*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • Όρια και ενότητα του κόσμου

 

 

Δύο βασικοί όροι για τη λογική σκέψη, την Επιστήμη και τη Φιλοσοφία:

Αμεσότητα - Εμμεσότητα

 

 

Έχει ακουστεί πολλές φορές, ότι μια πεταλούδα που πετάει στο ένα ημισφαίριο της Γης μπορεί να προκαλέσει θύελλα στο άλλο άκρο. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα από τα άπειρα παραδείγματα που μπορούμε να πούμε για να εκφράσουμε τη γενικότερη αρχή: Κάθε λεπτομέρεια (στον όγκο, στην ποσότητα του χρόνου, στην κίνηση κ.λπ.) σε συνδυασμό με άλλες δράσεις και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει μεγάλες μεταβολές, νέες εξελίξεις και σημαντικά γεγονότα. Από μία λεπτομέρεια γεννιόμαστε και από μία λεπτομέρεια πεθαίνουμε, συνηθίζω να λέω. Η λεπτομέρεια μπορεί να είναι το πέταγμα μιας πεταλούδας, μπορεί να είναι το τσίμπημα ενός εντόμου, η πορδή ενός ανθρώπου, η στιγμή που κινήθηκες, όμως σε πολλές περιπτώσεις υπό έναν καθοριστικό όρο: Η λεπτομέρεια μπορεί να προκαλέσει τις απίστευτες συνέπειες που φανταζόμαστε ή γνωρίζουμε, έπειτα από τη μεσολάβηση πολλών ενδιάμεσων πραγμάτων ή μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και με τη συμβολή ορισμένων άλλων επιδράσεων. Δηλαδή όχι άμεσα, αλλά έμμεσα, όχι πάντα γρήγορα και απ' ευθείας (με άμεσο τρόπο), αλλά αργά και σε συνδυασμό με άλλα πράγματα (με έμμεσο τρόπο).

Η μεσολάβηση πραγμάτων και φαινομένων, η μεταβίβαση της δράσης διαμέσου πολλών πραγμάτων και ο χρόνος που περνάει μέχρι την εμφάνιση ενός αποτελέσματος, αποτελούν χαρακτηριστικά της πραγματικότητας, τα οποία μπορούμε να τα εκφράσουμε με την έννοια της "εμμεσότητας". Εύκολα, τώρα μπορούμε να σκεφτούμε το αντίθετο χαρακτηριστικό, αφού το ένα από αυτά δεν θα είχε νόημα και ύπαρξη χωρίς το άλλο. Η μεσολάβηση ελάχιστου αριθμού πραγμάτων, η μεταβίβαση της δράσης χωρίς μεσολάβηση, η εμφάνιση του αποτελέσματος σε ελάχιστο χρόνο (ή και ταυτοχρόνως με τη δράση) ή το αποτέλεσμα χωρίς μεσολάβηση αποτελούν χαρακτηριστικά της πραγματικότητας, τα οποία μπορούμε να εκφράσουμε με την έννοια της "αμεσότητας". Επομένως, τώρα μπορούμε να πούμε λογικά: το πέταγμα της πεταλούδας μπορεί να προκαλέσει θύελλα στο άλλο ημισφαίριο της Γης, έμμεσα και ύστερα από τη μεσολάβηση άλλων εξελίξεων και πραγμάτων και με τη συμβολή ορισμένων επιδράσεων. Η έμμεση συντελεστικότητα, η πιο έμμεση δράση, η μεσολάβηση μεγάλου αριθμού ενδιάμεσων πραγμάτων και όρων και μεγάλου χρονικού διαστήματος καθιστούν το κάθε τι μια λεπτομέρεια σε σχέση με τα ενδεχόμενα και μακρινά αποτελέσματα. Επομένως, μπορούμε να πούμε: Ναι, η λεπτομέρεια είναι σημαντική και καθοριστική, όχι όμως να μην βλέπουμε και να υποβαθμίζουμε τις πιο φανερές και άμεσες επιδράσεις, οι οποίες μάλιστα μπορούν να εμποδίζουν ή να αναιρούν το αποτέλεσμα που προετοιμάζεται από κάποιες άλλες επιδράσεις.

 

Οι απλοί όροι "άμεσα" και "έμμεσα" είναι απαραίτητοι και σημαντικοί για τη λογική σκέψη και για την περιγραφή των πραγμάτων, όσο είναι οι έννοιες της "ποιότητας" και της "ποσότητας". Οι όροι αυτοί έχουν τεράστια σημασία για την Επιστήμη και ιδιαίτερα για την κοσμολογία και αυτό έγινε αντιληπτό από τον συγγραφέα από την αρχή της φιλοσοφικής προσπάθειάς του να διατυπώσει τη φυσική ερμηνεία του για τη δημιουργία του κόσμου. Από την ιστορική αναδρομή στη Φιλοσοφία, θα βρούμε ότι οι όροι αυτοί απόκτησαν μεγάλη σημασία για τη γενική περιγραφή του κόσμου και κεντρικό ρόλο για τη διατύπωση της φιλοσοφικής θεωρίας στη σκέψη του δυσνόητου φιλόσοφου, του Χέγκελ. Οι έννοιες της "αμεσότητας" και της "εμμεσότητας" απόκτησαν κεντρικό ρόλο και θεωρήθηκαν απαραίτητες για τη γενική περιγραφή του κόσμου από τον εμπνευστή και συγγραφέα της κοσμολογικής θεωρίας, που μετά από μερικά χρόνια αυτός ο ίδιος την ονόμασε "Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας". Πόσο απαραίτητοι είναι αυτοί οι δύο όροι για τη γενική περιγραφή του κόσμου και πόσο σημαντικοί είναι για την Επιστήμη και όχι μόνο για τη Φιλοσοφία, θα γίνει αντιληπτό από όλους, με τις σκέψεις που ακολουθούν, με τις σκέψεις οι οποίες έγιναν στην πορεία που διαμορφώθηκε η κοσμολογική θεωρία του Ολοκληρωμένου Σύμπαντος και οδήγησαν σε θεωρητικές παρατηρήσεις που ρίχνουν φως στη φυσική και στην αστροφυσική.

 

Όπως έχω αναφέρει, από την αρχή της φιλοσοφικής προσπάθειας αντιλήφθηκα τη μεγάλη προοπτική που έδιναν στη φιλοσοφική διερεύνησή μου οι αφηρημένες έννοιες του "μέρους" και του "συνόλου". Αφού είχα ξεκινήσει να μιλάω για τα πράγματα με τις έννοιες του "μέρους" και του "συνόλου" και να παρατηρώ θεωρητικά τη σύνδεση που έπρεπε να έχουν όλα τα μέρη μεταξύ τους, γρήγορα ήρθε η στιγμή να παρατηρήσω, την ανάγκη, τα πράγματα να μην προκαλούν ταυτόχρονα όλες τις συνέπειες με την επίδρασή τους επάνω στα άλλα. Γρήγορα, έγινε η σκέψη, ότι τα μέρη για να διακρίνονται και για να είναι ξεχωριστά έπρεπε τουλάχιστον να μην είναι όλα ταυτοχρόνως, και να μη είναι ακριβώς τα ίδια ούτε με τους ίδιους τρόπους σύνδεσης. Θεωρητικώς, όλα τα μέρη έπρεπε να συνδέονται μεταξύ τους, να αλληλεπιδρούν και να επηρεάζουν το ένα το άλλο για να αποτελούν μέρη ενός συνόλου, όμως η εμπειρία έδειχνε ότι αυτή η αλληλεξάρτησή τους δεν είναι  το ίδιο καθοριστική για την ύπαρξη όλων μα όλων των υπολοίπων πραγμάτων. Παρατηρούμε πράγματα που μένουν ανεπηρέαστα από τη μακρινή δράση μερικών άλλων και τα οποία μπορούν να υπάρχουν, χωρίς την παρουσία ενός πλήθους άλλων πραγμάτων. Γρήγορα λοιπόν, έγινε η σκέψη, ότι η επίδραση ενός μέρους της πραγματικότητας σε ένα άλλο μέρος της δεν ήταν συγχρόνως επίδραση για όλα τα υπόλοιπα μέρη της. Για κάποια πράγματα η επίδραση είναι γρήγορη, άμεση και πλησιέστερα στο χώρο, ενώ για άλλα είναι πολύ μακρινή έως και αδύνατη. Χρειάστηκε λοιπόν να εισαγάγω τις έννοιες εκείνες με τις οποίες θα έκανα ένα διαχωρισμό στην έννοια της σχέσης και της αλληλεπίδρασης. Χρειάστηκε να δείξω, ότι υπάρχουν ή γίνονται αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μερών που είναι μόνιμες, που γίνονται διαρκώς και σε κοντινή απόσταση, αλλά υπάρχουν ή γίνονται αλληλεπιδράσεις που δεν γίνονται στην ίδια στιγμή και γίνονται έπειτα από μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ή μετά από την αναμεταβίβαση της ενέργειας σε μεγαλύτερη απόσταση και με τη συμβολή κάποιων άλλων πραγμάτων. Τότε σκέφτηκα τις έννοιες της "αμεσότητας" και της "εμμεσότητας".

 

" η σχέση έχει μια έννοια ευρύτερη από αυτήν της αλληλεπίδρασης και είναι δυνατό να μη διαπιστώνουμε καμιά αλληλεπίδραση ανάμεσα σ' ένα πράγμα και σε κάποιο άλλο, με το οποίο συνυπάρχει ή όχι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι χωρίς σχέσεις το ένα από το άλλο ".

 

(ISBN 960-385-019-5  σελ.128)

 

Επειδή το σύνολο των πραγμάτων το θεωρούσα σταθεροποιημένο, πάντοτε αυτό το ίδιο μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος, έπειτα ήρθε η στιγμή, που σκέφτηκα ότι υπάρχει ένα όριο στον πιο έμμεσο τρόπο της αλληλεπίδρασης, όριο στο μέγιστο χρόνο, όριο στη μέγιστη απόσταση, όριο στον αριθμό των πραγμάτων, όριο στο μέγιστο αριθμό των πραγμάτων που μπορούν να μεσολαβήσουν... Πόσο απαραίτητοι είναι οι δύο όροι της "εμμεσότητας" και της "αμεσότητας" για τη γενική περιγραφή του κόσμου και πόσο σημαντικοί είναι για την Επιστήμη, γίνεται κατανοητό όταν φθάσουμε και σκεφτούμε, ότι στον κόσμο υπάρχουν χρονικά όρια και δεν υπάρχει άπειρο χρονικό διάστημα μεταξύ των εξελίξεων του Σύμπαντος ούτε άπειρος αριθμός "μερών". Για να μη ξεφύγουμε από το συγκεκριμένο ζήτημα, που περιστρέφεται γύρω από τις αφηρημένες έννοιες "άμεσα και έμμεσα", εδώ θα σας δείξω σύντομα μία από τις πρώτες και τις πιο σημαντικές θεωρητικές συνέπειες, που προκύπτουν με την απλή σκέψη και με τη χρήση αυτών των αφηρημένων όρων για την εμμεσότητα και την αμεσότητα, ξεκινώντας από μία υπόθεση.

Αν λοιπόν, το σύνολο των πραγμάτων είναι πάντοτε το ίδιο, εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος ή εάν δεν είναι απειράριθμα τα πράγματα (όπως θεωρούσα μέσα από φιλοσοφικές σκέψεις), τότε θεωρητικά προκύπτει ένα όριο στην έννοια της "εμμεσότητας". Βγαίνει το συμπέρασμα, ότι στον κόσμο δεν μεσολαβεί άπειρος αριθμός πραγμάτων και άπειρος χρόνος μέχρι το τελευταίο αποτέλεσμα. Φαντάζεστε τι προκύπτει από αυτή την θεωρητική σκέψη και ίσως πολύ απλοϊκή για να τη σκεφτούν κάποιοι μορφωμένοι; Χωρίς να είναι φανερό και βέβαιο στην αρχή, προκύπτει με λογική σκέψη, ότι υπάρχουν αποτελέσματα τα οποία είναι τα πιο έμμεσα, ανέκαθεν πραγματοποιημένα και διαρκώς παρόντα. Αν το σύνολο των πραγμάτων είναι πάντοτε το ίδιο, εντός των ορίων ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος, τότε τα αποτελέσματα από την πιο έμμεση επίδραση των πραγμάτων υπάρχουν ανέκαθεν και κάθε πράγμα έχει επηρεαστεί από όλα τα υπόλοιπα με τον πιο έμμεσο τρόπο, ο οποίος είναι ο ίδιος για όλα τα μέρη. "Ποια είναι αυτά τα πιο έμμεσα αποτελέσματα, τα οποία είναι ανέκαθεν πραγματοποιημένα και αποτελούν ελάχιστο επηρεασμό σε κάθε πράγμα;" αναρωτιόμουν για να προκαλέσω τη φαντασία. Ακολουθούσε κάπως βιαστικά η απάντηση: " Όπως θα αποδειχτεί, αυτά τα κοινά στοιχεία (από την πιο έμμεση επίδραση του συνόλου των πραγμάτων) είναι οι κοινοί τρόποι αλληλεπίδρασης, οι οποίοι ονομάζονται ύλη." (σ129) Η φιλοσοφία, με αυτή τη θεωρητική προσέγγιση και διαπίστωση συνδέθηκε για πάντα με τη φυσική και την Επιστήμη !  Θα ήταν μια φιλοσοφική, συμπτωματική και αβάσιμη σκέψη, εάν στην πορεία της ανάπτυξης των φιλοσοφικών σκέψεων δεν προέκυπτε ένας μεγάλος αριθμός θεωρητικών παρατηρήσεων και σκέψεων που συμπίπτει με φαινόμενα και παρατηρήσεις από τον επιστημονικό χώρο και επιπλέον ρίχνει φως στις σχέσεις των φαινομένων και στα αδιέξοδα της φυσικής.

 

Οι δύο όροι της "εμμεσότητας" και της "αμεσότητας" είναι απαραίτητοι και σημαντικοί για την περιγραφή του κόσμου και δεν είναι παιχνίδι λέξεων από μία τυχαία θεωρητική παρατήρηση. Η ύπαρξη πιο έμμεσων σχέσεων στα πράγματα υποδηλώνει ότι υπάρχουν όροι ή νόμοι για τον τρόπο που συνδέονται τα πράγματα μεταξύ τους, αφού δεν μπορούν να υπάρχουν όλα τα πράγματα το ίδιο άμεσα, με οποιαδήποτε προτεραιότητα και το ίδιο συγχρονισμένα. Το ασαφές νόημα αυτών των δυο λέξεων "εξασφαλίζει" ότι υπάρχει προτεραιότητα και χρονική μεσολάβηση σε κάθε επίδραση και στη σύνδεση των πραγμάτων και δίνει νόημα στην ξεχωριστή ύπαρξη κάθε υλικού πράγματος. Ο συγχρονισμός κάποιων δράσεων γίνεται υπό ορισμένες προϋποθέσεις και όχι τυχαία ή με οποιουσδήποτε τρόπους και έτσι τελικά ερμηνεύεται γιατί οι νόμοι των φυσικών Επιστημών είναι άκαμπτοι και δεν συμβαίνουν ένα πλήθος φανταστικών φαινομένων, τα οποία όλοι θα επιθυμούσαμε να μπορούν να γίνουν με το δικό μας εύκολο τρόπο. Η εμμεσότητα στη φύση διακρίνεται από την αμεσότητα με τεράστια απόκλιση (στο μήκος, στο χρόνο, στον αριθμό των πραγμάτων και σε ορισμένα μεγέθη) και η επόμενη έννοια "κλειδί" που παράγεται από αυτές για την ερμηνεία της φύσης σαν σύνολο είναι η έννοια της "ύλης".

 

 

" Τα πράγματα που υπάρχουν στο τώρα έχουν επηρεαστεί έμμεσα από τα άλλα που υπήρξαν στο πριν και από εκείνα που θα υπάρξουν στο μετά τους. Αυτό έχει γίνει ανέκαθεν, ανεξάρτητα από ποια στιγμή αρχίζουν να υπάρχουν, με τον πιο έμμεσο τρόπο, ο οποίος είναι κοινός για κάθε πράγμα και με τον οποίο διαμορφώνεται η ποιότητά του ".  (σελ.161)

 

" Τα υλικά στοιχεία είναι οι τρόποι, με τους οποίους αρχίζει σχετικά έμμεσα να γίνεται η Συμπαντική Ποιότητα στην ελάχιστη στιγμή της. Υπό άλλη έννοια, είναι τα αποτελέσματα από τον πιο έμμεσο αλληλοεπηρεασμό των πραγμάτων... Τα πρωταρχικά απλά στοιχεία είναι οι ελάχιστες στιγμές της ευρύτερης πραγματικότητας, μια σχετική αρχή του Χρόνου και χρησιμεύουν σχετικά σαν μέσο, το οποίο δεν βρίσκεται έξω από μια σύνθεση ή έξω από μια προηγούμενη δημιουργημένη πραγματικότητα". (σελ. 141)

 

" Η πραγματικότητα στο σύνολο του Χρόνου είναι τελειωμένη (πριν από τη σχετική στιγμή στην οποία υπάρχουν τα μέρη της σαν εξωτερικά)".  (σελ. 157 )

 

" Το ότι η λεγόμενη ύλη δεν μπορεί να διαιρεθεί ατελείωτα ή χωρίς να πάψει να είναι με την ίδια ποιότητα, αυτό εξηγείται γιατί δεν είναι ουσία, αλλά τρόπος ύπαρξης μιας κοινής ουσίας. Διαφορετικά, σαν ουσία δε θα μπορούσε να διαιρεθεί ή θα έπρεπε να διαιρείται ατελείωτα, χωρίς να μετατρέπεται..." (σελ. 159)

 

" Η στιγμή, στην οποία είναι τελειωμένη η Συμπαντική Ποιότητα, δε διαιρείται σε απειράριθμες και υπάρχει μια ελάχιστη στιγμή, στην οποία αυτή γίνεται ανέκαθεν και σαν έμμεση σε ευρύτερες στιγμές ". (σελ. 272)

 

" Η συμπαντική στιγμή δεν αποτελείται από ατελείωτες ή απειράριθμες μικρότερες στιγμές, διαφορετικά το Σύμπαν δε θα ήταν πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια μιας στιγμής ". (σελ. 153)

 

" Αν η πραγματικότητα δεν είχε γίνει ανέκαθεν ή σε προηγούμενες στιγμές, πριν από τη στιγμή που ακόμα γίνεται ως προς εμάς, τότε δε θα υπήρχε χώρος ". (σελ. 169-170 και 273)

Συμπληρώστε και διορθώστε : "...δε θα υπήρχε πεπερασμένος, ισότροπος και σταθερός χώρος". 

 

" Η επίδραση του χώρου στην ποιότητα των πραγμάτων γίνεται σε στιγμή μικρότερη της ελάχιστης, δηλαδή με άμεσο τρόπο και ταυτόχρονα σε όλους τους φορείς (της ύλης) ". (σελ. 171)

 

" κάθε αρχή μέσα στο χώρο γίνεται σχετικά εκ των υστέρων με τους φορείς της εμμεσότητας και η αρχή της ύπαρξης αυτών των φορέων βρίσκεται εκτός χώρου, δηλαδή είναι άμεση και γίνεται σε απόσταση μικρότερη της ελάχιστης από το Σύμπαν των υπόλοιπων υποστιγμών, το οποίο σχετικά δεν υπάρχει ". (σελ. 172)

 

" Οι φορείς της έμμεσης αλληλεπίδρασης και διαμόρφωσης των πραγμάτων, η λεγόμενη ύλη, είναι τα πράγματα με τους λιγότερους ταυτόστιγμους τρόπους αλληλοεπηρεασμού. Δηλαδή είναι μια σχετική έλλειψη ποιότητας και πραγματικότητας μέσα στο σύνολο της πραγματικότητας και δεν μπορούν ν' αλληλοεπηρεάζονται με πολλά διαφορετικά πράγματα στην ίδια στιγμή (ή με πολλούς τρόπους στην ίδια στιγμή) "  (σελ. 203-204)

 

(©2000, ISBN 960-385-019-5 )

 

 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2013

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +