*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

 

Σελ. 7 από 7

Η ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

(με αφορμή το ερώτημα επισκέπτη)

 

Είναι γνωστό τοις πάσι (στην επιστη΅ονική κοινότητα δηλαδή) ότι όταν λέ΅ε «σύ΅παν» εννοού΅ε το «χωροχρονικό συνεχές» που περιλα΅βάνει όχι ΅όνο αυτά που υπάρχουν «τώρα» (δηλαδή κοντά-΅ας, γιατί το «τώρα» έχει νόη΅α ΅όνο προσεγγιστικά, στην ά΅εση γειτονιά-΅ας, στο γήινο περιβάλλον-΅ας), αλλά κι αυτά που υπήρξαν βαθιά στο χρόνο (π.χ. τα quasars που ανέφερα πρωτύτερα), όπως κι αυτά που θα υπάρξουν (το «θα» από τη δική-΅ας σκοπιά) στο ΅έλλον. Όλα αυτά ανήκουν στο σύ΅παν. Αυτό έχει γίνει γνωστό (αν κι όχι α΅έσως κατανοητό) από τότε που διατυπώθηκε η θεωρία της γενικής σχετικότητας, που ενοποίησε το χώρο ΅ε το χρόνο.

Είπε δηλαδή ότι δεν ΅πορού΅ε να έχου΅ε ΅όνο χώρο χωρίς χρόνο. ’ρα καθώς προχωράς στο χώρο, προχωράς επίσης και στο χρόνο. Γιαυτό δεν είναι δυνατόν να πεις οτι «τώρα» το σύ΅παν είναι παντού έτσι (σε όλο το χώρο-του), «΅ετά» το σύ΅παν θα είναι αλλιώς (πάλι σε όλο το χώρο-του), κ.ο.κ. Δεν ΅πορεί να ΅εταφερθεί κανείς «τώρα» σε κάθε γωνιά του σύ΅παντος ακαριαία, αυτό είναι που απαγορεύει η γενική σχετικότητα. Καθώς ΅εταφέρεσαι, αλλάζεις όχι ΅όνο τις συντεταγ΅ένες του χώρου-σου, αλλά κ’ εκείνες του χρόνου στον οποίο βρίσκεσαι. 

Αυτό που ρωτάω είναι γιατί παρουσιάζεις το παραπάνω ως δική-σου κεντρική ιδέα του «τελειω΅ένου χρόνου» όπως το λες, αφού γεννήθηκες ΅ετά τον Αϊνστάιν, άρα η γενική σχετικότητα προηγήθηκε των ιδεών-σου. Εκτός αν δεν κατάλαβα καλά (πάλι) τί εννοείς..

Χ. Φ. (Ιαν 2008)

 

 

Κοίταξε, δεν έχω πρόβλημα να αναγνωρίσω ότι στο χώρο της επιστήμης έχει ήδη διατυπωθεί και είναι αποδεκτή μία δική μου άποψη. Το σίγουρο είναι ότι μέσα από συνηθισμένες παρατηρήσεις, με τις αναλύσεις ορισμένων γενικών εννοιών και με απλούς φιλοσοφικούς συλλογισμούς, που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, μπορώ και λέω την ίδια άποψη με αυτή που οι φυσικοί παρουσιάζουν σαν κορυφαία ανακάλυψή τους και σαν σκέψη που δεν μπορούσε να γίνει πριν από τη διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας, (μίας φυσικής θεωρίας που κανένας δεν έχει κατανοήσει καλά). Εάν είχαν κατανοήσει καλά τη θεωρία της σχετικότητας και τι σημαίνει αυτή στην πραγματικότητα και όχι μόνο τις μαθηματικές σχέσεις που προέκυψαν από τη θεωρία αυτή, τότε θα είχαν ανακαλύψει πιο γρήγορα τη σύνδεση των φαινομένων και μάλιστα θα τα παρουσίαζαν, όπως έχει γίνει στη θεωρία του τελειωμένου χρόνου (όπως την αποκαλώ).

 

Λ.χ. έριξα μία ματιά στο “χρονικό του χρόνου” του διάσημου αστροφυσικού Stephen Hawking για να θυμηθώ μία παρόμοια άποψη με δική μου. Κάπου αναφέρει την άποψή του για τη δυνατότητα ενός πεπερασμένου αλλά όχι περιορισμένου χώρου και χρόνου. Παρουσιάζει τον υλικό κόσμο σαν να βρίσκεται στην καμπύλη επιφάνεια μιας σφαίρας για να εξηγήσει πως θα μπορούσε να γίνεται η διαστολή και η συστολή του σύμπαντος σε ένα “φανταστικό” χρόνο. Αυτή η άποψη του Hawking είναι σχεδόν η ίδια με αυτή που έχω σαν εικόνα εγώ μέσα στο μυαλό μου.1, 2  Επειδή όμως εκείνος ξεκίνησε αυτή τη σκέψη από διαίσθηση και με τη φαντασία του, παίρνοντας σαν παράδειγμα το σχήμα των πλανητών, δεν έχει κατανοήσει καλά που οδηγεί μία τέτοια άποψη ούτε πως συνδέεται με ένα πλήθος φαινομένων και τι άλλο μπορεί να σημαίνει μία τέτοια κατανομή του Σύμπαντος επάνω σε σφαιρική επιφάνεια. Τουλάχιστον όταν ανέφερε αυτή την άποψή του σαν υποψία σε εκείνο το βιβλίο, δεν είχε κατανοήσει καλά και γι' αυτό έγραψε:

“Θέλω να τονίσω ότι η ιδέα του πεπερασμένου αλλά όχι περιορισμένου χρόνου και χώρου είναι μόνο μια πρόταση: δεν μπορεί να αποτελεί συμπέρασμα κάποιας άλλης αρχής. Όπως συμβαίνει με κάθε φυσική θεωρία, η προέλευσή της ίσως οφείλεται σε αισθητικούς ή μεταφυσικούς λόγους, η επιβίωσή της όμως κρίνεται από τη δυνατότητά της να διατυπώνει προβλέψεις που να συμφωνούν με τις παρατηρήσεις”.

 

Όταν διάβασα αυτές τις σελίδες του βιβλίου του, σκέφτηκα πόσο διαφορετικά βρίσκεται αυτή η ίδια άποψη του Hawking μέσα στη δική μου σκέψη και πόση διαφορά υπάρχει στο τι καταλαβαίνουμε εγώ και εκείνος με αυτή την ίδια. Διότι στη δική μου σκέψη προέκυψε σαν συμπέρασμα από τη γενικότερη αρχή* που εκείνος σαν επιστήμονας όχι μόνο δεν είδε αλλά αμέσως απέρριψε μία τέτοια δυνατότητα.

 

*Σημείωση εκ των υστέρων για τη γενική αρχή... Μάρ 2011

[-]

Από την πρώτη ανάλυση, η ιδέα ενός ολοκληρωμένου Σύμπαντος πάντοτε το ίδιο ανά μία μέγιστη χρονική περίοδο εισαγάγει ένα καθοριστικό γνώρισμα, το οποίο δεν συνυπολόγιζαν επί πολλούς αιώνες στην εξέλιξη της φυσικής επιστήμης ή είχαν αποδεχτεί τυφλά το τελείως αντίθετο, αφήνοντας άθικτο το επιστημονικό δόγμα της ανυπαρξίας ορίων στη φύση και υποβαθμίζοντας την τεράστια εμπειρία από παρατηρήσεις περιοδικών φαινομένων και παρά τη γνώση των παγκόσμιων φυσικών σταθερών: Το γνώρισμα του ορίου και του περιορισμού στο μήκος, στο χρόνο και στον αριθμό των πραγμάτων. Η εισαγωγή αυτού του ορίου, έστω και με αυθαίρετο τρόπο, επιβάλλει συνέπειες και διορθώσεις σε βασικές σχέσεις της φυσικής (...)

Στη θεωρία του Tελειωμένου Xρόνου, όπου συμπεραίνουμε ορθολογικά την ύπαρξη ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και αντίστοιχα μίας ελάχιστης και μίας μέγιστης απόστασης, από αυτό το συλλογισμό προκύπτουν όρια για όλα τα φαινόμενα μεταξύ των οποίων και το όριο για την αύξηση στην ταχύτητα Vmax, η οποία είναι ένας συνδυασμός μήκους και χρόνου, που παρουσιάζεται με την κίνηση. Το όριο στην ανώτερη ταχύτητα της κίνησης Vmax το αποδέχτηκαν στο χώρο της φυσικής σαν αξίωμα, χωρίς καμία εξήγηση. Από το όριο στη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης προκύπτει η καμπυλότητα του χώρου και ο εξαναγκασμός σε κυκλική κίνηση (με την αύξηση της απόστασης και της ταχύτητας).

Ένα Σύμπαν ολοκληρωμένο μέσα στο διάστημα μιας Μέγιστης Περιόδου. Με θεωρητικές παρατηρήσεις και με μια σειρά συλλογισμών μπορούμε να σκεφτούμε και να παρατηρήσουμε :

1) ο πεπερασμένος χώρος αναλογεί στο ολοκληρωμένο σύμπαν (με όλους τους δυνατούς τρόπους) το οποίο δεν είναι παρών προς τον υλικό κόσμο

2) είναι με όριο μίας μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης, ίδιας για όλα τα πράγματα (= πεπερασμένος μη Ευκλείδειας γεωμετρίας χώρος).

3) Το όριο στην αύξηση του μήκους και στη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης σηματοδοτεί ένα όριο ελάχιστης καμπυλότητας. Αντίστοιχα, το όριο ενός ελάχιστου μήκους σηματοδοτεί ένα όριο μέγιστης καμπυλότητας.

4) Ο πεπερασμένος χώρος προσφέρει συγχρόνως δύο όρια: της απομάκρυνσης και της προσέγγισης.

5) Η απόσταση στο χώρο είναι και απόσταση στο χρόνο... και άλλες συνέπειες.

 

Κατά τη μακροχρόνια επεξεργασία των συλλογισμών μου και της διαμόρφωσης των απόψεών μου, αυτή η ίδια άποψη συσχετίστηκε με άλλες παρατηρήσεις και με άλλα συμπεράσματα που προέκυψαν από άλλους συλλογισμούς και στη βάση μίας γενικότερης αρχικής άποψης. (Βλέπε τη σημείωση πιο πάνω και πιο μετά μερικά από τα συμπεράσματα εδώ). Έτσι προέκυψαν σαν συμπεράσματα πολλές απόψεις, οι οποίες στο χώρο της επιστήμης προήλθαν μετά από τυχαίες παρατηρήσεις και με αυθαίρετα δεδομένα. Αφού προέκυψαν σαν συμπεράσματα πολλές ίδιες απόψεις, αυτό δείχνει τη συνέπεια των συλλογισμών και τη δυνατότητα εξαγωγής ιδιαίτερων περιπτώσεων μέσα από γενικές αρχές. Αυτό το μαρτυράει επίσης το επιτυχές αποτέλεσμα της διατύπωσης πολύπλοκων φαινομένων και δυσνόητων όρων της φυσικής με το πιο συνηθισμένο λεξιλόγιο, η αποσαφήνιση που έγινε σε όρους που χρησιμοποιούσαν με δια­στρεβλωμένη έννοια στο χώρο της επιστήμης και ιδιαίτερα οι θεωρητικές προβλέψεις.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η έννοια της ύλης, που προσδιορίστηκε σαν ελάχιστη δράση για τη σχετική αρχή του Σύμπαντος με την ενέργεια του χώρου. ’λλο παράδειγμα, ο χώρος προέκυψε με τη συνέπεια των συλλογισμών σαν σφαιρικός μαζί με τις απαραίτητες εξηγήσεις, ενώ σε άλλες θεωρίες δεν αποσαφηνίζεται αν είναι πεπερασμένος, ούτε τι σημαίνει η καμπυλότητά του. Από τις πιο σημαντικές επιτυχίες στη θεωρία του τελειωμένου χρόνου και βασική σκέψη της είναι η επεξήγηση της βαρύτητας, του ρόλου του χώρου και της σχέσης του με την ύλη. Έχουν περάσει περισσότερα από 300 χρόνια από τη δημοσίευση της θεωρίας για τη βαρύτητα του Νεύτωνα (1687) και σχεδόν 100 από τη δημοσίευση της θεωρίας της γενικής σχετικότητας (το 1915) και μόλις τώρα ξεκινούν να ερευνούν την περίπτωση, η βαρύτητα να είναι μία κοινή “αιθερική” ενέργεια προς την ύλη. Οι κορυφαίοι φυσικοί του κόσμου, ακόμα δεν έκαναν αυτή τη διαπίστωση -όπως και άλλες- με σαφήνεια και θεωρητική συνέπεια, κάτι που έγινε για πρώτη φορά από τη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, που ξεπήδησε μέσα από φιλοσοφική προσπάθεια. Το εκπληκτικό από την ασάφεια μίας λέξης (όπως η βαρύτητα), που κατά τη μισή αλήθεια είναι πολύ συγκεκριμένα και επιστημονικά ορισμένη είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε τελείως αντίθετες σκέψεις στην ερμηνεία των φαινομένων. Μέχρι πρόσφατα, το σύνολο σχεδόν των φυσικών και των αστροφυσικών επαναλάμβανε ότι “η απουσία ή η παρουσία της βαρύτητας δεν παίζει σημαντικό ρόλο στην ύπαρξη και τη σταθερότητα του μικρόκοσμου” (Narlikar), ας είχε διατυπώσει ο Μαχ τη σκέψη, ότι η αδράνεια κάθε μάζας προϋποθέτει να υπάρχει το σύνολο των μαζών. Από τις πιο τολμηρές, απίστευτες και σημαντικές διαπιστώσεις που προκύπτουν από την ερμηνεία των παραπάνω φαινομένων είναι η διαπίστωση ότι η “Μεγάλη Έκρηξη” συντελείται διαρκώς και το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε στο παρελθόν!  

 

Γνωρίζω και φαντάζομαι ότι πολλές από τις σκέψεις μου και από τα συμπεράσματα που διατυπώνω πιθανό να έχουν εκφραστεί παρόμοια ή και τα ίδια από άλλους ερευνητές. Νομίζω, όμως, ότι ο τρόπος που προκύπτουν θεωρητικά μέσα από τις αναλύσεις των εννοιών και η αποκάλυψη σχέσεων ανάμεσα στα φαινόμενα προσδίδουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προκαλούν τουλάχιστον για ένα παιχνίδι με τις διατυπώσεις. Ιδιαίτερα για τις απόψεις που διαμόρφωσα με τη δική μου αναζήτηση και στοχασμό, θεωρώ πως οι απόψεις αυτές εκφράζουν ή αναδεικνύουν κάτι πρωτότυπο, όταν: έχουν διατυπωθεί κάπως διαφορετικά, όταν συνδέονται με διαφορετικές παρατηρήσεις, όταν εξάγονται νέες συνέπειες και όταν καταγράφονται με διαφορετική σημασία ανάμεσα στο σύνολο των διατυπωμένων απόψεων.

Σε μερικές περιπτώσεις, οι απόψεις που διαμόρφωσα με τη δική μου διανοητική προσπάθεια, αυτές οι ίδιες ακριβώς ενδέχεται να έχουν εκφραστεί από άλλους, σύγχρονους ή προηγούμενους χρονικά από εμένα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αναγνωρίζω την προτεραιότητα στους άλλους, αλλά εξακολουθώ να τις θεωρώ προσωπικές μου κατακτήσεις και κατακτήσεις της Φιλοσοφίας. Δεν είναι πάντα αρκετό να έχει καταγραφεί μία άποψη τυχαία, ασύνδετα, αβάσιμα και αποσπασματικά ανάμεσα σε πλήθος άλλων σκέψεων και συλλογισμών και υποβαθμισμένη σε λίγες σειρές χαμένες στους μεγάλους αριθμούς σελίδων. Η διατύπωση της ίδιας άποψης μπορεί να αποκαλύψει διαφορετικά νοήματα και στην πορεία, οι σκέψεις να διαφοροποιήσουν το αρχικό νόημα της άποψης και την αρχική σημασία της.

 

Επειδή συμβαίνει πολλές φορές το αντίθετο, να παρουσιάζονται στον επιστημονικό χώρο σαν μεγάλες και νέες ανακαλύψεις, σκέψεις και απόψεις που έχουν γίνει παλαιότερα ή θα μπορούσαν να είχαν γίνει, γι' αυτό το λόγο έχω ροπή να αναδεικνύω τις παλαιότερες απόψεις και προσπάθειες. Τις ανασύρω και τις επικαλούμαι για να ενισχύσω και να συμπληρώσω τις δικές μου απόψεις, αλλά τις ξεχωρίζω μέσα σε εισαγωγικά για να τις αποδώσω στους συγγραφείς ή στους πνευματικούς δημιουργούς τους.

 

Καθώς πρόσεχα μήπως παρουσιάσω για δικές μου κάποιες θεωρίες, οι οποίες ίσως έχουν υποστηριχθεί και διατυπωθεί από άλλους, σκέφτηκα ότι πολλοί αγνοούν ή αδιαφορούν για τις δικές μου απόψεις. Σκέφτηκα, ότι αυτοί που γράφουν την ιστορία και όσοι πρωταγωνιστούν στις εξελίξεις δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις προσπάθειες και τις απόψεις ενός άσημου και "ξεκάρφωτου" στον οικείο ερευνητικό χώρο τους. Όπως τα αθλητικά ρεκόρ που καταγράφονται επισήμως, παρά το γεγονός ότι σημειώνονται μεγαλύτερες επιδόσεις σε τυχαίες προσπάθειες και σε ανεπίσημους αγώνες. Παρόμοια, εκείνοι που καταγράφουν τις επιστημονικές και τις φιλοσοφικές εξελίξεις συνήθως αγνοούν ή δεν συμπεριλαμβάνουν τις επιτυχίες και τις πρωτότυπες προσεγγίσεις, οι οποίες δεν προβλήθηκαν και δεν δημοσιοποιήθηκαν όπως θα ήθελαν.

 

Με αφορμή την ειρωνεία ενός άλλου συνομιλητή για τις υποθέσεις και τις θεωρητικές σκέψεις που συνηθίζω να κάνω, θέλω να καταθέσω μία ακόμα παρατήρηση, η οποία σχετίζεται με την "ακαμψία" της επιστημονικής σκέψης και με το χάσμα που εμφανίζουν συνήθως οι επιστήμονες μεταξύ της έγκυρης γνώσης και απλής άποψης. Για να φτάσει κάποιος σε ένα σημείο πρέπει προηγουμένως να πλησιάσει. Το ίδιο με τη σκέψη σε πολλές περιπτώσεις, για να βρει κάποιος μία σωστή απάντηση και να επιτύχει την οριστική  διατύπωση θα πρέπει πρώτα να έχει πλησιάσει με σκέψεις, οι οποίες δεν είναι τελείως σωστές και μπορεί να περιέχουν λάθη και ασάφειες. Γι' αυτό σε πολλές περιπτώσεις συνηθίζουμε να σημειώνουμε πρόχειρα και όταν ολο­κληρώσουμε την εργασία τότε την καθαρο­γράφουμε. Αυτό το πλησίασμα προς τη λύση και στη σωστή σκέψη, μπορεί να είναι σημαντική πρόοδος και το πέρασμα από την ανολοκλήρωτη σκέψη με τα όποια λάθη περιέχει, απαραίτητο για την κατάληξη. Κατά την άποψη του γράφοντος, αυτό το πλησίασμα μπορεί να είναι πιο δύσκολο και πιο σπουδαίο από την επιτυχία που θα ακολουθήσει γρήγορα και ίσως κατά τύχη, όταν κάποιος άλλος χρησιμοποιήσει τις πλησιέστερες σκέψεις και την ελλιπή εργασία. Παρόμοια όπως συμβαίνει στη μουσική, όταν ένα πρωτοπόρο μουσικό συγκρότημα εισαγάγει καινοτομίες και νέους ρυθμούς που θα βρουν επιτυχημένους μιμητές και όχι σπάνια, "μαθητές" που θα ξεπεράσουν την επιτυχία των πρωτοπόρων.

 

Τονίζω, ότι στο χώρο της φιλοσοφίας, που η ανθρώπινη σκέψη αναζητάει ελεύθερα με όλη την εμπειρία της και επιχειρεί συνολικές απαντήσεις για πλήθος ζητημάτων, έχουν επιτύχει τεράστια άλματα από τα προχριστιανικά χρόνια και ιδιαίτερα οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Μία τέτοια μεγάλη επιτυχία είναι η αποκάλυψη της σχετικότητας όλων των ιδιοτήτων των υλικών πραγμάτων και όχι μόνο του χώρου και του χρόνου.

 

Κάτι ακόμα που μας συνηθίζουν οι επιστήμονες είναι να θεωρούν νέες και μεγάλες ανακαλύψεις, τις διορθώσεις και την απόρριψη των δικών τους λαθών. Να ένα ωραίο παράδειγμα που βρήκα σε επιστημονικό ένθετο έντυπο και παρόμοια καταγράφεται σε πολλές ιστορικές αναδρομές: " Ήταν πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να δεχτεί ότι δεν ήταν αυτός και η γη του το κέντρο του κόσμου. Έπρεπε να περάσουν πολλοί αιώνες, να φθάσουμε στον Πολωνό Κοπέρνικο, για να επανέλθει στο προσκήνιο η ηλιοκεντρική θεωρία του Σάμιου Αρίσταρχου". Η διχαστική αντίληψη για το χώρο και το χρόνο καλλιεργήθηκε επί αιώνες από τη φυσική (στη μηχανιστική της ανάπτυξη), όπως και η μεταχείριση της έννοιας του “χρόνου” αποσπασμένης από τα πράγματα. Στο χώρο της φιλοσοφίας υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες της ανθρώπινης σκέψης, όμως στον ερευνητικό χώρο της επιστήμης και ιδιαίτερα της φυσικής, υποτίμησαν τη δυνατότητα της γνώσης μέσα από την παρατήρηση και την αναζήτηση σχέσεων στα ίδια τα νοήματα των λέξεων και με παραγωγικούς συλλογισμούς, στη βάση γενικών εννοιών και συνολικής αναφοράς στα πράγματα. Με αποτέλεσμα να έχουν παγιωθεί στο χώρο της επιστήμης πολλές ανοησίες επί πολλούς αιώνες και ακόμα να χρησιμοποιούν βασικούς όρους έκφρασης με ασάφεια, με ανεξήγητα δεδομένα και με προκαταλήψεις.

 

Αριστοτέλης με την καταπληκτική οξύνοια του, κατέγραψε πολλές σκέψεις για την έννοια του χρόνου, από την εποχή που οι επιστήμες μόλις ξεκινούσαν. Σε μία από αυτές ανέφερε μία τέτοια απόσπαση της έννοιας του χρόνου, όπου οδηγεί σε απροσεξίες. “Κάθε μεταβολή είναι ταχυτέρα ή βραδυτέρα, ο χρόνος όμως όχι'” (Φυσικά, σ189, Πάπυρος). Πιο πέρα ό ίδιος προβληματιζόταν: “Μπορεί πάλιν εις κανένα να παρουσιασθή και η απορία ποίας κινήσεως είναι ο χρόνος αριθμός. Είναι αριθμός οποιασδήποτε κινήσεως; Διότι μέσα εις τον χρόνο γίνονται ταυτοχρόνως και γένεσις και φθορά και αύξησις και αλλοίωσις και τοπική μετακίνησις. Καθ' όσον λοιπόν υπάρχει κίνησις, εις την μέτρησιν αυτήν υπάρχει ένας αριθμός εκάστης κινήσεως. Δι' αυτό ο χρόνος είναι αριθμός της κινήσεως του συνεχούς γενικά, όχι κάποιας κινήσεως. Είναι όμως γεγονός ότι μέσα εις το ίδιο νυν, πραγματοποιούνται κινήσεις πολλών πραγμάτων, κινήσεις που θα πρέπει αντιστοίχως να έχουν το αριθμό των.” (Φυσικά, σ211, Πάπυρος)

 

Παρατηρήσεις και σκέψεις που επιβεβαιώνουν την πρωτοτυπία της κοσμολογικής θεωρίας. Κοιτάξτε στις σελίδες:

• ΛΗΜΜΑ: Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας .

• Ποια φαινόμενα περιγράφονται ενοποιημένα, ερμηνεύονται και προβλέπονται σε αυτή τη θεωρία .

• Η λογική παρατήρηση που θεμελιώνει την κοσμολογία

• Ο Συνολικός Χρόνος και τα Μαθηματικά .

• Η εμπειρία μαζί με τη λογική

• Μεγάλα Ερωτήματα - Σύντομες Απαντήσεις .

• Η ορθολογική βάση της Κοσμολογίας .

• Αποσπάσματα της φυσικής ερμηνείας, όπως ήταν διατυπωμένη (1986-1998) .

• Παρατηρήσεις της φυσικής, οι οποίες προβλέπονται με φιλοσοφικές σκέψεις .

• Η σχέση της ζωής με την ύλη

• Τα σοβαρά, λογικά και έξυπνα ερωτήματα που έπρεπε να θέτουν

• Η δυνατότητα της γνώσης πέρα από την προσωπική εμπειρία .

• Οι κεντρικές απόψεις της φυσικής ερμηνείας .

 

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ...

 

 

* Κοιτάξτε ακόμα  "ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ"  |  "ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΖΩΗ"  

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +