*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

 

 

ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΤΥΠΩΘΟΥΝ ΣΑΦΕΣΤΕΡΑ...

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ
ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝ

 

 

Η απάντηση στο ερώτημα τι είναι ο θάνατος και αν με το θάνατο η ζωή εκμηδενίζεται οριστικά, βασίζεται στις ίδιες σκέψεις και στις ίδιες διαπιστώσεις που μας επιτρέπουν να απαντήσουμε στο ερώτημα "υπάρχει εξελιγμένη ζωή πέρα από τον πλανήτη μας ή εξωγήινος πολιτισμός; ".

 

1η Δημοσίευση στη Γη

 

Η Θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου, με το πλεονέκτημά της να δίνει λογικές εξηγήσεις στη βάση μίας ενιστικής και παραγωγικής άποψης, επιτρέπει μία γενική προσέγγιση στο συγκεκριμένο ζήτημα. Σύμφωνα με αυτή την κοσμολογική θεωρία, μέσα στο Σύμπαν όλα εξελίσσονται με προκαθορισμένα όρια, με κοινή βάση τη σταθερότητα του Σύμπαντος σε ένα μέγιστο χρονικό διάστημα. Η περιοδικότητα, η επανάληψη, η ομοιότητα, η αναλογία, η συνέχεια, η ύπαρξη κοινών ορίων, η ισοτροπία του χώρου και οι παγκόσμιες ιδιότητές του είναι οι αναπόφευκτες συνέπειες και μαζί οι προϋποθέσεις για την ύπαρξη ολόκληρου του Σύμπαντος. Όλες οι επιμέρους εξελίξεις δια μέσου της ύλης γίνονται με τέτοιους τρόπους που δεν αποσταθεροποιούν την ποιότητα του Σύμπαντος και τη νομοτέλειά του.

Σε κάθε αναφορά για τη Παγκόσμια ψυχή ή για τη ψυχή του ολοκληρωμένου Σύμπαντος ή για τη Συμπαντική Διάνοια (όπως με σκέψεις που ακολουθούν) δεν πρέπει να ξεχνάμε τη μόνιμη συμμετοχή του ολοκληρωμένου Σύμπαντος στις υλικές αλληλεπιδράσεις με το ρόλο του "κενού" χώρου. Επίσης, να τονιστεί η δυσκολία να εκφραστούν με το συνηθισμένο λεξιλόγιο τα φαινόμενα τα οποία αποκαλούμε με τους ασαφείς όρους "εσωτερικά" ή "ψυχικά". Η ύπαρξη της ψυχής και της εμβιότητας είναι ήδη από μόνα τους δυσνόητα και νοητά πεδία για την επιστημονική έρευνα.

 

 

Η άποψη, η οποία έχω διαμορφώσει μετά από μακροχρόνια μελέτη και σκέψη για την περίπτωση της ζωής μετά το θάνατο, είναι λογική και με φυσική ερμηνεία. Θα απαντήσω εδώ πολύ σύντομα. Για περισσότερες σκέψεις που αφορούν την εμφάνιση της ζωής και τι σημαίνει ο θάνατος ψάξτε λίγο στις ηλεκτρονικές σελίδες, ιδιαίτερα στους τίτλους "ΘΕΟΣ, ΖΩΗ ΚΑΙ ΥΛΗ" , "ΥΛΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ" , "ΑΠΟΡΡΙΨΗ" , "ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΖΩΑ" , "ΕΞΩΓΗΙΝΗ ΖΩΗ".

Η κοσμολογική θεωρία, η οποία ξεκίνησε από απλές και λογικές σκέψεις που ανήκουν στη Φιλοσοφία, επιβεβαιώνει την "ενιστική" άποψη επάνω στην οποία βασίστηκε, με τη διαπίστωση ότι το σύνολο των φαινομένων "χρησιμοποιεί" τα ίδια δομικά στοιχεία και διέπεται από τους ίδιους νόμους και περιορισμούς. Απορρίπτεται η ανεξάρτητη ύπαρξη άυλων ή ανούσιων πραγμάτων και πιο συγκεκριμένα, η περίπτωση να υπάρχει κάτι αποσπώμενο μέσα στο βιολογικό οργανισμό, το οποίο μας δίνει τα ιδιαίτερα ψυχολογικά χαρακτηριστικά και τη ζωή και μάλιστα ανεξάρτητα από την υλική σύσταση του οργανισμού μας. Τα ψυχικά φαινόμενα και η ζωή χρειάζονται την ύλη και αυτά παρουσιάζονται μέσα στις ευνοϊκές συνθήκες, όταν γίνουν δυνατοί ορισμένοι συνδυασμοί των υλικών στοιχείων σε μικροσκοπικό επίπεδο. Βιολογικός οργανισμός και υλική υπόσταση συνυπάρχουν μαζί με τα ψυχικά φαινόμενα. Μέχρι εδώ, η άποψή μου με μικρή διαφοροποίηση συμπίπτει με την επιστημονική άποψη για το φαινόμενο της ζωής. Η αρχή της ύπαρξης ενός βιολογικού οργανισμού συμπίπτει με την αρχή ψυχικών φαινομένων και το τέλος στην ύπαρξη του οργανισμού συμπίπτει με το τέλος των ψυχικών φαινομένων (θάνατο, όπως το αποκαλούμε).

Όμως, η δυνατότητα να παρουσιαστούν ψυχικά φαινόμενα μέσω των δομικών στοιχείων που ονομάζουμε "ύλη" προϋποθέτει την ύπαρξη νοημοσύνης και εσωτερικής παρουσίας στο Σύμπαν. Η άποψη αυτή στηρίζεται στη λογική και στη φυσική ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία η δυνατότητα να διαμορφωθούν σταθερά υλικά πράγματα, με σταθερούς συνδυασμούς των μικροσκοπικών στοιχείων, με σταθερή ύπαρξη, η δυνατότητα αυτή προϋποθέτει πρώτα την ύπαρξη σταθερότητας και ταυτόχρονης παρουσίας του Σύμπαντος προς τον Εαυτό του. Με άλλα λόγια, τα υλικά στοιχεία μπορούν και βρίσκουν συνθήκες για να διαμορφώσουν με τις αλληλεπιδράσεις τους σταθερά πράγματα, (με τους πιο γρήγορους τρόπους αλληλεπίδρασης, με τις πιο υψηλές συχνότητες και με περιοδικά φαινόμενα σε μικροσκοπικές διαστάσεις) διότι το ολοκληρωμένο Σύμπαν, στο σύνολο του χρόνου, είναι πάντοτε το ίδιο, σταθεροποιημένο, ά-μεσα από τον Εαυτό του και συμμετέχει σαν σύνολο στις υλικές αλληλεπιδράσεις με την αόρατη μορφή του κενού χώρου και των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Για τον ίδιο λόγο που μπορούν να διαμορφώνονται σταθερά μη έμβια πράγματα, με συγκεκριμένη δομή και με κάπως σταθερή ύπαρξη, για τον ίδιο λόγο τα σταθερά ανόργανα πράγματα υπό ορισμένες ευνοϊκές συνθήκες μπορούν να αναπτυχθούν και τα δομικά στοιχεία τους να συνδέονται συγχρονισμένα σαν ενιαίο σύνολο και τότε αποκαλύπτουν εξωτερικά τα φαινόμενα, τα οποία αποκαλούμε εσωτερικά και ψυχικά. Επειδή το φαινόμενο της ζωής και της "ψυχής" συνδέεται με την ά-μεση και σταθεροποιημένη ποιότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος και με την παρουσία του κενού χώρου, είναι σημαντικό για την κατανόηση του φαινομένου του θανάτου, να αναλύσουμε, να παρατηρήσουμε και να εξηγήσουμε λίγο περισσότερο τη σύνδεση της "ψυχής" των περιορισμένων υλικών πραγμάτων με την εσωτερικότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. 

 

1η Δημοσίευση στη Γη

 

Αυτή, η οποία είναι μόνη της ή άμεσα η ποιότητα ενός πράγματος, δεν είναι ποτέ αυτή που επηρεάζει ή «αποκαλύπτεται» διαμέσου μερικών πραγμάτων. Για την ακρίβεια, δεν είναι μόνο αυτή στο σύνολό της και το ίδιο πράγμα διαμέσου άλλων επηρεάζει και φαίνεται διαφορετικά, όπως και στις διαφορετικές στιγμές. Η παρουσία κάθε πράγματος γίνεται αισθητή και αντιληπτή από ένα άλλο πράγμα, με τα αποτελέσματα που προκαλεί η παρουσία του πρώτου στο δεύτερο, διαμέσου κάποιων ενδιάμεσων πραγμάτων και των υλικών μεταβολών που προκαλούνται. Έμμεσα, διαμέσου άλλων τρόπων και (ενδιάμεσων) πραγμάτων, τα πράγματα δεν είναι επακριβώς αυτά που αντιλαμβανόμαστε ή ορίζουμε με τις έννοιες. Οι αντιλήψεις και οι έννοιές μας σημαίνουν ή γνωστοποιούν την ύπαρξη των πραγμάτων, πολλά από τα χαρακτηριστικά τους και από τα στοιχεία της ποιότητάς τους, αλλά αυτές δεν είναι τα ίδια τα πράγματα και με όλους τους τρόπους που αυτά συγκροτούνται. Τα πράγματα μπορούν να είναι ταυτοχρόνως και άμεσα για τον εαυτό τους και να σημαίνουν/δείχνονται άμεσα στον ίδιο τον εαυτό τους. Στην πραγματικότητα είναι το ολοκληρωμένο και ά-μεσο Σύμπαν, το οποίο σχετικά σε μερικές μικρότερες χρονικές στιγμές έχει μια έννοια ή αντίληψη με τους ιδιαίτερους αυτούς τρόπους, (όπως περίπου το έχει πει επίσης ο Σπινόζα). Τα πράγματα υπάρχουν σαν μέρη όχι μόνο ενός υλικού συνόλου και εξωτερικά συνδεδεμένων πραγμάτων αλλά και σαν μέρη της εσωτερικής-ψυχικής  ύπαρξης του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Και η εσωτερική ή ψυχική ύπαρξη στην περίπτωση του ολοκληρωμένου Σύμπαντος φανερώνει στη λογική σκέψη, τι είναι η εσωτερικότητα με πιο συγκεκριμένη έννοια. Η εσωτερική ή ψυχική ύπαρξη στην περίπτωση του ολοκληρωμένου Σύμπαντος "τυχαίνει" να συνδέεται με ένα πράγμα, το οποίο δεν είναι κανένα από τα περιορισμένα πράγματα μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

 

Από την εμπειρία, η ύπαρξη της ψυχής και η εσωτερικότητα εμφανίζονται με ένα μεγάλο πλήθος ιδιαίτερων φαινομένων, που καταγράφονται στην επιστήμη και αυτή η ποικιλία των φαινομένων και των εκδηλώσεων δυσκολεύει την αναγνώριση του κοινού χαρακτηριστικού που με τη πιο γενική έννοια ονομάζουμε "ψυχή" και "εσωτερική ύπαρξη". Αντιθέτως, το συμπέρασμα για την ά-μεση σχέση του ολοκληρωμένου Σύμπαντος με τον Εαυτό του σαν σύνολο, οδηγεί σε μία μοναδική και λογική άποψη για το φαινόμενο της ζωής και για το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της ψυχής. Διότι, η ύπαρξη ά-μεσης σχέσης και εσωτερικότητας στο ολοκληρωμένο (και ταυτόχρονο, μη ξεχνάμε) Σύμπαν, το οποίο Είναι μόνο με τον Εαυτό του, χωρίς περιβάλλον και χωρίς εξωτερική συμπεριφορά, η ύπαρξη τέτοιας ά-μεσης σχέσης μας οδηγεί σε μία λογική άποψη για τη ζωή, ακραία διαφορετική  από την άποψη της ζωής, όπως την αντιλαμβανόμαστε εξωτερικά μας και από την εμπειρία. Εάν, λοιπόν, το ολοκληρωμένο Σύμπαν υπάρχει σαν ά-μεσο για τον Εαυτό του και η έννοια του ά-μεσου συμπίπτει με την εσωτερικότητα και με τη ψυχή, τότε η ζωή με όλα τα εσωτερικά φαινόμενα με όλες τις ψυχικές εκδηλώσεις και όλα τα γνωρίσματα της ψυχής είναι οι παραλλαγές και οι διαφορετικοί τρόποι στην ά-μεση σχέση που έχει το ολοκληρωμένο Σύμπαν  με τον Εαυτό του. Η εμφάνιση της ζωής από τα πρώτα της στάδια και με την πιο "αφηρημένη" μορφή εμφανίζει περιορισμένα μέσα στο χώρο και στο χρόνο τη "ψυχή" του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι μια τέτοια "ψυχή", η οποία υπάρχει χωρίς περιβάλλον, χωρίς εξωτερικό κόσμο και χωρίς εξωτερική συμπεριφορά, που είναι πάντοτε η ίδια και κοινή για όλα τα επιμέρους πράγματα; Δεν χρειάζεται να την ονομάσουμε "Θεό". Μια τέτοια ψυχή, με αυτά τα βασικά γνωρίσματα είναι μία Διάνοια με αυτογνωσία, που σχετικά αποκτιέται με τις εξελίξεις του κόσμου, που εμείς τον παρατηρούμε σαν εξωτερικό.

