*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή...  Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

ΕΠΑΝΩ • ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 5

 

ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ - ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ, ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σύντομη αναδρομή και σχολιασμός στις φιλοσοφικές προσπάθειες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

 

 

Ο διαλεκτικός υλισμός με τις παραπάνω βασικές θέσεις του είναι το τελείως αντίθετο της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας του Παρμενίδη, περισσότερο αντίθετος απ’ όσο είναι ο υλισμός του Ηράκλειτου. Είναι μία ακόμα προσπάθεια στην εξέλιξη του υλισμού να εξηγήσει και ν’ αποδείξει πώς τα πράγματα στο σύνολό τους δημιουργούνται από μία κοινή ύλη. Από μία δικαιολογημένη προκατάληψη για τη θρησκεία, το Θεό, την τελειότητα και για ανθρωποκεντρικούς πολιτικούς σκοπούς καταφεύγει σε μία νέα «αναγωγή στην άγνοια», ορίζοντας την ουσία με την πιο αφηρημένη έννοια και «διασώζει» την αυθυπαρξία του Σύμπαντος με τη μετάθεση του προβλήματος για την αρχή της ύπαρξής του στο απεριόριστο παρελθόν ή σε μία μη αυτοτελή αιτία. Η ύλη με την έννοια της πιο αφηρημένης πραγματικότητας είναι το αδιόριστο Είναι του Χέγκελ. Οι εκφραστές του διαλεκτικού υλισμού «δημιουργούν» την ποιοτική και άμεσα αυτο-προσδιορισμένη πραγματικότητα «την Ιδέα» από το «κενό» Είναι, το οποίο σχετικά δεν Είναι ως προς αυτό που γίνεται. Ο Χέγκελ είχε καταλάβει ότι το Είναι πρέπει να είναι άμεσα (ή εκ των προτέρων) αυτο-προσδιορισμένο και ότι δε θα μπορούσε να Γίνεται, αν δεν είχε γίνει σχετικά ταυτόχρονα και για να εξηγήσει αυτή τη μεγάλη αλήθεια, πήρε σαν αρχή στη διαλεκτική Λογική του το αφηρημένο Είναι.

 

Είναι φανερό ότι:

1) Η ύλη είναι η πραγματικότητα με την πιο αφηρημένη ποιότητά της, είναι η σχετική πρώτη πραγματικότητα μέσα στο ποιοτικό σύνολό της και δεν υπάρχει χωρίς το σύνολο των πραγμάτων ή πριν από κάθε ποιότητα πραγμάτων. Η ύλη, χωρίς μία προηγούμενη ποιότητα πραγμάτων ή χωρίς μία προηγούμενη διαμόρφωσή της σε ποιότητες, θα ήταν για πάντα απλή ύλη και το κάθε στοιχείο της θα αλληλεπιδρούσε απροσδιόριστα, χωρίς χρονικά όρια και χωρίς καμία σταθερή ιδιότητα ή προκαθορισμένο όριο τρόπων αντίδρασης.

2) Τόσο οι ποσοτικές διαφορές όσο και οι ποιοτικές ανάμεσα στα στοιχεία της θα ήταν ανεξήγητες, όπως και η ίδια η ποιότητά της.

3) Αν τα υλικά στοιχεία ήταν ουσίες, τότε, εκτός από τα γνωρίσματα, τα οποία της απέδωσαν πολλοί προδιαλεκτικοί φιλόσοφοι στο παρελθόν, η διαίρεσή της θα έπρεπε να μην τη μετατρέπει σε άλλες μορφές και τελικά σε ενέργεια του «κενού» χώρου. Το ότι είναι διαρκώς τροποποιούμενη και σε κίνηση αυτό είναι αλήθεια, γιατί αποτελεί τρόπους ύπαρξης, με τους οποίους η Συμπαντική Ποιότητα (σαν τελειωμένος Χρόνος) γίνεται ανέκαθεν στη σχετικά ελάχιστη στιγμή της. Η κίνηση είναι τρόπος ύπαρξης της ύλης, γιατί η ίδια αυτή είναι τρόπος ύπαρξης μίας κοινής ουσίας. Η αλλαγή δεν είναι πάντοτε έλλειψη σταθερότητας. Η ίδια η αυτενέργειά της έχει σχέση με το ότι δεν είναι ουσία, αλλά ένας φορέας δυνατοτήτων, ένα «λιγότερο» πράγμα, το οποίο δε θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο ή να πραγματοποιήσει σταθερά κάποιες δυνατότητες (και να δημιουργήσει σταθερές σχέσεις), αν αυτές δεν ήταν ανέκαθεν πραγματοποιημένες ή αν η ίδια δεν ήταν δυνατότητα μίας άλλης πραγματοποιημένης. Δεν είναι μόνο η κίνηση τρόπος ύπαρξης της ύλης, η ίδια είναι τρόπος ύπαρξης της αληθινής ουσίας.

4) Η αποδοχή μίας υλικής ουσίας με τόσο ευρεία έννοια, η οποία θα υπήρχε ανεξάρτητη, χωρίς ποιότητα ή αδιαμόρφωτη, επιτρέπει στον καθένα να την ονομάσει όπως επιθυμεί.

5) Το σύνολο των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι σύνθεση ή αποτέλεσμα μόνο από μερικά μέρη του.

6) Η ζωή και ακριβέστερα η διανοητικότητα μέσα στο χρόνο υπάρχει μετά από διαμόρφωση των υλικών στοιχείων σε μία σύνθετη ποιότητα. Αλλά, όπως είπαμε, τα απλά υλικά στοιχεία από μόνα τους δε θα μπορούσαν να συνθέσουν καμία σταθερή ποιότητα, αν δεν ήταν σχετικά οι ελάχιστες στιγμές μίας ανέκαθεν τελειοποιημένης ποιότητας. Όπως το άσπρο ηλιακό φως είναι ταυτοχρόνως όλα τα χρώματα, ενώ ως προς μερικά πράγματα «δημιουργείται» το ένα ή το άλλο.

7) Το ότι η ανθρώπινη διάνοια (ή η συνείδηση) δημιουργήθηκε μετά από εξέλιξη της ύλης αυτό δεν αποδεικνύει ότι πριν από την ανθρώπινη διάνοια δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά καμία άλλη ή ότι η εξέλιξή της δεν έχει ξεπεράσει την ανθρώπινη διάνοια.

8) Η Συμπαντική Αμεσότητα αποκαλύπτεται και αντιστοιχεί σχετικά έμμεσα ή εξωτερικά με τις αλληλεπιδράσεις, τις τροποποιήσεις και τις συνθέσεις των υλικών στοιχείων. Με άλλα λόγια, η σχετική έμμεση εξέλιξη αντιστοιχεί και αποκαλύπτει την ανέκαθεν ποιοτική αμεσότητα, δηλαδή τη Συμπαντική Διάνοια.

 

Η ανεπάρκεια των δομικών στοιχείων για τη δημιουργία του κόσμου.

 

Αν καταλάβουμε ότι η φυσική ερμηνεία του Τελειωμένου Χρόνου δέχεται την υλιστική αντίληψη των πραγμάτων και αποκλείει την ύπαρξη άϋλων οντοτήτων (όπως έχω αναφερθεί σε άλλες σελίδες) τότε θα έχουμε καταλάβει σωστά τη θέση απέναντι στο θέμα της ψυχής και της νόησης. Θα δεχτούμε όσα γνωρίζουμε από τις επιστήμες και όχι από τις φήμες και τις αρχαίες δοξασίες... Η διαφορά στη νέα φυσική ερμηνεία είναι, ότι τα υλικά δομικά στοιχεία που αποτελούν τα πράγματα (έμβια και νεκρά) δεν θα μπορούσαν να έχουν σταθερή δομή, να συνδυαστούν με σταθερούς τρόπους και να συγχρονιστούν, εάν αυτά δεν ήταν ταχύτατες μεταβολές στην κοινή ενέργεια του "κενού" χώρου. Και ο "κενός" χώρος οφείλεται στο απίστευτο και δυσνόητο γεγονός -αλλά εύκολο να αποδειχτεί μαθηματικά- ότι το Σύμπαν είναι πλήρες 100% και πάντοτε το ίδιο! Ξέρω τι θα σκέφτεστε και την απορία που σας προκαλείται, όμως αυτή είναι η διαφορά της νέας ιδέας για την ύλη από τις υλιστικές αντιλήψεις που είναι γνωστές. Δεχόμαστε τις υλιστικές αντιλήψεις για όσα γίνονται με την ύλη και μετά την ύλη, όμως αυτές οι αντιλήψεις, δεν έχουν προχωρήσει να απαντήσουν τι γίνεται και αρχίζει να υπάρχει η ύλη... Εκεί την έχουν "πατήσει" και περιέχουν τη μισή αλήθεια και αφήνουν ανεξήγητο το ξεκίνημα της ζωής από τα νεκρά σωματίδια...

Η ζωή και η ψυχή ξεκινάνε από τις μικροσκοπικές διαστάσεις και όχι με το συνδυασμό χονδροειδών υλικών σωμάτων. Καθόλου τυχαίο δεν είναι! Να τονιστεί ο ρόλος της ταυτόχρονης αλληλεπίδρασης και της αλληλεπίδρασης με τον πιο γρήγορο τρόπο στην εξέλιξη της ύλης, στην εμφάνιση της ψυχής και της σκέψης. Σημειώστε, η υλική αλληλεπίδραση μπορεί να γίνεται με πιο γρήγορο τρόπο (ίσως και με λιγότερη δαπάνη ενέργειας) στη μικρότερη απόσταση και μέσω πεδίων. Η αρχή της ζωής και του συγχρονισμού στην αλληλεπίδραση πολλών σωματιδίων επιτυγχάνονται με τους πιο γρήγορους τρόπους αλληλεπίδρασης και οι τρόποι αυτοί προϋποθέτουν την ταυτόχρονη παρουσία του 100% ολοκληρωμένου Σύμπαντος, που σε εμάς φαίνεται σαν απουσία του κενού χώρου...

Αναρωτηθήκατε γιατί η ζωή και η ψυχή ξεκινάνε από τις μικροσκοπικές διαστάσεις και όχι με το συνδυασμό χονδροειδών υλικών; Οι έμβιοι οργανισμοί μπορούν να είναι μικροσκοπικοί με ελάχιστη ποσότητα ύλης και οι πληροφορίες που ρυθμίζουν την ανάπτυξη των ζωντανών οργανισμών είναι κωδικοποιημένες σε μικροσκοπικές διαστάσεις και οι πιο πολύπλοκοι οργανισμοί χρειάστηκαν για να γίνουν τους πιο απλούς που είναι μικροσκοπικοί. Δεν συνδυάστηκαν βότσαλα, σκόνη ή βράχοι για να προκύψει ζωή, αλλά μόρια και άτομα.

 

 

 

κυκλικός χρόνος - ταυτόχρονο και ολοκληρωμένο σύνολο

Η ύλη και τα συστατικά της στο σύνολό τους δεν ξεκίνησαν να υπάρχουν και ποτέ δεν υπήρξε μία πραγματικότητα χωρίς την ύλη*. Αυτή είναι μια από τις πρώτες συνέπειες της Θεωρίας του Τελειωμένου Χρόνου, η οποία οδήγησε σε μία διαφορετική λύση για τον τρόπο της δημιουργίας και της διατήρησης του Σύμπαντος. Αναμφίβολα, είναι αδιέξοδο να απορούμε πώς δημιουργήθηκε το σύνολο του υλικού κόσμου. Το μεγάλο λάθος στην εξέλιξη της φυσικής επιστήμης αναφαίνεται καθαρότερα από ποτέ και διατυπώνεται πολύ απλά με φιλοσοφική προσέγγιση: Προσπαθούν να εξηγήσουν και να δημιουργήσουν θεωρητικά τα ουσιώδη γνωρίσματα του Σύμπαντος και αυτό το ίδιο από το καθαρό μηδέν. Ξεκινούνε από την ελάχιστη πραγματικότητα που αποτελεί η ύλη, αφαιρούν όλη τη πραγματικότητα που είναι το Σύμπαν και μετά προσπαθούν να φτιάξουν το Σύμπαν από την αρχική ύλη, δηλαδή από το σχεδόν τίποτα μίας ποσότητας σωματιδίων που θα υπήρχε πιο τυχαία από τα μόρια της σκόνης. Ενώ αντιθέτως, θα έπρεπε να αρχίσουν από το τελειωμένο σύνολο, από το κοινό προϋπάρχον, από το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο συνολικό κοινό Χρόνο, για να εξηγήσουν πώς προκαλούνται οι μεταβολές και τα ίδια τα πράγματα σαν ξεχωριστά μέρη μέσα στο χρόνο, από το σχετικό μηδέν (του κενού χώρου). Πώς από την αρχική ενότητα και αμεσότητα του συνόλου και από μία κοινή ουσία προκύπτει και διατηρείται η εξωτερική πραγματικότητα, με την πολλαπλότητα και τη χρονική διαφορά της. Μάλλον, πώς συνυπάρχουν αυτά τα δύο μαζί. Η φιλοσοφική σχέση της πολλαπλότητας με την ενότητα με τους όρους της φυσικής εκφράζεται από τη σχέση του ισότροπου χώρου με τις διακυμάνσεις εκείνες που ανήκουν στον κόσμο των υλικών σωματιδίων.

 

Οι υλικοί φορείς σαν τα απλούστερα πράγματα του Σύμπαντος, σαν τα ελάχιστα μέρη από τη διαίρεση των πραγμάτων, δεν θα μπορούσαν να είχαν άλλες ιδιότητες εκτός από αυτές που προκύπτουν από τη μεταβολή της θέσης τους, τη διάρκεια στην αλληλεπίδρασή τους και από τη διάρκεια που αυτοί οι ίδιοι γίνονται κατά τη ταχύτατη μεταβίβαση της ενέργειας. Θα υπήρχαν για πάντα τυχαία και ποσοτικά σαν τα μόρια ενός αερίου, εάν ο “κενός” χώρος και η παρουσία του συνόλου δεν έβαζαν τις προϋποθέσεις που τους εξαναγκάζουν να “συνάψουν” σχέσεις. Ακόμα και η λέξη “ατμόσφαιρα” περιέχει την έννοια της σφαίρας και της περιβάλλουσας ιδιότητας και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύστοχα για να δειχτεί η χαοτική κίνηση, που θα υπήρχε με όλη τη σημασία του χάους. Η ρυθμική και συγχρονισμένη μεταβολή στη μικροσκοπική ύπαρξη των υλικών φορέων είναι όλη η ποιότητα και η δομή τους. Αυτό θα μπορούσαμε να το πούμε ακόμα και αν αγνοούσαμε ότι η ύλη είναι οι ελάχιστοι τρόποι που γίνεται το Σύμπαν και χωρίς να έχουμε θεωρήσει -όπως το έχει κάνει ήδη σε σωστή κατεύθυνση ο Σπινόζα από το 17ο αιώνα- ότι τα πράγματα είναι τρόποι διαμόρφωσης μίας κοινής ουσίας. Τώρα όμως, -μετά από την ερμηνεία των υλικών φορέων ως ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται και μεταβιβάζονται σε ελάχιστα χρονικά διαστήματα και σαν στάσιμες καταστάσεις στην κυματική μεταβολή της ενέργειας του χώρου-, κατανοούμε επιπλέον ότι και η στοιχειώδης δομή τους και η όποια σταθερότητα στην παρουσία τους πάλι οφείλεται στις συνθήκες ταλάντωσης της ενέργειας και επαναφοράς της κίνησης σε ισορροπία, που επιβάλλεται με την ταυτόχρονη ενέργεια ενός κοινού χώρου (και με την ταυτόχρονη παρουσία του σταθεροποιημένου και ολοκληρωμένου συνόλου τους). Η αρχή του συγχρονισμού στην αλληλεπίδραση πολλών σωματιδίων που επιτυγχάνεται με τους πιο γρήγορους τρόπους αλληλεπίδρασης, η αρχή της σταθερότητας ορισμένων μόνο σωματιδίων, της ομοιότητας στη δομή της ύλης στις πιο μακρινές αποστάσεις του Σύμπαντος και στην παρουσία ίδιων νόμων και δυνάμεων, προϋποθέτουν την ταυτόχρονη παρουσία του 100% ολοκληρωμένου Σύμπαντος, που σε εμάς φαίνεται σαν απουσία του κενού χώρου.

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΕΠΟΜΕΝΗ

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +