ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ) ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ

Σελ. 6 από 7

ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ) ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ

Όσο πιο «βαθιά» κοιτάµε στο σύµπαν, τόσο πιο νεαρές δοµές (γαλαξίες) παρατηρούµε. Όταν λοιπόν κοιτάξουµε σε αποστάσεις γύρω στα 10 µε 12 δισεκατοµµύρια έτη φωτός, αυτό που βλέπουµε δεν είναι πια γαλαξίες, αλλά µόνο τα quasars... πέρα από τα 12 δισ. έτη φωτός είναι το microwave background radiation. Είναι λοιπόν απλώς ζήτηµα παρατήρησης το να διαπιστώσει κανείς οτι κοιτώντας µακρύτερα στο χώρο, βλέπει και «πρωτύτερα» στο χρόνο. Βλέποντας λοιπόν πρωτύτερα στο χρόνο του σύµπαντος διαπιστώνουµε «ιδίοις όµµασιν» (άµεσα) οτι υπήρξε χρόνος κατά τον οποίο ούτε γαλαξίες ούτε αστέρια είχαν δηµιουργηθεί ακόµα στο σύµπαν. Πώς εξηγείς την αντίφαση µεταξύ αυτού που λες και των δεδοµένων της παρατήρησης του σύµπαντος;

Χ. Φ. (Ιαν 2008)

Όπως έχω γράψει, το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του "τελειωμένου χρόνου" είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες!

Αυτή η βασική άποψη έχει πρώτα απ' όλα το μεγάλο πλεονέκτημα ότι δεν μεταθέτει το πρόβλημα της αρχής της ύπαρξης των πραγμάτων και του Σύμπαντος σε κάτι άλλο φανταστικό ή σε μία άπειρη αρχή. Δεν μας οδηγεί στην περίπτωση μίας άπειρης αλυσίδας αιτιών και ενός άπειρου παρελθόντος, όπου θα γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι δεν θα βρίσκαμε ποτέ μία πλήρη εξήγηση, δηλαδή την άκρη. Παραδόξως, ενώ έτσι αποφεύγουμε αυτή την αδιέξοδη και μεταφυσική αναζήτηση επιπλέον επιτυγχάνουμε να παρατηρήσουμε σχέσεις στις γενικές έννοιες και να εξάγουμε με την παραγωγική λογική συμπεράσματα, που συμπίπτουν και εξηγούν συνηθισμένα φαινόμενα της εμπειρίας. Με τέτοια βασική άποψη, η οποία προσφέρει τη δυνατότητα συλλογισμών επί των αρχικών εννοιών, που οδηγούν με συνέπεια σε επιστημονικές θεωρίες -που έχουν διατυπωθεί με τυχαίο τρόπο στον επιστημονικό χώρο- και σε εξηγήσεις εμπειρικών παρατηρήσεων, θα ήταν επιπόλαιο να απορριφθεί αυτή η βασική άποψη, εξ' αιτίας μερικών τυχαίων, έμμεσων και αποσπασματικών παρατηρήσεων. Η εμπειρία είναι “απύθμενη” και μας αποκαλύπτει τα πιο απίθανα και τα πιο αντίθετα. Είναι εύκολο να πέσουμε σε πλάνη και πάντα θα γίνονται παρατηρήσεις στην εμπειρία που ενισχύουν τις λάθος απόψεις μας! Επίσης, πρέπει να ξεχωρίζουμε τις παρατηρήσεις που γίνονται με τα μάτια από την ερμηνεία που δίνει το μυαλό σε αυτές τις παρατηρήσεις και αυτό δεν είναι πάντα τόσο εύκολο όπως ακούγεται.

Ο ορισμός του Σύμπαντος σαν σύνολο πραγμάτων, μαζί με τα πράγματα του παρελθόντος και του μέλλοντος, δεν είναι πρωτότυπος. Το Σύμπαν έχει νοηθεί και οριστεί έτσι πριν από τη διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας. Στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου ο ορισμός αυτός συμπληρώνεται με την εξής λογική παρατήρηση (επί συλλογισμών): "Στα μέγιστα όρια ενός συνολικού χρόνου" ή "πάντοτε το ίδιο Σύμπαν στα όρια ενός συνολικού χρόνου". Στο γενικό ορισμό που δίνεται εδώ έτσι συμπληρωμένος, τονίζεται και υπονοείται, ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο που είναι τελείως ξεχωριστό ή αποσυνδεμένο και άσχετο από το Σύμπαν. Αποκλείεται κάθε τι άλλο που δεν μπορεί να οριστεί σαν "μέρος" του Σύμπαντος και δεν γίνεται δεκτή καμία άλλη πραγματικότητα, η οποία θα ήταν τελείως ανεξάρτητη από τις συνέπειες που επιβάλλει το κοινό Σύνολο στα μέρη του. Με τον ορισμό εδώ, κάθε πράγμα και κάθε τι που υπάρχει "υποτάσσεται" σε συνέπειες, οι οποίες προκύπτουν από την παραδοχή και μόνο ότι είναι μέρος ενός κοινού συνόλου και αποκλείεται η ύπαρξη ξεχωριστών ουσιών ή αρχικών συστατικών που δημιουργούν το κοινό σύνολο (εκ του μηδενός). Όλες αυτές οι πρώτες παρατηρήσεις και συνέπειες του ορισμού του Σύμπαντος στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου δεν προκύπτουν ή δεν εξηγούνται ή δεν γίνονται κατανοητές από τη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας.

Δεν πρόκειται ποτέ να μείνει ικανοποιημένος ο νους με τις απόψεις: 1) ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε 2) προέκυψε από μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα και 3) ότι στην πορεία του χρόνου γίνεται απεριόριστα διαφορετικό, χωρίς ποτέ να επιστρέψει στο παρελθόν. Θα αναφέρω πολύ γρήγορα μερικά συμπεράσματα σχετικά με τις εξελίξεις που παρατηρούνται στο απέραντο διάστημα, τα οποία προκύπτουν από την κοσμολογική θεωρία που αναπτύσσεται στη βάση ενός υποθετικού -αν θέλετε- ορισμού του Σύμπαντος. Προσέξτε την ευελιξία των διατυπώσεων, ενώ στη φυσική δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις βασικές λέξεις, τις οποίες χρησιμοποιούν με “περιχαρακωμένα” νοήματα και κρυμμένες τις σχέσεις τους, παγιδεύοντας έτσι τη σκέψη τους.

- Η απομάκρυνση των υλικών πραγμάτων μέσα στο χώρο δεν μπορεί να είναι άπειρη

- Υπάρχει μία μέγιστη απόσταση στο χώρο, (ανεξαρτήτως από που αρχίζει η μέτρηση!)

- Η μετακίνηση μέσα στο χώρο δεν μπορεί να γίνει με άπειρη ταχύτητα. Υπάρχει ανώτερη οριακή ταχύτητα, αφού υπάρχουν μέγιστα και ελάχιστα όρια στο μήκος και στο χρόνο. Δεν προκύπτει ακριβώς ποια είναι και αν είναι αυτή του φωτός. Πιθανό να είναι της βαρύτητας, δηλαδή της ενεργειακής ροής του χώρου και να μη διαφέρει σημαντικά από του φωτός)

- Ο χώρος είναι πεπερασμένος και δεν είναι απεριόριστα ευθύς

- Ο χώρος είναι προς όλες τις κατευθύνσεις των υλικών πραγμάτων, (δηλαδή είναι σφαιρικός)

- Το ολοκληρωμένο και σταθερό Σύμπαν με τη συνολική ενέργειά του, παρουσιάζεται σαν απουσία υλικού κόσμου με τη μορφή του κενού χώρου. Η ενέργειά του δεν παρουσιάζεται όλη με τις γνωστές μορφές ύλης.

- Η ενέργεια του χώρου, η οποία παρουσιάζεται αντιθέτως σαν απουσία υλικού κόσμου με τη μορφή του κενού χώρου είναι ισότροπη και η ίδια ποσότητα για κάθε υλικό πράγμα.

- Η ύλη συνδέεται άμεσα και μικροσκοπικά με τον πεπερασμένο χώρο και αποτελεί στιγμές ελάττωσης στη συνολική ενέργεια του τελευταίου.

- Η συνολική ενέργεια και ύλη δεν είναι άπειρες ποσότητες.

- Η ενέργεια του χώρου-σύμπαντος μπορεί να θεωρηθεί σαν τη μέγιστη συγκέντρωση του συνόλου της ύλης με τη μέγιστη βαρυτική δύναμη.

- Η ενέργεια του χώρου-σύμπαντος στην ελάχιστη απόσταση παρουσιάζεται με τη μέγιστη βαρύτητα και στα σημεία ελάττωσης μεταβάλλεται με τον πιο γρήγορο τρόπο που επαναφέρεται στη σταθεροποιημένη κατάστασή του. Τα σημεία ελάττωσης και μεταβίβασης της ενέργειας του χώρου παρουσιάζονται σαν φαινόμενα αποκέντρωσης με τη μορφή της ύλης και της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

- Ο χώρος δεν διαστέλλεται ούτε συστέλλεται. Είναι "κοινόχρηστη" και σταθερή ποσότητα ενέργειας που ρέει κυματικά και ισότροπα προς την ύλη, η οποία υπάρχει σαν ελάττωση στη δική του ενέργεια. Τα όρια της μέγιστης περιόδου μέσα στα οποία το Σύμπαν είναι ολοκληρωμένο και η σταθερότητα στη μορφή του χώρου αποτελούν όρια μέγιστης απομάκρυνσης και επιβάλλουν σε όλα τα υλικά πράγματα να βρίσκονται εντός των ίδιων ορίων της ίδιας μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης.

- Ο επηρεασμός του χώρου προκαλεί μεταβολή στη βαρυτική και στην ενεργειακή σχέση του με την ύλη και κυματικά φαινόμενα (όπως είναι το φως). Δηλαδή προκαλεί διατάραξη στην ύπαρξη της ταυτόχρονης ενέργειας του χώρου και επαναφορά σε ισορροπία.

- Τα κυματικά φαινόμενα όπως είναι ευρύτερα η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία δεν είναι κινήσεις “μέσα” στο χώρο, όπως είναι οι κινήσεις των “τρισδιάστατων” υλικών πραγμάτων (μαζών).

- Η ταχύτητα των μεταβολών της χωροενέργειας δεν πρέπει να συγχέεται με την ταχύτητα της κίνησης των υλικών μαζών. Για την ακρίβεια, πρόκειται για συχνότητα κυματικών μεταβολών σε όλο το εύρος των συχνοτήτων.

- Το φως δεν μπορεί να διαδίδεται σε μία ευθεία γραμμή και σε απεριόριστη απόσταση.

- Το φως διαδίδεται κυκλικά και σφαιρικά σαν μεταβολή στην ενέργεια του ισότροπου χώρου, δηλαδή μπορεί να βρίσκεται με την ίδια ταχύτητα στην ίδια απόσταση προς κάθε κατεύθυνση (δηλαδή ευθεία προς κάθε κατεύθυνση).

- Κατά την απομάκρυνσή του στο σφαιρικό χώρο, το φως δεν οδεύει σε ευθεία.

- Όσο πιο μακριά φθάνει το φως, τόσο μεγαλύτερη είναι η καμπύλωσή του.

- Μετά από μία μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης, το φως δεν απομακρύνεται (αποκεντρωτικά, αλλά προσεγγίζει συγκεντρωτικά).

- Το Σύμπαν όλο μπορεί να παρομοιαστεί σαν αυτό που οι αστροφυσικοί αποκαλούνε "μαύρη τρύπα" (άποψη που έχει ακουστεί σαν σχήμα του λόγου), αφού ο χώρος είναι ταυτόσημος με τη βαρύτητα και δεν υπάρχει άπειρη απόσταση απομάκρυνσης. Δεν υπάρχει ταχύτητα με την οποία θα ξέφευγε ένα πράγμα από το χώρο...

Από τα παραπάνω συμπεράσματα δημιουργείται η υποψία, ότι αυτό που παρατηρούν σαν φυγή των γαλαξιών, και η μετατόπιση του οπτικού φάσματος προς το ερυθρό οφείλονται 1) στην καμπύλωση του φωτός, 2) στην καμπυλότητα του χώρου (που είναι μεγαλύτερη όσο πιο μακριά κοιτάζουμε) και 3) στη ταλάντωση της ενέργειας του χώρου, η οποία γίνεται με την πιο υψηλή συχνότητα, στον ελάχιστο δυνατό χρόνο και συγκεντρωτικά (σε αντίθεση με την αποκεντρωτική “κίνηση” του φωτός)

Στα παραπάνω συμπεράσματα να προσθέσουμε ακόμα:

- Η παρουσία της ύλης γίνεται και κατανέμεται πάντοτε καμπυλωτά στο σύνολο του χώρου.

- Η μέγιστη απόσταση είναι σχετική και υπάρχει παντού από οποιοδήποτε σημείο του χώρου. Αρχή και τέλος στο χώρο δεν υπάρχουν (αφού συμπίπτουν).

- Η χωρική ενέργεια (σαν ταυτόχρονη που είναι προς όλες τις κατευθύνσεις, δηλαδή ισότροπη και σφαιρική) συγκεντρώνει την ύλη. Δηλαδή την “παρασύρει” κυματικά από όλες τις πλευρές της, από όλες τις κατευθύνσεις προς ένα κέντρο.

- Ο σφαιρικός χώρος (δηλαδή η ταυτόχρονη ενέργεια προς όλα τα υλικά) εμπεριέχει παντού τη μέγιστη και την ελάχιστη απόσταση-τόξο. Ο υλικός κόσμος καταλαμβάνει τα ελάχιστα σημεία μέχρι τις μέγιστες αποστάσεις και οι συγκεντρωμένες ποσότητες της ύλης εκτείνονται καμπυλωτά. Στην πιθανή περίπτωση της λεγόμενης συστολής ή διαστολής του σύμπαντος, συμβαίνουν και τα δύο ταυτοχρόνως, με παρόμοιο τρόπο που έχει περιγράψει παραστατικά ο Stephen Hawking (βλέπε πιο κάτω). Το απίστευτο είναι, ότι τα σημεία συστολής και διαστολής δεν είναι δύο τυχαία σημεία “επάνω” στη σφαιρική επιφάνεια, είναι όλα τα σημεία της επιφάνειας.... Αντιστοιχούν στην αποκέντρωση της ενέργειας του χώρου από την ελάχιστη απόσταση (ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα) και στη συγκέντρωσή της από τη μεγαλύτερη απόσταση (βαρυτικά)

- Η μεταβίβαση της ενέργειας του χώρου και η μεταβολή της δεν μπορούν να γίνονται με άπειρη ταχύτητα ή γρηγορότερα από μία ελάχιστη χρονική στιγμή.

- Η μεταβίβαση της ενέργειας του χώρου και η μεταβολή της δεν μπορούν να γίνονται σε άπειρη ποσότητα στη μονάδα του χρόνου.

- Η ύλη δεν μετατρέπεται ποτέ όλη σε ακτινοβολία σαν αποσταθεροποιημένη ενέργεια και δεν αντισταθμίζεται τελείως. Ούτε αντιστρόφως, δημιουργείται ύλη με απεριόριστο τρόπο, σε απεριόριστη ποσότητα και ασυγχρόνιστα.

Οι παραπάνω ξεχωρισμένες απόψεις δεν είναι αντιγραφή από τις γνωστές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί στο χώρο της φυσικής ούτε επιλεγμένες από τη διαίσθησή μου. Αποτελούν συμπεράσματα συλλογισμού, ανάλυσης εννοιών και αναγκαστική συσχέτιση ορισμένων φαινομένων, που έχουν καταγραφεί αποσπασματικά στο χώρο της φυσικής.

ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ 2