 

1η Δημοσίευση στη Γη

 

Ο Θεός είναι ο κοινός και αυτοτελής Εαυτός μας, ο οποίος εμείς σχετικά έμμεσα δεν είμαστε και γι' αυτό δεν έχουμε τέλεια αυτογνωσία ούτε τέλεια άγνοια. Αν το Σύμπαν σαν σύνολο δεν ήταν ά-μεσα από τον εαυτό του σαν ανεξάρτητη και αυτο-καθορισμένη ύπαρξη (ταυτόχρονο και ολοκληρωμένο), τότε θα ήταν αδύνατη η σταθερότητα, η ενότητα και η ποιότητα μέσα στην υλο-εξωτερική δραστηριότητα (δηλ. στα μικροσκοπικά υλικά στοιχεία) και επομένως κάθε διανοητική εξέλιξη μέσα στο χρόνο. Η Συμπαντική Διάνοια με τη σκέψη της, δηλαδή η κοινή ουσία με την οποία είναι και έχουν δραστηριότητα τα λεγόμενα πράγματα (δηλ. το κοινό σύνολο το οποίο συμμετέχει ά-μεσα στις επιμέρους υλικές αλληλεπιδράσεις), είναι η βασική αρχή, για να υπάρχει η εμβιότητα μέσα στο χρόνο σαν εξωτερικευμένη.

Η σημασία και η ά-μεση γνώση που μπορεί να έχει ένα πράγμα για τον εαυτό του είναι το κοινό γνώρισμα της εμβιότητας ή, μάλλον, είναι αυτή η ίδια η εμβιότητα με την πιο αφηρημένη έννοιά της. Πριν ακόμα επηρεάσουμε με προσοχή και στοχασμό τον εαυτό μας ή τη συμπεριφορά μας, ήδη υπάρχει μια συνεχή και άμεση αυτεπίδραση, αυτο-διαμόρφωση, αυτο-δραστηριότητα, που την κρύβουμε με την «κενή» λέξη «αυτοσυντήρηση». Η αυτοσυντήρηση είναι ο ταυτόχρονος και συνολικός προσδιορισμός, η σταθερότητα των τρόπων με τους οποίους είναι η υλική ποιότητα του εαυτού μας και συμπεριφέρεται σαν ενιαίο σύνολο, όταν αυτή επηρεάζεται. Στην απλή ύλη φαίνεται σαν αδράνεια, ενώ μετά την εμφάνιση της αμεσότητας/εσωτερικότητας (με τη διαμόρφωση των υλικών φορέων) τότε φαίνεται σαν προσαρμογή και δυναμική αυτοσυντήρηση. Αυτή η σταθερότητα των τρόπων, με τους οποίους είναι ά-μεσα ένα πράγμα, με την οποία προσδιορίζεται ά-μεσα ή έμμεσα η εξωτερική συμπεριφορά του, διατηρείται στο περιβάλλον του και διαμορφώνεται συνεχώς η ποιότητά του σαν σύνολο, αυτή η σταθερότητα αρχικά μπορεί να θεωρηθεί σαν μια αφηρημένη α-μεσότητα. Αυτή είναι η αρχή της διάνοιας ( ή ά-μεσης αυτο-εννόησης), η οποία δείχνεται ή βιώνεται σαν απρόσεκτη «τυφλή» ευδιαθεσία, σαν βεβαιότητα για τον εαυτό της, ενώ οι αποσταθεροποιητικοί επηρεασμοί βιώνονται σαν πόνος και αβεβαιότητα.

 

Ο εσωτερικός κόσμος και οι διαθέσεις υπάρχουν, πριν ακόμα εμείς οι άνθρωποι να στοχαστούμε και να διαμορφώσουμε γνώση και εμπειρία, με τη χρησιμοποίηση της γλώσσας. Αυτή η προτεραιότητα δεν πρέπει να πυροδοτεί την πλάνη ότι οι διαθέσεις είναι ξεχωριστές από τη διάνοια, ότι προηγούνται της σκέψης, ότι μπορούν να μη συνδέονται με τη γνώση ή ότι μπορεί να υπάρχει ψυχή χωρίς καμιά μορφή γνώσης και ευρύτερα χωρίς διανοητική δραστηριότητα. Διότι, η εμφάνιση της ψυχής και των απλούστερων αισθημάτων γίνονται με διαδικασία (μη-συνειδητή) αφαίρεσης από το πλήθος των επιδράσεων και με διαδικασία συγκράτησης των σταθερών και των κοινών στοιχείων. Όμως η διαδικασία της αφαίρεσης και της διατήρησης των κοινών στοιχείων είναι αυτό που κάνουμε συνειδητά εμείς οι άνθρωποι όταν σκεπτόμαστε και με τη βοήθεια της γλώσσας! 

Οι ψυχικές (ή εσωτερικές) διαθέσεις είναι τρόποι επηρεασμού της βιολογικής σταθερότητας, που βιώνονται σαν βεβαιότητα ή σαν αβεβαιότητα. Όταν μια έμβια ποιότητα επηρεάζεται με τρόπους που δεν την αποσταθεροποιούν (που συμφωνούν με αυτήν) και δεν διαταράζουν το συγχρονισμό των μερών της, τότε με αυτούς τους τρόπους αυτή η έμβια ύπαρξη ευαρεστείται και επιβεβαιώνεται. Αντίθετα, όταν επηρεάζεται με τρόπους που την αποσταθεροποιούν (που διαφωνούν με αυτήν) και διαταράζεται ο συγχρονισμός στη σύνδεση και στη συνεργασία των μερών της, τότε αυτή βιώνει μια αβεβαιότητα για τον εαυτό της και δυσαρεστείται. Εμείς οι άνθρωποι που επηρεαζόμαστε και αντιδρούμε συνειδητοποιημένα, χαιρόμαστε ή λυπόμαστε, όταν μια διαπίστωση, μια αντίληψη ή μια γνώση συσχετίζεται με τη σταθερότητα και τη γνώση της ύπαρξής μας στο παρόν, στο παρελθόν και για τις δυνατότητές της στο μέλλον. Δεν υπάρχει πρώτη η ζωή (ή μια αδιανόητη εσωτερική ύπαρξη) και μετά η γνώση και δεν είναι δυνατή η διαμόρφωση του εσωτερικού κόσμου χωρίς γνώση. Αυτά τα δύο (ψυχή και γνώση) είναι ταυτόσημα, αλληλο-εξηγούνται και το ένα χωρίς το άλλο δεν υπάρχει. Η γνώση δε βρίσκεται μόνο με τη μορφή των διαμοιρασμένων αφηρημένων εννοιών στις λέξεις και στα σύμβολα. Είναι η ουσία του εσωτερικού κόσμου, την οποία εξωτερικεύουμε με ήχους και με όλες τις πράξεις, ενώ με τη δυνατότητα της διατήρησης των εξωτερικευμένων και αποσπασματικών εννοιών η ψυχή μπορεί να αυτο-προσδιορίζεται και να αυτο-διαμορφώνεται.

 

Ο λεγόμενος "εσωτερικός κόσμος" είναι διαρκώς μια αίσθηση/γνώση για τον εαυτό του, μια ελλιπής ευδιαθεσία λόγω του ότι είναι σχετικά μια απρόσεκτη και ελλιπής γνώση του επίσης περιορισμένου και εξαρτημένου εαυτού του, γνώση με την οποία μπορούν να γίνονται έμμεσα διανοητά, δηλαδή αντιληπτά*, τα ανάλογα πράγματα που τον επηρεάζουν. Οι εξωτερικές επιδράσεις δε θα ήταν δυνατό να σημαίνουν κάτι, αν δεν προϋπήρχε κάτι, το οποίο έχει ά-μεσα μια σημασία-έννοια για τον ίδιο τον εαυτό του. Η αντίληψη είναι μια εννόηση διαμέσου άλλων πραγμάτων και εξωτερικών αιτιών με πολλούς τρόπους στην ίδια στιγμή, δηλαδή είναι μια διαφοροποίηση και μεταβολή στην ά-μεση ποιότητα της ελλιπούς αυτο-εννόησης. Η πιο απλή εννόηση, το πρώτο κοινό γνώρισμα, είναι η σταθερότητα μιας αλλαγής που γίνεται αισθητή σαν σκληρότητα, συνοχή, υφή και διάφορα άλλα. Επειδή η ίδια η αντίληψη είναι μια εννόηση, με τη διαφορά ότι δημιουργείται έμμεσα από τα άλλα πράγματα, γι' αυτό είναι απ' όλους άμεσα βέβαιη και χρησιμεύει στην πράξη σαν επαρκής γνώση.

 

1η Δημοσίευση στη Γη

 

Εξ αρχής, ένα έμβιο μέρος δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό που είναι (δεν είναι αυτοτελές), δεν είναι προσδιορισμένο μόνο ά-μεσα από τον εαυτό του, επηρεάζεται από εξωτερικές επιδράσεις, δεν είναι σε μια μόνο στιγμή, όπως αν ήταν έξω από το χρόνο, έχει δυνατότητες και δεν επηρεάζεται μόνο με τους τρόπους που θα του επέτρεπαν να είναι τελείως σταθεροποιημένο. Συνεπώς, κάθε έμβια ύπαρξη αισθάνεται επιδράσεις από ένα περιβάλλον και η εν-νόησή της δεν είναι μόνο για τον εαυτό της. Τα έμβια μέρη έχουν πάντοτε δυνατότητες, πάντοτε βρίσκονται σε αλληλεπίδραση με ένα περιβάλλον και πάντοτε επηρεάζονται με μερικούς αποσταθεροποιητικούς τρόπους. Γι' αυτό πάντοτε βιώνουν δυσάρεστες διαθέσεις και αισθήματα αβεβαιότητας. Όμως, συγχρόνως δεν μπορούν να μην είναι ευδιάθετα ή να είναι τελείως δυσδιάθετα και χωρίς καμιά βεβαιότητα, διότι η ευδιαθεσία και η αυτογνωσία (του ολοκληρωμένου Σύμπαντος) είναι η ουσία της σχετικής/έμμεσης/ εξωτερικής/υλικής ύπαρξής τους. Κάθε δυσάρεστη διάθεση και αβεβαιότητα είναι μια έλλειψη και μια αποσταθεροποίηση στην προϋπάρχουσα ευδιαθεσία, η οποία μπορεί να είναι πλήρης μόνο στην ψυχή του ολοκληρωμένου και σταθεροποιημένου Σύμπαντος (δηλ. στο Θεό).

 

Εξαρχής δεν είμαστε η κοινή και αυτοτελής πραγματικότητα (το κοινό και ολοκληρωμένο Σύνολο) και η γνώση μας δεν είναι μόνο για την ποιότητα και τις δυνατότητες του άμεσου εαυτού μας. Είναι και για την ποιότητα, τις δυνατότητες και τις σχέσεις των εξωτερικών πραγμάτων. Με συνέπεια, ο καθένας να γνωρίζει ένα διαφορετικό εαυτό, γιατί το γνωρίζουμε συγχρόνως σαν έμμεσο/υλικό με τις σχέσεις του ανάμεσα σε άλλα περιορισμένα πράγματα και με μερικούς από τους δυνατούς τρόπους. Η ανεπαρκής άμεση γνώση του έμβιου μέρους για την ποιότητα και τις δυνατότητες του εαυτού του και η αίσθηση/γνώση των ελλείψεών (και των περιορισμών) του είναι η αρχή της εξωστρεφικής διανοητικής δραστηριότητας. Η άμεση δυνατότητα της διάνοιας να επηρεάζει ή να καθορίζει τη δραστηριότητά της με αίσθηση των ελλείψεών της και με αίσθηση αβεβαιότητας, αυτή η ροπή της διάνοιας να ξεπεράσει τους περιορισμούς και την αστάθεια της ύπαρξης ονομάζεται ειδικότερα «ένστικτο», «προδιάθεση», «επιθυμία» και «θέληση». Στην ουσία είναι η ίδια η διάνοια που αυτοπροσδιορίζεται με αίσθηση και γνώση των διαφόρων δυνατοτήτων της, των ελλείψεών της, των επηρεασμών της και ανάλογα με τον τρόπο που αυτή επηρεάζεται, αλλάζει η διάθεσή της και ο τρόπος, με τον οποίο στοχεύει να ξεπεράσει την ανασφάλεια και την αμφιβολία της και να σταθεροποιήσει την ύπαρξη της (βιολογικά και ψυχολογικά). Η αμέσως παραπάνω θέση, την οποία εξηγούμε εδώ, για το Σπινόζα ήταν αξίωμα (το τρίτο στο 2ο μέρος της Ηθικής).

 

Επειδή, σύμφωνα με τη φυσική ερμηνεία του "Τελειωμένου Χρόνου", όλα τα φαινόμενα επαναλαμβάνονται περιοδικά ώστε το Σύμπαν στο σύνολό του να είναι πάντοτε το ίδιο και ολοκληρωμένο, από το συλλογισμό αυτό συμπέρανα για πρώτη φορά την ιδιαίτερη περίπτωση της επανάληψης των έμβιων πραγμάτων, η οποία πλησιάζει σε ινδοϊστικές απόψεις : τα ζωντανά πλάσματα δεν άρχισαν να υπάρχουν και δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν, παρά μόνο σχετικά μέσα στο χρόνο και στο χώρο. Επειδή, πρόκειται για επανάληψη της ύπαρξης και όχι για συνέχεια της ύπαρξης, γι' αυτό ποτέ δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες φορές και στην ουσία πρόκειται για την ίδια αρχή και το ίδιο τέλος για το ίδιο πράγμα. Δεν μπορούμε να πούμε, ότι αυτή η λογική άποψη μας ευχαριστεί και θα λέγαμε, ότι μάλλον μας ανησυχεί, αφού τα κακά και τα δυσάρεστα της ζωής δεν εξαφανίζονται ποτέ. Όμως, αυτή είναι μία άποψη που συνδέεται λογικά με πλήθος άλλων φαινομένων και εξηγεί πως ακόμα δεν βρισκόμαστε σε ένα τέλειο κόσμο, χωρίς τα άσχημα και τα δυσάρεστα, αν και έχει διαρρεύσει άπειρος χρόνος στο παρελθόν, όπως το έχουν παρατηρήσει πολλοί φιλόσοφοι. Η ζωή δεν υπάρχει, για να πραγματοποιηθούν μόνο εκ των υστέρων οι προκαθορισμένοι σκοποί από εμάς τους ανθρώπους και η ζωή είναι αιτιολογημένη ανεξάρτητα από τις δικές μας ηθικές αξίες και δραστηριότητες. Όλες οι ποιότητες ζωής υπάρχουν αιτιολογημένα και η ζωή είναι ταυτοχρόνως-άμεσα για τον εαυτό της σαν αυτοσκοπός. Μέσα στο χρόνο όλα γίνονται και είναι έμμεσα σαν μέρη (περιορισμένα), χωρίς μια επαρκή εξωτερική αιτία, πάντοτε με ελλείψεις, αλλά είναι εκ των προτέρων και επαρκώς δικαιολογημένα από το ά-μεσο και κοινό Σύνολό τους (με άμεσο-εσω/διανοητικό τρόπο). Η δραστηριότητα για τη διατήρηση της ζωής έχει ισχυρή αιτία άμεσα την ίδια την ύπαρξη της ζωής, η οποία είναι στην ουσία της μια ευδιάθετη αυτο-εννόηση. Ευδιάθετη, ευχάριστη ή όμορφη αίσθηση, γιατί είναι αιτιολογημένη (ή δικαιολογημένη) εκ των προτέρων ανεξάρτητα από τις δικές μας αξίες και σκοπούς, από τον Τέλειο Εαυτό μας, (όπως θα ήμασταν με τη ψυχή του κοινού και αυτοτελούς Σύμπαντος). 

 

 

 

 

Ο Σπινόζα στην ηθική θεωρία του, αν και αβάσιμα, είχε προσεγγίσει απίστευτα στην πραγματική σχέση της εσωτερικότητας με τη διανοητικότητα και με την κοινή ουσία των πραγμάτων. Με τη σχέση αυτή εξήγησε ενιαία όλες τις άλλες εσωτερικές δυνατότητες της ζωής και ειδικότερα του ανθρώπινου εσωτερικού κόσμου. Δεν τις εξήγησε με αναιτιολόγητες «σκοτεινές» ιδιότητες ή με φανταστικές ουσίες, ούτε σα να υπήρχαν ανεξάρτητα από επηρεασμούς. Στοχάστηκε για την ύπαρξη της ζωής θεωρώντας την μέσα στην ίδια πραγματικότητα, όπως τα απλούστερα πράγματα. Διαθέσεις και δυνατότητες του εσωτερικού κόσμου, οι οποίες ακόμα αποδίδονται, από ειδικούς και μη, σε αναιτιολόγητες ιδιότητες και θεωρούνται διαφορετικές ως προς την αρχή και την ουσία τους, για το Σπινόζα ήταν αξίωμα η διανοητική αρχή τους.

 

 

 

   1η Δημοσίευση στη Γη

 

 

 

ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

 

 

 

 
 
 
 

Αναρωτηθήκανε στο χώρο της σύγχρονης κοσμολογίας, πόσο ολοκληρωμένη μπορεί να είναι μία φυσική ερμηνεία του Σύμπαντος, όπως αυτή που ονειρεύονται, όταν δεν προσφέρει την ελάχιστη γνώση για να εξηγηθεί η παρουσία της ζωής μέσα στο Σύμπαν; Οι κοσμολογικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί με μαθηματικά και θεωρούνται οι επικρατέστερες δεν ανοίγουν κανένα δρόμο προς αυτή τη κατεύθυνση της φύσης και αυτό έπρεπε να τους προβληματίσει περισσότερο σαν φυσικούς, αντί να αφήνουν το πρόβλημα άλυτο ή προς απάντηση από τη θεολογία.

 

Κοιτάξτε ακόμα:

 

 "ΕΞΩΓΗΙΝΗ ΖΩΗ"    "ΥΛΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ "ΘΕΟΣ, ΖΩΗ ΚΑΙ ΥΛΗ"

 

"ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΘΕΟΣ"   "ΑΠΟΡΡΙΨΗ"    "ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΖΩΑ"

 

 

ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ - ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ !  

 

 
 

<•> Η διάνοια δεν έχει σπουδαιότερη δυνατότητα από το να γνωρίζει, να διατηρεί τον εαυτό της σαν αυτοσκοπό και να διαμορφώνει την αυτογνωσία της. Η αυτογνωσία είναι το νόημα της ευτυχίας, η ουσία της λογικής και ο σκοπός της ηθικής. Ο εγωκεντρισμός και η αυταπάτη είναι από μόνα τους, χωρίς καμιά πράξη, η πιο μεγάλη καταστροφή και σχετίζονται άμεσα με την παράδοση στην τύχη. Ζωή χωρίς διανοητική δραστηριότητα είναι ανύπαρκτη και χωρίς διαμόρφωση αυτογνωσίας ήταν, είναι και θα είναι για πάντα και παντού μέσα στο Σύμπαν ανεπαρκώς αξιοποιημένη και παρασυρμένη, με όποια δυνατότητα και αν τη φανταστούμε.

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2016

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ SITE

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +