Όπως σε πολλά ερωτήματα που ζητούν την εξήγηση για την ύπαρξη σταθερών ή επαναλαμβανόμενων φαινομένων και για γενικά χαρακτηριστικά που παρατηρούμε σε πλήθος διαφορετικών πραγμάτων στη φύση, μπορούμε να απαντήσουμε τουλάχιστον με δυο ξεχωριστές απαντήσεις. Με την πρώτη απάντηση, μπορούμε να εκφραστούμε πιο γενικά και συνοπτικά, με το καθημερινό λεξιλόγιο, ακόμα και χωρίς αναφορές σε ιδιαίτερα φαινόμενα και σχέσεις, δηλαδή μπορούμε να απαντήσουμε κάπως φιλοσοφικά, όχι συγκεκριμένα και να δώσουμε γενικές εξηγήσεις δείχνοντας (με παραγωγικό συλλογισμό) την ανάγκη να συνδέονται τα φαινόμενα για να υπάρχουν. Σε μια δεύτερη απάντηση, μπορούμε να παρατηρήσουμε, να καταγράψουμε, να αναλύσουμε και να περιγράψουμε τα φαινόμενα και τις σχέσεις, χωρίς να δείξουμε πως είναι απαραίτητο να συνδέονται αυτά μεταξύ τους. Αν έχουμε όλες τις πληροφορίες και υπομονή, μπορούμε να κάνουμε μετρήσεις και υπολογισμούς και να δείξουμε ότι οι ξεχωριστές περιπτώσεις έτσι όπως συνδέονται δεν θα μπορούσαν να γίνονται διαφορετικά και να μην υπάρχουν, αφού και οι μετρήσεις μας τότε θα έβγαζαν άλλα αποτελέσματα. Το πλήθος των παρατηρήσεων και η επιβεβαίωση των σχέσεων με τους υπολογισμούς είναι σημαντικά για την αξιοπιστία της απάντησης.

Η σκέψη για τις δύο απαντήσεις σε ένα ερώτημα, εκφράζεται εδώ με αφορμή το προηγούμενο ερώτημα, διότι μία πρώτη απάντηση είχε δοθεί και διατυπωνόταν με μερικές σκέψεις επί πολλά έτη (μέχρι το 2008). Ύστερα, όμως, από τη διερεύνηση για το ποιες απαντήσεις μπορεί να δώσει η φυσική φιλοσοφική ερμηνεία σε απορίες της σύγχρονης φυσικής, πως εξηγεί ορισμένα φαινόμενα που περιγράφονται με μαθηματική συνέπεια στη γνωστή φυσική και ποιες νέες σχέσεις παρατηρεί στα φυσικά φαινόμενα, ύστερα από αυτή τη μαθηματική διερεύνηση προέκυψαν πολλές ιδιαίτερες περιπτώσεις και παρατηρήσεις. Από τις νέες παρατηρήσεις προδίδεται αδίστακτα τι επιβάλλει στα πράγματα να υπάρχουν μαθηματικές σχέσεις, δηλαδή σχέσεις, ποσότητες και μεγέθη που μπορούν να αριθμηθούν, να μετρηθούν και να συνδυαστούν όπως οι σκέτοι αριθμοί μέσα στη σκέψη μας με τους όρους της μαθηματικής λογικής.
 

Η αρχική και φιλοσοφική απάντηση φαινόταν και προέκυπτε από την αρχική παραδοχή/αξίωμα/υπόθεση για ένα Σύμπαν πλήρες και πάντοτε το ίδιο εντός των ορίων μιας μέγιστης χρονικής περιόδου. Ένα τέτοιο Σύμπαν, το οποίο σύμφωνα με την αρχική παραδοχή, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικό, τη στιγμή που παρατηρούμε γύρω μας ένα ανεξάντλητο πλήθος επιμέρους πραγμάτων να μεταβάλλονται, αυτή η σταθερότητα του κοινού Συνόλου θα ήταν ατυχές, αν όχι ανόητο, να θεωρηθεί τυχαία. Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους, να γίνονται με καθορισμένα όρια και όχι απεριόριστα και με τους τρόπους εκείνους που εξασφαλίζουν την "παγκόσμια ισορροπία". Προσέξτε ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις που έγιναν και δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά επίσημα (ISBN  960-385-019-5) το έτος 2000 :
 

" Κάθε πράγμα, το οποίο αλλάζει ή παύει να υπάρχει, πρέπει να προσδιορίζει να γίνουν τέτοιες αλλαγές στα υπόλοιπα, οι οποίες δε θα επιτρέπουν ποτέ (με κανέναν τρόπο) να επηρεαστεί η συνολική ποιότητά τους (...) σελ. 112

Οι τροποποιήσεις των μερών, οι αλλαγές στους τρόπους αλληλεπίδρασής τους και οι δυνατότητές τους πάντοτε είναι, όπως πρέπει, για να είναι, όπως ανέκαθεν ήταν το κοινό σύνολό τους (...) σελ. 131

Μόνο αν η Συμπαντική Ποιότητα είχε πάντοτε απραγματοποίητες δυνατότητες ή αν δε γινόταν μέσα στα όρια μιας ευρύτερης στιγμής, μόνο τότε τα πάντα θα ήταν και θ' άλλαζαν τελείως απροσδιόριστα και αναρχικά. Οι αλλαγές στα πράγματα και στους τρόπους που αλληλοεπηρεάζονται δε θα μπορούσαν να είναι μόνο εκείνες, με τις οποίες το σύνολό τους θα συνέχιζε να έχει την ίδια ακριβώς ποιότητα. Από εδώ καταλαβαίνουμε αμέσως και συμπεραίνουμε με τον πιο γενικό τρόπο ότι κάθε λεγόμενη απροσδιοριστία ή το λεγόμενο τυχαίο, στην πραγματικότητα είναι ο ασταθής προσδιορισμός, ο οποίος εξηγείται από την έμμεση (και σχετική) συντελεστικότητα των αλληλοεξαρτημένων μερών της (...) Ασταθής προσδιορισμός σημαίνει πιο έμμεση επίδραση, μη ταυτόχρονος προσδιορισμός, χρονική απομάκρυνση του αποτελέσματος από την αιτία ". (σελ. 131, 132)

 

Από τα πρώτα συμπεράσματα που έβγαζα από τις ίδιες σκέψεις, επάνω στην αρχική παραδοχή, ήταν η ανάγκη να διακόπτεται η συνέχεια της ύπαρξης των πραγμάτων για να μην υπάρχει άπειρος αριθμός πραγμάτων ! Από τα πρώτα συμπεράσματα, μέσα σε λίγες σειρές συλλογισμών, έβγαζα την διακοπή της συνέχειας και την επέκτεινα στα "ζωντανά" πράγματα για να δείξω ότι τότε τη διακοπή αυτή την μετονομάζουμε σε "θάνατο"! Γενικότερα, έβγαζα την ύπαρξη ορίων σε πλήθος άλλων περιπτώσεων, όπως στον πιο έμμεσο τρόπο αλληλεπίδρασης μεταξύ των πραγμάτων, και στη διαίρεση του χρόνου.

 

" Η ασυνέχεια και το όριο στη συνεχή εξέλιξη των πραγμάτων είναι αναγκαία συνέπεια και η σχετική αρχή της σταθερότητας του κοινού συνόλου τους ". (σελ. 112)

 

" Η συμπαντική στιγμή δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια μιας στιγμής". (σελ. 153)

 

Υπάρχει ένα μέγιστο χρονικό όριο, η Συμπαντική Στιγμή, η οποία δεν μπορεί να διαιρεθεί απεριόριστα, συνεπώς υπάρχει και μια ελάχιστη στιγμή, από την οποία προκαθορίζονται χρονικά όρια στις έμμεσες (υλικές) αλληλεπιδράσεις και στην ουσία στα ίδια τα πράγματα, που υπάρχουν σαν τρόποι αλληλεπίδρασης και έτσι έχουν μια άμεση σχέση με το χρόνο ". (σελ. 269)

 

Οι αρχικοί συλλογισμοί οδηγούσαν στην σκέψη για την ύπαρξη ορίων και όχι οι πληροφορίες από τη νεότερη φυσική. Γι' αυτό τα πρώτα όρια που έβαζε η σκέψη ήταν τα όρια στις πρώτες έννοιες που χρησιμοποιούσα για να αναφερθώ συνολικά στα πράγματα. Δηλαδή συμπέραινα όρια πρώτα απ' όλα στον αριθμό των πραγμάτων, στο χρονικό διάστημα, στον πιο έμμεσο τρόπο αλληλεπίδρασης και μετά στη διαίρεση των πραγμάτων, στην ύλη και στην ενέργεια.

Επίσης, έτσι θεωρητικά, μέσα στους συλλογισμούς παρατηρούσα τη σχέση της αφηρημένης "αρχής διατήρησης της ενέργειας" με τη σταθερότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος :

 

" Δεν πρέπει να μιλάμε για την αρχή της διατήρησης της ενέργειας ή της ύλης (δηλ. της αφηρημένης πραγματικότητας), αλλά για την αρχή της σταθερότητας της Συμπαντικής Ποιότητας, η οποία είναι πιο εύστοχη και σαφέστερη ". (σελ. 149)

" Επειδή η ενέργεια δεν μπορεί να μεταφερθεί πιο άμεσα από ένα όριο, γι' αυτό και η ελάττωση δεν μπορεί να συνεχίζεται απεριόριστα στην ίδια στιγμή. (...) Αν συνεχιζόταν απεριόριστα στην αυτή στιγμή, τότε αυτό θα σήμαινε - εκτός από μεταφορά χωρίς όριο στον πιο άμεσο τρόπο - απεριόριστη ελάττωση και έλλειψη της δυνατότητας να διατηρηθεί η ενέργεια. Η ελάττωση θα ήταν σταθερή όχι σχετική και έμμεση. ". (σελ. 183)

 

Όλα τα επιμέρους πράγματα με όλες τις διαφορές τους, υπάρχουν και γίνονται ανάμεσα στα χρονικά όρια ενός μέγιστου Συνολικού Χρόνου (στον οποίο Υπάρχει όλο το Σύμπαν) και ενός ελάχιστου δυνατού χρόνου (στον οποίο υπάρχει το "ελάχιστο" του Σύμπαντος). Τα υλικά πράγματα, όπως και να συνδεθούν, με οποιοδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε χώρο και χρόνο, θα υπάρχουν και θα γίνονται με προκαθορισμένα χρονικά και χωρικά όρια και με τις σταθερές προδιαγραφές μίας κοινής πραγματικότητας για όλα.

Επειδή προκύπτει, ότι τα δομικά στοιχεία των πραγμάτων, η λεγόμενη ύλη, είναι ταχύτατες μεταβολές σε ιδιαίτερα μικρά χρονικά διαστήματα και στοιχειώδεις ανταλλαγές ενέργειας (ταλαντώσεις και περιοδικές μεταβολές), ή τρόποι που γίνονται σε μια κοινή ουσία όπως θα έλεγε ο Σπινόζα, γι' αυτό τα όρια που είχα συμπεράνει για το χρόνο (ελάχιστο και μέγιστο χρονικό διάστημα) έπρεπε να εφαρμόζονται και στις υλικές διαδικασίες. Επομένως, τα χρονικά αυτά όρια της ελάχιστης και της μέγιστης χρονικής περιόδου του Σύμπαντος επιβάλλουν όρια και κυκλικές διαδικασίες (πολλαπλάσιες ή υποπολλαπλάσιες στιγμές, αυξομειώσεις, ελάχιστες και μέγιστες τιμές, συχνότητα, αναστροφή, μέσες τιμές, καθετότητα, διακοπή, αναίρεση) για τη διατήρηση και την επαναφορά των ορίων στην κίνηση και στην ενέργεια. Τα όρια εξ΄ αρχής διέπουν, αντιστοιχούν και επιβάλλονται στην ενέργεια, στο μήκος, στη μεταβολή της ενέργειας και της ύλης, στο συγχρονισμό και στη δημιουργία των πραγμάτων, τα οποία εμφανίζονται να δημιουργούνται μόνο σαν εξωτερικά και τυχαία, ενώ οι όροι της δημιουργίας τους επιβάλλονται "εσωτερικά" από την ίδια την ουσία τους. Η κοινή ουσία με την οποία υπάρχουν οι δομικοί λίθοι του κόσμου και η ισότροπη παρουσία του πεπερασμένου χώρου, ο οποίος υπάρχει δυναμικά και άμεσα συνδεδεμένος με τα δομικά στοιχεία "εσαναγκάζει" εκ των προτέρων τα υλικά σε ορισμένους συνδυασμούς, με σχέσεις αναλογίας, επανάληψης με ενδιάμεσα όρια και δεν επιτρέπουν την "ανεξέλεγκτη" σύνδεση, αλληλεπίδραση και μεταβολή τους μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

 

Όλες οι ιδιότητες της ύλης και κατ' επέκταση των πραγμάτων (οι διάφοροι τρόποι απόστασης, έμμεσης αλληλεπίδρασης και τα κενά τους, όπως ειδικότερα ονομάζονται το σχήμα, η συνοχή, η σκληρότητα, ο όγκος, η ελαστικότητα και τα λοιπά) προέρχονται από τη διάρκεια στους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούν οι υλικοί φορείς, από τη διαφορά αυτού του χρόνου, από το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί στη μεταβίβαση της ενέργειας, από την ενέργεια που ανταλλάσσουν, από το συγχρονισμό των μεταβολών και από τον αριθμό των υλικών φορέων που συνδέονται και από τους τρόπους που ενεργούν “ομαδικά”. Η ύπαρξη μίας κοινής και σταθερής ενεργειακής ποσότητας (του χώρου), η σχέση της με το χρόνο, που αυτή μεταβιβάζεται κατά κύματα και κατά ελάχιστες ποσότητες και υπό τις συνθήκες που διατηρείται η δομή της ύλης σαν στάσιμη κυματική κατάσταση, μας επιτρέπουν να περιγράφουμε το πλήθος των διαφορετικών πραγμάτων με ποσοτικές σχέσεις, όπως και με γενικές έννοιες.

 

Εάν μετά από τις προηγούμενες σκέψεις προχωρήσουμε να απαντήσουμε πιο αναλυτικά και με τους όρους της επιστήμης της φυσικής, τότε θα αντιληφθούμε πιο εύκολα τη σπουδαιότητα και την ευστοχία των προηγούμενων σκέψεων. Με την εισαγωγή των πληροφοριών και των όρων της φυσικής, θα χρειαστούμε να γράψουμε και να πούμε μεγάλο αριθμό σελίδων και αυτό θα γίνει σταδιακά στη συνέχεια της πραγματείας. Στο σημείο αυτό θα περιοριστούμε στις παρακάτω πρώτες παρατηρήσεις και συνέπειες:

 

Η απλή λογική πρόταση που συνδέει τη φιλοσοφία με τα μαθηματικά, η οποία οδηγεί τις απλές εμπειρικές παρατηρήσεις στον επιστημονικό χώρο της φυσικής και στην άποψη της σχετικότητας του χρόνου : Το Σύμπαν είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές”  στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου  -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες!                              Mmax = h fmax / c2 = h / c λmin   Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ  ΤΟΥ  ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ         Από το ξεκίνημα των φιλοσοφικών αναζητήσεών του στη δεκαετία του '80, ένας νεαρός με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο έγραφε τους παρακάτω συλλογισμούς και καθημερινά έβγαζε τις συνέπειες που επιβάλλονται στα επιμέρους πράγματα, από την αρχική του παραδοχή :   " Όλα τα πράγματα αποτελούν ένα σταθερό σύνολο μέσα στα όρια μιας στιγμής, δεν είναι απειράριθμα, δεν αλληλεπιδρούν με απεριόριστους τρόπους και ο πιο έμμεσος τρόπος που επηρεάζει το ένα το άλλο δεν είναι ατελείωτος ". σελ. 139   " Αν το σύνολο των πραγμάτων δεν ήταν μια άμεση αιτία στον εαυτό του, αν δεν ήταν με σταθεροποιημένη ποιότητα (σαν συνολικός Χρόνος), τότε τα λεγόμενα πράγματα δε θ' αποτελούσαν τρόπους μιας κοινής ουσίας. Θα υπήρχαν με απροσδιόριστους τρόπους και απεριόριστες δυνατότητες, σε απροσδιόριστες στιγμές, χωρίς συνέχεια και δε θα μπορούσαν να είναι με μια σχετικά σταθερή και ενιαία ποιότητα, ούτε να έχουν κοινά στοιχεία ". σελ. 145   " Δεν πρέπει να μιλάμε για την αρχή της διατήρησης της ενέργειας ή της ύλης (δηλ. της αφηρημένης πραγματικότητας), αλλά για την αρχή της σταθερότητας της Συμπαντικής Ποιότητας, η οποία είναι πιο εύστοχη και σαφέστερη ". σελ. 149   " Η συμπαντική στιγμή δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια μιας στιγμής ". σελ. 153   " Υπάρχει ένα μέγιστο χρονικό όριο, η Συμπαντική Στιγμή, η οποία δεν μπορεί να διαιρεθεί απεριόριστα, συνεπώς υπάρχει και μια ελάχιστη στιγμή, από την οποία προκαθορίζονται χρονικά όρια στις έμμεσες (υλικές) αλληλεπιδράσεις και στην ουσία στα ίδια τα πράγματα, που υπάρχουν σαν τρόποι αλληλεπίδρασης και έτσι έχουν μια άμεση σχέση με το χρόνο (...) Όλα πρέπει να αλλάζουν με τρόπους που να διατηρείται πάντοτε η ίδια η Συμπαντική Ποιότητα. Δεν πρέπει να μιλάμε για την αρχή διατηρήσεως της ενέργειας ή της ύλης (δηλ. της αφηρημένης πραγματικότητας), αλλά για την πιο εύστοχη αρχή του Τελειωμένου Χρόνου ". σελ. 269    ◄ Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους, να γίνονται με καθορισμένα όρια και όχι απεριόριστα. Σχεδόν 20 έτη μετά, με τη διατύπωση πιο καλά προσαρμοσμένη στο λεξιλόγιο της φυσικής σας είπε :   Για να είναι το Σύμπαν πάντοτε το ίδιο και στο ίδιο χρονικό διάστημα μιας μέγιστης περιόδου και για να έχει νόημα η αρχή διατηρήσεως της ενέργειας, πρέπει όλα τα επιμέρους πράγματα με τις κινήσεις τους να γίνονται: με ελάχιστα min και με μέγιστα max όρια, στο χρόνο t και Τ, στο μήκος l και λ, στην ταχύτητα V, στη συχνότητα f, στο ρυθμό μεταβολής της ταχύτητας ±a, στην αύξηση της μάζας M, στη μεταβίβαση της ενέργειας hf, στο μέγεθος της δύναμης F και ακόμα, αυτά να γίνονται συγχρονισμένα με την ταυτόχρονη δυναμική συμμετοχή του Κοινού Συνόλου τους και από την πλησιέστερη απόστασή του, που σε εμάς φαίνεται από μακριά σαν απουσία του κενού χώρου, ενώ από πολύ κοντά σαν πυρηνική δύναμη.

Με λογική συνέπεια και χωρίς σύγκρουση με τις παρατηρήσεις της εμπειρίας, έχω διατυπώσει όλες τις σκέψεις, οι οποίες θεμελιώνουν την άποψη, ότι το Σύνολο των υλικών πραγμάτων επηρεάζει συγχρόνως ως σύνολο το κάθε επιμέρους πράγμα και προκαθορίζει τις ιδιότητες και την ποσότητα των δομικών στοιχείων τους. Με ασφαλές 100% λεξιλόγιο, (με λίγες γενικές έννοιες οι οποίες δεν εκφράζουν ανύπαρκτα φαινόμενα), με γνώση των δυνατών λύσεων που έχουν επιχειρηθεί στην ιστορία της Φιλοσοφίας, με εκτεταμένες αναλύσεις και με εναλλακτικές διατυπώσεις των ιδεών, μακροχρόνια, και με συνέπεια ίδια όπως αυτή των αριθμητικών υπολογισμών, έχω διατυπώσει τη μοναδική άποψη, την οποία πρέπει να δεχτούμε για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Τη μοναδική άποψη που δεν οδηγεί σε αδιέξοδο, αλλά αντιθέτως σε συνεπείς σκέψεις που πλησιάζουν στα ζητήματα της φυσικής και σε παρατηρήσεις φαινομένων, που έτυχε να έχουν προηγηθεί στην Επιστήμη. Τη μοναδική άποψη, ότι το Σύμπαν πρέπει να Είναι ολοκληρωμένο και σταθεροποιημένο εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος.

Με την πλήρη βεβαιότητα για την αλήθεια αυτής της άποψης, την οποία κανένας δεν διατύπωσε σύντομα και με σαφήνεια για να αναπτύξει μία φυσική ερμηνεία, μαζί με το πλεονέκτημα να ζει σε μεταγενέστερη εποχή, για να μπορέσει ο ερευνητής να λάβει υπόψη του την άφθονη επιστημονική γνώση, λοιπόν αναγκάστηκα  να σκεφτώ ξεπερνώντας τις αντοχές μου και να αναπτύξω αυτή την άποψη μακροχρόνια και σε εκατοντάδες σελίδες, με κόστος σε άλλες προσωπικές επιθυμίες και στην κοινωνική ζωή. Η επιμονή ήταν ακόμα πιο μεγάλη για να μπορέσω να δώσω να καταλάβουν οι άλλοι αυτή τη βασική άποψη της κοσμολογικής θεωρίας, για να διαπιστώσουν τη συνέπεια των σκέψεων και την προοπτική, που αυτές οι σκέψεις ανοίγουν. Δυστυχώς, ποτέ δεν έτυχε να μου απαντήσει κάποιος, ότι κατάλαβε αυτή τη γενική φυσική ερμηνεία ή να ενδιαφερθεί για να την καταλάβει. Καμία σκέψη μου, καμία προσπάθεια, καμία ένδειξη, καμία παρατήρηση, καμία υποψία δεν προκάλεσαν το ενδιαφέρον για αυτή την πρωτότυπη κοσμολογική θεωρία. Αντιθέτως, υπήρχαν πολλές αφορμές, από ένα λάθος, από μία ασάφεια, από ένα αναπάντητο ερώτημα, από την έλλειψη των μαθηματικών και αφορμές άσχετες με το περιεχόμενο των φιλοσοφικών σκέψεων, για να μην τις πάρει κάποιος σοβαρά.

Τελικά, από μία αρχική διερεύνηση, για το ποιες απαντήσεις θα έδινε αυτή η νέα κοσμολογική θεωρία στα ερωτήματα της φυσικής και της αστροφυσικής, με τους όρους που απαιτούν αυτές οι θετικές Επιστήμες, μπόρεσα να βρω μία απλή μαθηματική σχέση, η οποία αυτή μόνη της μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον και να δώσει στη νοημοσύνη ενός επιστήμονα να καταλάβει, την κεντρική ιδέα της θεωρίας, που δεν γινόταν κατανοητή με κανέναν μα κανέναν άλλο τρόπο :

† Ήταν πιο λογικό, πιο έξυπνο, πιο συνεπές για ένα αστροφυσικό να αντιστρέψει τη μέγιστη συχνότητα fmax του Σύμπαντος (στην οποία τελειώνει το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα), να την κάνει ελάχιστο χρόνο 1/fmax = Tmin και μετά αυτός να ψάξει τι υπήρχε σε αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα; Θα επιμείνουμε στην αναζήτηση τι υπήρχε στα πρώτα δευτερόλεπτα της διάσημης Μεγάλης Έκρηξης; ♫ Ή θα αναζητήσουμε τι συμβαίνει με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα στο τέρμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και πως η ενέργεια των κυμάτων συσσωρεύεται με μειωμένη συχνότητα και προκαλεί τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, που δημιουργούν τη σταθερή δομή της ύλης ; Ελάχιστος χρόνος tmin στον οποίο ξεκίνησε κάποτε να δημιουργείται το Σύμπαν ή συχνότητα fmax στην οποία η ενέργεια του κενού χώρου μεταβιβάζεται κυματικά και προκαλεί τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα που διατηρούν μικρά ποσά ενέργειας σε στάσιμες καταστάσεις;

► Γύρω μας γίνονται ανταλλαγές ενέργειας και αλληλεπιδράσεις με την ύλη σε συχνότητες άνω από 10²⁰ Hz, σε μικροσκοπικές διαστάσεις και με την ταχύτητα του φωτός. Μέχρι τώρα, αυτή την πραγματικότητα δεν την υπολογίζαμε, την απλοποιούσαμε με την έννοια του "κενού" χώρου και αντιλαμβανόμασταν επιπόλαια την παρουσία της από τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα και από τη βαρύτητα. Μια αόρατη πραγματικότητα συμμετέχει μόνιμα στις υλικές εξελίξεις με ποσά ενέργειας, που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται μεταξύ 10²⁰ - 10⁴² Hz και αυτή την πραγματικότητα την αγνοούσαν στην επιστήμη. Αυτή συμμετέχει μόνιμα και ταυτόχρονα για ολόκληρο τον υλικό κόσμο, από το ένα άκρο μέχρι το άλλο... Στη φυσική, αυτά τα ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται σε τόσο σύντομα χρονικά διαστήματα (t=1/f) ονομάζονται "σωματίδια".

Εσείς μιλάτε ακόμα για τη συνολική δημιουργία του Σύμπαντος και για τη φαντασίωση του Big Bang ;

 

Η ΜΑΖΑ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ, ΠΩΣ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ►