των δομικών στοιχείων τα οποία ονομάζουμε ύλη, συνδέονται μόνιμα με μια κοινή πραγματικότητα και η δομή τους δεν γίνεται από μια τυχαία εξωτερική συνάντηση σωματιδίων. Η δομή τους ξεκινάει από στοιχειώδεις μεταβολές που γίνονται σε ελάχιστα χρονικά διαστήματα σε μια σταθερή και την ίδια ποσότητα ενέργειας.

 

Οι δυνατότητες των υλικών στοιχείων, ο αριθμός τους και η δυνατότητα συνδυασμού και σύνθεσής τους είναι προκαθορισμένα για όλα τα πράγματα από την πεπερασμένη και σταθερή ενέργεια (του κενού χώρου), από τα σταθερά όρια της μέγιστης και της ελάχιστης απόστασης, από τις ίδιες σχέσεις στη μεταβολή μιας σταθερής ποσότητας ενέργειας και σε τελική ανάλυση από το Κοινό Σύνολό τους. Η δυνατότητα να υπάρχουν τα δομικά στοιχεία σαν φορείς της δημιουργίας και για να γίνονται υλικές-έμμεσες αλληλεπιδράσεις, προϋποθέτει σταθερότητα των δομικών στοιχείων, επαναλαμβανόμενη ανταλλαγή της ενέργειας, διαδικασίες και μεταβολές ενέργειας που γίνονται με σταθερές σχέσεις, αλληλεπίδραση των υλικών φορέων που μπορεί να γίνεται σε ελάχιστα χρονικά διαστήματα και τελικά προϋποθέτει να αλληλεπιδρούν οι φορείς μεταξύ τους σε μια κοινή στιγμή (δηλαδή συγχρονισμό). Όλες αυτές οι προϋποθέσεις και οι σταθερές δυνατότητες δεν εξαρτώνται μόνο από το εξωτερικό περιβάλλον και από τις μεμονωμένες στιγμές επίδρασης των εξωτερικών πραγμάτων. Δεν είναι το τυχαίο αποτέλεσμα από την τυχαία εξωτερική σύνδεση των πραγμάτων, αλλά από τη μόνιμη εφαρμογή σταθερών ορίων στο μήκος, στο χρόνο και στην ενέργεια με τα οποία όλα τα πράγματα γίνονται και παρουσιάζονται σαν ξεχωριστά μεταξύ τους. Το Κοινό Σύνολο των πραγμάτων, λοιπόν, με τη σταθερή, άμεση και ολοκληρωμένη παρουσία του αποτελεί την προηγούμενη ενιαία αρχή για όσα μπορούν να συμβούν πιο έμμεσα και τυχαία (στην πορεία του εξωτερικού χρόνου).

 

Η ενότητα, η σταθερότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος (στο συνολικό χρόνο), η ταυτόχρονη (άμεση) παρουσία του (η αμεσότητα της ύπαρξής του) και η συνολική ποσότητα της ενέργειας υπάρχουν από πριν σχετικά προς την ύλη σαν κοινή βάση για τη διατήρησή της και σχετίζεται με την εσωτερική τάση για αλληλεπίδραση μέσα στη δομή της ύλης. Έτσι βάζει τους όρους για τη διατήρηση της ενεργειακής ισορροπίας και της σταθερότητας, αφού θέτει με φυσικό τρόπο τα σταθερά όρια στην κίνηση και στην ανταλλαγή της ενέργειας, όρια από τα οποία κανένα πράγμα δεν μπορεί να απαλλαγεί. Όμως, η παρουσία της ύλης είναι στιγμιαία διακοπή της ενότητας, γρήγορη μεταβολή (αυξομείωση) της ενέργειας, ένα σύντομο χρονικό διάστημα μεταβίβασης της ενέργειας, διατάραξη της ισορροπίας σε μια σταθερή ποσότητα ενέργειας, "απομάκρυνση" από την "κοινότητα" και η αρχή μιας απουσίας... Στις πιο μεγάλες ποσότητες της ύλης, η τάση για αναπλήρωση της ενέργειας (και επαναφορά σε κατάσταση ισορροπίας) εμφανίζεται εξωτερικά και ομοιόμορφα με τη βαρυτική δύναμη, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές και σχετικές ιδιομορφίες των πραγμάτων .

 

 

Γιατί τα μαθηματικά μπορούν να εφαρμόζονται με επιτυχία στα πράγματα, να εκφράζουν σχέσεις αναλογίας και να υπολογίζουν με τύπους τις μεταβολές, τα μεγέθη και τις ποσότητες;

Η μοναδική φυσική ερμηνεία που μπορεί να απαντήσει σε αυτή τη δυνατότητα της ανθρώπινης λογικής χρειάζεται την αρχική παραδοχή/αξίωμα/υπόθεση για ένα Σύμπαν πλήρες και πάντοτε το ίδιο εντός των ορίων μιας μέγιστης χρονικής περιόδου. Ένα τέτοιο Σύμπαν, το οποίο σύμφωνα με την αρχική παραδοχή, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικό, τη στιγμή που παρατηρούμε γύρω μας ένα ανεξάντλητο πλήθος επιμέρους πραγμάτων να μεταβάλλονται, αυτή η σταθερότητα του κοινού Συνόλου θα ήταν ατυχές, αν όχι ανόητο, να θεωρηθεί τυχαία. Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους, να γίνονται με καθορισμένα όρια και όχι απεριόριστα και με τους τρόπους εκείνους που εξασφαλίζουν την "παγκόσμια ισορροπία".

Από τα πρώτα συμπεράσματα που προκύπτουν σύμφωνα με την αρχική παραδοχή, είναι η ανάγκη να διακόπτεται η συνέχεια της ύπαρξης των πραγμάτων για να μην υπάρχει άπειρος αριθμός πραγμάτων. Σε λίγες σειρές συλλογισμών, από την ίδια αρχική παραδοχή προκύπτει η διακοπή της συνέχειας ακόμα και στα "ζωντανά" πράγματα και τότε τη διακοπή αυτή την μετονομάζουμε σε "θάνατο"! Γενικότερα, προκύπτει αμέσως η ύπαρξη ορίων σε πλήθος άλλων περιπτώσεων, όπως στον πιο έμμεσο τρόπο αλληλεπίδρασης μεταξύ των πραγμάτων, στον αριθμό των πραγμάτων, στη διαίρεση του χρόνου και στη διαίρεση των πραγμάτων. Επίσης, έτσι θεωρητικά, μέσα από τους πρώτους συλλογισμούς προκύπτει η σχέση της αφηρημένης "αρχής διατήρησης της ενέργειας" με τη σταθερότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Όλα τα επιμέρους πράγματα με όλες τις διαφορές τους, υπάρχουν και γίνονται ανάμεσα στα χρονικά όρια ενός μέγιστου Συνολικού Χρόνου (στον οποίο Υπάρχει όλο το Σύμπαν) και ενός ελάχιστου δυνατού χρόνου (στον οποίο υπάρχει το "ελάχιστο" του Σύμπαντος). Τα υλικά πράγματα, όπως και να συνδεθούν, με οποιοδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε χώρο και χρόνο, θα υπάρχουν και θα γίνονται με προκαθορισμένα χρονικά και χωρικά όρια και με τις σταθερές προδιαγραφές μίας κοινής πραγματικότητας για όλα. Η ύπαρξη μίας κοινής και σταθερής ενεργειακής ποσότητας (του πεπερασμένου χώρου), η σχέση της με το χρόνο, που αυτή μεταβιβάζεται κατά κύματα και κατά ελάχιστες ποσότητες και υπό τις συνθήκες που διατηρείται η δομή της ύλης σαν στάσιμη κυματική κατάσταση, μας επιτρέπουν να περιγράφουμε το πλήθος των διαφορετικών πραγμάτων με ποσοτικές σχέσεις, όπως και με γενικές έννοιες.

Επειδή προκύπτει, ότι τα δομικά στοιχεία των πραγμάτων, η λεγόμενη ύλη, είναι ταχύτατες μεταβολές σε ιδιαίτερα μικρά χρονικά διαστήματα και στοιχειώδεις ανταλλαγές ενέργειας (ταλαντώσεις και περιοδικές μεταβολές), ή τρόποι που γίνονται σε μια κοινή ουσία όπως θα έλεγε ο Σπινόζα, γι' αυτό τα όρια που προκύπτουν για το χρόνο (ελάχιστο και μέγιστο χρονικό διάστημα) πρέπει να εφαρμόζονται και στις υλικές διαδικασίες. Επομένως, τα χρονικά αυτά όρια της ελάχιστης και της μέγιστης χρονικής περιόδου του Σύμπαντος επιβάλλουν όρια και κυκλικές διαδικασίες (πολλαπλάσιες ή υποπολλαπλάσιες στιγμές, αυξομειώσεις, ελάχιστες και μέγιστες τιμές, συχνότητα, αναστροφή, μέσες τιμές, καθετότητα, διακοπή, αναίρεση) για τη διατήρηση και την επαναφορά των ορίων στην κίνηση και στην ενέργεια. Τα όρια εξ΄ αρχής διέπουν, αντιστοιχούν και επιβάλλονται στην ενέργεια, στο μήκος, στη μεταβολή της ενέργειας και της ύλης, στο συγχρονισμό και στη δημιουργία των πραγμάτων, τα οποία εμφανίζονται να δημιουργούνται μόνο σαν εξωτερικά και τυχαία, ενώ οι όροι της δημιουργίας τους επιβάλλονται "εσωτερικά" από την ίδια την ουσία τους. Η κοινή ουσία με την οποία υπάρχουν οι δομικοί λίθοι του κόσμου και η ισότροπη παρουσία του πεπερασμένου χώρου (ο οποίος υπάρχει δυναμικά και άμεσα συνδεδεμένος με τα δομικά στοιχεία) "εσαναγκάζει" εκ των προτέρων τα υλικά σε ορισμένους συνδυασμούς, με σχέσεις αναλογίας, επανάληψης με ενδιάμεσα όρια και δεν επιτρέπουν την "ανεξέλεγκτη" σύνδεση, αλληλεπίδραση και μεταβολή τους μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

Με την εισαγωγή των πληροφοριών και των όρων της φυσικής, γίνεται πιο φανερός ο καθοριστικός ρόλος της ύπαρξης σταθερών ορίων στις μεταβολές και της σταθερότητας ενός ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου και για να έχει νόημα η αρχή διατηρήσεως της ενέργειας, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους να γίνονται: με ελάχιστα min και με μέγιστα max όρια, στο χρόνο t και Τ, στο μήκος l και λ, στην ταχύτητα V, στη συχνότητα f, στο ρυθμό μεταβολής της ταχύτητας ±a, στην αύξηση της μάζας M, στη μεταβίβαση της ενέργειας hf, στο μέγεθος της δύναμης F. Ακόμα, τα επιμέρους πράγματα πρέπει να γίνονται συγχρονισμένα με την ταυτόχρονη δυναμική συμμετοχή του Κοινού Συνόλου τους και από την πλησιέστερη απόστασή του, που σε εμάς φαίνεται από μακριά σαν απουσία του κενού χώρου, ενώ από πολύ κοντά σαν πυρηνική δύναμη.

 

Περισσότερα διαβάστε από εδώ

 

1η δημοσίευση στη Γη  www.kosmologia.gr

   
 

 

 

 

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +