|
Σελ. 5 από
7
Προς το παρόν, η Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου δεν είναι τελειωμένη. Ακόμα δεν εξηγεί και δε συμπεραίνει πολλά γνωστά φαινόμενα και βασικά ζητήματα της φυσικής και δημιουργεί πολλές απορίες. Σε όσους αναζητούν απαντήσεις στα κοσμολογικά ζητήματα με δικό τους εννοιολογικό τρόπο ή σαν εξειδικευμένοι
επιστήμονες, θα δημιουργούνται και μερικές απορίες, ενώ αυτές έχουν απαντηθεί.
Οι θεμελιώδεις έννοιες για
την περιγραφή του Σύμπαντος, για την έρευνα της δομής της ύλης και οι πρώτες σχέσεις που
χρειάζονται για την αποτελεσματικότητα της θεωρητικής έρευνας δεν είναι η θερμοκρασία και η
πυκνότητα της ύλης. Οι θεμελιώδεις έννοιες είναι ο χρόνος, το μήκος, η περίοδος και η
μεταβολή της κίνησης και της ενέργειας σε σχέση με μια μονάδα χρόνου και η έννοια της
σταθερότητας ή της ισορροπίας. Αυτές οι θεμελιώδεις έννοιες για την ερμηνεία του κόσμου σαν
σύνολο, βγαίνουν αμέσως και δένονται μεταξύ τους, όταν θεωρήσουμε το Σύνολο των πραγμάτων
σαν ένα μόνο πράγμα που διατηρείται πάντοτε ακριβώς το ίδιο εντός των ορίων μιας σταθερής
χρονικής περιόδου (=στην αυτή στιγμή = ταυτοχρόνως). Όπως θα έχουμε αντιληφθεί από τις
πρώτες σκέψεις, το πλήθος των φαινομένων, μεταξύ των οποίων τα ιδιαίτερα φαινόμενα που
ερευνά η σύγχρονη φυσική στις μικροσκοπικές διαστάσεις, χωρίς φανερή σύνδεση μεταξύ τους ή
με σύνδεση σαν διαφορετικά φαινόμενα, ανάγονται σε ένα μόνο φαινόμενο: την κίνηση και την
ισορροπία. Διαφοροποιούνται από νόμους της κίνησης με πρώτη σπουδαία διάκριση την
ανεμπόδιστη κίνηση μέσα στο χώρο και την κίνηση που προκαλείται από διατάραξη της ισορροπίας
και την λέμε κύμα.
Η κυματική κίνηση δεν "υπακούει" στη
Νευτώνεια λογική της κίνησης, αφού η παρουσία της οφείλεται στην αντίσταση που
προβάλλεται στη μεταβολή και όχι στην έλλειψη αντίστασης. Η μάζα μέσα στη δομή της
ύλης είναι κάτι που προκαλείται ή δημιουργείται από φαινόμενα μεταβαλλόμενης κίνησης, χωρίς
την παρουσία μάζας. Μόνο σε ένα φανταστικό κόσμο άυλο και χωρίς ανταλλαγή ενέργειας οι
κινήσεις θα ήταν ομαλές και σταθερές, χωρίς επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις. Αν κάτι μέσα
στη φύση βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας και ομαλής κίνησης, τότε αυτή η σκέψη έπρεπε να
μας θυμίζει τον κενό χώρο και όχι τα υλικά σώματα... Το φαινόμενο της μάζας δεν δείχνει
μη εφαρμογή δύναμης και κατάσταση απόλυτης ισορροπίας... Η ομαλή ευθύγραμμη κίνηση και η
καμία εφαρμογή δύναμης υπάρχουν μόνο στα όνειρα μας.
Τελικά έχει ή δεν έχει μια αρχή στο
χρόνο το Σύμπαν; Σε αυτό έχουμε απαντήσει καθαρά. Το Σύμπαν σαν σύνολο υπήρχε ανέκαθεν
(ολοκληρωμένο), με την ίδια ποσότητα ενέργειας και με την ίδια ποιότητα. Δεν υπάρχει καμιά
αμφιβολία γι’ αυτό. Όμως δεν λείπουν οι μικρότερες στιγμές της ύπαρξής του και το Σύμπαν
γίνεται ταυτοχρόνως σε πολλές μικρότερες στιγμές σαν έμμεσο και εξωτερικό (ή υλικό, αν
προτιμάτε). Δεν λείπουν όλα μαζί τα μικρότερα χρονικά διαστήματα της ύπαρξης του Σύμπαντος,
όπως δεν λείπει ποτέ η ποιότητα ή η μορφή του, όπως δεν του λείπει η ενέργεια. Από που
λοιπόν το πλήρες Σύμπαν ξεκινάει να γίνεται; Που είναι τα μικρότερα χρονικά διαστήματα της
ύπαρξής του; Τα εντοπίζουμε στις κυματικές μεταβολές του κενού χώρου. Και αφού αυτές είναι
διακυμάνσεις με τον πιο γρήγορο τρόπο και στα πιο σύντομα χρονικά διαστήματα, άρα γίνονται
στα μικρότερα μήκη και στις πιο κοντινές αποστάσεις. Τα πιο σύντομα χρονικά διαστήματα είναι
πάντοτε τα ίδια για ένα και το ίδιο Σύμπαν. Τα ποσά της ενέργειας που μεταβάλλονται σε αυτή
τη διαδικασία δεν αντλούνται από το εξωτερικό του Σύμπαντος αλλά από το ίδιο το Σύμπαν, το
οποίο είναι κοινό και πάντοτε το ίδιο στο σύνολό του και υπάρχει σαν σταθερή ποσότητα
ενέργειας για όλες τις μεταβολές που γίνονται στα μικρότερα χρονικά διαστήματα. Αυτή η
σταθερή ποσότητα ενέργειας για τα υλικά πράγματα υπάρχει σαν κενός χώρος μεταξύ τους, αφού
δεν αλληλεπιδρούν μαζί της από απόσταση και σε αργό χρόνο. Αλληλεπιδρούν, όμως μαζί της από
την πιο μικρή απόσταση και στα πιο μικρά χρονικά διαστήματα και με αυτόν τρόπο
ανταλλάσσονται στοιχειώδης ποσά ενέργειας, που αναλογούν σε αυτές τις σύντομες διακυμάνσεις.
Η σχέση, λοιπόν, της ύλης με το
χώρο προκύπτει από τη αξεχώριστη σχέση στη παρουσία του υλικού κόσμου με τον κόσμο που
λείπει. Και ο κόσμος που λείπει συμμετέχει στην ενέργεια του υλικού κόσμου μέσα από τη
μικροσκοπική δομή της ύλης (με τη μορφή του χώρου). Δεν υπάρχει χρόνος, Σύμπαν και χώρος
χωρίς την ύλη, δηλαδή ένα Σύμπαν μόνο άμεσα, χωρίς ποιότητα και έμμεσες αλληλεπιδράσεις.
Όπως δεν υπάρχει μια συνολική στιγμή χωρίς τις μικρότερες στιγμές.
Αντιστρόφως, δεν υπάρχουν πρωταρχικά υλικά στοιχεία που συνθέτουν εξωτερικά όλο το Σύμπαν,
(χωρίς κεντρική, ενιαία και συγχρονισμένη ρύθμιση). Γι’ αυτό, με την ορολογία της φυσικής,
το Σύμπαν είναι η συνολική ενέργεια, χωρίς αυτό
να σημαίνει ότι δεν λείπει ενέργεια. Ακριβώς
αυτή η σχετική έλλειψη ενέργειας ορίζει το νόημά
της, την κάνει ταυτόσημη με το χρόνο,
δηλαδή με τη ροή, τη μεταβολή και την επίδραση
και παρουσιάζει τη δύναμή της.
Η συνολική ενέργεια του Σύμπαντος δεν παρουσιάζεται όλη και σε μία στιγμή. Αντιθέτως, η
συνολική ενέργεια υπάρχει σαν πεπερασμένος χώρος και αντισταθμίζει τις ελλείψεις της, που
είναι ο υλικός κόσμος. Αλλά η ροή προς αντιστάθμιση δημιουργεί ξανά ελλείψεις.
Η
μεταβίβαση της ενέργειας προϋποθέτει να είναι ελαττωμένη και αντιστρόφως, η μεταβίβαση της
ενέργειας δημιουργεί πάλι κάποια ελάττωση. Η ελάττωση προκαλεί ροή και αντιστρόφως. Αφού η
παρουσία των υλικών φορέων σχετίζεται με την ελάττωση σε μια σταθερή ποσότητα (στην ενέργεια
του κενού χώρου) η ύλη χωρίς ύλη δεν δημιουργείται. Η δημιουργία των ελαττώσεων της χωρο-ενέργειας
και των υλικών φορέων της έμμεσης αλληλεπίδρασης προϋποθέτει ξανά να υπάρχουν ελαττώσεις και
υλικοί φορείς. Η ύλη χωρίς ύλη δεν δημιουργείται. Αυτό θα σήμαινε ελάττωση της ενέργειας
χωρίς ροή -το ίδιο παράλογο όπως η ροή χωρίς καμιά ελάττωση. Η ενέργεια του χώρου ρέει για
να ισορροπήσει και η ροή της δημιουργεί και διατηρεί ξανά τις ελαττώσεις της, τις οποίες
ονομάζουμε «ύλη». Επειδή οι υλικοί φορείς αποτελούν διακυμάνσεις ενέργειας σε μια
κοινή και σταθερή ποσότητα, αυτή η κοινή και σταθερή ποσότητα προκαθορίζει τα μέγιστα και τα
ελάχιστα όρια (του μήκους και του χρόνου) στις διακυμάνσεις...
Η ύλη δεν μετατρέπεται ποτέ όλη σε ενέργεια του χώρου και δεν αντισταθμίζεται τελείως. Ούτε αντιστρόφως, δημιουργείται ύλη με απεριόριστο τρόπο και σε απεριόριστη ποσότητα (δηλ. η ελάττωση στην χωροενέργεια δε γίνεται απεριόριστα). Πώς, λοιπόν, διατηρείται αυτή η ισορροπία στην ανισορροπία;**
Πώς διατηρείται η ελάττωση της ενέργειας και η ενέργεια ρέει διαρκώς προς αντιστάθμισή της, χωρίς ποτέ να το επιτυγχάνει συνολικά; Αυτό είναι το λογικό ερώτημα, το οποίο θα έπρεπε να θέτουν.
Οι απαντήσεις αυτές δεν μπορούν
να δοθούν χωρίς να κατανοήσουμε πως ο χώρος σαν δυναμική ενέργεια συμμετέχει στην ανανέωση
της ύλης.
Υπάρχει χώρος και απόσταση διότι όχι μόνο λείπουν σώματα και μάζα αλλά και αντιστρόφως
λείπουν σώματα και ποσότητες μάζας διότι υπάρχει ο χώρος.
Και ο κενός χώρος δεν είναι έλλειψη ενέργειας, αλλά αντιθέτως είναι η ενέργεια από την οποία
η μάζα δημιουργείται σε μικροσκοπικές διαστάσεις και διατηρείται από αυτήν.
Η ενέργεια η οποία είναι
διαθέσιμη για την ύλη είναι πολύ περισσότερη. Είναι η ενέργεια του ολοκληρωμένου Σύμπαντος
και εμείς την αντιλαμβανόμαστε σαν κενό χώρο και σαν
άπειρες δυνατότητες αλληλεπίδρασης μεταξύ των πραγμάτων επειδή αυτή η ενέργεια βρίσκεται
σε κατάσταση ισορροπίας και είναι κοινή και ισοδύναμη... Με άλλα λόγια η
"τεράστια" πραγματικότητα του Ολοκληρωμένου 100% Σύμπαντος είναι για εμάς μία "τεράστια"
δυνατότητα, είναι οι άπειρες εξελίξεις και τα άπειρα πράγματα που αναμένουμε να γίνουν. Τη
σχετική απουσία τους την αποκαλούμε "κενό" χώρο. Ο κενός χώρος βρίσκεται σε κατάσταση
ισορροπίας όχι επειδή απλώς είναι κάτι ακίνητο, αλλά επειδή ο χώρος ταλαντώνεται με τη
μέγιστη δυνατή συχνότητα και οι ελάχιστες μεταβολές του είναι στάσιμα κύματα !
Το Σύμπαν μέσα στο χώρο σαν έμμεσο,
υλικό και εξωτερικό δεν έχει ένα κέντρο, δεν γίνεται γύρω από ένα κοινό κεντρικό σημείο.
Από κάθε θέση μέσα στον πεπερασμένο χώρο υπάρχει μία μέγιστη απόσταση, μετά από την
οποία θα γινόταν επιστροφή στην αρχή. Η ακτίνα του κύκλου στον πεπερασμένο χώρο του
Σύμπαντος είναι καμπύλη. Ο ίδιος ο χώρος στο σύνολό του είναι το κέντρο, θα λέγαμε
(μη Ευκλείδειος γεωμετρία). Κανένα μέρος του δεν είναι όριο κοινής συγκέντρωσης,
κοινό όριο τέλους και αρχής ή δημιουργίας του υλικού κόσμου. Έτσι, η συγκέντρωση των υλικών
φορέων δεν γίνεται γύρω από ένα κοινό κέντρο ή προς μια μόνο διεύθυνση, όπως και η
μεταβίβαση της ενέργειας, αλλά η μέγιστη απόστασή τους παραμένει πάντοτε η ίδια. Ο χώρος
παντού είναι στη μέγιστη απόστασή του, παντού αρχίζει και τελειώνει να υπάρχει. Με μια
δόση υπερβολής και ασάφειας θα λέγαμε, ότι το Σύμπαν παντού καταστρέφεται και παντού
δημιουργείται διαρκώς, σχετικώς και... ασυνεχώς, από τις μικροσκοπικές εκρήξεις του.
Λογικό είναι να αναρωτηθούμε που
φθάνουμε μετά από τη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης. Θεωρητικά, μετά από ένα σημείο
απομάκρυνσης και καμπύλης διαδρομής 180 μοιρών στον πεπερασμένο χώρο (και μετά από ένα
μέγιστο χρονικό διάστημα) οδηγούμαστε ξανά πίσω και επιστρέφουμε στην αρχή, απ' όπου
ξεκινήσαμε. Αυτή η παρατήρηση, η οποία δεν είναι πρωτότυπη, εκ πρώτης σκέψεως δεν μας
δείχνει κάποια πολύτιμη πληροφορία. Όμως στη θεωρία του ταυτόχρονου Σύμπαντος (που εξηγούμε
τη δυνατότητα αναδημιουργίας του Σύμπαντος από την άμεση σχέση των υλικών φορέων με την
σταθερή ενέργεια του κενού χώρου, με την οποία τα δομικά στοιχεία υπάρχουν σαν ελάχιστες
διακυμάνσεις της), μπορούμε να συμπεράνουμε το εξής καταπληκτικό φαινόμενο: Όπως έχουμε πει,
καμία ποσότητα ενέργειας ή μάζας δεν μπορεί να απομακρυνθεί επ' άπειρο και μετά από ένα
μέγιστο χρόνο η κίνηση επιστρέφει πίσω. Η ύλη παρουσιάζεται από τη "ροή" ενέργειας του χώρου
ο οποίος αντισταθμίζει τις ελάχιστες ελαττώσεις του και αντιστρόφως η ενέργεια που
ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι υλικοί φορείς επιστρέφει πάλι στον κενό χώρο με τις κυματικές
μεταβολές. Από αυτές τις θεωρητικές παρατηρήσεις, μπορούμε να σκεφτούμε, ότι όλη η
ενέργεια που αποκεντρώνεται σαν ακτινοβολία ή από όποια άλλη απώλεια ενέργειας της ύλης και
απορροφάται από την ενέργεια του χώρου, αυτή η ενέργεια επιστρέφει ξανά πίσω σαν ενέργεια
που επικεντρώνεται, δηλαδή σαν βαρύτητα ! Αυτό το
συμπέρασμα είναι από τα πλέον εντυπωσιακά και ανατρεπτικά της θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου
και της Σχετικότητας της Ενέργειας. Δηλαδή, προκύπτει, ότι
η ενεργειακή ροή του χώρου που επενεργεί συγκεντρωτικά σαν
βαρύτητα είναι το “φως” ανάποδα στο χρόνο !
Αυτό σημαίνει ακόμα, ότι κάθε απώλεια ενέργειας με τη μορφή ακτινοβολίας που γίνεται στην
άλλη άκρη του Σύμπαντος επιστρέφει προς την πλευρά μας με τη μορφή της βαρυτικής ενέργειας.
Αυτά τα δύο αντίθετα φαινόμενα θυμίζουν “διαστολή” και “συστολή” του χώρου και μάλιστα
συγχρόνως.
 
ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ
**Προσέξτε πως αποσαφηνίζεται και γίνεται πιο λογικό το ίδιο ερώτημα, που με άλλα λόγια είναι πιο αδιανόητο και θα το προσπερνούσαμε σαν γενικόλογο φιλοσοφικό παιγνίδι: Πως ο Χρόνος είναι τελειωμένος ενώ υπάρχει ροή (μικρότερων) στιγμών;
|
